Vervening. Gemeente Schoonebeek. De GEDEPUTEERDE STATEN der provincie Drenthe brengen, ingevolge art. 5 van de wet van 13 Juli 1895 (Staatsblad no. 113), ter openbare kennis, dat door hen bij besluit van heden no. 22 aan JOHANNA JOOST BERENDS, wed. J. H. HOLTIES, JAN HOLTIES, BEREND JAN HOLTIES en HENDERIKUS HOLTIES, allen landbouwers te Schoonebeek, en hunne rechtverkrijgenden, tot wederopzegging en met behoud van een ieders recht, onder de door hen noodig gekeurde voorwaarden vergunning is verleend tot vervening van het perceel sectie A no. 2713 der gemeente Schoonebeek, balend door de perceelen sectie A nos. 2711, 2712, 2714 en 2715 derzelfde gemeente en door de gemeente Emmen. Deze voorwaarden luiden als volgt: 1. In de perceelen mogen ten behoeve van de vervening geene vaarwaters worden gegraven. De afgraving en uitbaggering langs de grensscheidingen van het perceel geschieden op zoodanige wijze, dat daardoor nimmer eenige schade voor de naburige perceelen kan ontstaan. 2. Op deze vergunning zullen te zijner tijd van toepassing zijn de bepalingen, die in de in art. 1 der wet van 13 Juli 1895, Stbl. 113, bedoelde provinciale verordening, eventueel mochten worden opgenomen, ter verzekering dat het perceel na vervening wordt drooggemaakt, of dc nabij gelegen gronden en openbare werken, waaronder ook openbare waterleidingen zijn te verstaan, tegen schade worden beveiligd, ook nadat het turfveen geheel of grootendeels zal zijn vergraven. 3. De bovenste veenlagen, bestaande uit de zoogenaamde bonkaarde, moeten tot het in cultuur brengen van den grond, na afloop der vervening, bewaard blijven tot zoodanige hoeveelheid, dat het afgeveende terrein over zyue geheele uitgebreidheid met eene laag daarvan ter dikte van minstens 0.50 meter kan worden overdekt en het maaiveld op die plaatsen, waar het lager zou komen te liggen, tot ten minste 0.30 meter boven het betrekkelijke peil kan worden opgehoogd; heeft de bovenste veenlaag of bonkaarde echter eene mindere dikte dan 0.50 meter, dan moet de geheele laag bonkaarde op den ondergrond blijven liggen en mag daarvan niets naar elders worden vervoerd. Met de vervening mag in eenig jaar niet worden aangevangen dan nadat de bonkaarde tot de in de vorige alinea bedoelde hoeveelheid gelijkmatig over den bodem — ondergrond — van de in een vorig jaar gegraven aangrenzende veenput is verspreid en aan Gedeputeerde Staten opgave is gedaan van de juiste plaatsen waar in dat jaar zal worden verveend. Elk vervoer van bonkaarde is verboden van terreinen, van waar, volgens aanschrijving van Gedeputeerde Staten, het vervoer van bonkaarde moet worden gestaakt of dit vervoer niet geoorloofd is; ieder vervoer van bonkaarde van bedoelde terreinen, hoe gering ook, levert telkens eene overtreding van deze voorwaarde op. Indien aan Gedeputeerde Staten bljjkt, dat de voorgeschreven hoeveelheden bonkaarde niet aanwezig zijn, zal de ontbrekende hoeveelheid zoo noodig door aanvoer van elders, op eene daartoe strekkende aanschrijving van Gedeputeerde Staten en binnen den daarbij te stellen termijn door de concessionarissen of hunne rechtverkrijgenden of van hunnentwege worden aangevuld. 4. Deze vergunning kan worden gewijzigd, indien dit aan Gedeputeerde Staten noodig of wenschelijk voorkomt: A. wegens het doen vervallen van eenige bepaling in deze vergunning waarvan de instandhouding doelloos of ondoelmatig is gebleken, hetzij uit het oogpunt der veenesploitatie, hetzij met het oog op belangen, vreemd aan die exploitatie, zoomede ter voorziening in den aanleg van verkeerswegen te land en te water; B. wegens het wegnemen van strgd, die nS het verleenen der vergunning mocht blijken te bestaan tusschen deze vergunning en andere reeds verleende vergunningen, wetten, maatregelen van bestuur, provinciale verordeningen en de ter uitvoering van een en ander door de bevoegde macht gegeven voorschriften en het in overeenstemming brengen der vergunning met een