Dit nummer bestaat uit 12 bladzijden. EERSTE BLAD. DAGSPREUK. De menseh maakt plannen, de hemel rerwezcnlykt xe. --- VERVENING GEM. BORGER. De GEDEPUTEERDE. STATEN der provincie Drenthe brengen, ingevolge art. 5 van de 13 Juli 1895 (Staatsblad no. 113) ter openbare kennis lat door hen bij besluit van heden No. 66 aan WILLEM MEIJERINGH te Bui gen, Bor<*er en ziine rechtverkrijgenden, met behoud van Mers reefht en onder de d-rbuge^ldevoorvraarden, tot wederopzegging vergunning is ver leend tot vervening- van de tweede veeniaa^ in het Zuidwestelijk gedeelte van perceel Secüe C no 2J98 der cemeente Borger, ter grootte van pl .m. 1.20.00 ki A met vrijstelling van de betalmg van veengeld on dat t etTe ^uit fan 16 April 1909 no. 79 voor w>ov«*l renoemd gedeelte van perceel Sectie C no 2998 betreft is ingetrokken. . Van dit besluit, waarvan m zijn geheel kennis kan worden genomen ter Provinciale Griffie te Assen -Ti ter Secretarie der gemeente Borger, kan door ieder belanghebbende beroep worden ingesteld binnen 30 dagen na de dagteekening dezer Courant; het adres van beroep moet worden gericht aan H. M. de Koningin, maar worden ingediend bij den Commissaris der Koningin in Drenthe, te Assen. Assen. 26 Januari 1921. De Gedeputeerde Staten voornoemd, HOMAN, Voorzitter. B. W. Th. SANDBERG, GnFfier. --- VERVENING GEMEENTE BORGER. De GEDEPUTEERDE STATEN der provincie Drenthe brengen, ingevolge art. 5 van de wet van 13 Juli 1895 (Staatsblad no. 113) ter openbare kennis, dat door hen bij besluit van heden No. 13, aan WILLEM KUIK, landbouwer, wonende te Buinen, gemeente Borger, en zijne rechtverkrijgenden, met behoud van een ieders recht en onder de daarbij gestelde voorwaarden, tot wederopzegging vergunning is verleend tot vervening van een gedeelte van de perceelen Sectie C Nos. 3719 en 2087 der gemeente Borger,, met vrijstelling van de betaling van /eengeld. en dat het besluit van het College van 14 Mei 1919 no. 73, waarbij vergunning was verleend tot vervening van twee strooken in perceel Sectie C No. 2087 der gemeente Borger, is ingetrokken. Van dit besluit, waarvan in zijn geheel kennis kan worden genomen ter Provinciale Griffie te Assen en ter Secretarie der gemeente Borger, kan door ieder belanghebbende beroep worden ingesteld binnen 30 dagen na de dagteekening dezer Courant; het adres van beroep moet worden gericht aan H. M de Koningin, maar worden ingediend bij den Commissaris der Koningin in Drenthe, te. Assen. Assen, 9 Februari 1921. De Gedeputeerde Staten voornoemd, HOMAN. Voorzitter. B. W. Th. SANDBERG, Griffier. --- Kohieren 's Rijks Directe Belastingen. De BURGEMEESTER der gemeente Assen brengt ter openbare kennis, dat het kohier No. 2 der Personeele Belasting, dienst 1921, aan den Ontvanger ter invordering is ter hand gesteld en iede* daarop voorkomende belastingschuldige verplicht is, zijn aanslag op den bij de wet bepaalden voet te voldoen. As- mi, 19 Februari 1921. De Burgemeester van Assen: LOBMAN. --- Huisbrand. De BRANDSTOFFEN-COMMISSIE stelt beschikbaar op de beide bons 9 en do beide bons 10 van de kaart voor het minimumrantsoen: op elke 2 bons 1 H.L. Stukkolen of 1 H.L. Eierkolen. De Brandstoffen -Commissie. --- Kamerbewoners en Studeer- en Leskamers. De BRANDSTOFFEN-COMMISSIE stelt beschikbaar op de beide bons 5 en de beide bons 6 van de kaart voor Kamerbewoners: op elke 2 bons 1 H.L. Stukkolen of 1 H.L. Eierkolen. Op