HANDELSVOLK. 'n Kleine roman in de boerentaol, van H. M. 31 „Ja", zeg Fennechien, ,,en wat zin ik er blieéle urn dat oez Albert zien lèvendl er niet bij in g'evaor komp.'' Dat heurtten de mensken. Fennechien hadd ,7 er : keereng met 'n jong die d r wal hen mus. •t Gung wal niet zoo stief mer met die jong, maor 't vol toch op dat Fennechien die niet eerst nuemde, of d'at ze daor nog niet um daacht. t Was 'n teeken dat t er nog niet heel diep zat met Fennechien en den vrijer. En 't kun ok is wat b>eteekfen dat ze heur bliedschup er «ver O(penbaordi3 dat Albert zien levend er niet bij in gevaor kwam. Ja, wat zal men van zukke d'ingen zekgen he ? De oorlog kwamp reur an de mensken begunden aajmaol te kraant lezen. Mans wol ok wal, niet alleen um die oorlog, maar jk met um de veehandel, hie zal «an beter oordJeelen kunnen of t laandi ok gesleuten weur. Fennechien op de loop nao de buren toe of ze met heur kraant lezen wollein, dan zullen ze 't an de gestdraoger van Assen zekgen dat die eem hen de kraantendrulkker gunk en dan kregen ze een. En 't plan was in n oogenblik klaor. Now kwamp die kraant, en wat er van de oorlog in stund, weur in ieder hoes wal drie, veermaol lezen. Albert Stor zat er ok wal is in te leukeluren, maor hie kun lang niet lezen zooas Fennechien en Mans dat konden. Hie wol heur gern heurem ha ar dop lezen. En dan, as zie 't hum v'euriezen hadden dan hie wer an 't naolezen, haardop maor met /aachte stem. 'Zoo lerde hie met lezen an, moe'j weten. En as hie dan is veur 'n heel groot woord kwam, dat é niet oe spreken kun, dan Fennechien er bij en neumde 't hum. Zoo kwammen ze dan aal vaoker dichter bij 'n kaanden te staon. Mans zag dat wal is, maor hie steurde zuk daor weineg an. En S aol mensk dat hadd er gien aarg in. Verscheiden jonge boerenvrouwleu kunnen now mee heur vrijers in brieiwisseItöng gaon. Ze Jerden daordeur um now is acht te geven op dingen waor ze Heur vroeger niet an steui'd hauden. Van t zooveulste .rezement en de zooveulste kompenie heurde men zie now al vertrouwelk unner 'n kaander prooten, en t bleek wal is hier of daor diat de liefde staarker was as men zuk veurstell hef, want 't wassen aalmaol jongkerrels unner de vief-en-twinteg jaor, die er hlen wassen, dïe in de umgaank met 't vrouweik geslacht verkeerden in de toestaand as de Meibloempies in de Meimaond. De briev ndr ogers hadden t er aotreg a'rokker deur kregen lat n deel van 't jonkvoik hier weg was, an er weur menneg brief uog 's aovens in duustern hen de brievenbus braacht. Maor er wassen ok wal wichter dlie gien brieven kregen van hteur minnaors, wat heur misschien dan wa' ofvol. 't 'Kun wezen dat zukke jongs teeng 't schrieven an zaggen, maor ok wal dat ze einliek nog maor h'en n wicht loopon hadden um wat lol te maoken en dat heur hart er n< g zoowat boeten bleven was. Zukken wassen 't, die gien brieven schreven. Albert Storreng gaf er wal acht op of die brievenbezorger ok bij heur an hoes kwam. Maor hie vernamp hum er niet, of 't meug is 'n femiliebrief weien die hie braacht, van Jans K'eilaand óf van Klaos Gelmer van daon In de haarfst dan is er aaltied veul waark in de boerkèrij en ook zwaor waark te doen. Boerenknechten die jonk zint en heur wal is warren wilt, kunt dan an de slag kommen. Menneg jongkerrel van zeuventien achttien jaor die werde zuk dan ok, now d r zooveul aander staarke jongkerrels weg wassen, en ze kwammen zoo tot de rang van grootknecht, In jaor veur heur tied'. Maor Albert Storreng d'ie kun 't waark makkelk anbrengen en heufde zoo haard