en ander; C. wegens herstel van abuizen en omissies, die na het verleenen der vergunning daarin, alsmede in de daarvan afgegeven expedities mochten ontdekt zijn; D. op grond dat wegens eenige in kracht van gewijsde gegane uitspraak van de rechterlijke macht of om andere redenen de handhaving of toepassing van eene of andere voorwaarde, waaronder de vergunning verleend is, naar hare bedoeling niet kan geschieden of althans op moeilijkheden stuit; E. wegens het opnemen van dezen grond in eenig waterschap; F. op grond dat de gestelde voorwaarden naar het oordeel van Gedeputeerde Staten niet of tengevolge van veranderde omstandigheden niet meer volledig of voldoende blijken te zijn. 5. Deze vergunning vervalt: wanneer zij niet binnen een jaar na de dagteekening van het sub 8 genoemde dagblad waarin de vergunning ter openbare kennis is gebracht of zoo beroep is ingesteld binnen een jaar na de dagteekening van de Koninklijke beslissing op dit beroep, is aanvaard, van welke aanvaarding moet blijken door eene daartoe strekkende op zegel gestelde, door tusschenkomst van den Ingenieur van den Provincialen Waterstaat in Drenthe aan Gedeputeerde Staten binnen dat jaar in te zenden verklaring. 6. Deze vergunning kan worden ingetrokken: bij, naar het oordeel van Gedeputeerde Staten niet of niet voldoende naleving van een of meer der voorwaarden daaraan verbonden of van de voorwaarden zooals die eventueel na wijziging der vergunning overeenkomstig art. 4 der voorwaarden mochten luiden. 7. ^ Gedeputeerde Staten en de ambtenaren van den Provincialen Waterstaat zullen ten allen tijde vrijen toegang hebben tot het verveningsterrein, ook tot het verrichten van zoodanig onderzoek als zy voor het toezicht op de naleving van de aan de vergunning verbonden voorwaarden noodig achten. 8. Deze vergunning treedt niet in werking voordat de termijn van beroep bedoeld in art. 5 der wet van 13 Juli 1825 (Stbl. 113) is verstreken of ingeval beroep wordt ingesteld, voordat op dat beroep de Koninklijke beslissing gevallen is, in verband waarmede de concessionarissen wordt medegedeeld, dat het besluit van Gedeputeerde Staten, waarbij deze vergunning verleend is, zal worden opgenomen in het nummer van het in deze provincie verschijnende dagblad: «Provinciale Drentsche en Asser Courant" van den 22 April 1899 en voordat de verklaring van aanvaarding bedoeld sub 5 ie ingezonden ; Van dat besluit, waarvan kennis kan worden genomen ter Provinciale Griffie te Assen en ter Secretarie der gemeente Schoonebeek, kan dooi ieder belanghebbende beroep worden ingesteld binnen 30 dagen na de dagteekening dezer Courant; het adres van beroep, op zegel gesteld, moet worden gericht aan Hare Majesteit de Koningin, maar worden ingediend bij den Commissaris der Koningin in Drenthe te Assen. Assen, 30 Maart 1899. De Gedeputeerde Staten voornoemd: YAN SW1NDEREN, Voorzitter. G. W. VAN DER FELTZ, Griffier. --- De Vaquero. ROMAN VAN Balduin Möllhaussen. 15 Een ander helder schijnsel vertoonde zich anderhalve Engelsche mijlen verder stroomopwaarts en een derde, dat nauwelijks te onderscheiden was, op nog verderen afstand. Van het eerste bevonden zg zich wellicht nog vijfhonderd schreden af, toen ter zijde een aantal zwarte oneffenheden, oogenschijnlijk stronken, struiken of heuvels van een prairie kolonie hunne opmerkzaamheid gaande maakt e. Hoe ver de vermoedelijke hindernissen zich uitstrekten, verborg de duisternis. De uiterlijke vormen gingen in het gras, dat daar zeer hoog was, geheel verloren. Plotseling, toen de raderen bijna met de dichtstbijzijnde hindernis in aanraking kwamea, begonnen de paarden hevig te snuiven. Ah een bliksemstraal stoof de zwarte, vormlooze massa omhoog, om als een opgejaagd stuk wild zich uit de voeten te maken. Anderen volgden zijn voo: beald en dadelijk daarop dreunde de grond onder het stampen van duizende vluchtende hoevan. Bijna tegelijkertijd klonk uit de verte een gillen, huilen, vloeken