Eerste Blad. BEVOLKING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen herinneren belanghebbenden aan hunne Verplichtingen: i 1. om binnen 14 dagen mondeling of schriftelijk ter Secretarie (2e afdeeling) aangifte te doen van hunne verhuizing binnen de gemeente, onder opgave van het oude en hêt nieuwe huisnummer; 2. om binnen een maand aldaar kennis te geven van ieder lid dat in het huisgezin wordt opgenomen of daaruit gaat, inwonende werk- of dienstboden daaronder begrepen; 3. om binnen 30 dagen hunne verfauisbiljetteu in te leveren of op te vragen, indien zij zich in de gemeente vestigen of deze gaan verlaten. Assen, 5 November 1110. Burgemeester en Wethouders voornoemd, M. A. D. JOLLES. De Secretaris, VAN OMMEREN. --- Brieven uit Groningen. Niot onwaarschynlijk hebben in den iaatsten tijd weer ettelijke dakpannen en «schoorsteenkappen den tol aan Aeolus bejtaald. Ze hadden een best leventje in September an October, en waren inderdaad jjeen weinig verwend door 't mooie herfstweer van die maanden. De stormen die in 'fle beide laatste weken hebben gewoed, brachten intusschen een gevoeligen slag aan hun illusie toe, dat dit rustig leventje maar 'steeds zou voortduren, en evenals zoovole afgetakelde grootheden onder 't menschdom, 'zijn dia dakpannen en schoorsteenkappen smadelijk van hun verheven standpunt neergeslingérd. En zoolang de Groninger straatvegers hun kapotte ledematen niet in de rommel- en afvalwagens laden, -kunnen ze braaf met elkaar liggen te philosopheeren over de vergankelijkheid der wereldsche grootheid. Mogelijk halen ze er wel de kwaal van den dag. den revolutionairen tijdgeest, bij, en schrijven hun val aan de verderfelijke omwentelingsgezindheid vap oproerige partijen toe. Nu is de stormwind, die hun deze poets speelde, uit den aard der zaak „omwentelingsgezind" en wentelt zelfs wel graag een juffrouw of mijnheer om, die niet vast op de beenen staat, maar dit is het niet wat onze gehavende pliilosophem fccdoelen. Zij hebben een geheel anderen revolutiegeest op 't oog, den geest die 't maatschappelijk en staatkundig leven overheerscht .... De getrouwe krantenlezer weet dat koniSig ftfanuel van Portugal als offer van dezen laatstgenoemden revolutiegeest is gevallen. Eijn "bewind kon zeker allerminst op den eèretitel van modelregecring aanspraak maken, en achterna blijkt het dat senhor jManuel ook juist niet het heilige boontje is waarvoor men hem heeft willen verslijten ; zoo iets komt met vorsten en particulieren meer voor. Het zij hoe 't zij, de Portugeezen waren niet alleen 't huis yan Braganza, maar 't heele koningschap zat en hebben het nu eens met de republiek Willen probeeren. Ziedaar de soort revolutie welke in de kranten komt ; andere soorten worden evenwel binnenshuis of boven op 't huis afgedaan. Niet figuurlijk, maar letterlijk ! En dat is de revolutiegeest, liever gezegd revolutiebouw, waarvan schoorsteenkappen, dakpannen en andere integreerende bestanddeelen eener woning het gelag kunnen betalen. De stormwind kan wel bar huishouden, maar hij mag niet voor alles, niet ten minste voor de liefhebberijen van revolutionaire bouwheeren aansprakelijk gesteld worden. Er zijn in onze dierbare stad een menigte licht betimmerde, goedkoop ineengcknutselde huurhuizen, waaraan de eigenaren al het vernuft en de vindingrijkheid eener revolutionaire bouworde die niet in den kijker mag loopen, hebben ten koste gelegd. Van buiten alles