niet, want 't boere-plaosien zooas Gelmers t in 't gebroek hadden was maor klein en met de handel sleten ze in dat jaor niet zooveul tied as aans jaors. Toch wupte Albert net zoo gauw as aander boerenj 0 s voor mes op de waogen en hadd dan wat vrije tied net zoo lang tot Mans met de leege waogen wer van t laand kwam. Dan kun hie de schoefel wetten waor hie de schaopmes met in vórrels stikte, of hie kun wat veuroet aarbeiden deur de mes in bollen te steken. Maor dlaormet hadd hie ok g aaltied gien waark, zoodat nie vaok eem is in de keuken kwam as Fennechies moeder en: niet (vas, of hiet gebeurde zoo dat t wicht in de hof kwam um boonen te plukken of wat te zeuken dat niet verloren was. De genegenheid um mekaor te zien, te spraken en eem is an te pakken en dan wat te doen dat n aander niet zien zu'1, die bleef wal in stand, want now zorgde d' een en dan wer d' aander daorveur. Teeng die winter, doe de erappels oet die grond wassen en 't vee op stal blieven zul, d»e kregan de boeren heur zeuns en knechten wer van de dienst, doe kunnnen deenen üie geregelde ver keer eng nadd'en, at wer vastzetten, doe'kwamp alles wer teroeht. Maor tusken de ongenuumde vrijer en Fennechien kwam >t niet wer terecht. Die jong hadd vaast wal 'n klokkien heurd luen, want, ofschoon 't niet haardop zegd weur, hadden ze t toch wal daacht dat 't daor in dat hoes now gien zuvere boedel mer was, waor men te een of aander tied wal mer van üeuren zul. En in 't algemeen wieur d r • in vroeger tied an zukke dingen veul mer andacht schonken as in laoter lied. lloe praktiser 't volk wordt, hoe mer dat ze er op waarkt um /euroet te kommen, um veurdeel te behaoien, hoe minder dat t volk zuk an zukke dingen steurt;. Dan komt er beter veuroetzichteu waor bij de jongen veul eerder an t trouwen toe komt as in slechte lieden met weineg waark en weineg winst. En zoo was t doe ok nog. De aolde volksgebroeken bestunden veur 'n groot deel nog. An oetgaon en pleizier maoken, zooas in laoter tied, was dioe nog gien denken an. n Paor maarken in 't jaor, aat was 't aal waor 'n jonk mensk kwam. Wieder veur üe rest kregen 'n heel koppel boei enwicliter aal Zaoterdag of Zondagaovens vrijers. Getrouwden gungen heel veul nao 'n kaander toe, veural in de winter, en wat prooten dat er wal veur de verveleng daon weur, was gien klein beetien. Efa over do oorlog weur in dat winter zoo'n boedel spreuken. Boeren zaltên 's aovens in d' hoek van d 1 ' herdi met dl' kraant in d' haand haardop to lezen as er oo de straot zungen weur van : 't Is vrees'lijk als daa oorlog woedl, In Frankrijk met de Duitsche staten Die gruwlen kosten al maar bloed, Monig dierbaar pand word't daar gelaten. Drenth verkeerde doe al in 'n tied van overgang, 't Aol stempel van t volksleven was versleten en met 't neie kun men zuk nog niet vertoonen. Van de plaosen waor 't wat nao veunoetgaank leek, weur daacht dat er de wee:Je te groot zul wodden, en waor men mer aachteran bleef, daor loefden de mensken 't zunegst en bleven de boeren in stand die op aander plaosen over de kop gungen'. Die wat vteurziehteg was bleef zuk nog an de ao) gewoonten van 'l danglieks leven hollen. Van die soort van d'ingen is nooit gien kroniek van bijhoilen- 't 'Lui aans merkwaord'eg wezen um dat nog is nao te zien an t met de tegenwooroëge tied te vergelieken. (ffördt vervolgd.) --- DE BERGFEE. (Legende uit de Hooge Pyreneeën.) Wanneer gij zoo hoog den berg hebt btestegen, dat uw blik met insp inning het omhoog voerende slingerpad vaslhoudit, en de afgronden u aan