en het knallen van zwepen, vergezeld van een scherp gefluit, dat de paarden onbarmhartig tot een woest rennen aanspoorde. H-t was alsof de hel zich geopend en de wilde jacht tot een heen en weer kruisen over de vlakte uitgespuwd had. De reizigers hielden stil. Zij begrepan, dat de veehoeders hen reeds lang het voortzetten van hun tocht zouden verhindeid hebben, wanneer zg het ontoegankelijke ravijn, zoowel als de steile helling van het rivierdal niet voor eene veilige beschutting haddan gehouden en dus de beide aniere kanten des te grooter opmerkzaamheid hadden geschonken. «Daar zijn wij in eene mooie val geraakt, bij Gingo!" merkte vrouw Hiokup verdrietig op, »en wij mogen nog van geluk spreken, wanneer wg er half zoo gemakkelijk uitsluip-n, als wij er in liepen." «Omkeeren zou wel het raadzaamst zijn," antwoordde Bertrand nadenkend, want zoowel uit de stemmen als het voortdurend lawaai was op te maken, dat taugalloozc woede zich van de hoeders had meester gemaakt en de vela honderde, ja duizende runderen, door het, door hen zeiven veroorzaakt leven, slechts nog bandehozer werden. ïOinkeeren, jonge man ?" vroeg vrouw Hickup met minachting, »dat zou naar eene laffe vlucht voor den vijand ruiken en bovendien als schuldbewustzijn uitgelegd worden. Want geen tien minuten zou het duren of een half dozijn van dat soort zou ons omringen en met de pistolen voor onze neuzen zwaaien, alsof er met een dameswaaier vliegen van een gezond stuk vleesch moesten geweerd worden. Neen, wg blijven hier. Het zijn geen menscheneters, die ons te lgf willen. Behoort de kudde echter tot die van King Bob, zooals zij hem bij de Howitt's noemden, dan hebben wij in 't geheel niets te vreezen." Bertrand antwoordde niet en, even als hij, luisterde nu ook lijns mannelijke gezellin naar het rumoer, dat door hen in 't leven was geroepen Duidelijk onlerscheidden zij, dat het geraas zich met groote snelheid verwijderde, doch na eanigen tgd weer toenaaa en het gillen en zweepgeknal van minuut tot minuut heviger werd. Men was bij gevolg de vluchtelingen weer meester geworden, maar het duurde nog eenigen tgd, voor uit het doffe geraas op te maken was, of zij al dan niet naar hunne rustplaatsen terugkeerden. Eindelijk klonk het dreunen der hoeven van twee paarden, die, tot de grootste haast aangespoord, naar het ravijn toestormden. Daarop kwamen zij snuivend en liggend nader, zoodat het een wonder scheen, dat de dieren op den zwatten grond niet struikelden en benevens hunne woeste ruiters den nek braken. «Hier zijn ze, bij alle tienduizend heiligen!" brulde eene stem, welke ontembare wcele verried en met een harden ruk aan de teugels, bracht hij het rennende paard naas: den wagen plotseling tot staan. »Hier op aan, Antonio, en de hel over ieder, die pogingen aanwendt om zijne g^m»ena handelwijze neg te rechtvaardigen." Een tweede ruiter sprong, om den wagen den weg te versperren, daarvoor en grimmig riep de eerste onder den kap van het voertuig: * Mille Caramba!" Wat in des duivels naam bewoog ulieden om met uw vervloekte kar midden in de kudde te rijden en eene stampede (panische vlucht der kudden) te bewerken, welke ons de helft der dieren kan kosten J" «Hel en verdoemenis over u zeiven", antwoordde de vrouwelijke korporaal onverschrokken, «wanneer gij zoo ezelachtig zijt, om eene kudde aan den eenen kant zonder opzicht te laten, zoo verdient gij 't niet beter, dan dat uw vee heinde en ver verdwaald, zonder dat het ons ten laste kan gelegd worden." »Eene vrouw !" riep de oude vaquero verwonderd. »Caramba! Maar al waart gij ook het mcoiste meisje, dat ooit een verliefden jongeling zijn nachtrust heeft gekost, zoo is dat geen beletsel om jou met je partner voor alle schade verantwoordelijk te stellen." »Bjj Gingo! Die verantwoordelijkheid willen wij gaarne op ons geweten nemen, zonder dat wij er meer onder gebukt gaan, dan ik hier onder mjjn pjjp-stompje", antwoordde vrouw Hickup uitdagend. «Da prairie