Tegen wil en dank. D** Kieinsehmidt zat aan zijn schrijftafel en "was Ingespannen bezig met een artikel over de kleurenblindheid van de oude Grieken. Hij spande er zich buitengewoon op in, want wanneer hij een goede gedachte kieeg, die hem een eind verder bracht in zijn moeilijk onderwerp, kon hij er zeker van wezen door gelach of pianospél in de woning boven de zijne uit zijn sfeer gerukt te worden. Het was niet uit te houden. De jonge geleerde sprong op en ijsbeerde met groote stappen zenuwachtig door de kamer. )De Kerstdagen met al hun drukte waren achter den rug en in de roes van die dagen was er van ernstig werken toch al nifet hee'1 veel gekomen. Moest nu deze avond ook weer verloren voor hem zijn ? Gelukkig scheen het lawaai thans een beetje te bedaren. Met een zucht van verlichting ging Kieinsehmidt weer op zijn stoel zitten. Nu wilde hij zibh niet moer laten storen, niet meer dénken aan de wereld en zich geheel en al aan zijn werk geven. Maar plotseling begon het weer. Een vlotte wals werd gespeeld en toen begon het plafond te trillen. Over den grond slee^ende voeten waren duidelijk te hooren. De dokter keek vertwijfeld in de hoogte. Nu begonnen ze waarachtig ook nog tc dansen. Maar dat behoefde hij niet zonder meer goed te vinden. En da't verkoos hij ook niet. Wat te veel was, ' was nu eenmaal te veel. „Berta !" riep de dokter. Geen antwoord. , .oerta !" herhaalde hij luider. Niemand reageerde. „Is dan de geheele wereld bezeten," bromde de dokter, terwijl hij naar de deur liep. Doch midden in de kamer bleef hij staan, sloeg zich met de hand tegen het voorhoofd. Zijn huishoudster was er immers niet,. Hij had haar zelf verlof gegeven den Oudejaarsavond bij haar familie door te brengen. Het lawaai boven werd zoo mogelijk nog dollar. En toen besloot hijzelf naar 'boven te gaan. Resoluut knoopte hij zijn jas dicht, opende de deur naar de gang, witerp die achter zijn rug weer in het slot en beklom de trap naar de woning van den rentenier Biedermann. Op zijin bellen opende een aardig jong meisje de deur, een meisje, dat Kieinsehmidt de laatste dagen meermalen op de trap had gezien. „Ah, de dokter," zeide zij, terwijl een kleurtje haar fijn gezichtje nog aantrekkelijker maakte. „Mag ik u even aandienen ?" „Pardon, juffrouw", stotterde ■ onze brave geleerde.^ die gedacht had het dienstmeisje te zullen zien en wien in den omgang met jonge dames alle_ handigheid ontbrak. „Pardon, ik dacht. . . ik Walde . . En toen met eeh wanhopige beslistheid : ,,Het dansen hindert me bij mijn werk." _ „Och, dat is jammer," zeide de lieve portierster, met een poging om over dat vreeselijke te zuchten. „We zijn juist zoo prettig bezig. Maar hoe kunt u nu ook op een avond als deze werken, Kom liever een poosje bij ons." „Om 's hemels wil, neen, ik daink u," zeide Kieinsehmidt nog meer in de war dan straks. Het werd hem zeer onbehaaglijk zoo vlak onder de oogen van het mooie meisje. ..Laat u niet storen " zeide hij nog, op hei punt op de vlucht te slaan. Aan de deur gekomen, die toegang gaf tot zijn woning, bemerkte hij, dat deze gesloten was Meer of min geagiteerd zocht hy in al zijn zakken naar een sleutel. Tevergeefs. Die was in zijn overjas. Dat was een mooie vertooning. Van ergernis en woede begon hij op de deur te stompen. „Maar dokter!" riep een vriendelijke stem. Yterwonderd draaide Kieinsehmidt zich om en keek weer in de oogen, waarvoor hy gevlucht, was en in een vroolijk gezicht. ...buitengesloten ?" vroeg zij lachend. Hij knikte. „Elise, waar blijf je toch?" werd van boven geroepen. En dadelijk op die