Eerste Blad. BEKENDMAKING. van De GEDEPUTEERDE STATEN Drenthe, Gqlet op art. 99 en volgende der kieswet, waarvan de gewijzigde tekst is bekend femaakt bij Koninklijk besluit van 13 Feruari 1901 (Staatsblad no. 66), sedert gewijzigd bij art. 9 der wet van 16 Juli 1907 ((Staatsblad no. 213), betreffende het opmaken van de lijst der hoogstaangeslagenen in 's Rijks directe belastingen voor de benoeming van afgevaardigden ter Eerste Kamer yan de Staten Generaal, Noodigen de inwoners van deze provincie uit om, zoo zij over 1912 wat de grondbelasting beUreft, over 1911 wat aangaat de personeele belasting en over 1911/1912 wat de vermogensbelasting en de belasting op jbedrijfs- en andere inkomsten betreft elders in 's Rijks diricte belastingen zijn aangeslagen, daarvan ten spoedigste, althans yóór den 15den Maart aanstaande, aan dit pollege te doen blijken door overlegging ■van aanslagbiljetten of uittreksel^ uit d° jbetrokfeen kohieren. Assen, den 2 Februari 1912. .De Gedeputeerde Staten voornoemd, IIOMAN, Voorzitter. B. W. Th. SAN DB ERG, Griffier. --- Brieven uit Groningen. Berenmutsen, boa's, moffen, winterwanten — in deze en soortgelijke artikelen hebben gedurende de laatste veertien dagen belangrijke omzetten plaats gehad. Tot onkenbaar wordens toe in hun Eskimo-plunje (Weggedoken, stapten de weinige voetgangers 's avonds haastig over de hard bevroren en hier en daar nog gladde opiper- of ïiobbelvlakte van Groningen's straten en (jcleinen. Hoe ernstig men algemeen dian toestand inzag, en voelde, bleek wel hieruit, dat zelfs de anders onvermijdelijke kletspraatjes van heele of halve kennissen op de gure hoeken van vlak in den wind liggende straten acnterwege bleven. Niemand ontmoette een ander; niemand bekommerde zich om personen of zaken die buiten hem omgingen ; niemand hielid zich met iets anders dan met zich zelf en 't vraagstuk ivan zijn beschutting tegen de ijzige koude rondom hem bezig. Zelfs in zijn Eskimoiplunje liep er menigeen nog te bibberen, niet ongelijk aan den snooden broeder, die ieen anderen zoon van zijn moeder bij een derg«fliijke temperatuur van zijn deur bad gejaagd en nu, daarvoor de straf onderging. Gedost in pels en wollen pij, Bleef hem de felste koude bij, Die trots de koestring woeden bleef, En hem van lid tot lid versteef. Toegediend in een stukje cacographie als dit, moet de snoodaard nog, dulbbel door de koude bevangen zijn ; 't ging op bevriezen af. Maar dat mocht hij er ook wel voor hebben ! De vraag is in die dagen geopperd of Wij soms gevallen engelen waren en ons paradijs van gelijkmatige weersgesteldheid, van schrille uitersten, vrij, hadjdjen verloren. iWant na de 100 graden Fahrenheit in den zomer, — 20 en meer graden Celsius eenige maanden later — dat gaf te denken. Malton neemt in zijn Paradise Dost deze kolossale overgangen, hoewel dan naar de omstandigheden nog i£ts verscherpt, uitdrukkelijk in de toeschrijving van zdjn Tartara» in den tweeden zang op : Daar worden zij bij beurt de wisseling gewaar Van vreeslijke uitersten, nu duizendmalem wroeder Juist door die wisselbeurt. Eerst warrlen zij terneder In golven vloeiend vuur : daar worden ze uitgerukt, En nu geploft in 't ijs. Daar liggen zij gebukt, Bevrozen, roerloos, tot weer de ure heeft geslagen En hen de Furiën opnieuw naar 't leger jagen Van vuur en solfergloed. Eig aanlokkelijk ziet dat er juist niet uit voor wie minder goed over contrasten kan. Welke uitersten intusschen alzoo verduurd kunnen worden, dat hebben wij door 't beleven dei opvolging van dezen zomer en winter 1911—1912 proefondervindelijk bewezen. En wat de verscherpte overgangen in Miltons Tartarus betreft, zoo zal op die kritieke avonden menig eerzaam Groninger, die als commissie- of bestuurslid eener vereenigmg van een plechtige vergadering huiswaarts keerde, zich gerustgesteld hebben met het bewustzijn dat hij geen gevallen engel, maar een nuttig lid der plaatselijke maatschappij is, die reeds den, zegen van onnoemlijk veel moties, voorstellen, amendementen en redenaars welsprekendheid op zijn creditzijde 'heeft, zoodat hem allerminst ooit zulke wederwaardigheden konden beschoren zijn. „Die man, die Mil ton, hoe heet hiij ook ? zal er een heel ander slag van volk mee bedoeld hebben", merkte het commissie-lid in stilte