Daniël van het leeuwenhol. Slot. Be huisdeur stQnd, als om haar gastvrij to entvangen, ver geopend en Kelly trad in een geheel ongemaubeld, met roode steenan gedekt voorportaal. Zij wierp de bundel met kleeren in een hoek en wachtte, terwijl zij zich het zweet afveegde, op het verschijnen van een menschelijk wezen. Maar zij wachtte tevergeefs, daarom opende zij de deur aan de linkerkant en kwam in een klem, laag vertrek. In de donkerste hoek zat op een versleten stoel een oude, grijze vrouw, voor zich op de schoot hield zij een dampende pan met gebakken aardappelen, die zij bezig was te verorberen. Buiten was het 20 graden in de schaduw en de oude vrouw Rotman was gewoon haar middageten in de kamer op de kleine kolomkachel te bereiden. Daarom was het niet te verwonderen, dat de daar heerschende temperatuur Nelly eenigermate aan de hei herinnerde. „Dag," zeide Nelly. „Wat wilt ge?" bromde de oude, die er in het geheel niet van hield bij het eten gestoord te worden. „Ik ben de nieuwe huishoudster," riep Nelly aanmatigend, zij was zoo gauw niet uit het veld geslagen. „Zoo, maar dit hier is mijn vertrek: die van Daniël zijn op de andere zijde. Nelly kon niet nalaten, dat als een vaarwel op te vatten, zij sloeg daarom de deur dicht en kwam door het portaal in de tegenoverliggende kamer. Hier mocht zij tenminste ruimer ademen. Het vertrek was wel is waar zeer eenvoudig, maar netjes en met zekeren smaak ingericht, ook was het in verhouding met den overkant verfrisschend koel. Nelly liet zich op de zachtste, gemakkelijkste stoel neerploffen, ze vouwde de banden en sloot de oogen, slechts voor een kort oogenblik. Natuurlijk vergat zij om weer wakker te worden en aa. verloop van vijf minuten was de wilde Nelly ia het „leeuwenhol" kalm en vast ingeslapen. Zij was juist uit haar diepe slaap ontwaakt, teen Daniël het vertrek betrad. ..Ha Nelly," zeide hij verheugd, „ben je daar al; dat is aardig van je. dat je gekomen bent." Hij haalde de bundel kleeren uit het portaal en liet haar, haar slaapkamer zien, de keuken en de provisiekamer; hij maakte haar duidelijk, hoe zij alles moest doen, opdat het hem naar den zin werd. Nelly knikte bij ieder woord, dat hjj zeide maar hare gedachten waren bij geheel andere dingen. „Ziezoo," meende hij, „nu weet je alles, richt het je huiseiijk in, ik moet er weer uit om turf to steken Nauwelijks was hij weg of Nelly maakte het zich voor de tweede keer gemakkelijk op de stoel. Lang zat zij daar werkeloos met de handen over elkaar. De zon was langzaam begonnen te dalen en zonk dieper en dieper. Om zeven uur, toen Daniël vermoeid van de jacht naar huis terugkeerde, vond hij tegen verwachting de tafel ongedekt en de huishoudster zat nog gezellig in de leuningstoel. „Je bent zeker moe van den tocht, Nelly, hetis een zonnige weg," zeide hij vriendelijk, „maar wij moeten het avondeten klaarmaken, ik ben hongerig en jij zult het ook zijn." Hij legde een wit tafellaken op en haalde brood, boter en kaas te voorschijn, ja hij zatte zelfs thee, omdat de huishoudster geen melk wilde drmfcen. Toen aten zij gezellig. Zij dronk thee, hij drenk melk uit een ouderwetsch glas. . ■ „Hebt je al eens vaker zulk een glas gezien? het is een erfstuk van mijn grootvader. Dat roode daar is het wapen van prins Blücher. Mijngwotvader moest hem water halen na den slag bM Katzbach en ter herinnering heeft de prms hem de beker geschonken. Je kunt je denken, hoe bang ik er voor ben, ik drink er altijd uit en ik ben alleen bang. dat hij op een goeden dag eens breken zal. Je moet er heel voorzichtig mee zyn, Nelly, bij het