werd voor iedereen onder den hemel uitgebreid, en ik zou dengene wel eens willen zien, die ons verhinderde, te rijden waarheen wij lust hebben." «De oude sporen daar zijn voor het rijden, die leiden niet naar een kudde, welke ter zij te van den weg ligt te rusten. Met zulke praatjes redt gij geen baar van uw vervloekte schedels." «Dacht gij 1" zeida vrouw Hickup hoonend. «Wijs mij dan den weg naar dengeen dien ik zoek tn die King Bob heet. Hg is er geheel den man naar om u de oogen en ooren open te spe-ren, zoodat gij er altijd aan zult denken." »Naai' King Bob ? Voor den duivel! Iats dergelijks kan ieder zeggen, wiens tong tot liegen puntig werd gemaakt." »Kunt gij dat met uw blikken schedels niet begrijpen, brengt ons dan veiligheidshalve zeiven naar hem tce en gij zult wonderen beleven." »King Bob is bier niet", klonk het wat minder vijandig terug, «dien moet gij op eane andare plaats zoeken; daar, verder naar boven, waar gij het schijnsel van een vuur in de lucht ziet. Doch eerst moeten wij het hier met elkaar eens worden — verduiveld ! daar komen de runderen aan ! Maakt dat gij weg komt in regelrechte richting naar den Creek, maar langzaam en zonder hallo, of de stampede breekt weer opnieuw los." Terwgl vrouw Hickup de paarden aanzette, reden de beide vaquero's naast hen en herhaald n hunna waarschuwingen, waaraan zij allerlei bedreigingen toevoegden. «Het schynt een vroolijk gezelschap te zijn, waarin wg verzeild zijn geraakt", zeide Bertrand tot zijne oude gezellin, »ik kom mgzelf voor als een jongen, die pas geleerd heeft, zich aan het schort zgner moeder staande te houden." «Geheel zoo als 't behoort," verklaarde vrouw Hickup met een zorgeloos lachje, »een vrouw kan veel beter een hartig woordje tegen zulk slag van menschen zeggen dan een man, al had hij ook aar, zoo dik als eene vuist, op de tanden. Ik ken dat siort. Dat is juist als hunne valsche katten van paarden. Belooft men hun suikerbrood, dan slaan en bijten zij om zich hean, terwijl een flinke schop hun achting inboeiemt." «In elk geval is King Bob niet ver af." «Wat helpt het, bg Gingo, of bij ver of dicht bij is, wanceer die ezels ons niet willen laten gaan. En van hen kan men alles verwachten. Die voelen zich Eamelgk op de prairia zoa vrij en onafhankelijk, als de gieren, die zoo hcog vliegen, dat de fijnste kogel hen niet kan bereiken." Een stilzwijgen volgde. De ruitars spraken alleen nog, terwijl zij uit de varscbil'eade geluiden, door de kudde teweeggebracht, gevolgtrekkingen trachten te maken en daarbg meer verwenschingen uitten, dan tot het bekrachtigen van hunne misnoegdheid onomsto jtelijk noodzakelijk was. Zoo bereikte de wagen den ceverrand van het dal. Nadat vrouw Hickup en Bartranii een blik in de laagte haddan geworpen, waar twee of drie veehoeders de wacht hielden, bg een smeulend vuur, wendde de dappere korporaalsvrouw zich tot den oudsten Vaquero met de woorden : «Wij zouden nu gaarne s'roomopwaarts rijden en den oeverrand houden om bij King Bob te komen," «En ik wil vervloekt zgn, wanneer gg dat niet laat, al zou ik ook gedwongen worden e;n van uwe paarden neer te schieten", luidde het dreigende antwoord; «wilt gg naar King Bob, gebruik dan uwe eigen beenen. Paarden, wagen en inhoud blijven hier en gg kunt er op aan, dat wg ons schadeloos zullen stellen, zoo er door uwe schuld ook maar een hoef naar de maan is. Geeft gij er de vooikeur aan, daar beneden by ons te overnachten, dan zijt gjj ons welkom." (Wordt vervolgd,) --- BUITENLAND. Frankrijk. Het bericht, dat de Fransche Regeering invloed zou willen uitoefenen op de uitspraak van het Hof van Cassatie, door het verzoek of bevel, dat de zaak voor of uiterlijk op 2 Mei moet beëindigd zijn, wordt in de onafhankelijke pers met groote verontwaardiging opgenomen. De antirevisionische bladen vragen verwonderd, of de tegenpartij dan den strijd en de émotie nog langer wil doen duren. Neen, antwoordt de Figaro en daarom juist achten