Brieven sluiten en frankeeren. Wanneer een koopman of een ander man van den handel uit den goeden veelgeprezen ouden tijd eens een kijkje zou kunnen nem'en op onze nieuwerwetsche kantoren, zou hij vreemd staan te kijken. Wij hebben in onze jeugd nog een Amsterdamsch koopman van den ouden stempel gekend. Als hij 's morgens op zijn kantoor kwam, was het eerste wat hij deed ziin lange pijp stoppen en er rustfig den brand injagen. Dan kwam eerst de correspondentie en andere zakenbelangen aan de orde. Kom daareens om op een 'kantoor van eenige bteteekenis in onzen zenuwachtfgen tijd. Allerlei arbeid, die vroeger met de handen gedaan werd, geschiedt tjhans machinaal. Schrijf-, adresseer-, copieer-, tel- en andere machines doen ijverig haar best. Over dte hulpmiddelen van he!J nieuwe kantoor lazen we in het tijdschrift N. I. P. een en ander, dat we hier mededeelen. Het betreft het sluiten en het frankeeren^ van brieven. Duidelijk ziet de lezer diaarurfl de groote vord'eringen der techniek ook op het gebied van het' kantoorwezen. Om een groote partij enveloppen van dezelfde afmeting te sluiten, doet men het best, eerstt de kleppen van al die enveloppen open t'e vouwen, en een stapeltje met opengevouwen kleppen zóó op elkaar te leggen, dat alleen de gegomde randen vrij - blijven. Een paar streken met een kwast of dunrie vloeibare lijm, of met een couvert -bevoohtiger, zijn voldoende om alle randen tegelijk te bevochtigen. Achtereen,volgens worden de couverten een voor een gesloten. Men kan ook gebruik maken van apparaatjes, b.v. de Autopost. In dit machienetje wordt ter linkerzijde een stapeltje, met geopende kleppen in elkaar geschoven enveloppen fc'elegd. Als gevolg van een. draai aan den slinger, worden de couvertjen een voor een gegrepen, achtereenvolgens over een slede gevoerd, bevochtigd, door een wals gesloten en weer uitgeworpen. De arbeid, noodig voor het bevochtigen, sluiten en dichtstrijken is dus t|ot een enkele draai aan een slinger teruggebracht. Het frank'eeren der brieven kan op verschillende wijzen geschieden. Wij willen thans de werking beschrijven van de PortoControle-rhachine „Poko". Aangezien de machine als een geldkist kan worden beschouwd, spreekt 't van zelf, dafj deze geheel is. afgesloten en alleen met sleutels van bijzonderen vorm kan bediend en feopend worden. Om met de bediening te beginnen, deze geschiedt aldus. De bediende metr de expeditie van de post belast, krijgt een sleutel, met behulp waarvan hij db machine „vrij kan maken", d.w.z. gereed tot gebruik. Voordat hij begint, neemt hij eterst de stand van de verschillende tellersi op, welke aangeven, hoeveel postzegels reeds verbruikt zijn. Wij z'eggen verschillende tellers, omdat de machine 7 verschillende waarden kan plakken, waarop men een uit- en inschuifbare stang kan instellen. Men leg!) met de linkerhand den brief, de briefkaart, het pakje, of Wat men te stempeelen beeft, op het tlafeltje, dat daarvoor is aangebracht. Na met de rechterband dten sleutel eenmaal rondgedraaid te hebben is eeni pos'tlzegel van gtewenschte waarde op den brief geplakt) en in de machine genoteerd. Bovendien is het zegel geperforeerd; me'j firmaletters of initialen. Bekijken wij nu de machine nauwkeuriger. Daarvoor moeten wij 'haar eerst met; een anderen sleutel op'enem. Wij zien dan een zevental rollen, die op één as zijn geschoven. Door die as los te draaien, komen deze spoelen vrij, zoodat men er rolletjes postzegels op kan schuiven. Deze rollen zijn aan heti Postkantoor verkrijgbaar, ter lenete*van 500 of 1000 sffaks. Boven elke rol bevindt zich een tleller, benevens een plaatje, gemakkelijk verschuifbaar, dat de verschillende waarde aangeeft. Als de machine gesionen is, kan men door heti glas van het deksel de waardeni en ook de tellers waarrtemen, met behulp waarvan de stand, eooals wij gezien hebben, werd opgenomen. Zet, men de