wasschen; ik zou het heel erg vinden,* als ze brak. , , _ De wilde Nelly mocht het glas ook wel lijden, ook al om den maarschalk Blücher. voor wien zij steeds een groote vereering koesterde. Van den volgenden dag kan men niet veel opgeweks berichten. Daniël bereidde het middagen avondeten, de wilde Nelly had zich zeker nog niet aan de vreemde omgéving gewend, i oen zv nu den volgenden morgen bij het ontbyt zate > trok Daniël met de wijsvinger een greote cirse» op de vensterbank- . . . „Kijk eens, Nelly," zeide hij, zoo stoffig is liet maar nu ben je immers bij me, nu zal net wei anders worden. . Nauwelijks was h« weg of Nelly liep naar ae keuken. Zü haalde een proote kom vol water en een doek, want zij wilds het vertrek schoon maken. Bii de deur echter liet zij met een luido p.oi alles vallen, het water stroomde over de grond en de scherven lagen overal verspreid. Zy kon wel schrkken: de arme Kelly, want voor haar stond de oude grootmoeder. De oude vrouw Rotman was nooit mooi maar nu in dit gele, verkleurde katoenen iak was ze eenvoudig monsterachtig leelijk. Wat doe je daar nu, mijn liefje? vroeg de oude zalvend. Scherven," zeide Nelly grofweg en met een Bmak sloeg zij de deur dicht. Door de keuken rende Nelly naar buiten. Een kort oogenblik Jiep zij op het dorre heideveld heen en weer, toen ging ze tegen een laag heuveltje liegen en begon een krans te vlechten uit witte vlokbloemen. Het was reeds middag, toen zij naar huis terugkeerde. In het woonvertrek vond zij Daniël verbluft naar de scherven kijken. Een mooie geschiedenis," zeide hij lachend. ïiy dweilde het water op en begon de stukken bijeen te zoeken. Toen viel zijn oog op de bloemen. „He, wat mooie bloemen heb je geplukt, mooie witte vlokbloemen, maar het middageten heb je eens weer heelemaal vergeten." Daniël was in de kookkunst niet onervaren. In een wip had hij een flink vuurtje aangemaakt en aardappels met spiegeleieren zijn spoedig toebereid. Na verloop van een uurtje zaten beiden genoegelijk bij het middageten, Daniël dronk veel melk bij tafel, zooals altijd uit het roode glas, en dit jééne moet men toegeven, hij bewees aan den een"voudigen maaltijd alle eer, de aardappels verdwenen als sneeuw voor de zon, tei wijl Nelly bijna niets gebruikte. „Ik heb flinken honger," meende hij, „maar jij eet bijna heelemaal niets, jü hebt een eetlust als een vogeltje." „Ik lust niets," zeide Nelly. „Neem tenminste een ei," drong hij vriendelijk aan, terwijl hjj haar de schotel toeschoof. Maar Nelly schoof de schotel op barsche wijze terug, deze vloog tegen het glas aan, de melk vloeide over de tafel en met lawaai viel de roode beker op den grond. Daniël was opgestaan, zijn gezicht was vuurrood, aan de slapen zwollen de blauwe aderen op en nu geschiedde er iets onverwachts. Daniël gaf Nelly een draai om de ooren, die klonk als een klok. "Verscheidene seconden bleef het doodsstil. Op Neily's mooi gezichtje vertrok geen spier, alleen de kleine vuisten waren gebald. JÜ — jü slappe Daniël, jij — jij — Daniël uit h6c leeuwenhol!" schreeuwde zij woedend. Toen sloeg zij de handen voor het gezicht en vluchtte in haar slaapvertrek. Z\j knielde voor haar bed neder verborg haar mooi gezichtje in de kussens en wachtte af. Zoo lag zij nagenoeg een half uur. Zij luisterde, geen toon, niet het minste geruisch. Ten slotte kon zij het niet langer uithouden. Nelly sprong op, zij sloop naar de woonkamer en keek behoedzaam door een spleet van de deur. Alles leeg. Zij zocht het geheele huis door; niets te vinden. Daniël was al lang weer bij het turfsteken. „Het is al voorbij", zeide