gloednieuw, hoewel onvast en ondeugdelijk van samenstel ; binnen in meerendeels afbraak. De verfkwast is er goed voor om deze ongerechtigheden te bedekken. Bij 't bezichtigen der bewoonde kamers, kantoortjes en 'andere ruimten, onttrekken ook de meubileering en verdere inboedel een groot deel der bestaande gebreken aan de waarneming. En als de bewoners niet bepaald met den eigenaar op gespannen voet staan, dan nemen zij niet zelden een „gematigde onverschilligheid" in acht tegenover het belangstellend gevraag der bezichtigers. Hoe eerder de woning weer verhuurd • is, ziet ge, hoe eerder zij van dit lastig gezeur af zijn. En heelema'al, z ij zijn er indertijd in geloopen, laat een ander 't ook eens ondervinden. Een beetje leedvermaak na de zelf ondervonden wedervaardigheden beschouwen ze enkel als een billijke vergoeding. De nieuwe huurders betrekken het spul, doch komen al spoedig tot de ontdekking in welk een rammelkast ze beland zijn. Het kraakt en piept, tocht en poest alles wat er aan is. Des zomers wordt het kaartenhuisje geroosterd door de zon, dos winters „is er geen stoken tegen." Zij lekken bij de minste sneeuw en regen, zij „rooken met alle winden," zij zitten bij den eersten den besten storm „te trillen op hun stoel." Klets ! . . . daar komt iets naar beneden. Daar weer iets ! De keukenschoorsteen zal 't geweest zijn ! Heeremijntijd, wat is dat nou weer ? 't Halve dak gaat mee ? Wat 'n huis ! Dat hadden ze vooruit moeten weten ! Maar dat andere volk zei d'er ook geen woord van dat het zoo'n onsoliede bak was. Eigenlijk 'n gemeene streek, zie je ? En nou zitten -we d'er nog voor drie jaar aan vast !" jammert de moeder. Klets ! . . . „Waarom was je ook zoo gek om 't maar dadelijk voor vier jaar te huren!" Boem !!.... Dat was op den zolder ! . . . . Straks zakt-i nog heelemaal in ! . . . . Er komen stemmen uit de bedsteden, en de kinderen knoopen onderhandelingen met het ouderenpaar aan „of ze d'er maar af zullen komen", maar het ouderenpaar is al genoeg met zich zelf verlegen en dreigt met alles en nog wat, als ze 't wagen durven, want „die op bed ligt moet slapen." Mooi gezegd, als er gaten in 't dak waaien en je schoorsteens naar beneden komen ! Den volgenden morgen op slag een flinke boodschep naar den huisbaas. Maar dezehaast zich niet aan den oproep onmiddellijk gehoof te geven, en als hij eindelijk eens komt kijken, is hij de heiligste onnoozelheid. De tactiek der gehuichelde verbazing van de melk- en boterboeren, wien de bedrogen klanten hun knoeierij onder den neus wrijven, wordt door hem als „de beste in 't gebruik" overgenomen. Wat, aan die kostelijke woning zouden zooveel gebreken zitten ? Nee maar, dat' had-i nou nog nooit gehoord ! Nooit klagen over gehad, hoor ! Alle vorige huurders hadden er met 't gróótste genoegen in gewoond en altijd bij 't betalen van de huur gezegd : „Wat is dat toch een kostelijke woning, mijnheer Halfsteen 1 Hè we zouden er wel altijd willen blijven !" Ook waren ze alleen tegen hun zin weggegaan, om redenen die niets met de woning zelf te maken hadden. En strikt genomen had i er noodig f 50 meer voor moeten hebben, want waar vond je zoo'n woning ? Wat nu die naar beneden gerolde schoorsteenkappen, dakpannen en misschien nog andere huistoebehooren aanging, daar had de woning zelf niets mee uit te staan, dat was van den wind gekomen, zie je ? alleen van den wind ! Hij zal dat weer laten opknappen, maar verzoekt overigens in 