Een vluchtig bezoek. Sir Richard Tracy was oen vermogend, algioinööu geacht heer en ofschoon reeds zes en vijrtig jaar oud en ongetrouwd, daoht er toch niemand aan, hein een oude jonggezel te noemen — het allerminst zeker zijn neet en erfsrenaam kapitein Guy Tracy, daar zulk eene benaming zijn oom toch 'nog misschien op net wee van een huwelijk zou gebracht hebben. Sir Richard vond het echter geheel naar zijn smaak, ongetrouwd te zijn, daar hij op d'e manier geheel heer en meester was over zijn eigen persoon, zijn tijd en zijn beurs. Tegenover mooie jonge meisjes, dochters van vrienden in zijn leeftijd, nam hij eene vaderlijke houding aan en ook de rol van een huisvriend en raadgever liet hij zich bij verscheidene bevriende families gaarne aanleunen. Hij bewoonde 'een weelderige verdieping in de nabijheid van de Victoriastraat en iedoren dag op een bepaald uur slenterde hij door het St. Jamesipark, naar zijn niet minder weelderige club. Op een namiddag in de maand Mei beleefde sir Richard een klein avontuurtje, dat een klein intermezzo was in den dageiijkschen gang van zaken. Toen hy namelijk tegen zes uur op weg naai huis door het park ging, viel hem een forscii, geheel als dame uitziend jong, meisje op, dat niet ver van de naar de Bird-üage-weg leidende poort stond, waardoor alle van het st. James-station komende voetgangers in het park stroomen. Zij wachtte blijkbaar op iemand — de juffer was jotng en opvallend mooi en daarbij, zooals reeds gezegd, een heusclie dame. Toen zij sir Richards vragenden blik opving, bloosde zij en sloeg van verlegenheid do oogen neer. Hoe kon haar familie dit nauwelijks aan de kinderschoenen ontgroeide ding veroorloven, hier op straat te gaan staan — als een mikpunt van de blikken der mannen! Maar wat g'ing hem dat aan ? Hij ging verder en slenterde langs de andere zijde van de straat langzaam naar huis, terwijl cte eenzame gestalte van het jonge meisje langzamerhand meer uit zijne gedachten verdween. Richard zou dien avond met vrienden precies hall' acht in St. James Square soupteren, daar zij afgesproken hadden naar de opera te gaan. Nadat hij in alle bedaardheid zorgvuldig toilet gemaakt had, ging hij, daar het een verrukkelijke Mei-avond was, weer te voet door het paik. Het jonge meisje had hij inmiddels totaal vergeten en daarom was hij niet weinig verwonderd, haar nog steeds op dezelfde plaats te zien staan, de groot©, ernstig kijkende oogen verlangend op het park gericht. En toen' zij ze naar hem toewendde, bemerkte hij, dat ze vol tranen waren. Daarbij zag haar gezichtje er bleek en angstig uit, terwijl haar mondhoeken van onderdrukt huilen heen en weer gingen. . ^ Richard had niet alleen een goed. hart, 00 • oe ? 1 vertrouwen opwekkend en va«riyk uiterlijk en daarom bleef hij staan, h °ed af en zeide : „U - M bent vermoeid — door — door dat lange staan. Kan ik misschien iets voor u doen •— u een wagen halen ?" Langzaam schudde het jonge meisje haar hoofd, barstte toen tot zyn schrik in een stortvloed van tranen los — ja, zelfs in een krampachtig, luid hoorbaar gehuil. Zonder twijfel zou spoedig een troep manscacn om hen (gaan staan ; reeds had de politie-agent hen beiden in het oog gekregen. ,.Kom met mij — kom hierheen I" zeide sir Richard op gebiedenden toon, terwijl hij naar haastig naai een terzijde staande bank leidde, ,,en vertel mij alles." Het jonge meisje volgde hem gedwee, ging