machine in beweging door aan den slinger te draaien, dan word 1 !! de rol, van welker waarde w>j postzegels willen plakkpn. door een transporteur naar voren gehaald ter - Ienete van een postzegel, waarna de vovletters der firma in het zegel geperforeerd 1 worden. Vervolgens worot het zegel over een rolletje gevoerd, dat vochtjig wordt ge- ^ houden. Daarna wordt het afgeknipt van ' de stk ook en door druk op de enveloppen i rbevestigd. Tegelijkertijd is het telmecanis- ! me in werking gebracht; en wijst de tellerJ een eenheid meer aan, ten bewijze, dat er < een pos!t?eg"el van die strook is verbruikt j Voordat de postzegels onder de perforator | doorloopen, loopt Ide strook overeen metalen plaatje, waarin een gaf, zit en waarboven een ijzeren staafje rust. Zoolang dit gat door een postzegel bedekt, is, kan het staafje niet in het gaatge vallen, maar zoodra de strook op is, wordt de machine, voor wal die postzegelwaarde betreft;, „geblokkeerd". Men moet dus eer-st) een nieuwen strook op de machine zetten, voor men verder kan gaan om postzegels van die waarde te plakken. Al de zes handelingen, die wij hier achtereenvolgens beschreven hebben, geschfeden in den tijd, waarin een maal de slinger ronddraait en hoe vlug men dat ook doet, er kan nimmer een beweging worden overgeslagen. Wij zullen or«e lezers niet lastlig vallen met technische hijzonderhe den, maar willen erop wijzen, dat de heele machine zoodanig is geconstrueerd, dat het ten eenenmale onmogelijk is een postzegel uit cte machine te nemen noch te plakken, zonder dat deze geperforeerd en ge teld is. Het perforeeren der postzegels geschiedt, omdat het mogelijk zou kunnen ziin dat een kwaadwillige dte postzegels van de brieven weer afweekte en daarna verkocht of voor eigen gebruik aanwendde. Dit zou nu buitengesloten zijn, want voor het perforeeren moet aan hetj bestuur der Posterijen toestemming worden gevraagd en als deze verkregen is, magt niemand anders postzegels gebruiken, die dat perfora tiestempel dragen. De post! kan er dus op letten dat de aldus gewaarmerkte zegels alleen voorkomen op brieven, die den firmanaam dragen. | De dikte der te plakken, stiukken speelt, geen rol. De normale machine kan stukken tot 3 c.M. verwerken, terwijl eveneens een machine in den handel is, die stukken tot 6% c.M. dikte plakt. Doordat het drukvlak met behulp van een sterke veer, veerende is 'gemaakt, regelt! de machine zelf den druk. --- Waarde van den Dag. Hoe snel gaat een dag I een maand, pen jaar I Ja, in dezen tijd van Ihet jaar, als het Voorjaar ons niet snel genoeg komt, dan meenen wij wel, dat de tijd langzaam gaat. Zoo is het altijd als wij verlangen Maar dat wij meenen, dat de tijd langzaam gaat, lig-t aan ons en niet aan den tijd zelf, die In .werkelijkheid een 'bijzonder vlug tempo heeft'. Zie eens terug, naar October, November — is de winter dan niet snel voorbijgevlogen ? Is hel] lang geleden, dat ge In de eerste Decemberdagen uitzaagt naar de Ster van Bethlehem ? naar Kerstmis en Oudjaar ? En nu nadert alweer Palmpaschen, Goede Vrijdag en Paschen ! De tijd gaat vlugvoetig voort, evenals de ontwikkeling. Wij meenen zeer ontwikkeld, zeer beschaafd te ziin ; maar vorige geslachten meenden dat óók. En zooals wij na 'hen kwamen, zullen andteren na ons verschijnen, die ons achterlijk en weinig gevorderd zullen noemen en die daarna in snellen pas verder zullen gaan door den tiid-om op hun beurt tot heb verleden, te gaan behooren. Het is vanzelfsprekend, dat ieder volgend geslacht op hooger beschavingspeil komt, omdat het profiteert van de ontwikkeling van een daaraan voorafgegane generatie. Maar wij gevoelen heel wel, datj al die kennis, die meerdere wetenschappelijke •nbwikkeling, tenslotte bijzaak is, dat mensc'hengeslachten elkander niet door alle eeuwen heen opvolgen met het| uitsluitend «loei steeds meer de verborgen schatten van Uennis