Tooveren. Pobble keek verbaasd op. — Waarvoor heb je geld noodig? — Wel, John, ik heb in meer dan twee jaar geen nieuwe kleeren gehad; en 't is toch eigenlijk een schandaal, dat de vrouw van een man, die meer varkens mest dan iemand hier te Bodbury, in oude vodden moet rondloopen. — Die mij kennen weten wel dat ik ze heb. Kreeg jij geen nieuwe spullen, toen je dat erfenisje van je tante hebt gehad? — Ja, man; maar al dien tijd heb ik in 't zwart geloopen, en 't verveelt mü, dat telkens weer iemand komt, Jdie vraagt: „Wie is er doed in de familie, juffrouw Pobble?" En bebalys cl&BWaite j^pon voor mij heb jij de heele erfenis ingepikt. Wat zou een vrouw uitvoeren met geld ? Daar vreten jullie niet mee om te gaan. Als ik jou geld gaf — ik zal wel wijzer zijn! — weet je wat je er dan mee zou doen? 't Uitgeven! Meneer Pobble's verontwaardiging bij 't idee dat iemand anders dan hij geld zou uitgeven, was inderdaad echt. Juffrouw Pobble nam haar toevlucht tot tranen. — 't Is hard, John. Ik ben altijd een goede vrouw voor jè geweest en heb al 't botergeld aan je gegeven. — Je hebt, toen je trouwde, beloofd, mij lief te hebben, te eereiï en te gehoorzamen — is 't niet ? Menigmaal heb ik je gezegd, dat je mij niet om geld moest vragen. Is dat gehoorzaam zijn ? Geld ! Wat moet je er mee doen ? Dank den hemel, dat je een goeden man hebt gekregen, die je niet op je kop geeft, als je zeurt om geld. Na deze vermaning stapte boer Pobble de deur uit, om den avond te passeeren in de „Roode Leeuw", waar hij in hoog aanzien stond als de grootste varkensfokker en de beste vrouwen-dresseerder van Bodbury. Juffrouw Pobble huilde nog een beetje en ging vervolgens zorgen voor Pobble's avondeten en kousen stoppen voor Pobble's voeten. Z\j werd gestoord door een bezoek van juffrouw Tummon, de vrouw van den vrachtrijder, 't Bezoek was welkom. Juffrouw Tummon, een dikke dame, hadeenige minuten noodig om op adem te komen na de wandeling. Toen, wijzend op de kousen: — Heb je nooit geen rust, juffrouw Pobble? — Och, hij moet tóch heele kousen hebben, hé ? — Ja, ja, dag uit dag in werk je voor hem, en nooit een woord van dank. — Hij is een goede man, verdedigde juffrouw Pobble. — Er zijn géén goede mannen, verklaarde de bezoekster. — Er zijn slechte mannen en mannen die slecht zouden worden, als je ze liet begaan. Kijk eens naar Tummon! Niemand zal zeggen, dat hij een slechte man is; maar als ik hem eenmaal wat te zeggen gaf, zou ik mijn eigen stem niet meer hooren in mijn huis. Maar wat is dat, je hebt gehuild ! Wat heeft hij je nu weer gedaan? Ik heb niet gehuild ... tenminste niet wat je echt huilen noemt. Alleen wilde hij mij geen geld geven voor kleeren. En dominéé komt telkens vragen wie er dood is — geen wonder, als hij mi,i Zondags nooit anders ziet dan in 't zwart. Wil de vent je geen geld geven? Kook dan geen" eten voor hem. Laat hem wat honger lijden, dan zal hi) wel gauw bijdraaien. Tummon zei ook eens wat van 't eten. Zijn moeder kookte zoo lekker, zei hij. Toen hij den volgenden dag thuis kwam om te eten, was er niets klaar. Ga naar je moeder, zei ik; die kookt immers zoo lekker ? ,. . Na dien tijd heeft hij mü nooit weer gezeurd over 't koken van zijn moeder. — Je kent mijn man niet! zuchtte juffrouw Pobble. — Och, ze zijn allemaal eender! Wacht maar ik zal straks een woordje met hem spreken! — O neen, dat geeft niets. Hij wil niet, dat iemand zich met ons huishouden bemoeit!... Had ik mijn moeders raad maar gevolgd! Die wilde, dat ik voor mijn trouwen naar den waarzegger ging. — Er zijn geen Waarzeggers! besliste juffrouw Tummon. — Jawel! Die te Bedworth kon