de wilde Nelly teleurgesteld, „het is niets." Droevig gesteund pakte zij haar schamel boeltje weer in de doek en trok weer langs de lange, zonnige straat naar het dorp. Haren voogd, den vroegeren schoenmaker of tegenwoordigen rentenier, zooals hü liever genoemd wenschte te worden, trof Nelly bij het wrijven van een spiegel. Hü scheen over haar verschijning niet erg verwonderd te zijn. „Zeg, Nelly", vroeg hij goedmoedig, „ik dacht dat je huishoudster was bij „Daniël van het Leeuwenhol ?" „Geweest", zeide Nelly, terwijl ze zich in een stoel liet neerploffen, „dat was niets." „Kind", riep de voogd ontzet, „kind, jij bent zoo verhit en je zit in de tocht. Dat gaat niet, zoo wordt je verkouden, je kunt de dood er van weghalen. Je moet langzaam in de kamer op en neer gaan of wacht, ik zal je thee zetten, dat is het beste." Hij slofte naar de keuken en zette thee. Gehoorzaam dronk Nelly, zij zou ook vergift genomen hebben, als men het haar geboden had. Zij voelde zich niet prettiger daarna, maar ook niet slechter. Later moest zij den voogd voorlezen, eerst het weekblad en toen een boek. „Je leest slecht, mijn kind", zeide hij verwijtend, toen zij geëindigd had. Nelly geloofde hem gaarne, zij had er heelemaal geen benul van, wat zij nu had gelezen. Om acht uur was hier de taak ten einde, later ging men nooit naar bed. „ Wat zoudt je graag eten, Nelly," vroeg de rentenier den anderen morgen, „speksoep of pannekoek met pruimen ?" „Pannekoeken!" verlangde Nelly gebiedend. In den grond van haar hart was het haar precies gelijk wat er kwam, zij zou zelfs vandaag boerenkool gegeten hebben, ofschoon zij deze anders niet over de lippen bracht. „Pannekoeken", herhaalde de voogd, „je zult ze hebben, Nelly, heerlijke pannekoeken." In het geheele huis hoorde men ze sissen in de pan, overal rook het heerlijk naar bradend vet. De rentenier deed zijn uiterste best. Voordat hij nog goed en wel klaar wa3, trad Nelly in de keu£® r '- Op 3 161 hoofd droeg zij den stroohoed, in de uniterhand weer het bekende bundeltje kleeren. •■Dag, voogd, ik ga nu weg." „Wat?" vroeg de oude man, „de pannekoeken zijn nog niet klaar." „Ik wil ze heelemaal niet, ik wilde alleen zeggen. dat ik wegga." „Waarheen dan in Gods naam?" „Waarheen? Wel, naar ^Daniël van het Leeuwenhol." „Dat meisje is niet wel bij het hoofd geworden," klaagde de rentenier, „ze is stapelgek." Toen echter had hü geen tijd meer, zich te verwonderen, hü moest de pannekoek omkeeren. Het was de hoogste tijd, het rook al branderig. Ten derde male nu trok Nelly langs de zonnige straat, met moeite het bundeltje meesleepend. Daniël was bü het turfsteken en de oude vrouw Rotman zat als altüd in haar eigen vertrekje. Nelly ging dadelük naar de keuken. Zü haalde voor de tweede keer een kom met water en een doek en toen begon zü met een üver als nooit te voren het woonvertrek schoon te maken. Zü was zonder ophouden bezig en reeds voor den avond was alles helder en schoon. Juist vandaag, waar Daniël het het minste verwachtte, vond hü een schoongemaakt huis en een keurig gedekte tafel. Wel is waar miste de roode beker en stond er een gewoon glas voor in de plaats, ma^r het was versierd met een krans van vlokbloemen. ,Nelly," riep Daniël overgelukkig uit, „ik daclit, dat je boos waart en ik geloofde vast, datje nooit zoudt terug komen." .,0, ik had de straf dubbel en dwars verdiend," zeide zü, „want ik heb den beker met opzet omgegooid, ik wilde hem stukslaan." Hij vroeg niet waarom en Nelly verraadde het niet. De wilde Nelly was niet meer te herkennen, zü was als omgetooverd. Ze stond s' morgens