woorden verschenen de beide dochters van Biederman». Verbaasd bleven zij op de trap staan en keken naar den dokter en haar vriendin. De laatste helderde de situatie op. En toen lachten de jonge dames alle drie. „Dat is prachtig. Een wenk van het noodlot. Nu moet u mee, dokter, als gervangène." En of hy wilde of niet, hij moest mee. Half trokken zij hem mee, half ging hij gewillig. Zoo brachten zij hem in de woning van Biedeirmann, waar de heer en vrouw des huizes verbaasd den nieuwen gast aankeken. Maar ook hier was het geval spoedig opgehelderd. De dokter, die tevergeefs naar een paar woorden van verontschuldiging zocht, werd uiterst vriendelijk ontvangen en aan de gasten voorgesteld. Het was een kleine intieme kring van vrienden van de Biedermanns. De buitensluiting van den dokter werd met vriendelijk lachen bepraat en Kleinschmidit werd uitgenoodigd zijn schade in te halen van wat de anderen reeds genoten hadden. „Die koeken heeft myn nichtje gebakken," zeide mevrouw en wees op de mooie portierster. „Dat kan zij als de beste, probeer u ze maar eens." En Kieinsehmidt deed het en werkelijk dile dingen smaakten heerlijk, evenals vroeger thuis. Een herinnering kwam in zijn gedachten. hoe hij de laatste maal gesmuld had van die koeken, die zijn moeder had gemaakt. Dat was al lang geleden. „Kom aan, hier moet u niet zoo treurig zijn," verbrak Elise's heldere stem den weemoedigen stroom zijner gedachten. U móet bedenken, dat de wijze waarop een nieuw jaar begint, bepaalt hoe dat zal wezen. Tot érnstig denken hebt u den tijd, wanneer u weer achter uw boeken zit. Een toeval heeft u hier gebracht en nu moet u met de wolven in het bosch meehuilen.'" ,,U hebt gelijk," zeide hij, haar aankijkend. "..Het is verkeerd van mij, hier droevig ie willen zijn. Wanneer ik uw lachende, zonnige oogen zie. ." „Maar, dokter," viel zij hean kleurend in de rede. „Het is zoo. Uw vroolijke oogen kijken mij zoo bekorend aan, dat ik* neiging gevoel te doen zooals allen hier : lustig en vroolijk te wezen." Initusschen was de dampende punchbowl binnengebracht. Do vrouw des huizes vulde alle glazen en toen sloeg de klok twaalf uur. Allen wenschtén elkaar geluk en klonken. En nu de voorspellingen. Een bediende bracht een groote geëmailleerde schaal Manen. Toen werd vloeibare was binnengebracht en ieder raadpleegde bet orakel. Dat veroorzaakte een vroolijkheid en gelach. Nu eiens kwam een draak tevoorschijn, dan weer een hond of iets .wat op een sofa leek. Elise kreeg een soort krans met franje uit d'" vorm. „Een bruidskrans !" jubelden haar vriendinnen. Elise laclhte. „Nu is het uw beurt, dokter. Vraag u eens naar de toekomst," Kieinsehmidt nam de lepel in de hand, schepte wat van de was en liet, dat op een daarvoor bestemde plaat vallen. En toen vormde het goedje een ring, een mooie ronde ring. „Ei, a," zeide mevrouw Biedermann en dreigde met haar vinger. „U hebt daar een ditog, dat beteekenis heeft, gedaan. De dokter stond nadenkend voor het orakel. Toen hij aan het orakel naar die toekomst vroeg, had hij op een ring gehoopt. En nu het was uitgekomen, moest dat wel een voorteeken zijn. Hy nam de ring op en ging naar Elise, dié voor een der ramen stond.. Haar hand grijpend, zeide hij : „Mag ik-?" en schoof tegelijkertijd den ring aanhaar vinger. Een gloeiende blos verspreidde zich over haar gezicht. „Is dat scherts ?" ■ 1 i ■ „jNeen. Vergeef mij waiïneor ik «rij otóhanv dig gedraag. Ik ben nru eenmaal in gezelschappen niet zeer handig ; ik ben een stille man, die het leven nogal van dan ernstigen kant opneemt. Maar een