't vervolg niet alle oogenblikken met klachten en boodschappen te worden lastig gevallen, want werkelijk, 't was een woning die klonk als een klok, en hij had er noodig f 50 meei* voor moeten hebben. En hiermede stapt de heilige onschuld weer heen, en de verblufte huurders mogen voortaan naar hartelust in de kostelijke woning zitten te trillen op hun stoel, zij mogen lekken, braden, vriezen en rooken met alle winden — mynheer Halfsteen trekt er zich geen zier meer van aan, daarvoor is hij een te ijverig apostel van den revolutiebouw en het optrekken van modenie' woningen uit afbrftak en versleten rommel. Het zijn dan ook talrijke exemplaren van deze vooze bouwerij die het bij stormweer zwaar te verantwoorden hebben, terwijl de stevige eigenaarsperceelen waaraan „moeite noch kosten" gespaard zijn, alsmede de forsche, hechte bouwwerken uit een vroeger tijdvak de hem aangeboren omwentelingsgezindheid van god Aeolus .zegevierend weerstaan. Nu bezit Groningen naast een menigte kaartenhuisjes, bewoond door huurders voor wie het minste nog goed genoeg wordt geacht, ook tal van perceelen, opgetrokken naar een bouworde, waaraan de heeren Halfsteen, Licht-en-dicht en hoe-die moderne huisjesmelkers verder mogen heeten, geen schuld hebben. Zoo geloof ik bij voorbeeld niet dat het Groene Weeshuis gauw zal omwaaien. En 't zou ook wel jammer. zijn als de stormen der laatste week zulk een verwoesting hadden aangericht, nu de stichting als zoodanig immers aanstaanden Dinsdag 15 November haar 250 jarig bestaan herdenkt. Dat wordt een heele plechtigheid, terwijl 's avonds een extra godsdienstoefening in de 1 Martini-kerk plaats vindt, tot het bijwonen waarvan de voogdij den gemeenteraad en den secretaris per adres heeft uitgenoodigd. Ook heeft zich een commissie uit de burgerij gevormd, met het doel om het Weeshuis bij gelegenheid van dtt gedachtenisfeest een passend geschenk aan te bieden. Wie omtrent het ontstaan en de lotgevallen van liet Groene Weeshuis alhier meer wenscht te vernemen, verwijs ik naar Diest Lorgion, Geschiedkundige B e s c h r ijving der stad Groningen, deel II, bl. 120 en vg., alsmede naar den Groninger Volksalmanak voor 1839 (T. P. Tresling, Het Groene Weeshuis, bl. 19 en vg.), bij welke schrijvers alle wetenswaardige bijzonderheden zijn te vinden. De stichting heeft ook woelige tijden beleefd, en de streng orthodoxe geest waarvan de voogdijen altyd waren doortrokken, kwam dikwijls in botsing met de mildere opvatting der burgerij. De inwendige toestanden van 't gesticht werden nu en dan naar buiten ruchtbaar en gaven aanleiding tot geschrijf in de bladen. De weesvaders stonden vaak op voet van oorlog met de weezen, die natuurlijk geregeld aan 't kortste eindje trokken en disciplinair gestraft werden, want de vaders handelden in opdracht der voogden. Nu zal 't wel waar wezen dat, onder een huishouding van eeniga honderden personen van beiderlei kunne de orde behoort te worden gehandhaafd, maar dat kan op verschillende manieren' gebeuren, en aan breede opvattingen, menschenkennis, gematigdheid en gul beleid hebben de besturen van 't gesticht zich nooit bezondigd. Een geacht ingezetene, die jarenlang in 't weeshuis als hoofdonderwijzer was werkzaam geweest, moest wegens de kerkelijke onverdraagzaamheid der voogden zijn betrekking neerleggen. Een der punten uit de acte van beschuldiging vermeldde het verpletterend feit dat de boosdoener lid van de Harmonie was-! en