wij het noodzakelijk, dat het Hof in alle kalmte en na alle getuigen gehoord en de elkander tegensprekende getuigen geconfronteerd te hebben, uitspraak doet. Want dit is zeker: Hebben zij gelijk, die meenen dat het .Hof de revisie zal verwerpen, wijl er geen nieuw feit zich heeft voorgedaan — dan zal eerst recht de strijd en de émotie voortduren. Dan zal de revisie-partij onmiddellijk aandringen op vernietiging van het vonnis, daar er thans officieele bewijzen bestaan voor het overleggen van geheime stukken aan den krijgsraad in Raadkamer. Maar dan zal tevens moeten worden uitgemaakt, welke Minister last heeft gegeven, die stukken voor den beklaagde geheim te houden, en dus verantwoordelijk is voor de schending van het eerste rechtsbeginsel. Het blad vraagt daarom aan hen, die de zaak willen bruskeeren, welk belang ze er bij hebben, om de Ministers en generaals voor het Hoog Gerechtshof te brengen? Picquart heeft een brief geschreven aan de Freycinet, een enquête verzoekende over de konkelarijen, waaraan Gonse, du Paty en het personeel van den inlichtingendienst en welke andere personen ook zich hebben schuldig ere; maakt, terwijl hij chef wa3 en sedert dien. Hij noemt verschillende vervalschingen, uit zijn verhoor bekend. Déroulèie en Habert zijn naar de Kamer van inbeschuldigingstelling verwezen. Da getuigenverklaring van Marguérite Pays voor de Strafkamer is een ontkenning van alles wat tegen deze vrouw is ingebracht. Zooals ons reeds werd geseind ontkende zij te hebben verklaard dat het valsche telegram-Sparanza door haar en het valsche stuk-Blanche door Du Paty zouden zijn gemaakt, dat zij aan juffr. Gérard zou hebben genoemd de schrijvers van het borderel. Zij verklaarde Du Paty slechts tweemaal ontmoet te hebben en wel aan diens woning, de eerste maal om hem te verzoeken haar te ontslaan van de verplichting om als getuige in de zaak-Esterhazy voor den krijgsraad te verschijnen en de tweede maal om hem te vragen haar gerust te stellen over den uitslag van het proces. Waarom Esterhazy's vriendin zich voor beide aangelegenheden juist richtte tot Du Paty de Clam, die er niets mede te maken had, blijkt niet. Bij haar eerste bezoek aan Du Paty gaf deze haar oen gesloten brief voor Esterhazy mede, bij haar tweede bezoek verzocht hij haar niet meer te komen, omdat de openbare meening zich met deze bezoeken zou kunnen bezighouden. Toch was zij na afloop van het proces nogmaals naar Du Paty gegaau om hem te bedanken, maar werd niet ontvangen. De generaals De Boisdeffre, Mercier en De Pellieux kenden Marguérite Pays niet en heeft zij nooit ontmoet. Vermeldenswaard is nog dat deze getuige, die bestrijdt dat zij gezegd zou hebben wel te weten dat Dreyfus onschuldig is, van Esterhazy de volgende woorden aanhaalde: »Ik ben er zeker van dat zij Dreyfus even schandelijk behandeld hebben als mij en deze zal zegevierend terugkeeren, dank zij den pogingen van zijn wakkere verdedigers, terwijl ik in de openbare meening de zedelijk veroordeelde zal zijn. Daar hebt ge de rechterlijke dwaling." De overige getuigenverklaringen in het blad van Donderdag hebben betrekking op de beweerde bekentenis van Dreyfus. Volgens Renauld zou Dreyfus dan in den bewusten dikwijls onjuist aangehaalden zin hebben gezegd: »Le ministre savait qne si j'avais Uvrê des documents d VAllenague, ils étaient sans importance et que e'étaii pour en obtenir de plus importants." In deze verklaring wordt niet onthuld waarom Lebrun-Renauld niet tot President Casimir Perier en Minister-Presdent Dupuy heeft gesproken over de bekentenis van Dreyfus. De heer Peyrolle, die den gendarmerie-kapitein bij het proces-Zola in den train ontmoette, vernam bij deze gelegenheid dat Lebrun-Renauld niet gedurfd had omdat hij in de antichambre van het kabinet van den President deze woorden had gehoord: »Qu'est-ce-que ce gendarme qui trahit le secret professionel et donne de la pature d la presse. II pourrait lui en cuire