vroeg op en ging laat slapen. Zü hield het huisje keurig in orde, ze zorgde voor geregelde maaltüden, zü leerde het in korten tüd, de roodbonte koe te melken, ja ze vond zelfs nog vrüen tüd. om de oude vrouw Rotman zoo nu en dan te helpen. Zü werkte onophoudelijk en ze was toch steeds vroolijk en vol goeden moed. Wie dit wonder kon begrijpen, zou er zich langlmee kunnen bezighouden. Daniël was er echter de man niet voor, maar hü had reden te over, om met zyn huishoudster te vreden te zü'n. Zoo verging een heele rü weken; de zomer was voorbü, het werd October. Op een goeien dag, toen Daniël thuis kwam, vond hü Nelly nog bü de kachel bezig. Hü pakte haar zachtjes-bü de schouders, draaide haar naar zich toe en kuste haar juist op haar roode, mooie mond. Nelly deed verschrikt eenige passen terug: „Daniël," zeide zü met verwütende blik, „waarom hebt je dat gedaan ?" „Waarom? Wil de wilde Nelly dan soms niet mün vrouw worden?" De schrik zat haar in de leden, zü moest op een stoel gaan zitten, om weer een beetje op verhaal te komen. Toen was het plotseling, alsof de oude wilde Nelly weer in haar ontwaakte. Onstuimig sprong zü op, trad op Daniël toe en sloeg haar weeke, witte armen om zün hals. „Ja, ik wil, ik wil graag." „Zoo zeide hij, „verklaar mij dan eens eerst, waarom je destijds den beker stukgesmeten hebt. „Omdat je steeds zoo bedaard bleeft en zoo onverschillig, ik mag zulk een zachten Hannes niet lijden." . „Je wildet dus weten of ik ook boos worden kon ?" „Ja." „Waarom liep je dan weg toen ik het werkelük was?" „Ik meende, dat het slechts een opwelling was, dat het niet echt gemeend was." „Zoo en waarom ben je dan teruggekomen?" „Omdat mün voogd nog zachter 'was dan jü, zeide zij lachend en huilend tegelük. Daniël lachte nu ook. „En omdat je nu geen flinkeren man kunt vinden, neem je mij nu." „Neen, 4 riep Nelly uit, ik wil heelemaal geen flinkeren, ik ben heelemaal met je tevreden, want jü bent een man, een goede, beste man 1" „En wanneer zal de bruiloft zijn?" „Zoo gauw als je verkiest." „Goed dan in vier weken," bepaalde Daniël. --- Hoe Jurgen Jurgens zijn geluk maakte. Wie Jurgen Jurgens voor tien jaron kende, moest hem graag mogen lijden. Hij was groot en blond ; uit zjjn bruin gezicht, lachten grijze, vriendelijke oogen, zoo open en eerlijk, dat men hem na een half uur kennismaking, alles meende te mogen toevertrouwen, vriendschap en geld, beide. Deze oogen lachten zelfs, als Jurgen Jurgens hongerig was. ' En als hij het linkeroog een beetje toekneep, als hij het hoofd langzaam heen en weer bewoog, dan ging deze gemoedelijke vrooljjkheid op allen over, die in zijne nabijheid waren. Be mensciaen wel is waar hielden hem voor een onsefaulöigen, ja zelfs voor een eenigszins bekrompen jongen. Hij voer, ofschoon hij het patent voor de groote vaart had, steeds als stuurman op oude zeilsehepen. Hein ontbrak schijnbaar de neodige eergierigheid, om zijn kundigheden als offieier bö de groote stoomfcoot-reedenjen te gebruiken, in een mooie uniform over het wandeldek te slenteren, gevolgd door de blikken van de slanke „Misses", die in dekstoelen lagen of flirtten. Jurgen Jurgens vond de dienst op zeilschepen zeer behaaglijk. Zoo vervelend was deze toch nog niet, zooals de collega's van de snelvarende stoomschepen het meenden. Men nam menigmaal toch ook passagiers mede, men had genoeg aan boord te lezen en vooral genoeg te werken, fin dan had Jurgen Jurgens in al zijn onschuld toch het gevoel, dat op een goeden dag het geluk bij hem zou komen. Misschien meende hij, dat het als een droom zou opstijgen uit de zee. En