een middeltje geven om in je huwelijk gelukkig te zijn. — Als hij 't kon voor je trouwen, moet hij 't nog kunnen, zei juffrouw Tummon spottend. — Ga naar hem toe. Als hij John Pobble royaal maakt, kan hij ook een varken op een viool leeren spelen! Ondanks het scepticisme van haar vriendin, dacht juffrouw Pobble verder over 't geval na. Ze nam een heel klein bedrag van het botergeld dat ze op marktdag ontving, en op den terugweg hield ze met haar karretje stil voor de herberg te Bedworth. Een oogenblik later was een kleine jongen van den kastelein op weg naar het huisje van den waarzegger. . . Hij klopte aan. — Er komt een vrouw om je te spreken. Op de kar staa;t: John Pobble, Bodbury. De toovenaar gaf den knaap een stuiver en zette zich in postuur, een groot boek opengeslagen voor hem, twee doodshoofden op de tafel. Hij zat in het roode schijnsel van den haard als het beeld van een man, die werkt met het geheimzinnige. Er werd geklopt, zacht, aarzelend. — Kom binnen, juffrouw Pobble, zei de wijze. De boerin gaf een gilletje van schrik, toen de man, die haar nog niet eens zag, haar naam noemde. Ze trad binnen en nam plaats op een stoel, dicht bü de deur. De wijze sprak met dikke stem. — U hadt hier eerder moeten komen. — Ja, dat had ik ook ! zuchtte juffrouw Pobble. — 't Is een ernstige zaak. — Ja, ziet u, Pobble wil mij in niets mijn zin geven en houdt mij zoo kort. — Sst! Denkt u, dat ik niet weet, waarvoor u komt ? Kpri ik niet zien wat u dacht, toen u hier langs kwam met de kar? Juffrouw Pobble stond versteld. Zou hij ook weten, dat zü onderweg gepeinsd had over de vraag, of ze hem tien schilling zou geven dan wel een pond? •!> — Geef mij een stukje geel metaal in mijn bandvervolgde de waarzegger. — Dan komen de gezichten gemakkelijker. Juffrouw Pobble legde bedeesd een halven souverein op de tafel. Hij greep het muntstuk dadelijk. — Niet dik genoeg; 't moet tweemaal zoo groot zijn. De vrouw bracht een souverein te voorschijn. — Dat is amper groot genoeg, maar misschien gaat 't met die twee op elkaar. De wijze man sloeg ettelijke bladen van zijn boek om, bromde luid en sprak: — Ik voel de stroomen nu door mij heen gaan. De sterren lijken niet gunstig tot aan Sint-Michiël. Op Sint-Michielsavond om negen uur moet u aan de deur gaan staan. Dan neemt u een klein flescbje, dat ik u zal geven, in uw linkerhand en drinkt het uit. Als u dan goed oplet, zult u een soort gedaante naar u toe zien komen. Die zal heel nevelachtig zijn, zoo dun, dat u ze misschien niet eens kunt zien, maar ze is er toch. Dan spreekt u tot de gedaante: Eerst in alles zal ik zijn, Eerst voor u en eerst voor mijn. Doe dat, juffrouw Pobble, en u zult zien, dat de zaken heel anders gaan. Hier is het geld, dat u mij in de hand gaf. Ik mag geen geld aannemen; dat is tegen de wet. 't Ergste is, dat geld, dat gebruikt is bij een betoovering, ongeluk brengt aan wie het draagt. Als 't niet zoo inhalig leek, zou ik zeggen: laat ik het voor u bewaren. — O, als u dat wilde doen! — Om u plezier te doen; ik zou 't voor iedereen niet riskeeren. De toovenaar liet de goudstukken in zijn broekzak glijden. — Nu zal ik 't kleine flesehje vullen, waarvan ik sprak, 't Kost niets, ofschoon 't vol kruiden is, die een hoop waard zijn, en die ik heb moeten plukken te middernacht, 't Is een soort gebruik, als de betoovering goed heeft gewerkt, dat de menschen mij een klein presentje sturen, een gans of een koppel eenden of zoo. Houd 't flescbje nu goed verborgen voor iedereen, tot Sint-Michielsavond. Als vriendinnen van u soms raad noodig hebben, stuur ze dan maar bij mij. Ze krijgen gratis