depareilles mdiscrétions." Deze woorden werden in het Kabinet van den President gesproken en onder den indruk daarvan durfde Lebrun-Renauld niet over de bekentenis te beginnen. De overige verklaringen bevestigen het verhaal van Lebrun-Renauld, maar geen van deze getuigen heeft zelf de woorden van Dreyfus gehooord; ze hebben ze allen van hooren zeggen. Generaal Darras getuigde, dat Dreyfus na de degradatie zijn onschuld had uitgeroeptn. Engeland. In het Lagerhuis werden gister de bij de begrooting voorgestelde wederinvoering van de thee-belasting en van de inkomsten-belasting aangenomen. In het Hoogerhuis werd door lord Russel of Killowen een wetsvoorstel ingediend, waarinhe't ontvangen en uitbetalen van onwettige geheime commissieloonen in handels- en andere overeenkomsten strafbaar wordt gesteld. Dit voorstal werd gister voor de eerste maal gelezen. Duits chianti. De politie te Leipzig heeft het gebruik van de Poolsche taal in openbare vergaderingen verboden en alleen toegestaan, dat in de besloten vergaderingen van de Poolsche vereeniging daar ter stede in het Poolsch wordt beraadslaagd. De Rijksdag is begonnen met de behandeling van het wetsontwerp betreffende verschillende wijzigingen in de wet tot regeling van de beroepen en bedrijven (Gewerbeordnung). Het wetsontwerp regelt onderling zeer verschillende zaken. Artikel 1 geeft vergunning, om met uitvoering van bouwwerken, waarvoor toestemming van verschillende personen noodig is, een begin te maken terwijl de aanvrage om vergunning nog in onderzoek is, en verleent bescherming tegen het misbruik maken van fabrieksgeheimen, door deskundigen ; artikel 2 bepaalt dat, teneinde slagers te dwingen in een slachthuis te slachten, zoonoodig gebruik moet gemaakt worden van het slachthui» van een naburige gemeente; artikel 3 bevat verschillende bepalingen op de uitoefening van het bedrijf van dienstboden verhuurder enz.; artikel 4 voert beëediging van accountants in; artikel 5 verbiedt het beuren met breukbanden; artikel G dient om verschillende misbruiken in de confectie-vakken en dergelijke weg te nemen door invoering van loonboeken, arbeidskaarten en de regeling van den huisarbeid van werksters en jonge werklieden: artikel 7 stelt de patroons vrij van de verplichting om jonge arbeiders in den voor- en in den namiddag een tijd van rust te geven, als de arbeidsdag acht uur is en de werkzaamheid zich bepaalt tot vier uur in den voor-, en vier uur in den namiddag; artikel 8 bevat voorschriften over den arbeid van bedienden, leerjongens en werklieden in open verkooplokalen (ononderbroken rusttijd van ten minste tien uur in één etmaal, middagrust van ten minste één uur), verder over de instelling van een gelijktijdig sluitingsuur voor winkels, op verzoek van tej minste tweederde gedeelte van de betrokken winkeleigenaars, en over de inrichting van winkels, werkplaatsen en magazijnen. Spanje. Silvela heeft verklaard, dat de Carlistische opstandelingen schipbreuk geleden hebben, daar men niet het noodige geld bijeen kon brengen. Don Jaime, de zoon van don Carlos, aan wien deze laatste de leiding van de zaken zou hebben overgelaten, en die ofschoon in actieven Russischen dienst, sedert langen tijd te Parijs vertoefde, was naar Rusland teruggekeerd. Te Madrid vertrouwen echter velen den vrede nog niet heelemaal; zij meenen, dat achter die reis wel iets zou kunnen zitten. Ook de Regeering heeft hare voorzorgsmaatregelen nog geenszins gestaakt. Op het oogenblik bevindt de commandeur van het 3a legercorps (Valencia) zich te Madrid, om met den Minister van Oorlog over den toestand te spreken, en nog altijd worden 132,000 man in dienst gehouden, dus ongeveer 50,000 meer dan anders. Vereenlgde Staten. Veertienduizend man geregelde troepen worden ter versterking van Otis' leger naar Manilla gezonden, zoodra de transportschepen gereed zija. Samoa. Omtrent de Samoa-quaestie worden interessante bijzonderheden medegedeeld door Labouchere's