de bside bons 4 van de kaart voor Studeer«n Leskamers 1 H.L. Stukkolen of 1 H.L. Eierkolen. De Brandstoffen-Commissie. --- BUITENLAND. OVERZICHT. Het is een bekend feit, dat groote cn wereldschokkende gebeurtenissen in het leven van een volk niet altijd een weerklank vinden vi de litteratuur en de dichtkunst zóó dat de beteekenis van die gebeurtenissen daarin een volkomen trouwe weerspiegeling vindt. De overwinningen van 1370 hebben in die Duitsche litteratuur niet het aanzijn geschonken aan een werk van Kooge litteraire waarde. De roes, die op een dergelijke overwinning volgt is in haar wezen meer van materieelen aard en wordt niet zoo gemakkelijk in geestesuitingen omgezet. Maar ook de wereldoorlog-, de geweldige nederlaag en de schokken, door de revolutie ontstaan zijn in de Duitsche litteratuur nog niet zoodanig verwerkt sis men had mogen vermoeden. Toch kon men den laats ten tijd een duidelijker en waardiger weerklank op die gebeurtenissen opmerken dan na de glorieuze stichting van het Duitsche Keizerrijk vo»r 50 jaren het geval rwas. Ongeluk brengt toch meer dan overwinning en triumf de innerlijke krachten dn beweging. In een breed opgezetten roman met den titel: „9 Novembei" heeft Bernhard Kellerman, de bekende auteur van „Der Tunnel" (het fan. tastische verhaal van de reusachtige onderneming van een onderzeesche verbinding tusschen Amerika en Europa de dagen van de ineenstorting in den herfst van 1918 geschilderd. De plotselinge ommekeer van alle verhoudingenen toestanden in Duitschland, die de toenmalig machtige kaste van adel en militairen als in een stormwind wegvaagde en uit de diepten van het volk nieuwe krachten deed opkomen, wordt hier in opwindende tafereelen, aan de hand van het lot van de toestanden typeerende personen geschilderd. In deze schildering, men zou kunnen zeggen „van links" gezien, geboren uit de opvattingen van een hartstochtelijk naar nieuwe toestanden verlangende ziel, Karl Rosner beziet de beslissende wending van den veldtocht in den zomer van 1918 van rechts. Hij noemt zijn roman „Der König" en hij doet daarin een poging de figuur van den Keizer, die ~inds twee jaar aan een jtorm van «Je zwaarste beschuldigingen bloot stond, in een sympathieker licht te zetten. De auteur heeft als oorlogscorrespondent geruimen tijd in de onmiddellijke nabijheid van den Keizer vertoefd, en hij vertelt ons hoe in die omgeving van den Keizer het mislukte offensief aan de Marne en de verrassende tegenaanval van de geallieerden werden opgenomen. Men leert daaruit hoe de Keizer bij die episode en zeer waarschijnlijk geduiendc den geheelen oorlog'een merkwaardige figuut van het tweede plan is geweest, hoe zijn macht slechts een schaduw was van de macht van het opperbevel. Hij verschijnt in dit maar als offer van het noodlot. Het boek boek, en dat is tot doel er van, niet als drager maakt in Duitschland grooten opgang, omdat men er toestander uit leert kennen, waarvan men niet op de hoogte was. Een tooneelstuk, .vaarvan zoo juist in Berlijn de première heeft plaats gehad, wordt ook druk besproken. De schrijver daarvan is Karl Rössler, de auteui van „De vijf Frankforters". Zijn nieuw stuk heet „Der pathetische Hut", dat is ie kroon, die een verdireven jonge koning uit een kast van zijn verlaten slot wil halen. De handeling, is niet bijster goed gelukt. Er wordt een formeele intrige op touw gezet, waarbij de vroegere