hij ging altijd zoo netjes gekleed, dat hij steeds bereid was het geluk te ontvangen. Zoo reisde hij op Duitsche en vreemde wateren. Zijn leven was een hannonische cirkelloopen tusschen de keerkringen, een steeds vroolijk avontuur, zelfs in ruwe, koude winternachten. Dat was het vóór tien jaren, toen Jurgen Jurgens nog de zegen bevoer. Tegenwoordig reist hij niet meer, tenminste niet meer ter zee. Hij heeft een automobiel van 60 paardekracht, welke hij zelf stuurt, beheert in den somer zijne bezitting en leeft 's winters in de havenstad, waar men hem voor zoo onschuldig en een beetje bekrompen hield. Hij draagt zijn baard kortgeknipt, heeft een allerliefste, kleine vrouw, die hem juist den derden jongen heeft geschonken en hg is over het algemeen de goede, aardige kerel gebleven. Bat alles kwam zoo verrassend snel, dat men het gemakkelijk in groote trekken kan vertellen. Jurgen Jurgens lag destijds met de oude „Mayflower" in Liverpool. Het was zijn zwak, op Engelsehe schepen te monsteren. Het was een uitgediende, oude driemaster die de verzekeringmaatschappijen reeds lang op de zwarte lijst hadden geplaatst. Hij zou met een lading kolen naar Hamburg gaan. En toen de kolen aan boord kwamen, verscheen oak een schatrijke heer aan boord. Een soort Engelsehe Krupp. Hij bracht allerlei soort menschen mee en een dochter. Een jonge dame, klein en sierlijk. Met haren, golvend in de gouden herfstzon, zoodat men niet wist, of ze bruin, blond of zelfs rood waren. Bezen rijken Engelschman had de dokter een eenzame zeereis voorgeschreven tegen eene beginnende verkalking van de bloedvaten, tegen een aangetaste long en tegen God weet wat voor andere kwalen en kwaaltjes. Waarom kocht zich deze man geen jacht? Waarom viel zijn blik op deze oude bark? Was bet de verlokkende naam, was het het ©enigszins toegeknepen linkeroog van Jurgen Jurgens ? Geen mensch kon het zeggen. In ieder geval waren de beiden er. En Jurgen Jurgens, die als plaatsvervangend kapitein het schip naar Hamburg moest brengen, was zielsblij, na langen tijd eens weer passagiers aan boord te hebben. En nu begint de vertelling van het geluk, dat geheel ongeroepen tot Jurgen Jurgens kwam, geheel zooals hij het had gedroomd. Be reis verliep in de eerste dagen glad en rustig, zooals ook de dokter dit voorgeschreven had. Toen echter kwam een starts en de „Mayflower" werd leeiijk heen en weer gegooid, zoo geheel anders als de dokter dit gewild had. En de oude Lord lag jammerend in zijn kajuit en wilde van God en de wereld niets meer weten. De deehter echter stond boven aan dok, zij hield zich in den storm dapper aan de reeling en aacht troost in de lachende, grijze oogen van den onschuldiger! Jurgen Jurgens. En in den storm kwam het beslissende eogenblik. Haar hoofddoek was weggewaaid. Zoo stond zij daar, blond en blozend. En hjj stond tegenover haar, groot en blootshoofds, zoodat ook zijn haren zich golvende in den wind heen en weer bewogen. En het was slechts één oogenblik. Hare blauwe oogen schitterden in zijn lachende, grauwe oogen. Het schip helde, als op commando, sterk over en Jurgen Jurgens moest ze opvangen. Hij maakte een sierlijke buiging voor haar en leidde haar als een koning iu de beschermende kajuit. Waar hij toch deze ridderlijkheid vandaan had ? De storm nam toe en de „Mayflower" kenterde 's avonds, toen de wolken wild door de lucht joegen, ten westen van Borkum, in de nabijheid van het Hollandsche eiland Rottum. Hoe was men nu daarheen gekomen? Jwgen Jurgens moest het weten. Hij was voor den koers verantwoordelijk. In elk geval waren zij met een