naast hem op de groene bank zitten en snikte — snikte hartstochtelijk verder. „Maar, dat. gaat toch niet!" riep hij ongeduldig uit.,.Word nu een beetje flink 'en laat mij eens alles hooren. Uwe vriendin is dus niet gekomen ? Wacht u al lang P" „Sedert zes uur. Ik hen vanmorgen van Ierland gekomen." Haar Iersche afkomst behoefd© zij werkelijk niet te vermeiden, daar haar dialect de nationaliteit voldoende had verraden. „Zoo, zoo. En van Euston bent u direct naar hier gereisd ?" „Ja, ik was bang, te laat te komen voor — voor —" „Voor uw rendez-vous. Ik begrijp het. En nu heel't zij u dus in de steek gelaten ?" „O," bracht' zij het er uit, terwijl zij tot achter haar ooren bloosde, „het is geen dame, die ik hier zou ontmoeten." „Niet?" antwoordde sir Richard met natuurlijk geveinsde verrassing. „Misschien dan uw vader of iemand anders van uw familie?" „Neen, ook dat aiet, maar een onbekende — dat wil zeggen —" stamelde zij en haar stem giing bijna in fluisteren over, „voor mijn familie is hij een onbekende." „Hat is inderdaad ongewoon. Hebt u dan geen kermissen in Londen ?" „Neen, niemand — geen mensch ken ik buiten hem." „Den onbekende ?" „Ja; en ik heb — ©, mijnheer —" en moedeloos plotseling de handen in haar schoot latende vallen, keek zij met haar mooi, maar nog steeds met tranen bedekt gezichtje hem aan, „ik voel, dat u het goed met mij meent en daarom wil ik u de waarheid zeggen. Ik ben van huis weggeloopen en mijn geheel bezit bestaat op het o ogenblik uit één zes-stuiverstuk. Mijn laatste halve kroon heb ik den koetsier gegeven, die mij hierheen heeft gebracht." » ,,Verder," drong hij aan. „Vertelmij alles, mijn kind; ge hebt niets te vreezen." „O " riep zij uit, terwijl zij haar gezicht met de honden toedekte, „ik schaam mij dood! /.iet u mij niet aan, dan zal ik trachten, u alles te zeggen." „Goed ; dan zal ik u dus niet aanzien — op myn eerewoord." „Daar wij op het land tn het westen, van Ierland wonen, ben ik naar mijn grootmoeder in- Dublin gestuurd, om daar muziekles te nemen. Zij is oud en bijna blind heeft echter een gezelschapsdame, eene juffrouw Tooke, die haar voorleest en de huishouding 1 voert. Ook voor mij zorgde zij, begeleidde mij bij wandelingen, naar mijn piano-lessen en naar den tandarts — ook een paar keer naar concerten en — en naar de comedie — natuurlijk alleen mar de middagvoorstellingen." — liier verstomde zij plotseling. „Dus 'naar de middag-voorstellingen — en verder ?" vroeg hy. „Ik — ik — daar was een tooneelspeler — hij had altijd de mooiste rollen — altijd was hij de held — en zoo mooi — en — en werkelijk een held. Toen — toen werd ik razend verliefd op hem." „Of op den held op het tooneel, nietwaar?" „Misschien. En juffrouw Took was juist zoo dom. Naar iedere middag-voorstelling gingen wij ; grootmoeder echter meende, dat wy naar den tandarts waren. Hij merkte my op vanaf liet tooneel en lachte my toe. Daarop schreef juffer Tooke hem en verzocht hem om zijn portret en toen leerde ik hem kennen — ach, en ik was zoo trotsch en zoo gelukkig l" „Werkeiyik ?" „Hij scheen het echter ook te zyn, zooals ik het gedroomd en in romans had gelezen — ja, nog veel mooier. Eens trof ik hein in een banketbakkerij ; daar dronksn wij samen thee. Ook in St. Stephan's park zijn wij gaan wandelen. Natuurlijk waagde ik het niet, grootmama er iets van te zeggen en er iets over naar linis te schrijven, want