moitresse van den koning, een gravin zoo en zoo een ol speelt, een intrige naar het tecept van de Fransche Boulevardstukken. Zooals gezegd : die intrige is niet gelukkig. Maar die situatie is heel bekoorlijk. De geschiedenis speelt in een kasteel, dat na de revolutie aan een :ciaal~democratisch po-, liticus, die tevens een gewiekst koopman. OAV.er en „Schieber" is, is gekomen. Nu is het volgende gebeurd. Verscheidene steunpilaren van het oude egime zijn bij den nieuwen eigenaar in dienst gebleven, fcen oude majooi werd huisbewaarder, feitelijk niet meer dan portier. Een vi oegerc hofmaarschalk werd dansleeraar bij het dochtertje van den O.W.-er. Een vroegere geheimraad werd secretaris bij den heer des huizes. Deze moest, daar het slot voo. zijn familie te groot is, bij den heerschenden woningnood een paar huurders in zijn huis opnemen. Daaronder zijr een generaal, een oud echtpaar van adel uit de hoogere finantieele kringen. Dit heele gezelschap koestert natuurlijk een woedende vijandschap tegen den nieuwen huiseigenaar. Zij bukken zich voor hem, maar met gebalde vuist. En op een goeden dag arrangee» ren de oude monarchisten >en ouderwetsche soiree. Zij halen hun cude uniformen uit de kast, hun nutteioo- geworden ridderorden en zij spreken weer ir den ouden conversatietoon. Het is iets zeei igenaardigs, bijna' spookachtigs, wanneer deze resten van een ondergegane wereld in afgedane verkeersvormen ~net elkaar praten en zich beklagen -ver het verdwijnen van het oude. Wanneer men dat alles op het tooneel ziet, be merk' men rserst hoe ver dat alles achter ons 'igt. Het ; s alsof er tientallen van jaren zijn voorbijgegaan sinds :nen zich zo kleedde en be<'.voog — en dat was toch eigenlijk eerst gisteren dat het 200 was. Wat Rössler hie. heeft gegeven, raakt een zeer gewichtig onderdeel van ons sociale leven. Het was geen kleinigheid voor de duizende vroegere officieren, hofbeambten, en diplomaten, toen zij plotseling hun ambt en broodwinning kwijt raakten, zich een nieuwe positie te verwerven. Mén moet bedenken, dat een groot deel dezer menschen stamt uit familiën, die jedert eeuwen niet anders weten dan 'dat hun zonen soldaat * ambtenaar worden, it kringen, waarin men zich bijna niet de 'noodzakelijkheid van oen levensonderhoud verschaffende burgerlijke positie kan denken, waarin nen niet kent het begrip van den strijd voor het levensonderhoud. Alles was daar gebaseerd op een gevoel van zekerheid, niet van rijkdom vaak, maar wel doortrokken van de gedachte t_ behooren tot een aparte kaste. En dat alles is nu verdwenen. Het fundament, waarop men stcmd en dat men voor onvergankelijk hield, is in elkaar gevallen. En er behoorde heel wat energie toe om idiaaTbij het hoofd boven wateT te houden. Velen hebben dat niet gekund en vrijwillig aan hun leven een einde gemaakt. Anderen hebben het in het nieuwe Duitschland niet uitgehouden en hebben elders getracht zich een nieuw geluk te verwerven. Maar het grootste deel k in het vaderland gebleven en heeft met op elkaar geklemde tanden getracht zich aan die nieuwe toestanden aan ie passen. En men kan niet anders zeggen, dan dat de oude tucht van de Pruisische officieren blijkt ui? den ijver en de toewijding, waarmee zij zich in het nieuwe inleven. Men vindt ze thans jveral. Zij zijn kooplieden geworden, in le industrie gegaan, bij groote banken werkzaam en hun nieuwe principalen zijn niet