EEN HENGELPARTLJTJE. Pr# naar /ief Fransch van ANDRE THEURIET. na <»mH»"aar bij de Administratie der Staatsdo.»/ , au te Tours was esn man van zestig jaar, klein, gezet, met roode gezonde lipp3n en wakkere schitterende oogen; hij was zoo precies als de klok en had alle eigenaardigheden van een ouden jongeheer. Hij wa^, gelijk alle bewoners van Touraine, lang niet onverscnillig voor een lekkeren maaltijd, maar toch was zijn grootste hartstocht zijn liefhebberij vpor hengelen. Hij heette Chabot — het was of die naam voor hem was uitgezocht want ge moet weten in Touraine geeft men den naam van „Chabot" aan een witte soort visch, die in andere plaatsen,, meunier" genoemd wordt. Ir Nederland komt die visch niet voor. xii dat land, besproeid door verschillende rivieren, had onze vriend Chabot rijkelijk gelegenheid zijn smaak bot te vieren, hij had de Loire en de Cher vlak in de nabijheid om de kleinere bijrivieren, wat verder op, niet eens mee te rekenen. De Cisse, die vol grondeling zit en de Routner, bekend om de kreeft. Geen sterveling wist beter een goed plaatsje uit te kiezen, of handiger een bal te maken van pottebakkersaarde, met wormen tot lokaas bestemd voor de visschen. Hij kende op zijn duimpje alle soorten aas die door visschers gebruikt werdt: gekookt koren voor vorentjes, een stukje kers voor brasum, kaas voor barbeel, eer vliegje voor forellen. „üjjnheer", zeide hij eens op een dag tot mij, „bet zijn domooren die beweeien, dat hengelen eentoonig is, slaapverwekkend, zonder eenige ontroering .... Die menschen, spreken over dingen waar zij geen verstand van hebben; ik, wat mij betreft, heb aan hengelen bet eenige avontuur te danken in mijn heele leven, dat een levendi een indruk op m\j gemaakt heeft. * * * Eens op een Zondag, het zal ongeveer dertig jaar geleden zijn, was ik naar de oevers van den Cher gegaan, in de omstreken van Saint-Avertin, Het was echt voorjaarsweer, vrij warm, maar niet te warm: de nabijheid der rivier en een lekker ■windje gaven een aangename koelte. Ik had een prachtig plekje uitgezocht, een kleine holte in het* Bras tusschen twee wilgenstruiken en ik zat net zoo gemakkelijk als in een fauteuil. Het bruinachtig groene water stroomde aan mijn voeten, heel kalm en rustig en vormde kleine trechtertjes; al lette ik goed op mijn hengel, toch zag ik ep den anderen oever uitgestrekte weilanden, schitterend verlicht door de zon; het vette gras was *°1 mfi t madeliefjes en papavers, het was een voor de oogen. Nu en dan hoorde ik klokken luiden te Azay en te Saint-Avertin, het was kerktUd, en ik genoot van de heerlijken rust. Zondag! den geheelen middag vrij, en niemand zou mij storen in mijn geliefkoost amusement. Ongelukkig had ik buiten den waard gerekend. Want daar zie ik 's middags om een uur of drie •en heer en dame van achter de populieren te voorschijn komen; zij zetten zich neder aan den sphrf 11 kant van mijn wilgenboschje; op twee enn afstand ongeveer de rivier ©p. Het was dia van middelbaren leeftijd en een dame ik n fl on ^ er uitzag en heel aardig, dat verzeker was 'i n >+ heer ^ad een gladgeschoren gelaat, hij hiaid Li ZWaf t gekleed en zag er keurig uit, ik V0Q r iemand van de rechtelijke macht. De dame droeg een grijs linnen costuura, een strooien hoedjo me 1 blauw lint, zij was blond, blank, in sag er vroolijk en aardig uit. Zij hadden een vouwstoeltje meegebracht, waarop hij zijn vrouw verzocht plaats te nemen; toen maakte hij een splinternieuwen herceel gereed, deed er den haak aan en reikte hem zijn vrouw toe. Aan de manier waarop zjj dit deden, zag ik dat het nieuwelingen waren in het vak. „Goed dacht ik. „die hebben er niet veel verstand van, ze zullen mij niet veel nadeel berokkenen als ze maar niet te veel praten en