daar willen ze allen niets van comedies of tooneelspelen weten. Eindelijk was zijn verbintenis in Dublin afgeloopen : hij. vertrok en mij was het, alsof het thans met myn leven voorby was. Maar hij schreef mij dikwijls — zulks mooie brieven — en in één daarvan, dien ik Vrijdag ontving, verzocht hij mij, naar Londen te komen — om hem hier te ontmoeten. Geheel naar zijn wil kon hij mij krijgen. Indien hij mij zou gezegd hebben, om mij te dooden — zou ik het gedaan hebben. Vanmorgen vertrok ik van Dublin. Juffrouw Tooke zeide aan grootmoeder dat ik met kiesjjiyn in bed lag. Zij heeft alle hinderpalen zoo mooi voor mij uil den weg geruimd en als wij eerst getrouwd zijn, dan zal zij altyd bij ons wonen." „Mag ik ook den naam van den tooneelspeler weten?" „Moet ik dien werkelijk noemen?" i i „lk geloof, myn kind, dat het beter is." „Rupert Wolferstam — hy speelt in „het geheim van dan koning". Kent u ham misschien," riep zij opgewonden uit. „Ja, als een der aantrekkelijkste mannen van Londen — als een zeer verwende lieveling van het publiek. Hij is getrouwd met een goedmoedige, onbeduidende vrouw. — " „Wat zegt u ?" riep zij uit. „Getrouwd met een vróuw, die hij slecht be handelt, terwijl zij hein verafgoodt. „Getrouwd! Neen — onmogelijk I Dat ia niet waar !" „Zeker, zeker, iedereen weet het." S («| Een laingo stilte volgde. „Eri ik meende, dat hy mij lief heeft! O, mijn) hart is gebroken. Wat moet ik nu doen ?" En de zakdoek voor oogen, begon zij zacht te huilen. „Neen, neen, je hartje is veel te jong, dat hot reeds weten kan, wat het woordje „gsbroken" beteekent. Zeg my eens, hoe oud zijt ge eigenlijk ?" „Ik wordt in de volgende maand zeventien jaar." „Zoo, zoo. Nu ja, gij zijt zoo'n onoverlegd Iersch klein meisje. En zal ik au eens zeggen ■wat ge tfaams doen moet.'' „O, ik zal sterven van schaamte !" jammerde zei opgewonden. „Maar hnil toch in Gods naam niet zoo jam Baerlij'k, anders komt de politie-ageot nog hierheen en vraagt, of ik je iets kwaad doe. Wij zullen liever een wagen nemen en direct maar Boston rijden." Met de vrachtboot reist ge dan naar Dublin terug. De tandpijn is zeker nog erg, morgen ochtend kunt ge je dan als volkomen genezen weer bij je grootmoeder aanmelden. ,,0 ja, en ik wenscli niets liever, dan naar huis te konten — en mij voor de rest van mijn leven ergens af te zonderen." „En nooit moogt ge aan dezen schurk ook toaar & : n> oogenMik weer denken! Het is schandelijk vain hem, je hier heen te lokken — een kind nog, onervaren, zonder geld en zonder vrienden !" „Geld heit ik inderdaad niet, maar dit hier," zeide zij, terwijl zy een klein horloge voor den dag haalde. „Daarmede kan ik mijn billet wel betalen." „Neen, neen, ik zal je het reisgelden zooyeel als je verder nojodig hebt, wel leenen en je mijn kaartje geven, dan kunt ge mij bet geld bij gelegenheid wel eens terugsturen. Of wacht eens, het is misschien beter,' dat wij beiden elkaar «bekend blijven. Mijn adres is Saxe-Goburg-Mausions No. 19. Op die wijze bl'ijft gij steeds voor mij de jonge dame zonder naaim en ik vopr u de onbekende heer. „O, hoe goedig van u, beste oude heer! Ik heb liet gevoel, alsof u mij het leven gered hebt. Ik ben hier zoo vol angst en alle menschen kijken mij aan, alsof zij weien, hoe verkeerd ik heb gehandeld. „Nu kom gauw mede," zeide hij opstaande. „De treih. van acht uur dertig bereikt ge nog heel gemakkelijk. Dan bent