sterken storm afgedreven en zaten vast. Het werd gauw de allerhoogste tijd, de reddingsbooten gereed te maken. Want de oude „Mayflower" steeg uit elkaar, zooals gestrande zeilschepen ilit kunnen doen. In de kapiteinsboot plaatste Jurgen Jurgers den heer ■Jefferson en Florence Jefferson. Hg zou de boot met zijn reuzenkracht wel bedwingen. Hij kon bovendien een klein zeil hijschen en de storm werd iets minder. Met sterke riemslagen bracht zich de bemanning in veiligheid. Jurgen Jurgens had hun bevolen, weg te roeien. En nu waren zij met hun drieën alleen. In de verte als een zilveren, lichtende ster, schitterde de vuurtoren van Rottum. Op dit eiland woonde slechts een hollandsche strandvoogd en geen reddingsmanschappen konden in nood verkeerende schippers te hulp komen. Toen maakte op eens de hevig verschrikte Engelsman de ontdekking, dat de boot lek was. Tevergeefs trachtte Jurgen Juigeus het lek te stoppen. Langzaam aan kwam het water naar binnen. Nu was het tijd, te handelen. Jurgen Jurgens gaf de twee bevel, het zinken van het schip rustig af te wachten en zich vervolgens aan de zijden van de boet vast te houden. Zoo kon de boot de last dan drijvend dragen . . . De boot liep vol en in hun noodlot berustend, klampten zich de drie vast. Zoo dreven zij gedurende eenige minuten langzaam met gunstige wind naar het licht van Rottum. En nu gebeurde het ongeluk. Jurgen Jurgens zag en zeide, dat de boot niet alle drie boven water kon houden. En snel besloten, liet hij de boot aan de twee, zich ruggelings in het water gooiend. „Ik kan mij misschien zwemmend redden". Maar zooveel wisten Florence en haar vader wel dat geen mensch ter wereld deze afstand zwemmend kon afleggen. En toen had Jurgen Jurgens nog eens een gelukkig denkbeeld. Hij naderde Florence en fluisterde haar in het oor: „Ik ga graag in den dood, want ik dos het voor U." En toen klonk het als het geroep van het geluk uit de mond van het jonge meisje: „Halt! Kom terug! Neem mij met 11 mede! In de schuimende zee knam hij terug. Hij pakte haar met bovenmenschelijke kracht, met zijn sterke armen beet en kampte door de golven. Den meer dood als levenden vader legde hij in zijn geheele lengte op de banken van de drijvende boot. Met de rechter arm hield hij haar vast, met de linker stuurde hij naar het strand toe. Hjj voelde haar warme adem aan zijn gezicht. „O, houd het uit, dappere. Nog slechts één mijl!" Én hij hield het uit. Strijdend als een held, af en toe zijn last op de drijvende boot leggend, kwamen zij na verloop van twee lange, vreeseljjke uren aan het strand van Rottum. Het verdere kan men gemakkelijk raden. Het geluk was gekomen en het liet Jurgen Jurgens niet meer los. En de oude heer Jefferson zeide dankbaar óp alles: Amen. Toen ik onlangs bij den doop van den derden jongen was, zat ik tot diep in den nacht nog in zijn voornaam ingerichte rookbanen. De herinnering aan oude tijden, die ons samenbindt, kwam natuurlijk weer boven. „Ach ja, de redding destijds", zeide Jurgen Jurgens, Ja, het was een dolle nacht. Jou kan ik het vertellen. De beiden konden niet zwemmen en ik ook niet. „Je weet toch, dat van honderd zeelui nauwelijks vijftig zwemmen kunnen."/ — ,Wat ?" — „Ja", ik ken Rottum op mijn duimpje. Ten westen van Rottum strekt zich een lange zandbank vier mijlen ver in zee uit, waar op de diepste plaatsen v\jf voet water staat. Men kan den g e - heelen afstand tot het eiland gemakkelijk doorwa. den. Dat heb ik destijds gedaan." Teen Jurgen Jurgens dat zeide, scheen het mjj toe, alsof z\jn linker-eog belangrijk meer dichtgeknepen was dan anders. ---