op, terwijl hij zijn schreden verhaastte en mot welbehagen aan het échec dacht dat zijn oude tegenstander X. bij de bestuursverkiezing van dien avond had geleden. Ik hoop dan ook in ieders geest te oordeolen, wanneer ik zeg dat een Tartarus geen geschikte verblijfplaats voor een inijinlieer als deze is. Was 't nu nog die ander, die X., dien ze bij de bestuursverkiezing hadden laten rollen,, maar hij ! De „oudste menschen", welke gedurende de vervaarlijke zomerhitte zooveel diensten hebben moeten bewijzen, zijn bij deze ijsbaarliike koude natuurlijk dadelijk weer uit hun hoekje achter de kachel te voorschijn gehaald, om met of zonder hun goedvinden de verklaring af te leggen, dat ze zich, zoover hun geheugen reikt, zulk een 'barren winter niet kunnen herinnoren. De tobbers hebben het in beide seizoenen zwaar te verduren gehad en zullen niet ongaarne in de eerstvolgende seizoenen een stemmiger klimaat tegemoet gaan, ten einde na de doorstane schokken weer een beetje op hun verhaal te komen. Ze pruttelen nooit tegen en laten zich zonder verzet in de weerberichten voor alles en nog wat ge(bruiken. Deze engelachtige gedweeheid en lijdzaamheid herinnert aan d'e discipline der Groninger oude strijders van 1815 en -30, die, toen de laatste van hen ook al lang dood was, tooh nog op commando dienst moesten doen voor de jaarliijkselie pretjes, die de onverwoestbare feestcommissies geregeld te hunner eere in de café's „Veening" of „Piel" op touw zetteen. Ze lieten dat toe, die kloeke veteranen, zonder dat hun schimmen als wraakgeesten op de fuiven verschenen, ten einde de drinkende en toastende feestredenaars tot do orde te roepen en hen op 't verschil tussehen levende en gesneuvelde oud-gediendon attent te maken. Nu fluisterde de booze wereld — dat gefluister van een booze wereld moest er niet bij wezen — dat telkens na ; t overlijden van een of meer dezer veteranen de vaderslandslievende feestcommissies zich beijverden om terstond andere „aole strieders" in hun plaats aan te leggen, met hei doel om het stelletje compleet Steiner zweeg plotseling en werd verlegen, llij kon zijn vriend toch niet zeggen, waarom' hij dien morgen niet was verschenen. Bertram scheen zijne verlegenheid niet op te merken. „Kom toch binnen", zeide hij, ngij zult toch niet voor de deur willen, blijven staan. Het ziet er wel niet bijzonder behagelijk bij mij uit, maar wij kennen elkaar immers niet pas van vandaag". Hij bracht hem naar de donker gemaakte woonkamer. Steiner liet zich, zonder daartoe genoodigd te zijn, in den leuningstoel neervallen, waarin zijn vriend nog juist, na de vermoeiienissen van den dag, had liggen rusten. Bertram zag dat met heimelijk misnoegen en nam nu zelf op de canapé -daats. Hij had een hekel aan dat moderne, stijve ongemakkelijke meubel met zijn zijden ' bekleedsel , dat, slechts een onnut sieraad, een sofa moest voorstellen, waarop men niet eens zijne beenen kon uitstrekken. Vervolgens keek hij zijn bezoeker wagend aan, zonder een woora te zeggen. Hij se-heen niet in een best numeur. Steiner liet eemigszins verbaasd zijne blikken door het groote vertrek dwalen* Hij bemerkte, ondanks de duisternis, dat er eene zonderlinge wanorde in het anders zoo behagelijk vertrek heerschte. De lederen eikenhouten stoelen stonden niet op hunne plaats, de glazen deur der boekenkast stond open, 1 een paar boekan lagen achteloos rwp den schoorsteenmantel, het tafelkloed hing aan een kant met eea grooten tip naar beneden, over de leuning van een stoel hingen zelfs eenige kleedingïtukken en in een hoek van de kamei lag op den grond een groote hoeveelheid courantenpapier. „Wel, wat is er aan ie hand 7" vroeg Steiner. f" Bertram keek nog bedrukter dan voor dien tijd. Hij stond op, opende het sierlijk gesneden sigarenkastje dat aan den muur hing, en stak eene sijaar aan. „Rookt gij ook V' vroeg hij ietwat brommerig. „Natuuilliijk. Sinds wanneer vraagt gij dat ? Hoor eens, mijn waarde, gij zet een gezicht alsof gij met moordgedachten rondloopt of spinnen hebt gegeten ! Wat is or toch '! Waar is Gertrud, je vrouW 1 Zeg eens, kom ik je ongelegen, zal ifc weer heengaan V' (Wordt vervolgd.) --- Axminster Karpetten. Meubelfabriek NEDERLAND. Ixminstei Karpetten. Westersingel. Tel. 118. Groningen. J. A. HUIZINGA. Modelhuis. ---