weekblad »Truth" ; onder den titel: »Een weinig licht over Samoa", bevat het blad een schrijver van den vroegeren vice-consul der V. S. op Samoa, Lloyd Osborne. Daarin wordt uiteengezet hoe quaesties van kerkelijken aard de eenige oorzaken geworden zijn van de onlusten op de eilandengroep. De Engelsche zendingsgenootschappen, die ijverig arbeiden voor de bekeering van de Samoa-eilanders, waren zaer verontrust bij de gedachte, dat de Roomsch-Katholieke koning Mataafa aan het bewind zou komen. Hoewel de meerderheid der bevolking, geheel volgens de bepalingen van het tractaat van Berlijn, Mataafa had gekozen, werd door de Eagelsche missionarissen, gesteund door de Amerikanen, de candidatuur van Tanu gesteund. Opmerkelijk is het, zegt de heer Osborne, dat de meeste eilandeisProtestanten, of liever Anglikanen zijn, en dat zij toch hun stem gaven aan Mataafa. De invloed der missionarissen op den opperrechter Chambers is, volgens Osborne, zeer groot; en dat is de eenige oorzaak 'van zij uitspraak ten gunste van Tanu. De briefschrijver zegt ten slotte : Het kan niet nadrukkelijk genoeg worden gezegd, dat in de geheele geschiedenis Duitschland het bij 't rechte eind had, dat de houding van den consul Rose slechts lof verdient, en dat de Duitsche ambtenaren steeds het tractaat hebben gehandhaafd. Wij echter, Engelschen en Amerikanen, zijn wreed en brutaal en hebben in deze quaestie volkomen ongelijk". --- Verspreide Berichten. Men herinnert zich het geval van den heer Schell, hoogleeraar in de katholieke theologie te Wurzburg, wiens werken door het Vaticaan op de lijst van verboden boeken zijn geplaatst en die zich, na eenig aarzelen, aan dit oordeelheeft onderworpen, wat tot veel geschrijf heeft aanleiding gegeven. Da vorige week hebben de bisschoppen van Beieren, in hun conferentie, een rondschrijven aan de geestelijken in dat land vastgesteld. Daarin wordt bepaald hoe de geestelijkheid en elk trouw katholiek zich heeft te gedragen tegenover hetgeen in den laatsten tijd herhaaldelijk in wetenschappelijke geschriften en vooral in de dagbladen over de kerk en haar leer- en instellingen is aangevoerd. Op den voorgrond wordt gesteld dat de kerk en haar door God ingesteld gezag, maar niet een enkel geleerde, heeft uit te maken wat katholieke waarheid is en wat daarmede in strijd is. »De Katholieke Kerk", zoo wordt verder gezegd, «verwerpt niet de wetenschap, maar de dwaling; zij vervloekt geenzins de vrijheid van een gezond en juist onderzoek, maar verwerpt het teugelloos onderzoek, dat zelfs de eeuwige waarheden onder het voorwendsel van «vooruitgang" verminkt of wil verbeteren. De waarheid, gelijk de katholieke kerk die leert, is algemeen en goddelijk ; daarom is het dwaze aanmatiging de katholieke wetenschap een nationaal karakter toe te schrij ven .... Het is niemand verboden de aandacht van het geloof en de tucht op dringende behoeften der tijds te vestigen; dit moet echter met bescheidenheid geschieden, waarvoor politieke organen en aan de kerk vijandige couranten zeker niet de plaatsen zijn." Op het matigheidscongres, onlangs te Parijs gehouden, werd door de Franschen gewezen op bet ontzaglijke alcohol-verbruik in hun land. In sommige departementen, dat van Eure b. v., was er éen herberg op iedere drie inwoners. De Staat doet feitelijk niets, en voor een groot deel was dit toe te schrijven aan de omstandigheid, dat de afgevaardigden zeer onwillig waren tot het nemen van maatregelen ter beteugeling, omdat de kroegen de algemeen erkende verzamelplaatsen der kiezers zijn. De Minister van Onderwijs had nu echter een poging gedaan om overal op de scholen het vraagstuk te doen behandelen. Door op de kinderen in te werken, hoopt men betere begrippen omtrent de gevaren van het alcoholgebruik te verspreiden en het toekomstig geslacht daartegen te wapenen. Overigens waren ook hier en daar de goede resultaten van den arbeid der afschaffersvereeniging, die nu reeds 36,000leden telt, zeer