DE WEEK. De dopheide bloeit reeds weer [ Dat is ieder jaar een nieuw wonder : de dorre hei plotseling- in een rose kleed. De bloei zoowei als de kleur der bloempjes spreken tot oud als een heerlijk symbool. Uit het dorre komt de bloem voort en, de kleur daarvan is rose, kleur van liefde en warme gevoelens in het algemeen. Als men dat wonder ziet, moeien de gedachten wel gaan naai de maatschappij, die, als men met geestelijken maatstaf wil meten, ook uit vele oogpunten nog is dor en onontgonnen. Er is wel veel goeds in deze samenleving, doch zij biedt niet het ware beeld der hoogere cultuur en de bloem der liefde bloeit maar hier en daar op kleine plekjes. Wie de Drentsche heidevelden doorschrijdt, hoort uit de wilde, uitgestrekte landen een blijde boodschap van bemoediging schuchter opklinken. En dit zegt de bloeiende erica : „Het dorre is maar schijnbaar dor ; het heeft het hoogste leven, in bepaalden vorm in zich.... en dit leven stuwt van binnen en werkt naar buiten, zoodat het dorre gaat groenen en eindelijk bloeien. Zoo zal het ook gaan met de maatschappij der menschen !" Een boodschap "als deze van het heidekruid hebben wij noodig van tijd tot tijd te hooren, want het wil, in pessimistische stemming, den toeschouwer soms toeschijnen, dat het in de mer.schenwereld dor en vlak zal blijven. Dieper, denken en scherper zien, voert echter tot betere ontdekking : er is altijd groei, al gaat hij in sommige perioden ook uiterst langzaam. Het goede is sinds eeuwen verkondigd als theorie. En de waarheid dier theorie wordt meer en meer erkend. Alleen kost het heel wat moeite om van inzicht tot daad te komen, van theorie tot praktijk, 's Levens ervaring is daarbij de beste school. Begrippen groeien, en wat groeien moet, wil tijd. Zijn vóllen inhoud krijgt een woord vaak pas na jaren : 't Wordt langzaam, langzaam rijker door 't ervaren. » » Begrippen groeien ' Ja, zoo is het ook in de internationale staatkunde. Het is nu 10 jaar geleden, dat het voorspel van den. grooten oorlog in vollen gang was. Er was jarenlang verkondigd — en in dit geval was naar het woord ook gedaan, — dat wie vrede wilde, zich ten oorlog moest voorbereiden. Het gevolg werd een algemeene wedijver in het bewapenen en ten slotte de noodlottige botsing. Lang vóór T 914 was reeds geprotesteerd tegen de bedoelde stelling en een zwakke minderheid had een andere leuze aangeheven, ni. dat wie vrede wil zich in alle opzichten voor vrede moest voorbereiden.... lien jaren van harde ervaring liggen achter ons. De gevolgen van het geweld drukken zwaar op de wereld en nóg ondanks alles spoken de duivels van het oude geweld rond. Miaar de groep, die vrede door vrede wil, is sterker geworden, veel sterker. Dat is een verheugend feit van groei. Snel komt het goede niet tot triumf in de menschheid, doch het wast, het groeit. Zoo zijn de groote mogendheden ook ailengs tot het inzicht gekomen, dat de vrede van Versailles niet deugt en dat de sinds 1918 gevoerde politiek, te veel een geweldpolitiek, niet kan worden, genoemd de boste weg. Er hadden in de afgeloopen week belangrijke besprekingen en notawisselingen plaats. Duitschland wil in het algemeen voldoen aan de regeling-, neergelegd in het rapport-Dawes, en het wil ook de militaire controle toestaan. Nu staan wij aan den vooravond van een nieuwe Londensche conferentie. Het resultaat daarvan kan worden meer toegeeflijkheid tegenover Duitschland, verlichting van den druk, dien Frankrijk op het ontredderde overwonnen land oefent, alles mits Duitschland verschillende verplichtingen naar zijn beste krachten nakomt. Is dit geen symptoom van den groei der