ontevreden over hen. Men vindt ze in de redactiebureux, ook in de directies van filmfabrieken. En overal verrichten zij goeden arbeid. Het zijn natuurlijk niet de minsten, die hel niet over zich hebben kunnen verkrijgen in den dienst der nieuwe republiek te treden, ./aar men zc wellicht wel had willen opnemen, maar die -iever op eigen hand een bestaan hebben gezocht. De groote verandering in de Duitsche samenleving blijkt uit al deze dingen, maar er blijkt ook uit, hoeveel arbeidskracht en arbeidsmced er nog in het Duitsche volk leeft. Nog steeds hebben in Duitschland betoogingen plaats tegen de bepalingen der schadeloosstelling, zooals deze .e Parijs door der Oppersten Raad werden vastgesteld. Na een massabetooging te Leipzig, begaf de menigte zich in optocht naar hotel Astoria, waar de entente-officieren verb'ijf houden. Zij trachtten het gebouw binnen te dringen en werden slechts met groote moeite hiervan teruggehouden. Daarna togen zij naar den Augustus-Platz, waai bij een der voormannen een nagebootsten galg droeg, waaraan een "oodblauw geverfde pop was opgehangen, iwelke een Frsnschman moest voorstellen. Volgens de ,IXnrtsche Tageszeitung", aan welk blad wij een en ander ontleenen, werd ook een banier in den stoet meegedragen, waarop stond geschreven : „Hang alle vijandelijke bloedzuigers aan den naasten lantaarnpaal op." Dit schouwspel ontlokte uitbundige uitingen van instemming er vreugde aan de talrijke menigte, totdat ean politiebeambte de pop in beslag nam. Het Engelsche Lagerhuis zette het debat voort over het amendement in zake de werkloosheid, door de Labourpartij ingediend op het advies van antwoord op de troonrede, gisteren door ons vermeld. Zeer verschillende meer.ingen kwamen tot uiting over de oorzaken van de 'werkloosheid. Ten slotte werd het amendement van de Labour-partij met 262 tegen 84 stemmen verworpen. TER DOOD VEROORDEELD. Het Assizenhof van Brabant te Brussel heeft twee jonge lieden, beiden van goede familie en nauwelijks twintig jaar oud, zekere Jean Dufêtre en JuKen Verboven, ter dood veroordeeld wegens moord op mevrouw Pede in haar woning te Brussel. Dufêtre, die sedert zijn prilste jeugd een protégé was van mevrouw Pede en nog iederen Zondag bij haar kwam eten, was met zijn vriend haar woning binnengedrongen, en einde haar van haar geld te berooven. Na het uitspreken van het vonnis viel Dufêtre in onmacht. Toen Verboven door de gendarmes werd weggeleid, verzette hij zich wanhopig, der juryleden toeroepend : „Gij zijt moordenaars I" DADEN VAN EEN KRANKZINNIGE. In «le Russische stad Portsjof (nabij den spoorweg Petersburg—Moskou gelegen) verscheen op zekeren dag een vrouw, Krasjinskaya geheeten. Niemand wist recht, van waar zij kwam, doch haar communistische uitlatingen droegen zulk een heftig karakter, en haar bedaarde verzekering, dat zij het -echt had, de leiding over te nemen, was zóó overtuigend, dat de bolsjewistische autoriteiten der stad in haar aanwezigheid toestemden. Zeer spoedig belastte zij zich met de algeheele controle over de Uitvoerende Commissie en de Buitengewone Commissie. Zij maakte er een gewoonte ven, persoonlijk de huiszoekingen te leiden. Ook nam de vrouw weldra de taak van beu! over. Gekleed in manskieeren en met een cigaret in den mondhoek, begaf zij zich in de kerkers, waar de gevangenen waren samengepakt. Zonder hen eerst naar buiten te laten komen, schoot zij te tiidder. van