duidelijk merkbaar. Zooals men weet, werd dezer dagen in d e St. Pieterskerk te Rome het 21ste jaarfeest gevierd van de kroning van Paus Leo XIII, welke plechtigheid door den Paus werd bijgewoond. Bij die gelegenheid waren 50.000 toegangskaarten tot de kerk verleend. Ook de correspondent van de N. Rott. Ct. bevond zich in de kerk. Hij geeft eene uitvoerige beschrijving van de plechtigheid en eindigt zijn brief aldus: Ik zag den Paus door het middenschip naderen, eerst nauwelijks te onderscheiden en toen al duidelijker, telkens rees hij even van den stoel op om dadelijk weer neer te zijgen. De heel magere handen, half bedekt met witte mitaines en fonkelend van juweelen ringen, sterk trillend, gaven in een golflijn naar beide zijden den zegen. Ik heb den Paus toen hij mij (op een afstand van niet meer dan eenige meters), werd voorbijgedragen, zeer goed gezien. Zijn gelaat is geheel ingevallen, van een loodkleur, de bovenlip veel terugspringend, de neus sterk naar de ingezonken bovenlip overhellend. Hij droeg een bril, die vreemd staat onder de tiara. De oogen, zeer vermoeid, vielen telkens toe. Het uiterlijk bij het gemelijke af. Op het laatste oogenblik, eer hij binnen de gordijnen verdween, dwong een versterkt gejuich hem nog even op te staan, nadat hij al van vermoeidheid ineen was gezakt. Ik zag zijn profiel nog even, toen hij voor maar weinigen in mijn omgeving zichtbaar was; hij slaakte met omgekrulde onderlip een zucht van verlichting. Ik heb van de verschijning van dien ouden man, die zoo blijkbaar naar stille rust verlangt en in al die pracht van omgeving en enthousiasme van menschen uitgeput wordt voortgedragen, een zeer pijnlijken indruk gekregen en een gevoel van groot medelijden in mij voelen opkomen. De bekende heer Lionel Philips bevond zich te Bome en luisterde naar een voordracht van een zijner geleerde landslieden over de opgravingen aldaar. De redenaar betreurde het, dat Italië geen geld had om eèn aantal huizen aan te koopen, die de plaats innemen van Basilica Aemilia, de door het geslacht der Aemiliers gestichte gerechts- en markplaats nabij het Forum. Testond vroeg de heer Philips hoeveel geld er noodig was voor den aankoop en deponeerde onmiddellijk de gevraagclde vier-en-zestigduizend lire bij den Engelschen gezant. Zoodra thans de huizen onteigend zijn kunnen de Italiaansche archeologen aan het graven gaan. Men hoopt op een rijken oogst, omdat er daar ter plaetse nooit opgravingen hebben plaats gehad. Slechts weet men dat in den oud-christelijken tijd vijf van de fraaiste zuilen der basilica van pavonazetta marmer gebruikt zijn voor de kerk van S. Paulus buiten de muren van Rome en dat deze bij den noodlottige brand van het jaar 1828 mede te gronde zijn gegaan. Naar men uit Kopenhagen meldt, heefteen rijk Zweedsch koopman Hjalmar Johansen, Nansens begeleider op de »Fram ', aangeboden een groote expeditie uit te rusten, om Andrée in FransJozef-land op te zoeken. Yolgens een officiëele dépêche, te Parijs uit La Poine-a Pitre op Guadeloupe ontvangen, is in genoemde plaaats een vreeselijke brand uitgebroken. Vijfhonderd huizen en hutten staan in vlammen. Het vuur is nog niet gebluscht. Men gelooft dat de brand is gesticht geworden. Dinsdagmiddag heeft in een fabriek van vuurwerk, bij Gerresheim in den kreits Dusseldorp, een ontploffing plaats gehad, waarbij de eigenaar en drie werksters het leven verloren. Werkstaking In België. Omtrent de werkstaking in het Centre (België) wordt gemeld, dat de algeheele staking bestaat in de kolenmijnen van Houssee, La Louvière en Sars-Longchamps. De toestand verbetert weinig. Uit Charleroi bericht men, dat er Donderdagmorgen 18,000 stakers waren; te Bergen zijn er 2000; te Luik breidt de staking zich uit. Ontwapenings-Conferentie. De vertegenwoordiger van Zweden en Noorwegen op de conferentie zal zijn de heer C. N. I. baron Bildt, gezant van dat Rijk te Rome, wien vier technici zullen ter zijde staan. ---