weerszijden aangrijnzen, ges'chieot het licht, dat uw blik zich vertroebelt, alsof een wolk u omhulde, en de aarde onder u wankelde, Tevergeefs wilt gij vluchten, steeds opnieuw wora't uw blik naar d'e diepe afgronden getrokken. Het schijnt u, als blonk daar, diep vanuit de holen, ean vreemd magisch lient, dat u aantrekt, u verblindt. En beschermde u niet onzichtbaar uw schutsengel, dan, zonder twijfel, waart gij verloren, zoudt gij noodlottig omkomen in het gapende graf rondom. De overleveringen van het land der Pyreneeën geven een verklaring var.i deze hallucinaties der zinnen, van diezen aandrang tot duizeligheid. Elk dier rotsen, dier afgronden, dier spleten staat oaider de macht eener booze fee, die de bergbewoner „bergl'ee ' notemt. Deze gevaarlijke sirenen met vlammenblik, met heftig begeeren, beliieksen den rcekeloozen reiziger, die het wagen dorst, haar wilde schoonheid naderbij te aanschouwen. Verloren, willoos, het nart door schrik bijna verlamd, gewordt hem plotseling een heimelijk voorgevoel van naderend ongeluk, — maar reeds is hst te laat... Met zijn leven betaalt de zoom vian Eva zijn onvoorzichtige nieuwsgierigheid, en tussehen het gedruisch d'oor van den wind klinkt een schaterlach op van satanische vreugde. Als een der laatste slachtoffers, viel, zoo luidt een legende, een zekere meneer Jules de S., aanzienlijke jongeman uit Parijs, aan wien het land de herinnering nog bewaairt. Het verhaal over hem vernam ik op de volgende wijze : Op zekeren d'ag, toan ik in ob bergen van Spanje met mijji gids een tocht ondernam, hoorde ik hem onverwachts met warme stem uitroepen : ,,0, kijk. kijk daarginds ! # daar is de oude Jacques !•" „En wie is dat ?" ,,De oude vader Jacques... Wel, meneer, dat is een ouwe beste mun, die' hier sinds jaren woont en die men geregeld iederen morgen, op hetzelfde uur, ziet neerknielen aan de vo T a een volle maand van afwachting, nadat ik gansche lange dagen met zoeken had doorgebracht, of ik bij toeval niet mocht vinden iets van het jongie lichaam van het kind, zoo vurig door mij vereerd, vertrok ik naar Parijs, om de familie op te zoeken, die ik niet had durven inlichten, bevreesd als ik was voor haar rechtvaardige verwijten. Gedurende een vol jaar, dat ik nog op het kasteel vertoefde, sprak noch de graaf, noch de gravin een enkele maal een woord met mij. Ik keto het zoo niet langer uithouden ; gelukkig kreeg ik in dien tijd een klein erfenisje ; ik verliet hen voorgoed, om mij terug te trekken, in deze streken, waar ik een klein lapje grond bebouw. Ik woon hier arm, maar gelukkig rustig. Ik zie hier niet voortdurend vóór mij, als een levend verwijt, die droeve stilzwijgendheid, die stille berusting van mijn oude meeisters, duizendvudig zwaarder te dragen dan da hardste woorden. Op elkea herinneringsdag van den fatalen datum voel ik behoefte een mis te laten opdragen voor de zieievrêe van mijn armen, mooien, jongen knaap, en eiken morgen kom ik naajr liier, wat voor weer het moge zijn, om mïï zelve al mijn leed duidelijk in herinnering te brengen, om te bidden voor hem, dien ik steeds beween, en óm God te bidlden mij spoedig met hem te vereenigen voor eeuwig..." Zoo eindigde zijn verhaal, enlzookeïide ik nu de legende dezer streken, zoo eenvoudig, zoo droef. --- Jagersjaloezie. Naar een Jachtschets van MATHILDE TIPP. Een heldervriezenda winterdag gaf een stille bekoring aan het woud, waar, als glinsterende stofdeeltjes, het rijp luchtig del boomen dekte. Naarmate de bloedroode jiaimebol hoogcr st eg, kwam er meer beweging in het landschap. Over akkers en bruinrood moeras na^ derden behoeckaaiii begieerige jagersi den zoom van het boseh, voorzichtig de krakende twijgjes in het kreupelbosoh mijdend, onhoorbaar, langs diepverborgen greppels, achter het voetspoor van deü houtvester aan, die de 2ij.