inlichten ? Poincaré en Millerand zijn heengegaan. Herriot en Doumergue willen, hoewel ook vasthoudend aan de veiligheid van Frankrijk, iets meer doen tot verzoening en verlichting van de spanning, die er heersc'nt en die het herstel belemmert. De a.s. conferentie te Londen kan, nu Duitschland wil toegeven in verschillende eischen, één der belangrijkste gebeurtenissen sinds T9I8 worden. Wat een mogelijkheden liggen er ais Duitschland inderdaad alle militaire bewapening- blijkt te hebben gestaakt en als het naar kracht zijn boete betaalt Wat een mogelijkheden I Zooals ontruiming der bezette gebieden, nieuwe betrekkingen tusschen Duitschland en de Geallieerden, finantieel herstel, meer welvaart, minder gebrek en honger.... * * * Teekenen van groei.... Die zien wij in de publicaties in den laatsten tijd, die steeds aandringen op een ander regime in de internationale politiek, een verandering hierin bestaande : meer offers, meer hulp en samenwerking. Merkwaardig is in dit verband een dezer dagen verschenen boek „De Tragedie van Europa" van Francesco Nitti, den oud-Minister van Italië. Daarin verklaart de oud-p emier, dat eer. onderzoek naar de schuld aan den oorlog vroeger of later moest plaats hebben De geheel-' waarheid moet worden, gezegd. Het gaat hier niet alleen om jen moieel bedrog, maar om een werkelijke vervalsohing op grond van kapitalistische belangen. De geheele, op de ruïne van Duitschland ge-ichte politiek met bezettingslegers, bezetting van let R«if.c-;bied enz., met de schaamteloos voor de Fransche grootindustrie en politiek werkende commissie van herstel, was slechts mogelijk op grond van de historische en moreele vervalsching door art. 231 van het vredesverdrag. Niet alleen Lloyd George, maar alle mannen van eer, zelfs die het verdrag onderteekenden, beginnen zich thans onbehagelijk te gevoelen ten opzichte van dat artikel. Wanneer eens alles bekend zal zijn, zullen de volken zich in hun haat keeren tegen de politici, die, vaak door leugens en bedrog, cynisch de grootste tragedie van de wereld voorbereidden. En Nitti besluit: Gisteren nog scheen het d waas een einde te maken aan de herstelpolitiek, de organen van het grootindusïrieele bedrog, zooals de C. v. H., op te heffen, de bezettingslegers af te schaffen, de onrechtvaardige verdragen te herzien, de rechten der volken en normale levensverhoudingen te herstellen — thans is de vrede nog. geen feit, maar de inteilectueelen tenminste hopen er op en, meer en meer verbreidt zich de gedachte van vrede onder de groote massa, aan wie de toekomst behoort. » » • Al zulke uitingen getuigen van groei. En die laat zich ook bemerken in de woeligheid, die alom blijft heerschen in Europa en daar buiten. Het zijn de onaangenaamheden van den over gar.g. In Duitschland heeft men ze volop. Het is daar nog steeds een wegen van kracht tusschen het militairistisch en conservatief nationalisme en de democratisch en socialistische strooming. Excessen zijn aan de orde van den dag, maar de democratie hoopt het desniettemin te winnen. Excessen duren ook nog altijd voort in Rusland, Spanje, Italië en op den Balkan. Spanje werd in Marokko gewikkeld in nieuwen strijd, op den Balkan blijven de staten tegen elkaar intrigeeren, terwijl in Italië de oppositie tegen het fascisme toeneemt. Mussolini poogt den toestand te redden, maar het fascisme heeft door de jongste moordgeschiedenissen toch veel van zijn fleur verloren. Er is een reconstructie van het Itaiiaansche kabinet doorgezet; of deze regeering tegen de oppositie is opgeVSS&ën, moet nader blijken. Ditzelfde kan men zeggen van het nieuwe bewind in Zuid-Afrika. De