hun 1 medegevangenen dood, waarna de lijken op haar bevel door de stad werden gedragen. Er heerschte een volslagen schrikbewind in de stad cn niemand durfde zich buitenshuis te vertoonen. lederen dag placht Krasjinskaja eenige ren op het balkon ,an het gebouw der Buitengewone Commissie te staan, met bleek gelaat en I wezenlooze blikken, terwijl zij een paarlsnoer | tusschen de vingers liet glijden. Op zekeren dag verscheen een hooggeplaatst ambtenaar jit Moskou, die eenige zaken kwam bespreken, uit naam der Centrale Commissie. De vrouw scheurde hem echter de geloofsbrief ven uit de hand en schoot hem daarna dood. Toen werd het den heerer te Moskou te erg. Zij stuurden een detachement roode soldaten naar de stad, die haar gevangen namen en doodschoten. Het bleek hun, dat zij krankzinnig was geweest.... 0 EEN DUISTERE MOORDZAAK. Cn den laatsten tijd houden de Duitsche bladen zich! druk bezig met den moord »p de zestienjarige eigenares van twee 'andgoederen' in NoordSilezië, die op een dezer goederen te Kleppelsdorf woonde. Tot nog toe heeft enen «ingenomen, dat het neisje door haar livaalfjarig nichtje is doodgeschoten. Deze heeft na het begaan van den moord zelfmoord gepleegd. Na haar dood vond .Tier in haar zak een brief, waarin zij zegt, zich uit vrijen wil van het leven beroofd te hebben. Deze oplossing bevredigt de justitie echter niet. Boven .lit drama zweeft de geest van den stiefvader van het jonge .neisje, een zakenman van zeer verdacht aliooi, die reeds jerder gepoogd heeft, in het bezit van de landgoederen te komen. De revolver, waarmede de misdaad is begaan, was zijn eigendom. In zijn bureau vond men vergiftigde cognac. De vraag is nu, hoe het hem gelukt is, he ttwaalfjarig meisje tot zijn werktuig te "naken. EEN PREDIKANT VERGIFTIGD. Groot opzien is in Zuid-Afrika verwekt door een vergiftigingsdrama, dat te Morije in Basutoland heeft plaats gevonden. Een bekend, missionaris, ds. Jacotted, stierf laar ondier verschijnselen van vergiftiging. Een onderzoek ,dat door een dokter werd ingesteld, leidde er toe, dat deze in een vertrouwelijk onderhoud aan een collega van den overledene, ds. Duby, meedeelde, dat hij van meening ..vas, dat in het eten, dat aan ds. Jacotted .vas toegediend, vergift was gemengd. Ds. Duby verzocht den geneesheer aan niemand iets van zijn vermoedens mede te deelen. Nadat de autoriteiten in deze zaak waren gemengd, kwam aan het licht, dat er een intieme verhouding bestond tusschen de jongst; dochter van der. overledene en ds. Duby. Brieven van laatstgenoemde aan het meisje werden ten huize van ds. Jacotted ontdekt en gedurende een huiszoeking bij ds. Duby vond de politie daar een flesch met jrsenicum. Het bleek, dat aan die *unch, waarbij de soep die het vergift bevatte werd rondgediend, de beide dochters van ds. Jacotted niet aanwezig waren. Deze 'unchten tezamen met ds. Duby. De autoriteiten vonden, nadat aller aan het licht was gekomen, hierin aanleiding om de beide dochters van den missionaris, de 21­ Mafg ^èrïte en "de 40^aifëè Marcel!