- en achterwaartse!)» uitgangen niet de geoefends te jagers bezette, en do drijvers volgend, di > Joor fluiten en liooUen de richting vaststelden. Met een korte fanfare werd het sein tob de jacht geblazen : een wegstervende echo van den jachthoorn, af en toe vroolijk hondengeblaf, dan een plotselinge, langaangcJiouden rustpauze. Als eerste inzefl gold vadir Keintje de Vos., de roolo vrijbuiter. In een succesvol schot verkneukelde zich graaf Doberlohe. die, ter eere van de jaeat, op 't kasteel Birkau was uitgiaioodigd. Baron Birkau dwong daaromi de belofte af aan zijn mooie, maar verwende dochter UUa, hartstocht"lijke jageres, om terwille van dsn graaf, haar partner, haar geweer bij het zien vanden vos, ongemoeid te laten. Do slotheer, die aiet alleen in Dcborlolri ziin aanzienlijken jachtvriend zag, maar ook een gewenschtén huwelijkscandidaafi voor zijn dooater. hechtte een grooto beteekenis aan Ulla's toestemming'. Echter kostiw de belofte haar zoo'n moeite, dat zoowel het tactgevoel als de ridderlijkheid van den graaf dien opgelegdeii dwang mieb kon aanvaarden. Daar echter zijn protest afstiet op een beminnelijke standvastigheidl van den baron en ook UUa, schielijk: bohd?rscht, gauw een vroolijk gezicht vertoonde, schikte hij er zich in — en hoofdzakelijk terwille van een persoonlijke^ tactiek. De strijd n.l., op Ü'lla's gezioiitje waargenomen, prikkelde hem cm toe te geven aan een zwak, om bij sipal en sport hot, karakter der menschen te toetsen. Het temperamentvolLe, ougekuntaelde meisje, dati hij selert kort kende, beviel hem en hij overwoog ernstig de gedachte van een mogelijke verbintenis met haar. Doch hij was geen man van overhaaste besluiten, hij kreeg door den eonventioneelen omgang ■net freule Ulla ooi geen voldoenden kijk op haar karakter. Een jachtdag met z'n beiden, en nog wel onder den liaar opgelegden resterve-dwang, zou aijn oordeel over haar verrijken. Beiden stonden op eenige passen van elkaar verwijderd, geheel verdiept in het emotievolle jaclitgedoe. Wat noodig wasi om den vos neer te leggen, was daar : goede wind, verborgen schuilplaats en de zekerheid, dat de sluwe rooie deaen wissel zou moeten voldoen. Om alle kans van elkaar te raken buiten te sluiten, stond Ulla .t in schuine richting voor hem. Ongemerkt kon de jonge graaf bewonderen haar 'krachtige gestalte, in een stijlvol jachteostuum voord/edlig uitkomend ; ook genoot hij van het fijne ras-kopje, dat v^n onder het vlotte jaebtmutsje leuke, losse krulletjes liet zien.. Wanneer zij hem vandaag . nu maar het kleinste bewijs van zielenadel vetrried, zou hij zonder dralen haar ernstig- het hof gaan maken Een verraderlijk gedruisch joeg zijn droomerijea uitéén. Hij zag, dat ook Ulla vol aandacht luis>terde, hij zag haaj arendsblik rondspieden, zag haar vinger, onwillekeurig, aan den trekker roeren, en haar gezichtje de uitdrukking van den hartstochtelijken jager aannemen. Arm ding, dacht hij, vol medelijden, als er nu eens een vos aan kwam zetten Doch er kwam niets. Ergens ritselde een vogel of eekhoren in het struikgewas. Doch nu...! Op den hardbevroren grond hoorde men iets draven. Schotklaar wachtten beiden af. Een bliksemsnelle, vijandige blik uit Ulla's oogen trof den graaf onverwachts ; hij schrok ervan