nieuwe premier Hertzog, die Smuts verdrong, hoopt met Engeland op goeden voet samen te werken. Het doel van de nieuwe Zuid-Afrikaansche regeering is, den voorspoed en de tevredenheid onder alle lagen van de gemeenschap te ontwikkelen, en Zuid-Afrika de belangrijke plaats waardig- te doen maken, welke het in het Britsche rijk inneemt. Die schijnbaar eenvoudige formule omvat nogal heel wat in de praktijk.... De groei in de politiek uit zich vooral in strijd om de leiding. En deze was in deze week in de Ver. Staten eenigszins vermakelijk. Men is bezig met de candidaatstelling voor het presidentschap. Maar dat gaat niet van een leien dakje. In de democratische conventie kost het geweldige inspanning om te bepalen wie candidaat zal zijn. Er zijn ruim 50 stemmingen gehouden om tot een resultaat te komen. De heeren Mac Adoo, Smith, Davis, Rallston e.a. betwisten elkaar den voorrang. Het zal er, als de eigenlijke verkiezingen beginnen., wel weer warm toegaan ! Strijd is nog altijd het kenmerk der maatschappelijke ontwikkeling. * * In Nederland is deze week over een paar uiterst belangrijke onderwerpen gesproken, die ook aanduiden hoezeer nieuwe inzichten veld winnen. Men had het over modernen, stedenbouw op een internationaal congres en verder over wegenaanleg. Op beide terreinen is heel wat te doen I De groote wereldsteden, waar de menschen opgepropt leven in huizen, die aan bijenkorven doen denken, cel na cel naast en boven elkaar, zijn broeinesten van ongerechtigheid geworden.. Dat maant aan tot verandering. De doode huizenrijen in de benauwde straten stijf op elkaar gedrukt, zijn een schrik geworden voor elk die van de natuur houdt. De sfeer in de groote stad is vunzig en vies, de lucht is er verontreinig-d, men voelt er zich onfrisch. En daarbij komt dan nog, dat door het gewirwar en het lawaai van het verkeer het zenuwgestel zeer lijdt. Er moet meer ruimte komen in de steden en daarom is het toe te juichen, dat vooraanstaande mannen spraken over modernen stedenbouw, waar alle aandacht gegeven moet worden aan breede wegen, tegengaan van stuiven, waken voor de hygiëne, goede woningen met veel licht en zon, tuinen, boomen, groen en planten.. Heel de bouw der steden moet gewijzigd worden en niet meer de opeenhooping van velen op de kleinst mogelijke plaats, maar ruimte, schoonheid, frischheid worde het doel. Ook voor de wegen is nog heel wat te verrichten, vooral in Nederland. Er bestaan hier te lande wegen, die een schrik zijn voor wie ze moet berijden of bewandelen. Gladde wegen, die weinig stuiven en die niet spoedig (Stuk gaan, is het ideaal. Van het buitenland is hierin veel te leeren, doch er zijn in ons land ook reeds goede wegen. De nieuwe wegen in Drenthe mogen bijvoorbeeld wel bekeken worden. Zoo is er vooruitgang, maar blijft het veid voor verbetering-en zeer groot. Doch wij leven immers om te werken, om te arbeiden voor betere toekomst I . --- ENVELOP Enveloppen. Drukkerij TORENLAAN levert U een zeer goodo ENVELOP voor f 3.85 per 1000, bij 3000 f 2 90. 5000 f 2 75 per 1000. --- FEUILLETON Zonderlinge Kameraden. Naar het Engelsch van LEONARD MERR1CK. Geautoriseerde vertaling van Mej. E. H. 29 Het handschrfit bevrijdde haar van haar angst en het lak op de enveloppe maakte haar nieuwsgierig. Het volgend oogenbik haalde ze haar „verniskaart" uit de enveloppe. „Van de Academv kind ?" „Ja", riep ze. „Ik ben toegelaten". „Wat zeg je daar ?" keek Hilda van haar boek op. „Toegelaten ? — O ja... Hoe aardig !" . „Wat zeggen ze ?" vroeg de oude heer. „Laat eens zien 1" „Het is een kaart voor „vernis-dag". Het zal mij benieuwen, hoe ik hang !" „Gek