dat kon toch onmogelijk door * den beugel. De onderwijzer bedankte voor het lidmaatschap der snoode vereeniging, maar zelfs deze concessie aan de domme onverdraagzaamheid kon den storm niet bezweren, en hij zag zich genoodzaakt zijn ontslag te nemen. Ook tegenover de weezen was men ver an tegemoetkomend, en elke onschuldige uiting van levenslust werd disciplinair te keer gegaan. Men lokte zoo als 't ware botsingen en oproerige bewegingen uit. Wij herinneren ons' nog hoe de noodlottige kaalknipperjj, waaraan zelfs meisjes van 18, 19 en 20 jaar zich moesten onderwerpen, eenmaal de verontwaardiging der burgerij gaande maakte, en geheel Groningen trok party tegen het schrikbewind van de weeshuisschaar. Financieel staat het Groene Weeshuis buitenhewoon sterk op zijn grondvesten, dank zij tal van kolossale schenkingen die aan de stichting voor en na ten deel vielen, doch de erflaters hadden de betreurenswaardige onhandigheid, zoo ze het althans niet krachtens hun beginselen deden, om het geld aan 'tgesticht ais zoodanig te vermaken, zonder eenige vrijgevige beschikking ten behoeve of ten genoegen van de weezen zelf. Het gevolg daarvan is, dat al die geërfde tonnen gelds nu vastgeschroefd liggen als wel is waai- rentegevend, maar overigens dood kapitaal, waarvan de weezen persoonlijk niet de minste weldaad genieten ; de gereglementeerde voeding, kleeding, tijdpasseeringen, consignes en gestichtsgewoonten zijn precies dezelfde gebleven als vóór de legaten ; van buitenkansjes en extraatjes is geen sprake. En de voogden wachten zich wel om daarin verandering te brengen. Een* heerlijke uitzondering op die onsympathieke erflatersmanieren maakte echter een zekere mevrouw Janson, die, voor eenige jaren overleden, een som gelds aan 't weeshuis naliet onder de bepaling, dat de rente besteed moest worden om den weezen twéémaal 's jaars een aangenamen dag te bezorgen, bestaande in een royalen St. Nicolaas en een ééndaags-uitstapje per rijtuig in den zomer. Daar het legaat eenmaal aanvaard is, valt aan de menschlievende wilsbeschikking van mevr. Janson natuurlijk niet meer te tornen, en hoewel de gestichtsregenten die beide vroolyke dagen innerlyk als wereldsche ijdelheden afkeuren, zijn zij nolens voJens gedwongen ze te handhaven, en trekken zelfs, breed, deftig en wijduit in de koetsen gezeten, des zomers mee naar Paterswolde, Zuidlaren of Assen. Hoe 't op Stnterklaas toegaat en of de voogden dan ook hun slof met haver en brood voor 't paard neerzetten, — dat zijn gestichtsgeheimen maar de weezen zegenen intusschen het aandenken van mevr. Jansen, hun edele weldoenster, en zouden wenschen dat ook andere erflaters wat minder om 't gesticht en wat meer om de verpleegden hadden gedacht. Op zich zelf beschouwd en los van alle andere overwegingen, is het Groene Weeshuis een schoone stichting, waaraan alleen een humaan, verlicht regeeringsstelsel ontbreekt, en bij gelegenheid van haar 250jarig jubileum wenschen we Jjaar van harte vooruitgang in de goede richting toe, zonder welke al de op haar vastgezette tonnen gelds niet den minsten zegen kunnen verspreiden. Wanneer eenmaal de woorden die op den poedel uit „Faust" slaan : „Ich finde nicht die Spur von einem Geist, und alles ist Dressur," niet langer op het regeeringsstelsel in 't Groene Weeshuis toepasselijk zijn, dan zal het gesticht een nog schooner vreugdedag dan aanstaanden Dinsdag beleven. Moge het zoover komen ! Ternauwernood