en hij voeWe er het bewijs in, hoezeer zij hem haar onthouding aanrekende... Opnieuw weer niets... Het was eender jachthonden geweest, wiens gang op dien van een vos geleek..,. Sterk werd de oplettendheid der twee gespannen, de verwachting neep. Daar...! Was hij het...? ja, stil, inderdaad ! Langzaam, voorzichtig, van geen gevaar bewust, toch loeresnd-scherp rondkijkend, liep, in rechte lijn,, een pracht-vos het veld over, niet waarneanend het in positie brengen van Doberlohe's geweer, dat hem den pas moest afsnijden. Op dit oogenblik van opwinding, onderging de graaf, al-s een lichamelijke onbehagelijkheid, Ulla's gloeiende begeerte, dit zeldzame exemplaar neer te leggen. Precies op het oogenblik, waarin het mooie dier zijn zijflank tot treffen scheen te jresenteeren, en hij zou schieten, maakte het meisje eenige beweging. Als had do aardbodem zich voor hem geopend en verzwolgen, zoo was de vos plotseling aan hun oogen verdwenen. Gejrgerd en achterdochtig keerde Doberlohe zich tot Ulla, om uit haar hcud''ig' af to leiden, of do stoornis gewild was» of toevallig. En hij wist toen genoeg. De huichelachtige manier, waarop zij excuuü vroeg voor de zonder, opzet gepleegde beweging, verried een victorie-kreet, moeizaam bedwongen, en waarover ufr „ ter wille van huar, schaamde. Wat ? trachtte te bemantelen onder overdrev 2 ' zelfverwijt bleef desondanks niet vc-rb gen voor den lijnen menschenkcnner analyseer end en hofmaker : jaloezie eia le&t! vermaafr. " u * De stand zijner oogen gaf een ieUvi.t, droefgeestige uitdrukking aan zijn gezicht' Zijn blik maakte haar nu eenigsizins ve/ legen, zonder dat zij den achtergrond vermoedde. Argeloos begon zij hem nu ön bijzonder lieve manier te troosten, een s;, f. lige zegepraal hem belovend by een volgenj maal, aiet bewust hoe haar woorden hem als gewild en leugenachtig troffen. „Maar zeker niet weer een vos," &j hij, droevig kijkend naar de plok, waar het voorwerp van jaloeaie gestaan had. „Misschien voort u Diana, in plaats v., a hem. het groote hert met het zcs-ihooriii.» gewei onder schot, waarover vader u sproken heelt, i.n wat de mooiste bok va a den hou tafester - is...... Ik zou mij erg daarover verheugen, om uwentwil," voegde zij er anet geloofwaardige overtuiging aan toe. Hij lachte, licht ironisch, haar tegen, even de met rijp bedekte snor wat vrij. kloppend. „Heeil vriendelijk van u, freule ; doelj waarom zou ik alléén de begenadigde voor vandaag moeten zijn, terwijl de jacktlust u ttit de oogen straalt 1 U 'zoudt mij zelfs ten zeerste verplichten, zoo u zich om nuij net meer wilde bekommeren. Uwi' jachtbegeerte geeft in ij een grootl ganoagea en ik — ik schiet vandaag niet meer„.." „Welnu, als ik u daarmee een genoegen' kan doen...._!" Haar uitgelaten vreugde over zijn afstand-doen was veelbeteekienendj Met een luiden juichkreet begroetito zij hef opnieuw schaterende hoorngescha,!. Het deed haar opeens toch aan, dat zij een aantivekkelijkcn man, die haar heel sympathiek was en die bovendien ook nog voor de beste partij in den omtrek gold, den vos had ontnomen Doch wie, a]S zij, zoo fanatiek graag adloot, zou begrepen warden. Haar, vader, haar hartstocht) kennend, had haar nu juist niet moeten bastemimen voor zijn partner, voor hem, wien het vooreecht van het eerste schot was beloofd 01' hij iets bemerkt had ? Opnieuw stonden beidien, op eenige passer^ van elkaar, in zeer verschillende gemoeds^ stemming den jachtbuit verwachtend. De graaf, wiens gevoel voor Ulla zeer was geschokt, luisterde mechanisch naar d