toch," zei hij, „dat ze je die niet eerder zonden !" Hij las de kaart aandachtig, met d<* lippen vooruit, en keerde ze toen om of misschien ook aan den achterkant een verklaring van het uitstel kon gezien worden. „Wat heb ik je gezegd ? Ik wist wel dat het goed zou uitkomen. Jammer, dat je nu zooveel onkosten voor de lijst hebt gemaakt hè kindje ? ! ! Ze| kon niet vinden, dat hij een duidelijk bewijs gaf van het verkeerde van die opvatting, maar hij had al zot» weinig ware triomfen, dat het nu leelijk van haar zou geweest zijn om hem deze enkele bedriegelijke niet te gunnen. „Het heeft zeker lang tusschen de „twijfelachtige" gestaan, de schilderijen waar ze het niet dadelijk over eens zijn," verklaarde ze ? „daarom heb ik er zeker niet eer van gehoord." „Ja", zei hij, „er zullen natuurlijk wel schilderijen zijn, die eerst weggezet worden, om dan later nog eens bekeken te worden, waar de commissie niet zoo onmiddellijk over beslissen kan. Of die dan later toch genomen zullen wórden hangt af, ja, hangt af van de omstandigheden. Die worden dan „twijfelachtig" genoemd. Hij vertelde haar eigen inlichting weer terug, op een maaier, oi hij haar een heel geheim openbaarde. „Ik denk, dat ze het een beetje grauw vonden, een beetje saai van tint zie je. 't ls aardig, een goed ding, maar 't kon wat meer zon hebben, 't Is niet licht genoeg. Je hebt den gloed van de brem er niet in, daar ben je in te kort geschoten." „Het is acht uur in den avond", zei ze. „De titel luidt : „De Laatste Zonnestralen". De zonnestraal in haar gemoed verbleekte eveneens. Eigenaardig toch, dacht ze, hoe het mogelijk was voor degenen, die het toch goed meenden om, altijd, precies het tegengestelde te zeggen van hetgeen men verlangde te hooren. Beiden, zoowel haar vader als Hilda, waren ten zeerste ingenomen met het nieuws, en toch — hoe saai hadden ze het opgevat. Geen van beiden hadden ze ook eens gezegd : „Het .zal mij benieuwen, hoe je hangt ! ja, wat jammer is, je hebt er niet in weten te leggen het stralende van de zon, het ding is niet vroolijk genoeg, er is geen gloed, geen warmte in. Dat mankeert er aan, kindlief! Er is niet de gloed in die er in wezen moet om het tooneeltje recht te laten wedervaren, om het zoo vooraeelig mogelijk te laten uitkotfien, had je het op een gloeiend-heeten achtermiddag moeten voorstellen, onder een levendigen hemel. De wandelaar op het bankje moest het warm gehad hebben, moest zijn voorhoofd hebben afgewischt. Er mocht zelfs wat humor hebben gescholen in dat figuurtje van den wandelaar. Zooals hij daar zit, lijkt hij enkel moe. Vat je wat ik bedoel ?' »0 ja", prevelde zij. „Ik vat het wel. Maar zóó is het niet de schilderij, die ik mij voorstelde. Het was ook mijn bedoeling, dat de wandelaar moe zou lijken. Ik wilde er inleggen, wat George Eliot noemde „de droefheid van een zomeravond". „Maar, als hij het voorhoofd afwischte met een rooden zakdoek, dat zou natuurlijk zijn en het rood zou de schilderij ophalen. Je kunt er nog een rooden zakdoek inschilderen, eer de Academy opent, is het niet ? Denk er eens over. Een roode zakdoek en een helderder licht op de brem zou het ding wonder-veel goed doen. 