en wetenschap t'e ontdekken. De mensch heeft nog een. andere taak. Hij heeft bij zijn geboorte nieti alleen, geven van hoofd, maar ook van hart meegekregen en ieder mensch heeft dagelijks den strijd tusschen zelfzucht en naastenliefde uit te .vechten. Wannéér een groote gebeurtenis als de wereldoorlog niefl alleen tot gevolg heeft, dat maatregelen tegen herhaling worden getroffen, maar ook, dat; mem algemeen van afschuw van den onteerenderv stirijd' van mensch tegen mensch doordrongen wordti. dan is die oorlog het, tegenwoordig geslacht en alle volgende ten zegen, dan zal het menschdom in zijn geheel weer op hooger beschavingspeil zijn gekomen'. Maar de mensch alleen) is bij zijn geboorte niet beter of slechter dan die van duinenden jaren geleden. Het leven gaatj voor hem open', hij profiteert van de beschaving van zijn tijd, maar hij zal op de breede levenszee een eigen weg moéten zoeken. Hij drijft op de gaven van zijn hart en Wordt besturd door zijn geweten. Zijn gedachten zijn vrij en zóó heeft de maatschappij 'hem niet aan wettelijke banden g'elegd of hij heeft' eiken dag de keuze goed of slecht te zijn. Dagelijks wordt hij op de proef gesteld, Itan hij kiezen tusschen den breeden, gemakkelijken weg van egoïsme en het smalle, moeilijke pad van opoffering en naastenliefde. Een ander geslacht staat gereed, de 'plaa'is van het vorige in te nemen en plotseling maakt de dood een eind aan ons leven en zal ieder rekenschap van zijn ge (lachten en daden moeten geven. Snel gaan wij door den tijd en toch is Iedere dag gewichtig, belangrijk, omdat hij verantwoordelijkheid biengt. Hoe verschillend kunnen wij den tijd. den dag, dien wij haastig doorleven, malen 1 Een leering, een zegen, of een plaag. En bedenken wij, dat de handelingen op den dag, hoe 1 vluchtig ook, steeds haar gevolgen brengen, dan is het duidelijk, dat er in de vlietende dagen heel véél ten goede of tel kwade kan worden verricht. Morgen — avond, hoe vlug gaat dati Het is maar eventjes. Alweer een dag. Een oogenblik slechts. Echter veel vroeg het Van ons. Deden wij dien dag wat wij konden Zijn Wij geweest, wat die kortte dag van ons verwachtte ? Hebben wij in het duister onze straal van troost, van hulp, van kracht en opbeuring laten schijnen ? Hoe dieper die gedachten dringen in ons fremoed, hoe meer wij ons gedrongen voeeni te geven. En er is niets, dat het' hart zoo blij maakt als te kunnen en te mogen geven, en te wetten dat dit gewaardeerd wordt, dat het blij stemt, dat het helpt, dat een mensch weer tpt leven komt. Leven. Wat is dat? Om te kunnen leven, moetien we kunnen eten, drinken en slapen. Eiken morgen en avond weer. Daar gaan ze — vliegensvlug. Om te kunnen leven moeten w"e denken en werken. Eiken dag weer — verdwe nen is hij. Om te kunnen leven moeten wij gelooVen. Ëike dag is er een — in de oneindi ge reeks van de Eeuwigheid. Zij gaan voor bij, maar elk houdt zijn waarde. Om te kunnen leven, mokten wij liefhebben, leven voor anderen, leven in God. Elke dag snelt voorbij, maar is een kostbaar talent ons toevertrouwd door JBén, Die ze allen telt en weegt. , Hoe verschillend kan een mensch leven en de dagen laten voorbijvliegen! Eiken morgen weer wordt er veel van ons verwacht. En 'gelet' op het snelle glijden van den t|ijd, is het zeker geraden, het goede nooit uit te stellen. Eiken morgen weer wordt er van ons gevraagd te leven >n den besten zin ! Hoe vroeg en vlug de avond ook altijd komt, laat 1 hij steeds iets al zij het het maar weinig, vinden, dat wij ten goede volbrachten. Elke dag geeft ons een nieuwe kans, truiar elke a%=or.d is ook als een beschul'gcr als wij die kansen verwearloozen; en tenslotte wordt het een berg van schuld. Maken wij liever van onze korte dagen een borg van licht! Het is morgen 21 Maart. De dagen worden ienger. Er wordt meer van ons gevraagd — wij bijgen meer kansen. Laten wij ze