eerlijk em trouw hart heb ik ook. De zonneschijn van uw oogen heeft mij geleerd, dat ik bij u mijn gelui; kan vladen. Wilt u mijn vrouw worden ?" „Ja," zeide Elise met innige overtuiging want ook zij had van den dokter gehouden van het eerste oogenblik af dat zy ham gezien had. En toen de aanwezigen van de verrassing bekomen waren, wenschten zy het jonge paar hartelijk geluk : het jonge meisje en dein gast tegen wil en dank. --- Het slachtoffer eener vergissing, door ALBEKT OM. Men moet veronderstellen, dat vadler Antoine, hoe armoedig en schamel hij er ook uitzag, tot een minder behoeftige familie behoorde dam men hem zelf aangezien zou hebben en dat luy op zijn ouden dag nog rijke bloedverwanten bezat, want zoo lang ik mij kaïn herinneren, heeft die goede man altijd het vooruitzicht op een erfenis gehad en was hij steeds oip het punt, in bezit van een schat te koinen. Het was zijn gewoonte om bij voorkeur dien heer Vauthier, den betewaamsten en welwilleindsten man uit de stad zijn buitentank es mede te deelen of zijn teleurstellingen te vertellen an diens raad in te winnen. En als bewijs, dat deze erfemsbeloften, niet, eooals men zoru kunnen meenien, tot die sprookjes in d© maan behoorden, kan dienen, dat de toer Vauthier niet aarzelde om op zekeren dlag een. reis naar Saint-Michel of Montmédiy, te ondernemen, dat herinner ik mij niet juist mee», eenig en alleen om de erfeniaiec'hten Wan Aintoine te verdedigen. Telkens waarneer Antoinie afsclieid van onzen flienatvaardigen buurman nam — hij was, geloof ik, uit den ELzas afkomstig en bezat een zeer ingewikkelden en lastigen naam, zoodat snan hem nooit anders dan bij zijn voornaam aansprak — uitte hij denzelfden werisch en slaakte bij dezelfde verluchtingen. ,,0 hemel ! Ik hoop, dat deze erfenis spoedig geregeld wordt en ik mijn dieel vóór mijn drie-en-zewentigste jaar krijg ! Want gij moet weten, mijnheer Vauthier, dat mijn vader op den leeftijd van drie-en-zeventig jaar em vier maanden gestorven is, mijn grootvader evenzoo .. , „Ja, Amitoine, ik weet er alles van.. „Mijn overgrootvader eveneens, mijm beidie ooms en mijn broeder van hetzelfde lakeineen pak, allen hebben de wapenen met drie-enzeventig jaar en vier maanden neergelegd ; dat is regel in onze familie. Dus u begrijpt?" „Volkomen, Antoine !" „Bestaat er een reden, waarom ik een uitzondering zou maken ? Neen, niet w&ar, mijn/ heer Vauthier ? En wie zal dan van mijn djuiten profiteeren ?" Het lot was echter niet van plan vader Antoine zulk een leelijke poets te spelen ; toen dte goede man zijn zeventigste jaar bereikte, ontving hij eindelijk — dank zij voor een goed deel al de bemoeiingen van dien heer Vlauthier — het bericht, dat hein een legaat van een achterneef was ten deel geval/ len en tij nu in het beert was van tienduizend franken — een geheel fortuin ! * ♦ * Hij begon met een woning te koopen, waarin hij altijd zin had gehad, een klein huisje, achter het weiland gelegen, daar, waar zich op 't oogenblik dé normaalschool voor meisjes bevindt. Vervolgens, berekenend, dat hij nog drie jaar en vier maanden te leven had, verdleelde hij de som, die hem overbleef in drie parten en bewaarde het grootste voor het laatste jaar, of liever voor de laatste * zestien maanden, die hij nog op aarde zou vertoeven. Hij wilde dien tijd aangenaam doorbrengen en zijn bestaan op een waardige wijze eindigen. Ik heb nog vergieten u te zeggen, hoe vader Antoine tot dusver geleefd had en welk beroep hij uitoefende. Dit komt, wijl' ik, hoe ik mijn geheugen ook raadpleeg, mij niet kan herinnienem hem een