't Is jammer, dat de man niet meer op den voorgrond komt, dat er niet de aandacht op valt. Het figuurtje van dien wandelaar is niet sprekend genoeg. Waarlijk, daar schuilt de fout in, die wandelaar komt niet genoeg naar voren." Ofschoon 't hem tot wanhoop bracht, als hij menschen, die er geen verstand van hadden, muziek hoorde critiseeren, draalde hij nooit met een eigen oordeel te vellen over kunsten, waar hijzelf niet van wist. En terwijl ze naar hem luisterde, was de blijde vervoering tot matheid geworden. Het feit, dat ze goede tijding had gekregen, was al bijna weer vergeten. Haar zuster, nadat die eens had gezegd : „Hoe aardig !" was weer in haar roman verdiept, en terwijl haar vader haar zeer leerrijk onderhield,, zonder er eens bij stil te staan, hoe haar schilderij gehangen was, leek het Bee, dat haar succes thuis, altijd meer werd opgevat, als een gelegenheid, om een leerrede te ontwikkelen, dan om blijdschap te 'toonen. Hoe haar werk hing en hoe het er zou uitzien, waren vragen, die haar het gemoed vervulden, toen ze naar de stad ging op den „vernis-dag". Slechts bij oogenblikken kv/am het zoo even bij haar op, dat ze de stad naderde, waar David Lee ook was. Ze kende de verandering, die het weghalen uit het atelier in een schilder!' kan aanbrengen en ze stak de groote binnenplaats over — als „tentoonstelster" voor het eerst — met steeds toenemende zenuwachtigheid. Ze ging de trap op, en een kwartier-lang liep ze de vertrekken door in nutteloos zoeken. Toen ontdekte ze haar werk hoog in een hoek, naast een schilderij van een kind in een hel-blauw jurkje, dat op een Brusselsch kleed met een jong hondje zat te spelen. Ze stond stil en haar hart bonsde. Ofschoon ze er op voorbereid was, zich teleurgesteld te voelen, was die schok haar toch wat heel erg. Omringd door andere schilderijen en daarmee strijdende in onderwerp en behandeling 'en beschouwd in het schelle licht van de Academy, leek haar landschap haar al heel onbeduidend en kwam haar zoo onbekend voor. Ze stond er over versteld, dat er uren waren geweest, waarop ze er mee ingenomen was, ze stond daar nu als aan den grond genageld, vorschende de hoedanigheden, die het haar zoo dierbaar hadden doen zijn. Ze waren verdwenen, alles was verdwenen. Het was de geest van het landschap, dat zij schilderde, die tot haar sprak, van de Academy-muren. De geest er van Droevig hield ze zich aan het laddertje vast en ging daar even opzitten. Toen ze voldoende bekomen was om naar de schilderij terug te keeren, streek ze er een dun vliesje vernis over, wat de kleur ophaalde van de deelen, die wat ingedroogd waren, maar het vernis kon niet haar stemming ophalen en ze had weinig hoop dat „nummer 790" ooit een kooper zou vinden. Ze had dikwijls gehuiverd bij de gedachte, dat als Lee naar de Academy ging, hij haar werk kon zien en haar naam herkennen in den catalogus. In de romans, die ze van Tuffington leende, openbaarde de Academy altijd iemands identitiet aan een ander : „Hij schreed daarheen, waar de menigte het dichtst opeengepakt stond en een minuut later ontsnapte hem bijna een kreet. Het tooneel, dat hem nooit uit de gedach"ten was gegaan, het tooneel van vaarwel, stond daar in gloeiende kleuren op doek gebracht. Hij wist, dat de artiste, die zich hiermee roem had verworven t het trouwe meisje moest wezen, dat hij bemind en verloren had." Nu er geen gevaar was, dat het werk de aandacht zou trekken van mr. Lee, vroeg ze zich met verwondering af, hoe ze daar eigenlijk bang voor was geweest, dat het hem de waarheid kon doen uitvinden omtrent haar, leek haar nu belachelijk. Het speet haar zelfs eenigszins, om afstand te moeten doen van dat idee, zijn bewondering te wekken. In den trein werd haar troosteloosheid nog grooter dan de gedachte, dat ze verslag zou hebben af te leggen van haar ervaringen, als ze thuiskwam. Terwijl ze zich niets liefelijkers kon voorstellen, dan zich naar een tehuis te begeven, waar genegenheid samenging met tact, sloeg de schrik haar om het hart, bij de beproeving om haar vader en Hilda deelgenooten te moeten maken van haar