advies, net als u heeft gehad. Toen juffrouw Pobble, 't kostbaar flesehje in de hand, het huis verliet, riep uit de keuken de vrouw des zieners: — Hoeveel heb je los gekregen, Thomas ? — Dertig shilling... Maar o wee! Daar merk ik, dat ik haar 't verkeerde flesehje heb gegeven! Er zit voor negen stuivers goede whisky in! Zij zal nu al weg wezen met haar kar. Wat'n zonde! — Je bent altijd zoo'n ezel! antwoordde de vrouw, en de rest van hun gesprek bewees voor denzooveelsten keer, dat een profeet niet geëerd is in zijn eigen land. , Op Sint-Michielsavond stond juffrouw Pobble, bevend van zenuwachtigheid, aan haar huisdeur. Toen de klok negen slagen deed hooren, ontkurkte zij het flescbje en verzwolg met groote moeite den inhoud. Mond en keel brandden vreeselijk van de mystieke vloeistof en ze rilde bij de gedachte, dat ze den een of anderen duivelsdrank had verzwolgen. Dan staarde zij strak naar het paadje, dat van den weg tot het huis leidde. Het stofregende, er was geen maan en zij kon nagenoeg niets zien in den donkeren herfstavond. De kerkklok liet een slag hooren — kwart na negen — het geluid doorschokte haar. Toen 't half tien sloeg, was zij verzonken in "diepe melancholie en dacht aan niets anders dan spoken en dood. Langzaam begon 't in haar te gloeien van een vreemd vuur. Voor 't eerst van haar leven begsn juffrouw Pobble boos te worden. — Waar is die geest? mompelde zij. Komt die nooit! John's geest is net als hij zelf; hij komt ook nooit op tijd. Maar ik heb niet langer geduld. Geest of geen geest, als hij mij nog langer laat wachten, dan zal 't er spannen! Elk oogenblik werd zij meer verontwaardigd. Eindelijk verscheen een gedaante bij 't tuinhek en kwam strompelend en hinkend 't pad op. Dien geest in kennelijken staat ontwarend, kookte zy over. — Mij zóó te laten wachten! 't Is schande! Zij greep een stok, die in 't portaaltje stond, en raakte den ongelukkigen geest flink. — Daar, pak aan! en dat! en dat! schreeuwde de anders zoo lijdzame vrouw. Bang voor deze onverwachte woede uitbarsting van zijn vrouw, sloop Pobble naar binnen en naar zijn slaapkamer, waar hü de deur van binnen grendelde. Juffrouw Pobble, overstelpt door emotie en de uitwerking van den tooverdrank, zonk in een armstoel en was spoedig in slaap. Toen zij wakker werd in 't grauwe morgenlicht, had ze vage herinneringen van wat er gebeurd was. Ze had gedroomd, dat zij Pobble raakte met een stok. Dat kon niet waar zijn. Zij Pobble slaan!.... onmogelijk! Daar zag ze een dikken stok, tegen de tafel geleund, en Pobble's hoed op den vloer! Ze zat in haar stoel rechtop, verlamd door vrees. Eindelijk hoorde zij een licht gerucht in de slaapkamer. Een deur werd heel voorzichtig geopend; iemand kroop de trap af naar beneden en toen Pobble de huiskamer betrad, zag hij z;jn vrouw zitten in den stoel, den stok bij de hand. De tiran sidderde. — Zeg, wijfje, laten we er maar niet meer over praten. Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik werd gisteravond opgehouden door zaken, en toen ik' thuis kwam, wou ik je juist vertellen, dat j* 't botergeld voor jou kon houden om 't te gebrul" ken zooals je verkiest — jij hebt 't toch verdiend, hé? Maar eer ik kon spreken, begon jij te slaan.' 'tls hard, Mèlia, 'tis hard! *♦ Juffrouw Pobble was eerst sprakeloos. Ze koa niet zoo aanstonds vatten, dat de man, voorwiea zij zoolang had gebeefd, een akelige lafaard was. Pobble begreep haar zwijgen verkeerd. 1 — Zeg, Melia, ik wou je vragen, of wij vandaag samen naar de stad zullen rijden. Ik ben niét d® man om mijn vrouw vijf pond te weigeren voor kleeren als ze die noodig heeft . ^ ---