OUD DRENTHE. 2. De bissschoppen vóór Frederik, die de Drosten of ambtsmannen aanstelden, verpachtten Drenthe aan die Drosten voor de grootste sommen en lieten', verder die Drosten hun gang gaan. Hoe slecht' de verhouding soms was tusschen den Bisschop en den Drost, blijkt wel het meest uit den j oorlog tusschen Burggraaf Kudolfs III, van 1195 tot 1229, en Bisschop Otto II van 1215 tot 1227. Er ontstond een oorlog, waarbij de Burg*? graaf met een klein leger den Bisschop met een' veel grooter leger versloeg, en de laatste in het moeras bij Ane het leven verloor, hetwelk voor Drenthe zoo treurige gevolgen had. Frederik, al het onheil van Drenthe - overwegende, schafte die verpachting terstond af en gaf de pachtsom terug hetgeen de Burggraaf Reinoud'IV, van 1382 tot 1395, weigerde aan te nemen, omdat het Drostambt erfelijk geworden was. Hierover ontstond al weer een oorlog, die door den Bisschop gewonnen werd. Hij stelde een anderen Burggraaf aan en begon over de verbetering van den inwendigen toestand van Drenthe te denken. Van dien tijd af aan wordt de geschiedenis van het rechtswezen in Drenthe merkwaardiger, maar zij is bij het Drentsche volk ten allen tijde te weinig bekend gebleven. Magnin, de archivaris bij het gouvernement van Drenthe en lid der Maatschappij van Nederlandsche Letterkunde, schreef in 1840 tot 1845 een geschiedkundig overzicht van de besturen in Drenthe, grootendeels uit oude stukken bijeengebracht, waarin het meeste licht over Drenthe's verleden werd verspreid, de heer S. Gratema schreef in 1883 eene bijdrage tot de rechtsgeschiedenis van Drenthe als akademisch proefschrift, wijlen de heer Menno O. Gratama deed in 1883 het Drentsche Landrecht van 1608 verschijnen, door welke uitgaven, te weinig bij het volk van Drenthe bekend, veel belangrijks uit den vroegeren tijd openbaar werd. De belangstelling bij de geschiedenis van het Drentsche rechtswezen nam ook elders toe, want, zooals de Prov. Drentsche en Asser Courant van den 23 Sept. 1878 meldt, heeft professor Fockema Andrae te Leiden toen een aanvang gemaakt met het voordragen van dat recht, omdat er, volgens den heer Mr. L. 01denhuis Gratama „geen gewest is waarin de overblijfselen van Germaansche zeden, gewoonten en rechtsinstellingen en — wat het kostbaarste is — van de Germaansche vrijheid, zoolang in stand zijn gebleven dan in Drenthe." Wü willen omtrent het eerste Landrecht van Drenthe het een en ander mededeelen. Zooals uit den aanhef blijkt werd het gegeven door Frederik van Blankenheim, bij de genade Gods Bisschop van Utrecht, die verklaart een open brief te geven, bezegeld met zijn zegel en met die der drie steden Deventer, Kampen en Zwolle (zijnde de voornaamste steden van der bisschopslanden) welken brief zijne onderzaten van Drenthe houden .zullen in hun landschap, omdat vele der Ambtsmannen of Burggraven, (die elkander soms na korten tijd opvolgden) niet bekend zyn geweest met de rechten der Drenthenaren en daarvan nimmer te voren een „clare en gezegelde brief" gezien hebben, en om te verhoeden dat niet ten eeuwigen dage nog meer twist en tweedracht zullen ontstaan. Omdat allen sterven zullen, en opdat voorkomen worde dat eindelijk niemand meer eenige heugenis van dat recht zal hebben, daarom werd hier in waarheid en met bewijs van deskundigen onderzocht en bevonden dat dit is het Landrecht (gewoonterecht) van Drenthe, dat altoos zoo geweest en bij alle onderdanen gebruikt werd, en dat ten eeuwigen dage zoo blijven zal. Zoo ongoveer is de betoogtrant in oude spelling, hier verkort weergegeven. Eene verdeeling in artikelen als bij onze wetten en verordeningen bestaat hier nog niet. Meestal heeft elke nieuwe alinea van het stuk eene andere bepaling aanvangende met de eigenaardige aanhef: „Soo is het lantrechte:" Om van elke bepaling melding te maken zou ons te ver voeren. Slechts enkele der belangrijkste bepalingen zullen wij aanvoeren. De eerste bepaling geeft aan de Drenthenaren de vrijheid