geregelde bezigheid te hebben zden uitoefenen, ik heb nooit opgemerkt dat "bij een vast, erkend beroep had. Af en toe Meld bij zich met tuipieren be>zig en spitte de perken om en wiedde de paden bij een particulier ; of wel, men zag hein bij het naderen van den winter voor ,een schuurdeur takken doorzagen en daarvan talhoutjes hakken. Maar dit gebeurde slechts op enkele tijdien, heit wiais geen geregeld werk. De voor-, naamste bezigheid van vader Antoine bestond in het visschen met den hengel of zelfs met de mand in het kanaal of de rivier en om rond te dolen en te stroopen in de omliggende bosschen. Beter dan iemand anders wist hij strikken te zetten, lijmhoutjes te plaatsen, in de nabijheid van een vruchtenpers vogelnetten te ver-vaardigen ; meer dan iemand anders lachte hij om al de verordeningen en verbodsbepalingen van den prefect, dreef den spot met al de wachters vain bosschen, velden en rivieroe;vei-s. Met welk een mooie vischvangst kwam hij thuis, wanneer hij zich wat moeite wilde geven! Hij keode.al de goede plaatsen op zijn duimpje. Een' .lange pralktyk, reeds van af zijn kinder^ jaren begonnen, had hem niet alleen de geliefkoosde lokazen voor elke soort van visch en in elk seizoen, de temperatuur en zelfs het oogentoiik- van den dag leeren kennen, maar ook de manier waarop hij, voor elk van die soorten den hengel moest houden. Zij had hem eveneens geleerd om zich van den gaffel, bij het vangen van grondelingen te bedienen, om onder dé wortels van wilgen te kruipen, in het riet en in het gras te woelen, om een barbeel te grijpen, een karper of baars te overrompelen. Anitoine bezat een menigte vogels, als: meer. len, eksters, bloedvinken, meerkollen, kraaien, welke hij in vrijheid opkweekte en leerdie fluiten of praten en die van zijn armo'edig kamertje, waar het uaglicht bovendien sVi-hts zwak binnendrong, het zonderlingste, vuilste, slecht riekende verblijf maakten hetwelk men zich kan voorstellen. Als kind was ik zelfs bang om langs deze soort van spelonk vol beesten te loopen, die zich onder alle meubels verscholen en in alle hoeken zaten, langs dit tooivenaarshol, waar men voortdurend het sombere geritsel en gefladder va(n vleugels hoorde. Hoe het ook zij, wat zijn kostwinning ook was, vader Antoine vond altijd eenige,stuivers onder im zijn zak om 's avonds en 's morgens en ook dikwijls over dag een of twee glaasjes birainidewijn te koopen. Bij bijzondere gelegenheden had hij zelfs een kenbaar zwak voor den landwiju, de Bourgondische druif der kust. Men kan zich wel voorstellen, diat toen hij eenmaal in het bezit van zijn legaat was, hij zich wel wachtte dezen bijzonderen smaak te verliezen, dien hij in zulk een hooge mate bezat en sinds onheuglijks tijden voor dteze bleide beroieande producten der streek Met blijken. Integendeel, hy begon dezen smaak aan te krweeton, dien te ontwikkelen, daaraan zooveel mogelijk te voldoen. Het wierden drie jaren van brassen en smullen — en als bewijs dat men toen den brandewijn en den landwijn nog niet te Faremoint of ergens anders vervalschtte, zooals men dat tegenwoordig doet, kan dienen, dat vader Anjtoirue niet' alleen zijn drie-en-zeventig jaren en vier maanden bereikte, maar overleefde zonder dat zijn gezondheid er op achteruit gegaan was. O ! maar alle dirommels! het was geen gekheid meer ! Hij was het .spoor geheel bijster, Begreep er niets van. „Maar ik moest niet meer op deze wereld zijn ! Het is een vergissing, bepaald een vergissing. Mijn vader is gestorven, toen hij drieen-zeventig jaar en vier maanden oud was, mijn grootvader, mijn