door de troostelooze gemeentebegrooting heen, staan we al weer voor de aankondiging van een nieuwe doch helaas noodige kostbaarheid : de demping van 't Boterdiep,- onlangs al voorloopig door mij besproken. De uitgaven voor deze demping, die zich van de zoogenaamde tentoonstellingsbrug tot aan het doodloopende eind bij de Bloemstraat uitstrekt, zullen f175,000 bedragen, en de provincie neemt twee derden of f 20,000 voor haar rekening — althans zoo de Staten dit goedkeuren — ten behoeve van de noodig geworden verbreeding van het verbindingskanaal BoterdiepDamsterdiep. Het is tegenwoordig „dik aan" tusschen de gemeente en de provincie, ja, ze zijn er op uit om elkaar 't leven bepaald óp te vroolijken. Van de f 63,000 die de versterking der beide trambruggen, Heere- en Emma-, heeft gekost, betaalt de gemeente wel is waar f 38,294.52, maar de Gedeputeerden stellen den Staten voor om ook nog f744.42 als bijdrage in den aanleg der hulpbruggen voor rekening der provincie te noteeren. En nu komt de samenwerking tot demping van 't ongure Boterdiep er ook al weer bij ! Het Rijk zal eveneens voor de totstandkoming van dit werk terreinen moeten afstaan, maar op een subsidie van dien kant valt natuurlijk niet te rekenen. Men moet namelijk weten dat het Rijk, speciaal het departement van Oorlog, tegenwoordig verbazend aan 't bezuinigen is. Nu ja het wil met goedkeuring der Kamers een bagatelletje van 461/2 millioen aan „kustverdediging" besteden, waarvan de bijzonderheden tot veraangenaming der volksstemming, niet eens lucht mogen lijden, maar daar staat tegenover dat toch ook do militaire muziek zich in 't vervolg met enkel tamboers en hoornblazers zal moeten behelpen, en in de tweede plaats de „rieten kleerklopper" wordt ingevoerd, acht stuks per compagnie, wat weer een bate van 'k weet wel niet hoeveel voor de schatkist zal opleveren. En dan praat men nog van ons duur ministerie — van oorlog ! De menschen zijn blijkbaar niet od de hoogte. --- MONTANA, roman van VD. WAL.IiACE COOK. „Een oogenblik," antwoordde Blake koel. ,Jk geef om Berdijne zelf niet zooveel, Lrogan," zeide hij, met de vingers klappend. „Maar • het is mij om de kleine te óaoen. Berdijne is Mollie's vader, en daarom zou ik gaarne willen, dat gij een oog ^óedruk tet." „Wel zoo !" riep Crogan hoonend. „Zit de zaak zoo ! Maar wat gaat mij dat kleine wurm aan? Ik ben door mijn eed verplicht, Berdijne in hechtenis te nemen en tiat zal ik doen ook. Waneer gij twist met mü wilt zoeken, dan zijt gij immers nu op den besten weg daartoe. Maak nu eindelijk '!>laats !" \ „Het goud daar op de tafel zal iou toebehooren, Crogan, wanneer gij heengaat ,en zegt, dat gy Berdijne niet hebt kunnen .yinden." „Dus gij wilt mij omkoopen, he ?" Het gemoed van den sheriff was volstrekt niet rein en vlekkeloos. De kerel had daarom ook geen gevoel voor de geringschatting van een rechtschapen man, welke deze toonde, door hem eene belooning voor eene plichtverzaking aan te bieden. Blake kende hem echter nauwkeurig en sloeg nu met somber gelaat gade, hoe Crogan dat gevoel, 't welk hij niet kende, trachtte te huichelen. „De duivel zal je halen !" voer de sheriff woedend tegen Blake uit, terwijl hij hem den rug toekeerde. 