*, benevens dep predikant Duby te arresteeren 'onder verdenking: van moord. Bij het verhoor, 'dat daarop plaats had, verklaard© de oudste dochter IVIurcello, dat kort vóór zijn sterven, Koor vader haar gezegd had, dat iwat er ook gebeuren zou, zijn jongste dochter Marguerite beschermd moest worden en dat niemand iets te weten mocht komen van haar verhouding tot ids. Duby. DE BEWAPENING. In het Engelsche Lagerhuis, in antwoord op een vraag of stappen zijn gedaan of gedaan zullen worden door de Engelsche regeering, om zich in verbinding te stellen met de regeeringen van Amerika en Japan, teneinde te geraken tot eene definitieve overeenkomst, betreffende de beperking der bewapening, zei Lloyd George, dat de regeering ernstig aandacht aan de kwestie wijdt, doch dat het voorbarig zou zijn, thans reeds daaromtrent iets te verklaren. DB WERKLOOSHEID. De parlementaire commissie van het congres der Engelsche vakvereenigipgen y en hgt uitvoerend comité der Engelsche . arbeiderspartij hebben een manifest uitgevaardigd, waarbij in het belang der arbekfers in binnen- en buitenland aanmerkelijke vermindering in de eischen 'tot schadevergoeding' wordt verlangd. Ook wordt in dit manifest de heerschende .werkloosheid hoofdzakelijk toegeschreven aan, de in die vredesverdragen vervatte voorwaarden, waardoor, indien ze niet worden gewijzigd; tte geruïneerden is bekt en zal worden' belet hun koopkracht te herstellen. --- NIEUWE PRIJSVERLAGING. -,TWT:' NIEUWE PRIJSVERLAGING. Koffie per pond . 45 12 Cacao per pond , 35 Kwatta reepen . • 9 • • • • 8 38 Bruine boonen . 12 Groene erwten . 13 16 "Witte boonen . . • • ■ • 16 25 Stukjes appelen . • • • • a • • 80 Schijfjes appelen . • • • • • • 60 Pruimen .... • • • • 30 Krenten .... • • • • • 35 Blauwe rozijnen . • • ■ • • 90 Fleurrjjgen . . . • • • • • • 25 Kraakamandelen. ■ • t • • • 60 - 12 13 13 12 Zwarte haver . . • » ■ • * t 8 Vogelzaad . . . • • • • • 1 13 20 Hennepzaad . . • • ■ • • • 22 Botermelanges 32y 2 Zuiver rundvet . , . . , , 75 Bak- en braadvet . .... 60 Rüst, 16 Gort 28 Havermout 16 Tarwebloem........ 18 Gruttenmeel ....... 20 Fransch griesmeel , .... 30 Maizena ......... 14 Sago ....••«••. 25 Aardappelmeel....... 11 Zelfr. bakmeel 35 Stijfsel^ 18 Gele zeep16 Glycerine zeep, . , . . , . 18 Zeeppoeder (. ....... 16 Soda 5 Sodex 10 Sunlight-zeep 58 Zout 6 Stroop 26 Zeer ruime sorteering Borstelwerk, Dweilen, Zeemleeren en Sponsen, tegen VREDESPRIJZEN. Gij koopt bij niemand beter en tegen lager prijs. Bovendien volgende week aan ieder kooper van: EEN POND ROTERMELANGE gratis ter kennismaking een pond prima losse Havermout. J. ZIJLSTRA Hzn. --- Tapis Belge Karpetten EXTRA AANBIEDING. Tapis Beige Karpetten ZIET ONZE ETALAGE! Marktstraat 7. ichlii „HEI WOONHUIS" Telefoon 233. --- ARLETTE. door HENRI ARDELL. — Naar het Fransch. 24 Toch was hij een goede vader voor haar geweest. . Toen zij een klein kind was had hij zelfs getracht in die gesloten zied door te dringen,, het een weinig trage verstand te doen opengaan, een verstand, zonder eenige hooge vlucht of aspiratie ; hij had zijn best gedaan de twee zusters van zoo verschillenden aard tot elkaar ' e brengen... Verloren moeite. Blanche was dezelfde gebleven, zij bleek langzamerhand geneel het evenbeeld te zijn van haar moeder... Peinzend vroeg hij : ^Waarom ga je nooit met je zuster mee naar juffrouw Malouzec !" Beslist antwoordde zij met haar duidelijke «em» Omdat ik er mij verveel... Zij cn Arlette praten altijd over dingen die mij niet interesseeren, over bloemen, boeken, armen. Ik weet al niet wat... Ik zit veel liever te werken bij moeder." Zij stond nog altijd in de open deur en scheen af te wachten tot hij haar gaan liet. Hij begreep haar geheim verlangen. „Ik wil je niet ophouden kind. Je