overgrootvader, al de bloedverwanten vani de mannelijke linie . • „Ja, Antoine, ja .. . „En ik, ik ben nu reeds vier-en-zeventig jaar.... 01 maar dat is onmogelijk ! Ik beri vergeten Evenwel, wijl vader Anitoine toch moest elen eai hij zich die dlrie laatste jaren had aangewend om van den begten wijn te drinken en geen smaak meer in een minder soort vond, haü hij eerst hypotheek op zijn huisje moeten nemen en dlat later benevens 'het tuintje bij het weiland moeten verkoopen en hij was weer van alle geldmiddelen ontbloot, platzak, evenals vroeger. Zich niet sterk genoeg tot werken gevoelend, noch lust daartoe hebbend — alsof hij daartoe ooit lust had gtevoeld — meer dan ooit aan ledigheid en luiheid gewend, zonder nog het veelvuldig drinken mee te • rekenen, werd hij een bedelaar : men zag hem in de hoofdstraten van Faremond of op "het perron van het sitation zwerven en hoorde hem nederige en smeiekende klaagliederen tegen eiken voorbijganger aanheffen. „Heb medelijden met een armen grijsaard, die ongelukkig is geworden, goede dame ! Op mijn leeftijd nog genoodzaakt te zijn, de hiand uit te steken ! . . . . } Wie mij dat had voorspeld! Da goede God zou werkelijk beter gedaan hebben "met mij tot zich te roepen, zooals ik gierekend had .... ja, dat had ik ! . . Meermalen, als hij zonder nachtverblijf was, kreeg hij het te kwaad met de politie en werd voor de rechtbank gebracht onder de dubbele of drievoudige beschuldiging \ian landlooperij, bedelarij en dtronkemschap op den openbaren wieg en telkens was het antwoord hetzelfde : 't Is mijn schuld niet, mijnheer de president! Ik kan niets aan deze buitensporigheid doen.... Ik zal u dat eens uitleggen ! Mijn vader is gestorven, toen hij- drie-en zeventig jaar en vier maanden oud was ; mijn grootvader .. . „Ja, dat weten we wel!" ,,Ik moest op dit oogenblik dood zijn, mijnheer de president, dat is de zaak ! Wij hebben nooit den leeftijd van drie-en-zeventig jaren en vier maanden in onze familie overschreden, dat is nog nooit voorgekomen, nooit ! Mijn vader heeft mij dat dikwijls gezegd en hij heeft dat zélf bew'ezen en mijn broeder Dondou eveneens . . . ." „Maar er is hier geen sprake van je broer noch van je vader !" „Dat weet ik wel, mijnheer de president, dat weet ik wel ! Het betreft mijzelf ; maar ik wil u maar zeggen, dat ik vergeten ben ! Ja vergeten! Ik moest niet meer op de wereld zijn ! Ach 't is wel ongelukkig, 't is een misrekening !" Wanneer vader Antoine nog maar zooals vroeger uitzicht op een erfenis had gehad ! Maar neen, dat was uit ! Met zijn tienduizend franken had hij alles gehad wat hij aan buitenkansjes kon verwachten, de gouden droomen waren vervlogen'. De oude man belde nu nog slechts bij onzen buurman en bij onze deur aan om een aalmoes te vragen. Eindelijk, toen hij zyn tachtigste jaar naderde en nog altijd met zijn bedelzak door de straten zwierf, weet. ik niet welk een liefdadig mensch medelijden met hem kreeg en hem een plaats in het oude-mannenhuis bezorgde. Hij leefde daar nog volle vier jaren, en nog altijd was de vergissing, waarvan hij het slachtoffer was, een raadsel voor hem, nog altijd wias hij daar verbijsterd ontroostbaar over. Op het punt van den laatsten adem uit te blazen, bromde hij nog : „Dit had voor elf jaren moeten gebeuren! Elf jaren te laat.... De Voorzienigheid heeft zich vergist ! Heeft mij vergeten ! In plaats van fatsoenlijk in mijn eigen" huis te sterven, op mijn eigen lakens, moet ik het t nu met een hospitaal-stroozak voor lief nemen. O ! ! O ! ! Wat een vergissing ! Wat een vergissing! ---