1 Harriet was al dien tijd onbewegelijk op haar stoel blijven zitten. Met hare handen krampachtig in haar schoot gevouwen, luist» rde zjj i vrijgeui naai' eik woord, dat er werd gesproken, en volgde met hare blikken de bewegingen der beide mannen. Crogan trad nu op de tafel toe en plaatste zich daarvoor. Zij zag, dat zijne oogen zich op het goud vestigden, vervolgens naar de weegschaal dwaalden en weer naar het goud terugkeerden. Zijn gelaat verried, dat er iets in zijn geest omging. Wat kon dat zijn ? Het volgende oogenblik was Crogan bij het dichtstbijzijnde raam, waarvan hij het gordijn een weinig ophief en naar buiten keek. HU liet het spoedig weer vallen en liep nadenkend in het vertrek op en neer. „In een streek als deze," zeide hij eindelijk op zachten toon, voor Blake staan blijvend ; „moet een man zijne oogen steeds op de hoofdzaak vestigen. Bostwick zal spoedig weer de oude zijn en dan is het ergste van de zaak immers uit de wereld. Bovendien hebt gij het goud van Bostwick teruggegeven — dat telt ook mede. Het zal wel niet gemakkelijk zijn, de lui aan 't verstand te brengen, hoe ik aan het goud ben gekomen, zonder Berdijne mede te vangen ; ik ben echter toch nog wel zoo sluw om zoo iets klaar te spelen. Hier op de tafel liggen echter nauwelijks een half dozijn onzen. — Hoe komt gij er eigenlijk toe, Blake, om mij zoo goedkoop te willen afschepen?" voegde de sheriff er bij, terwijl hij zijn lippen hoonend vertrok. „Hoeveel "onzen wilt gij dan hebben ?" vroeg Blake bedaard. „Je geheele goudveld hier bevat niet meer zooveel als ik verlang. Ik wil je echter een ander voorstel doen," ging hij voort. „Wij sluiten een contract, waarin gij mij de halve winst uit de Last-Chance-ader belooft, zoowel als het recht, eene vrije hand in de exploitatie daarvan te hebben — versta mij wel, eene volkomen vrije hand — Ik sluip daarvoor dadelijk met Bostwick'» goud weg en laat aan jou den man over, die het gestolen heeft." Blake antwoordde niet dadelijk en Crogan, wiens ueLzucht door het Vooruitzicht, dat hij iets lang gewenscht toch nog zou kunnen machtig worden, was opgewekt, begon nu aan te dringen. „Gij doet immers altijd, alsof je wonder wat aan het kind is gelegen. Nu kunt gij dat bewijzen. Wanneer het er je om te doen is, dat haar schurk van een vader er ongestraft afkomt, dan moogt gij ook met den prijs niet karig wezen. Gij hebt hier niet den naam van een dubbelhartig mensch te zijn." „Ik zou toch vanavond geen wettig contract meer met je kunnen sluiten, Grogan," zeide Blake eindelijk. „Wanneer gij mij je woord er op geeft, dat gij het morgen zult sluiten, dan is mij dat voldoende, of ook pas de andere week, of zelfs over een maand. „Zelfs heb ik liever," ging hij met een listig knippen zijner oogen voort „dat ik het contract niet dadelijk krijg, want de een of de ander zou dan mogelijk toch eenig verband lusschen Berdijne's verdwijnen en het contract kunnen vermoeden. Begrijpt gij mij ?" „Zeer goed." „Beloof mij eenvoudig als man tegenover man in het bijzijn van je vrouw als getuige, dat gij de verplichting op je neemt aan mij de halve winst van de Last-Chance-ader af te staan en mij in de exploitatie daarvan de vrije hand te laten, dan verdwijn ik onmiddellijk." „Goed, dat beloof ik je," antwoordde Blake opslaande. De sheriff deed volstrekt geene moeite zyne voldoening te verbergen. Die straalde letterlijk uit zijn gezicht met de grove kakebeenen en schitterde uit zijne oogen. „Het heeft je zeker verwonderd, waarom mij zooveel aan deze ader is gelegen," ging Crogan triomfeerend voort. „Ik kan je - dat nu wel zeggen. Men heeft mij namelyk verteld, dat het de voordeeligste streek