Herschup en meijer. 15. — Eenmaol had die meneer is 'n aarme lapperd van n boer holpen, eene die gien stroo stukkent bieten kun. Meneer luet hum maor is bü zuk kommen op zien kantoor en zee hum geducht de waorheid. Maor hie meende dat é nog 't grootst recht hadd, en zee waor niet was daor hadd de .Keizer zien recht verloren. Doe zee meneer teen? hum dat hie mus 'n perd of 'n koe verkoopen um hum te betaolen. d Kerrel zee dat kun hie niet, er was hielndal gien vraogen nao, en hie was ok nog veul neuger neudeg dat hie er wat bijkofte as dat hie zuk verminderde. Doe gaf meneer hum recht um dan maor is op een mieneng te kommen en mienen nog wat hum paste, 'd Kerrel dee dat, en meneer dee hum nog veul mer op de nak. Ik zee : „meneer dat kun wal is mis wezen." Maor meneer zee 't zul wal goed gaon. En 't gunk ok goed want 'njaor anderhalf laoter hadd denn alles al wer betaold zunner dat meneer de borg die hie stelde er nog een woortien van te kennen geven liadd. Nao die tied had die kerrel aaltied 't grootste krediet, en hie was nooit wer heileg as ik er is henstuurd weur um te heuren hoe 't er bij stund. En zukke dingen he'k mer beleefd Jaan. Och jong, Kamphoezen die zee van : „Och waren alle menschen wijs en wilden daarbij wel", maor wies is er gien mensk, doch as de mensken 'n kaander maor "is wat beter verstunnen, dan was 't al 'n heel boedel beter. Maor dat wordt ok aal zachies an beter Jaan, o jao jong. Ik ken wal mensken die geld van een aander op rent hadden, en as ze heur rente op tiod betaolden, dan nog wollen ze zoo 'n geldschieter aaltied wal um lever gaon, jao, asmets wal veur hum krupen. Zukke mensken dat zint gien zolfstandege mensken, gien lue die besef hebt van heur iegan rechten. Of er is 'n mensk mer geld hef Jaan, daorum neem ik de pet niet veur hum of. Maor as die man oetmunt in kennis en bekwaomheid of in 'n goed doel um de mensken te willen helpen, waor 't neudeg is, veur zoo een neem ik wal de pet in de haand jong, o jao wal," zeg Poolwiek, en hie gunk aal maor deur, want de man kun prooten en vertellen en wus overaal zien iegen beschouwing an vast te knoopen. Vrueg hum is een dit of dat, hie wus overaal 'n antwoord op te geven, niet as 'n kwakzalver, die veur aal gebreken heel beste raad hef, maor as eene die oordeelt met zien verstand. Kun hie zols gien goeie raod nao zien zin geven, dan zee hie: Moe'j die of die is vraogen jong, want die döt in die zaoken of hef unnervinneng er van. Dat hadd tengevolge dat elk Poolwiek ok wal lien meug. d'Man was vlukg en aoreg en zul nooit gien een wat zekgen dat 'm niet anstund. Naodat Jan Totter 'n toertien met Poolwiek reneerd en hum anheurd hef, wil Wemeltien ok is met hum an de gaank en begunt mij daor met hum over heur herschups jongs Jobk en Jans, en ze vrag wat Poolwiek er van dunkt, of een van de beide mettertied ok nog is trouwen zal. „Nou vrouw,", zeg Poolwiek, „elk mensk is niet gliek van naotuur, maor as die jongs de kaor niet op de hakken scheuven wordt, dan wordt er nooit wat van leuf ik. 't Bint jongs die nog wal eene kriegen as zie 't maor is probeerden maor zie probeert nooit wat. Ze zint in de boerkerjj goed, maor aans zit er gien levenslust genog in. Zukke mensken komt er al, maor ze mot gedureg is wat anpord wodden. En nou perbeert Gert 'ter wal is met um heur wat in bewegeng te brengen, maor daor is gien antrekkeng genog veur die beient. Heur zuster is wat aans, en die wordt now zoo langzaom an nog mer aans, deur de verkeereng met Lukas, en die krieg ei now jao as schoondochter." Now was Wemeltien krek waor ze wezen wol, en dat woord wol ze gern is even heuren. Wamt vraogen wat de herschup er van zee en wat da vrouw er van zee, dat dus ze niet waogen maor — eigenliek verlangde ze er wal wat nao, umdat heor zeun, as die er met trouwd was, dan in de wisajgheid was, en dan, as heur wichter ok trouwden, dan wassen zie mer zeker dat ze op 't plaos blieven kunnen, en kwamp er nog is 'n aander tuskenbeide, dan was heur lot beslist. Maor zoo wied gung ze met Poolwiek niet, daor zorgde zs wal veur. Maor doe ze dit wus, drongde ze Loeks an, 't kun toch aaltied niet zoo blieven. Loeks zee, doe moeder daor unner veer oogen met hum over proott'd: „Wel mensk wat giet deinow an? Wie's mij, de allerjongste van de drie, now nog 't eerste van de baon of helpen ? Wat hebt oez' wichter al lang vrijd." — „Is 't waachten daor dan op ?* vrueg zien moeder. „Wel naotaurlk", zeg hie, „ei kunt mij niet misten, en wij kunt van de herschup de dochter toeh niet verlangen, daor die maor eene hef, en wij hebt zols twee jonge vrouwlue." — „Now mien jong", zeg de moeder, „maor 't zal aans heur. De koegel is now deur de kerk, en men mot 't iézer smeden as 't heet is. Ei kunt now herschups dochter kriegen, maor as er laoter is eene maank komp met mer geld en goed, dan krabb ei je aacfater de ooren." Moeder zee 't krek waor 't op stun. Maor vaoder rued nog an tot veurzichtegheid. Met Hillechien overlee de moeder dat ze mus van aovend in stilte hen gaon en vraogen Haarmtien of die ankom Zondagaovend is 'n toertien kwam in heur hoes. En dan mus Haarm Kenneng ok kommen. Zul aander verband aachter. En doe moeder heur de waarkelkheid is veurstelde, weur Hillechien ok aans. Tot zoover zag Wemeltien dus laand te bezeilen. Wal gern wol ze met Fennechien ok zoo doen, maor daor leek heur 't veuroetzicht niet zoo mooi toe. Want die Roelf was wal 'n goeie vent, maor heur Pennechien hadd, doe ze nog zoo roem keuze hadd, toeh eenegzins de verkeerde an de haand hollen. Die vent leek heur al te bedaord, te zaacht, er zat gien kregelheid in. Maor dat was van laoter zorg. As moeder dit maor is klaor hadd. Haarm Renneng die kwam. Um regelrecht in de keuken te gaon en plaos te nemen, dat hadd hie al zoo vaok daon, dat was niks gien bezwaor mer. En doe hie zat, doe sprunk Wemeltien zols overenn, gunk nao 't kaastien in 't beschot, en slueg 'n borrel in veur Haarm. Dat was aans nog niet vaok gebeurd, um nijjaor en zoo, of as er is 'n mensk was die eene kreeg. Now was hie dos de veurnaome man, waor 't um te doen was. Dat hadd hie oet de brief dan ok al zoowat begrepen, die hie kregen hef. Haarm nemp zien borrel an, bit de kop er of, en zeg: „Was er verlet um mü, volk ?" Hillechien kik hum an en laacbt. Wemeltien zeg: „Jao Haarm, oez Hillechien (Se hef verlet um je." — Hillechien zeg dat 't gntnVW nog niet heel groot is. ,Wel nee", mg de mwiw