teleurstelling. Ze wist, dat ze in de huiskamer een nog verdrietiger gevoel over zich zou krijgen, dan in den trein, want behalve dat ze teleurgesteld was, zou ze nog geprikkeld worden. Of het nu aangename of onaangename dingen waren, waar ze over te spreken had, het gaf^al heel weinig als de hoorders alleen maar het onbeduidende begrepen en niet het punt, waar het op aankwam, als ze niet grooten ernst opvatten, waar om gelachen kon worden, cri juist sceptisch waren daar, waar ze vrij geloof aan konden slaan. Hoe menigmaal was ze naar huis gegaan, over-vol van het een of ander nieuws maar niet zoodra was ze er ook maar het geringste van gaan mededeeien of ze had er vreeselijk spijt van gehad. De kruiers schreeuwden „Beckcnampton". ze stapte uit met een zucht, en ondernam stofug, lusteloos en moe, den tocht naar huis. Toen ze binnentrad, lagen er enkele briever» op de tafel in den hal, waaronder ook een voor haar van David. Met blijdschap* nam ze dien op, een bios kleurde haar bleeke wangen en ze vergat dat ze moe was. Zoo was haar thaiskomst dan toch gelukkiger, dan zij verwaclll had. > (Wordt vervolgd). --- BINNENLAND. Ons Wilhelmus. „Is ons Wilhelmus door Duitschland „anuektiert ?" zoo vraagt Neerlandia, naar aanleiding van de mededeeling onlangs door den heer J. W. Enschedé gedaan in de N.R.Ct. dat het „Wilhelmus van Nassaue" opgenomen is in een 'bij Klemm te Leipzig verschenen bundel Duitsche vaderlandsche gezangen. Wij hebben deze zaak onderzocht schrijf! Nésrlandia en het is werkelijk z-oo. De Duitsche uitgever verklaart, dat de bundel zich aansluit bij soortgelijke verzamelingen, die gelijktijdig bij andere uitgevers verschenen, of vroeger verschenen waren en die eveneens het ,,Wilhelmus van Nassaue" bevatten (o.a. de Vaterlandslieder und Armeemarsche" Schlesingersche Buch und Musikalien harfdlung, Berlinl. De bewerker van den bij Klemm verschenen bundel vindt de zaak heel gewoon : „Es sollto dem, gCwh nicht unbecCchtiQten, Verlangen Vleier ,-Bilder au$ grossen Zeilen" in volkstümlicher musikalischcr Gewand tui ff vor Sieh zu haben, Geruide geleistet werden", schrijft hij- (Men moest voldoen aan veler reditmatfg vèrlangen naar eeu goedkoope uitgaaf van „Beelden uii groote tijden"). Wij vinden dit niet gewoon zegt het blad, maar gevoelen ons pijnlijk getroffen, bet lied, dat zoo innig mei ons volksbestaan aangeweven is, dat, hoe ook de woorden verouderd zijn, ons .•-tambewustzijn opwekt en ons heden ten dage nog ontroert; dezen „klaagzang van het lijdend, krijgsgezang van het strijdend, zegezang vat. het overwinnend Nederland" hier opgenomen te zien als een der vele Duitsche soldatenliederen, ja Duitsche vaderlandsche zangen, terwijl het toch zuiver en alleen gedicht werd \ oor Willem van Oranje en zijn verdrukt volk. „Tegen .toet opnemen van een Fransohe melodie in een Duitschen bundel moge geen bezwaar bestaan — de Wilhelmus-melodie was reeds pl.m. 1600 in Duitschland bekend — het nationale karakter schuilt iri den inhoud der woorden en de woorden van 't Wilhelmus zijn ons eigendom". —o— Indië, ons toevertrouwd. Naar aanleiding van de bijzonder belangrijke rede door den oud-minister Treub op 1 Mei j.I. gehouden in den Ondernemlnfffraad voor Nederlandsch-lndië schrijft Neerland ia, dat 'het voor Nederland tijd wordt te zeggen wat het in Indië, wat het met Indië wil. Het ontwerp voor een nieuwe Regeeringsreglement in Indië is, volgens den heer Treub, doortrokken van den „Leidschen geest", die meent, dat aan de inlanders recht wordt onthouden. Over Nederlands taak in Indië wordt, naar Neerlandia opmerkt, in ons land verschillend gedacht. Aan de