kunt gaan werken." „Neen, nu niet, moeder wacht mij in den salon om niet mijnheer den pastoor te spreken." Zij deed de deur goed dicht. En zoodra hij het geluid van haar zwaren voetstap niet meer in de vestibule hoorde, ging hij eenigszins haastig de kamer uit, alsof de atmosfeer van dat groote sombere huis hem zóó drukte dat iedere hartslag hem pijn deed. Hij bleef niet bij Catherine, zoo zeer had hij behoefte alleen te zijn met Arlette. Maar toen zij buiten waren vroeg hij met teedere bezorgdheid : „Ben je wel warm gekleed ? zoodat je geen last zult hebben van de kou als je meegaat naar Roumarsch ? Ik moet een bezoek brengen bij den kleinen Kerdec die gisteren zijn voet verstuikt heeft ?" O neen zeker zal ik het niet koud hebben ! O vader hoe lief van u dat u mij is komen halen... Het is heerlijk... overheerlijk I" Zij zag hem werkelijk aan met zulk een stralende vreugde in haar oogen dat hij het gewicht van het leven minder zwaar op zijn schouders voelde drukken. Zij sloegen den weg in waar men het uitzicht had op zee ; Arlette liep naast hem met haar soepelen tred, een weinig open mond om beter den krachtigen wind te kunnen inademen die haar aandeed als een liefkoozing, die haar geheel omvatte, die haar wangen helderder rood kleurde, den purperen gloed van haar lippen verhoogde, de losse haartjes met bronzen weerschijn opwoei. Zoo liepen zij voort, zij spraakzaam en vroolijk, hij tot rust gebracht door de onweerstaanbare bekoorlijkheid van die bloeiende jeugd en toch langzamerhand vervuld met de gedachte dat hij haar de uitnoodiging van mevrouw Chausey moest mededeelen. De zonderlinge indruk vervulde hem met een benauwend gevoel, dat liet kind, wanneer hij gesproken had, niet meer geheel aan hem zou toebehooren, zooals zij nu deed. Dat onbekende dat hij deed opdagen voor haar jeugdigen geest zou dadelijk iets van haar persoon lot zich trekken... Dat was nu eenmaal het noodlot. Waarom lafhartig terug te deinzen ? En hij vroeg : „Arlette, zou je graag naar Parijs gaan 7" 4 „Naar Parijs gaan, ik ?" .- f s al „Ja, jij. Zou je het prettig vinden ?" „Er met u naar toe te gaan? O vader... dat zou heerlijk zijn I Maar hoe zou dat kunnen ? Zeg vader 1... toe zeg het dadelijk, vraagt tante" Zij durfde niet doorspreken. „Ja, ik heb een brief gekregen van mevrouw Chausey ; zij vraagt of je het huwelijk van je nichtje Charlotte komt bijwonen." „Werkelijk ? heeft tante dat geschreven ? En Zij vraagt mij dat in ernst ? meent zij het ?" De schaduw van een glimlach gleed ovet de iippen van den dokter, zoo weldadig was die eenvoudige vreugde van Arlette om aan te zien. Ze was gelijk aan een helder vlammend haardvuur dat een arm bevroren schepsel verwarmt. „Zij noodigt je uit in vollen ernst, en zóó vriendelijk dat ik bereid ben je aan haar toe te ver. trouwen als je er- lust in hebt." ,,0 1 als ik er lust in heb." Zij zweeg plotseling als 't ware verschrikt door een plotseling opkomende vrees. „Vader, waarom zegt u „mij toevertrouwen"? gaat u dan niet mee ?" „Dat is onmogelijk lief kind. Ik kan hier niet ui: D'ouarnenez vandaan, dat weet je wel." „En zou u mij daar naar Parijs laten logeeren heel alleen ! O vader dat is onmogelijk ! Ik kan u toch'niet verlaten, neen nooit, nooit!... Ik wil niet en ik kan niet I Wat zouden wij moeten doen als wij niet bij elkaar waren, wij zijn immers nooit van elkaar vandaan geweest V Wordt vervolgd, ---