de visschen bang maken 1" Ik had mij niet vergist, zij kenden er hoegenaamd niets van en al deed het dametje nog zoo dikwijls een nieuwen worm aan den haak, de visch beet niet. Heel anders dan bij mij, ik was bepaald gelukkig en iedere vjjf minuten als ik mijn hengel ophaalde zag ik een vischje, zoo vlug als kwikzilver aan het eind van mijn snoer spartelen. Binnen het uur had ik in,mijn mandje met versch gras drie brasems, vier meuniers en twee barbeelen, zonder het kleine goed nog mee te rekenen. Mij buren vingen niets. Zoodat het vrouwtje eindelijk spijtig haar hengel neergooide en nieuwsgierig naar mij toe kwam. Juist op het oogenblik dat zij achter mijn rug stond kreeg ik beet, ik liet mijn snoer vieren, trok heel voorzichtig open haalde een baars op, zeker anderhalf pond zwaar, ik was zoo wreed het dier even op het gras te laten spartelen voordat ik hem in het mandje legde. „O wat een mooi dier!" riep het jonge vrouwtje opgetoogen uit. En zich tot mij wendende voegde zij er heel vriendelijk bij: „Mijnheer, wat doet u er toch aan om zooveel visch te vangen, terwijl wij geen spieringtje hebben kunnen bemachtigen — Ik was jong in dien tijd en ofschoon ik altijd verlegen geweest ben voor de meisjes, ik was toch niet onverschillig voor een aardig gezichtje. Ik antwoordde dus zoo galant mogelijk: „Wel, mevrouw, dat komt omdat u het niet goed doet. Hengelen is veel moeilijker dan men denkt. Maar indien u mijn raad wilt opvolgen, zal u eens zien. Ga daar maar eens zitten, ik zal den hengel voor u in oide maken." Het vrouwtje riep of haar man haar den hengel wou brengen; ik maakte zorgvuldig den vischhaak klaar en wees mijn aandachtige leerling de moeilijk heden van het vak, waar z\j tot nu toe geen flauw besef van had. Het duurde niet lang of zij deed het vrij goed. De plek waar zij zaten was heel geschikt en de visch liet zich vangen... Het was nu wel niet een vangst zooals ik het gewoon was, maar voor een beginneling was het al heel aardig; — twaalf vorentjes en twaalf pijlkarpers. lederen keer als zij iets gevangen had lachte het jarige vrouwtje als een kind, zij klapte in de handen en keek met een zegevierenden blik naar haar man, die rustig glimlachte, en zich zeer scheen te verheugen over ds vreugde van zijn vrouw en mij bedankte naet een zekere plechtige beleefdheid. Intusschen begon het avond te worden. Tegen zes uur stonden wij ©p en ik wilde afscheid van hen nemen, toen het jonge vrouwtje naar haar man liep en hem iets influisterde. Hij luisterde met een peinzend gelaat. Het denkbeeld scheen hem niet aangenaam te zijn. Na at'loep van een minuut ongeveer zag ik hen tot mij terug keeren het was het jonge vrouwtje dat het woord veerde en zeide: „Mijnheer, vu is zoo vriendelijk voor ons geweest, wij kunnen zoo niet scheiden .... Aan u hebben w\j te danken dat wij wat gevangen hebben, het is niet meer dan billijk dat wij onze visch gezamelijk opeten.... Wilt u ons het genoegen doen met ons gaan te dineeren?" De in 't zwart gekleede mijnheer knikte toestemmend en eindigde met mij zelf ook te anmeeren. Zij drongen er beiden zoo vriendelijk op aan, dat ik de uitnoodiging aannam; zoo keerden wij naar Saint Avertin terug. Inde„Trois Pigeons" bestelde mijnheer een diner in eén afzonderlijke kamer. Wij kregen een kamer die op den tuin vol kerseboomen uitzag, in de verte kon men de rivier zien en populieren dié al ruischende een gevoel van frischheid gaven. * * * Wij deden alle drie den maaltijd eer aan, de lucht had ons eetlust gegeven. Het diner was uitstekend, een lekkere vischschotel van onze visch toebereid; een gebraden stuk wild, asperges en een taart, en daarbij een heerlijk glaasje Vouvraywijn, die naar viooltjes smaakte. Ge kunt u wel begrijpen dat ik heelemaal