benutten 1 --- Slavernij. De menschheid zucht in zelfg» smede boeien. Daar is een tijd geweest, dat er heeren en slaven waren ; herren, die de macht en hetj recht hadden, hun medemenschen te behandelen als dieren, welke hun toebehoorden, en slaven, die machteloos en rechteloos waren en die zelfs 'hun kinderen niet als hun eigendom konden 'beschouwen. Die tijd is gelukkig voorbij ; want, ofschoon er nog vrouwen genoeg zullen zijn, die gaarne slaven; zouden willen houden, de wet eerbiedigt het Techt en de vrijheid van alle menschen. En meerdere algemeene ontwikkeling heeft; er toe geleid, dat er geen slaven meer willen zijn. Ontwikkeling toch wekt) het -zelfgevoel op en dat zelfgevoel duldt geen overheersching en geen verkrachting' van heilige mensch enrech ten. De slavendienst is voorbij, en toch kan iedere mensch nog haast, een slaaf hee ten ; nii-t de eene van dten ander, maar ieder van zich zelve, dat wil zeggen van zijn gewoonten, zijn verlangens, zijn begeerten, zijn driften en zijn hartstochten. Het is door de gewoonte dat wij ons tot onvrijen maken ; want gewoonte bindt ons aan plaats en aan tijd en bepaalt onze handelingen. „Wij zouden niet gaarne naar elders trekken, want wij zijn hier un eenmaal gewend", hoort men vaak. En men blijft waar men is, vastgebonden, door een boei, die men zichzelf heeft aangelegd. "Het >( is al zoö laat en ik 'heb nog niets klaar", verwijt: zich soms een huisvrouw, die het druk heeft. En ze staakt haar bezighe. den om een drank gereed te maken, waaraan niemand voor het oogenblik 'behoefte zou hebben, wannier bepaalde koffie- en theeuurtjes geen gewoonte waren geworden. Een slavernij van dien aard is nu wel eerder, aangenaam, dan onaangenaam en tevens vrij onschuldig te noemen, maar „slavernij" kan ze toch 'heeten, „Ik heb geen rust van verlangen", klaagt de onbevredigde. Dat verlangen trekt hem terug, naar wat hij eens gezien heeft of drijft hem voorwaarts naar wat hij zien zal. En dat verlangen kan iemand zoo overheersohen, dat het hem verteer^ En wie kent niet de slavernij der begeerte ? Wie voelt niet of wie heeft nietl gevoeld haar prikkel als liep men 1 in 't gareel van een drijver, die op kwelling bedacht, is ? In de prilste kinderjaren- begint reeds haar tirannie. Vol begéertje steeket drinken ; hij möetl zich bedwelmen ; hij wordt naar het drankhuis gedreven, mach teloos, als ware hij in ketenen geklonken ; willoos, als werd hij door een overweldi?en de macht getrokken. 'Een voorbeeld daarvan geeft de hartstocht-speler. Hij W onit gejaagd naar de holen, waar men me)i oogen "glinsterend van het. vuur der w i nzuc ht, aanzit aan de speeltafel; in ademlooze spanning wachtend op de hes li ss ing der grillige fortuin. Is er rampzalig i er slavernij denkbaar? Is er een slavernij denkbaar, die tot dieper verderf leidt ? weten wel, dat wij allen in dit aardsc j ie '| even onvrijen zijn; dat; vrijheid een ideaal is, dat hier niet verwezenlijkt kan worden, want wij zijn gebonden aan alles, wat aardsch is, door ons lager zelf, dat zich gebonden gevoelt aan dte stoffelijke dingen, die wij begeeren of verwerpen, die wij liefhebben of haten ; die ons doen hopen en vreezen en die ons dag aan dag dwang opleggen, tirannischen dwang. Wij hebben echter ook: een hooger zelf, dat tot de geestelijke dingen behoorty waarbij de \tfare vrijheid tie vinden is, daar ze vrij laten van liefde, die zelf-geru'eting verlangt ; die wenscht te behouden: voor eigen vreugde en, die daardoor doet verteren van heiniwete bij scheiding en in ontroostbare smart doet weenen bij een graf; een „ , , , „ „ . . liefde, zooals het lager zelf die ken^, dat aldus zelfs het hoogste tot een bron maakt van zorg en ven vrees en van onrust en van smart. Dat hooger zelf, heben wij allen in ons, als een deel van ons wezen en dat moeten wij 1 |rachten te vinden ten einde in waarheid bevrijd te worden van