ge juist drie uur in de stad geweest. Ik hoop echter, dat ge u nooit weer op eenige marnier met juffrouw Tooke bemoeit. Die verdient werkelijk, «at ze eenige jaren lang in een krankzinnigéngestibht wordt opgesloten. Met deze woorden waren beiden uit het park gewandeld en reden zy vervolgens in een mooi wagentje weg. Op het oogenblik, dat de wagen zich in beweging had gezet, was een ander voertuig op hun toegereden en had voor de poort stilgehouden. De heer, die er in zat, een mooie, slanke, elegant gekleede heer sprong' er uit en één seconde lang richtte hy zijn blik op de groote, treurige oogen van de beeldschoon» Ierlandische, evenals op den heer, die naast haar zat — in het volgende oogenblik waren zij uit zijn gezicht verdwenen" en Rupert Wolferstan bleef alleen bij de poort staan, ditmaal met een woedend gelaat en een vloek om de gladgeschoren lippen. Vijf jaren waren varloopen en Sir RichardB neef die in het westen van Ierland in garnizoen geweest was, had daar zijn toekomstige leeren kennen, eene juffrouw Kathleen O'Hara, een waar juweel van een beeldschoon jong meisje en buitendien de rijke erfgenaam en eenigste dochter van haar ouders. Te oordeelen naar Kepitein Gruy Traey's beschrijving was zijn meisje zoo opvallend mooi, geestig en lieftallig, dat natuurlijk al zijne familieleden zeer nieuwsgierig waren baar te leeren kennen. In triomf bracht hij ze dan ook spoedig mee naar Londen, om zé aan zyn moeder, zijn zusters en vooral aan zy| Oom Richard voor te stellen. Deze werd aan haar voorgesteld op een officieel diner en op hetzelfde oogenblik, dat hunne blikken elkaar troffen, hadden zij elkander ook reeds herkend. Hjj was den ouden lieer uit het park, zij het jonge meisje, dat hij tot Euston had begeleid en hetwelk de oorzaak was geweest waarom voor eenige jaren op een Mei avond zijn stoel bij het diner van de Greville's was blyven leegstaaneen jong meisje, dat hem een postwissel van drie pond sterling had gestuurd, met de bijvoeging „van een dankbare vriendin". Het was opmerkelijk, hoe zij haar zelfbeheersching had bewaard ; alleen voelde haar hand ijskoud aan, toen zij ze in de zijne legde. Als oudste van de familie leidde Sir Ricthard zijn toekomstige nicht aan tafel. De op zyn arm rustende vingers trilden merkbaar. „Heeift memand destijds iets gemarkt ?" fluis«rde hy op vaderlijken toon. „Neen, memand," antwoordde zy eveneens zachtjes. „De tandpijn was dius zeer erg ?" „Ja en ik — ik was er het allerergst aan toe." „En nu ie intussdien de verstandskies doorgebroken." „Ik hoop het," antwoordde zij op zachten toon. „Dus weet buiten jezelf en mij niemand iets van de gesaböedenis ?" ,Ja zeker, Juffr. Toojke, en hy — en Guij ~ eni Mama." „Aha, dus je hebt Guij niets verteld ? Dat is goed', mijn kind. Wjj beiden echter willen deze klein© affaire voor ons houden. Dan geiooven ze dras allemaal, dat dit je eerste bezoek aan Looiden is— niemand vermoedt iets Wk je vluchtig bezoek van destijds ?" „Neen, ?n mij komt het voor als een »Eschuwelijk nachtelijk spook — menigmaal meen ik zelfs, dat het slechts een droom is geweest. O. hoe blij ben ik, dat U nu mijn Oom wordt Er is nauwelijks één dag zooroijgegaan, zonder dat ik aan U heb gedacht. Wat kan ik doen, om u mijn dankbaarheid te betoonen ?" „Dat is een vraag, die gemakkelijk te be antwoorden is. Maakt morgen vroeg een wandeling met mij door het St. James Park !" ---