in geheel Beaver-Head-County is. Wy zullen het zeker als compagnons wel met elkaar vinden. Sla toe, Blake!" En hy hiel hem zijue harid toe, doch Bla ke stak de zijne in de zakken van ;ijn broek. „Compagnons, ja, dat zullen wij wel kunnen zijn, antwoordde hy „maar vrienden — nooit ! Ik heb mij je hulp van avond eenvoudig gekocht. Je gevoel van plicht heeft niet lang stand gehouden, toen het vooruitzicht zich voor je opende, dat gij een gedeelte van de Last-Chancè-ader kondt krijgen. Wat gij hebt gedaan, hebt gij voor je zelven gedaan ; wat ik gedaan heb, heb ik voor het meisje gedaan." „Waarom zyt gy zoo onaangenaam jegens mij ?" bromde Crogan. „Ik ben niet onaangenaam. Wanneer ik je dus volkomen vrij spel in de exploitatie van de Last-Chance-ader laat, dSn moet gij mij daarvoor volkomen vrij spel in de aangelegenheid van Mollie laten." „Hoe bedoelt gij dat?" „Wel, dat gij je nooit een woord over hare afkomst laat ontvallen. Gy moet vergeten, dat Luke Berdijne haar vader is en wanneer ik haar den naam Montana Blake mocht geven, dat moet gy nooit verraden, dat gy van iets anders afweet." „Dat wil ik beloven. Wij hebben elkaar dus wederkeerig in de macht, hé ?" „Ja" „Gij behoeft mij het contract pas te geven, wanneer gij naar Montana terugkeert. Ik vertrouw je en gy moet mij vertrouwen. Dat blyft dus aigesproken." Crogan begaf zich haastig naar de deur, rukte die .open en verdween daarop in de duisternis. Eenige oogenblikken later klonk het geklapper van paardehoeven de bewoners van het huisje in de ooren. „Kom er uit, Berdijne !" riep Blake. Berdyne verscheen in de slaapkamerdeur. „Nu, dat hebt gij mooi klaar gespeeld, Blake," zeide hij. „Het kost je echter eene behoorlijke massa goud." „Dat wist ik vooruit. Geef hem wat te eten, Harriet," voegde Blake er zich naar zijne vrouw toekeerend, by. „Ik had Mollie natuurlijk niet mede kunnen nemen, en dat zou ook niet raadzaam zijn geweest," beweerde Berdijne, toen Harriet in de keuken verdween. „Ik ben daarom zoo blij, dat ik haar in zulke goede handen weet. * Dat is toch ten minste een troost voor iemand in myne positie." „Waar gaat gy nu heen ?" vroeg Blake. „Naar myn oude woonplaats in Illinois." «.Gij zyt echter nog in geene deele buiten alle gevaar en moet voorzichtig zijn." „Met een goed paard onder mij en met het goud, dat ik nu heb, ben ik voor niets meer beducht. Ik ben nu zoo goed als vrij." „Tracht dan in 's hemels naam van nu af een ander man te worden. Ik zou niet gaarne willen, dat Mollie, wanneer zij ooit iets van je later leven hoort, zich over jou zou moeten schamen." Harriet verscheen nu met een zakje vol levensmiddelen, 't welk Berdijne dankend aannam. Daarop volgde hij Blake naar biuten. Vijf minuten later keerde de laatste in het woonvertrek terug. „Nu behoort Mollie ons toe" zeide Hamlet stralend. „Ik had liever gehad, dat zij op eene andere manier in ons bezit ware gekomen " antwoordde Blake somber. „Zooals het geloopen is, moet 't het rechte zijn," zeide Harriet, zijn eigen woor* den gebruikend. „Wij moeten er in de eerste plaats voor zorgen, dat het 't rechte wordt. Er bleef mij niets anders over, ten minste ik wist niets beters." „Niemand anders zou daartoe in staat zijn geweest. Ik ben trotsch op je, Abner." ,,Nu, dat is toch altijd iets," antwoordde Blake met een zwak lachje. „Er bestaat van nu af geene Mollie Berdijne meer. De kleine heet voortaan Montana, Montana Blake." (Wordt vervolgdL) ---