eene zijde wordt reeds nu een groote mate van zelfstandigheid voor Indië verlangd, aan de andere heerscht de overtuiging, dat voor zelfbestuur de Indische fevolking nog in afzienbaren tijd niet rijp zal zijn. De Leidsche hoogleeraren, als protf. Hazen, die eerstgenoemd standpunt innemen, schijnen met den verrekijker te fotografeeren ; zij zien reeds hetgeen eerst in een verre toekomst kan worden bereikt. „Zelfs zij, die aan Indië het moreele recht toekennen door ons tot zelfbestuur te worden opgevoed", schrijft NeerICiftdia zijn het volkomen eens met Mr. Treub, dat ten eerste „de luidruchtige kleine minderheid hier en in Indië, die, wat zij ook van zichzelf moge meenen, niet gedragen wordt door de gevoelens en de wenschen van de groote meerderheid der Indisch bevolking" en ten tweede het Indisch element voorshands nog niet rijp is om zelfstandig wetgevenden arbeid te verrichten". Aangehaald wordt verder hetgeen prof. D. G. Stibbe in zijn rede van 11 Maart voor de Vertegenwoordiging van den „Ned. Ind. Pol. Econ. Bond" gezegd heeft, toen hij zijn verbazing uitsprak dat de ontwerper van liet nieuwe Kegeeringsreglement „een beginsel van vitaal belang voor Indië, n.1. dat de centrale leiding voorshands verzekerd moet blijven in Nederlandsch handen, zoo volkomen heeft kunnen loslaten." Wat het Algemeen Nederlandsch Verbond met dit alles te maken heeft ? „Dat (zegt de schrijver) het prijsgeven van Indië in een nabije toekomst geen mogelijkheid is, waaraan iemand, die Nederlandsch vóelt, zonder huivering kan denken. Bij de beslissing, die de Sta ten-generaal binnenkort zullen moeten nemen, staat op het spel een levensbelang van ons volk en van den Nederlandschen stam. Nederland heeft tegenover Indië een moïeele verplichting. Indië is ons toevertrouwd ; enze taak is, het op to voeden ten einde het in staat te stellen, eenmaal zichzelf te besturen. Dezen plicht schrijft de loop Ier geschiedenis ons j oor, wij zien die in de gebeurtenissen in omringende Oostersche landen afgeteekend. Hierover i s geen verschil, maaier is verschil over het tempo, waarin deze drang moet worden geleid. Wordt dit tempo te snel genomen, gelijk in dezen tijd zoo menige beweging, dan ontstaan er botsingen en ongelukken en is het gevaar groot, dat Indië verloren gaat èn voor ons èn voor de Indische volkereu". De Officiersopleiding. In zijn Memorie van Antwoord op het voorloopig verslag der Tweede Kamer over het ontwerp : wijziging van het VlIIe hoofdstuk der Staatsbegrooting voor 1924, zegt de minister van Oorlog zeker niet het minst te betreuren, dat dit wetsontwerp eerst Iaat bij de Volksvertegenwoordiging kon worden aanhangig gemaakt. Het is hem niet mogen gelukken, het thans ondervonden bezwaar te voorkomen, doordien aan het doen van een keuze een zeer nauwgezet onderzoek moest voorafgaan met betrekking tot alle garnizoenen, die voor de concentratie der scholen in aanmerking konden komen. ( Waar het regelmatig verloop van de ontworpen reorganisatie van het militair onderwijs en s RijKs geldelijk belang de inwerkingtreding van den voorgestelden maatregel op I October e.k. vorderen, heeft de regeering gemeend, niet te mogen nalaten, het ontwerp nog vóór den aanvang van het zomerreces bij de Kamer aanhangig te maken. De thans aanhangige maatregelen passen, volgens den minister, in elk stelsel. Met betrekking tot de bezwaren, ingebracht tegen de richting, waarin de officiersopleiding thans wordt geleid sluit de minister /ich volkomen aan bij die leden, die het met hem van groot belang achten, zoowel met het oog op liet onderwijs als met financieele overwegingen, dat de a.s. beroepsofficeiren