niet te beklagen was, met een knap vrouwtje naast mij, dat voortdurend lachte en tandjes liet zien zoo wit als amandelen en dat er voortdurend op uit was m\j te bedienen en mijn glas in te schenken. Haar man was minder vroolijk ; zijn glimlach was eenigzins gedwongen en de wijn had niet da gave zijn tong los te maken. Er waren zelfs oogenblikken dat hij zeer gedwongen deed. Ik had aangeboden het wilt te snijden en terwijl ik mijn mes sleep tegen een ander mes aan riep ik vroolijk uit: „Geef hem mij maar. hij kent mg .... Ik zal heai netjes zijn hals afsnijden!" Ik was verbaasd over het weinige succes dat ik had met mijn grap. De onbekende kreeg een kleur tot achter de ooren, het vrouwtje werd doodsbleek, en er heerschte plotseling een doodelijk stilzwijgen in de kamer Zij waren trouwens beiden zeer weinig mededeelzaam met hun eigen omstandigheden. Al trachtte ik er nog zoo handig achter te komen — want ge begrijpt dat ik zeer graag wou weten met wie ik het genoegen had te dineeren — zij gaven mij niet anders dan ontwijkende antwoorden. Alles wat ik te weten kwam was dat zij slechts tijdelijk in Tours waren en te Orléaos woonden. Aan alles komt een eind, ook aan de prettigste dingen. Toen we een kop koffie gedronken had" den, was het donker en moesten wij aan maar huis gaan denken. Ik had den maaltijd eer aan gedaan on was zeer vroolijk gestemd; voordat ik naar huis ging bedankte ik hen hartelijk voor hun vriendelijke ontvangst en zeide, dat ik nooit zulke aangename menschen had ontmoet als zij waren. Die woorden deden het jonge vrouwtje glimlachen, ik stak haar man hartelijk de hand toe; na een oogenblik aarzelen, drukte hij die. Ik zal nooit de vreemde gewaarwording vergeten welke de aanraking van die ijskoude hand, van die harde vingers mij veroorzaakten. „Ik hoop dat wij elkaar spoedig terug zullen zien", riep ik hun toe b\j het aficheid nemen, „en dat ik in de gelegenheid gesteld zal worden uw beleefdheid te beantwoorden." „Dat denk ik niet" antwoordde bij op een zonderlingen toon. „Wij vertrekken morgenochtend uit Touj-s.... Vaarwel mijnheer 1" * ** Ik heb hem inderdaad nooit veer gezien te Saint Avertm, en toeh ging ik er trouw iederen Zondag naar toe. Maar ik dacht nog dikwijls met welgevallen aan dat lekkere diner in de „Tours PJgeens". Ik heb er dikwijls al de bijzonderheden Tan aan mijn. vrienden verteld en ik watertande , »r soesa neg van. Brie ujaanden gingen voorbij. Eens op een dag toen ik druk bezig waa op mijn bureau, kwam er iemand binnen en presenteerde mij door het luikje een mandaat om te teekenen. In dien taad moesten wij de mandaten nog viseeren voor het betalen der onkosten bij de rechtbank. Ik nam het papier aan zonder er veel aandacht aan te schenken en bracht het bij den directeur voor zijn handtaekening. Terug komende keek ik er bij toeval eens in. Het was een mandaad van 300 franc voor reiskosten uit te betalen aan mr. Bloiger „den Beul." Ik schrikte er van en toen ik het stuk terug gaf, keek ik eens even nieuwsgierig door het luikje .. En toen mijnheer weet u niet hoe ik verschrikte, want in den persoon die het akelige mandaad aanbood om te viseeran herkende ik mijn gastheer van Saint Averthi, den echtgenoot van het mooie vischstertje met het blauwe hoedje! HÜ verwijderde zich zonder een woerd te spreken; hij herkende mij niet of hij wilde mij niet herkennen. Ik bleef verstomd, doodsbleek voor het luikje staan. Toen herinnerde ik mij dat twee dagen vóór mijn vischtochtje er te Loches een terechtstelling had plaats gehad. Ik had dus gedineerd met den beul ! Ge kunt mij gelooven als go wilt mijnheer, ik was zoo verschrikt en beefde zoo, dat ik een heele maand lang niet recht kon schrijven en geen krul kon makon onder mijn letters. ---