gedurende hun eerste studie jaar dezelfde opleiding als hun a.» verlofscollega's volgen. Het groote voordeel, dat met het oog op de te vervallen taak in het oorlogsleger, waarin 9|10 der aanvoerders uit verlofspersoneel zal bestaan, er eenheid zal zijn in de practische opteiding van verlofs- en beroepspersoneel ,is tastbaar. Het zijn niet zoozeer bezwaren, aan de bestaande officiersopleiding verbonden, die de regeering dezen weg hebben doen inslaan, als wet de militaire, moreele en geldelijke voordeeleit der nieuwe richting. Het is den minister niet bekend, welke autoïiteiten op het gebied van militair onderwijs dit beginsel niet onderschrijven j een weerlegging daarvan in vakpers of elders heeft hij dan'ook niet aangetroffen. De keuze van de gemeente Kampen heeft bezwaren naar voren gebracht, welke in hoofdzaak betreffen : le. de legering. 2e. de oefeniugsterreinen, de gelegenheid tot het houden van velddienstoefeningen, schietoefeningen, enz. 3e. de mogelijkheid van het oefenen met atr-. dere wapenen. 4e. de geestelijke en lichamelijke ontwikkeling en ontspanning. , 5e. den gezondheidstoestand te Kampen. Wat de legering aangaat, meent de minister, dat wellicht door onbekendheid met den plaatselijken toestand sommige leden de voor dit doel te bestemmen gebouwen onjuist beoordeelen. Ook bij de bestaande scholen voor veriof s _ officieren zijn de manschappen en de leerlingen van elkander gescheiden gelegerd. Dat het gebouw van het Instructie-Bataljon niet geschikt is voor de leerlingen als vast verblijf, wordt onderschreven, om die reden komen de bedoelde leerlingen dan ook in het voormalige gebouw van den hoofdcursus en in het burgerweeshuis. Ook de voormalige kazerne Instructie-Bataljon zal, na het aanbrengen van de genoemde verbeteringen een behoorlijk verblijf opleveren voor het oefeningsdetachement. De detailoefeningen zullen geheel tot haar recht kunnen komen, aangezien op circa 15 minuten afstand van de kazerne de oefeningsterreinen beschikbaar zullen zijn, elk voorzien van 2 schietbanen. Het gemeentebestuur heeft weder een zeer hoog weideveld ter beschikking gesteld tot een groote van 15 H.A. Wat aangaat de oefeningen in den velddienst, de gevechtoefeningen en de gevechtsschietoefeningenzij met nadruk de aandacht gevraagd voor de omstandigheid, dat de Wezuper heide, eigendom van de gemeente, ruim 240 H.A., nimmer onbruikbaar is, terwijl de aangrenzende Heerdesche heide eveneens ruime gelegenheid tot oefenen biedt. De troep kan met een klein half uur tijdsverlies op de oefeningsplaats aanwezig zijn, terwijl zulks overal elders la 1 Ys uur marcheéfën vóór en na de oefening kost. Het oefenen met andere wapens komt in het eerste gedeelte van de opleiding voor verlofsofficier zeer weiig voor. Niettemin is Kampen ook ten deze niet in ongunstige omstandigheden aangezien de nabijheid van Deventer de samenwerking met cavelarie mogelijk maakt, terwijl nergens beter dan op de Oldebroeksche Schietheide de moderne samenwerking met artillerie tot zijn recht kan komen. Bezwaren tegen Kampen als ontspannings» plaats hoeten door den minister geheel worden afgewezen. Dat van een inconsequentie gesproken zou moeten worden, omdat, nadat de hoofdcursus naar Breda is overgebracht, thans weder een opleidingsinrichting daar zou worden geplaatst, moet ten stelligste worden weersproken omdat de hoofdcursus slechts op financieeie gronden is overgebracht en geenszins, omdat Kampen niet als opleidingsplaats heeft voldaan. Ten slotte deelt de minister nog mede, dat de voorgenomen reorganisatie per jaar een terugkeerende bezuiniging medebrengt van ƒ 188.00Ö, ---