ZONDAGSBLAD. Provinciale Drentsche en Asser Courant. Zaterdag 29 Juli. No. 176. Pierrot en de Zwarte Kater. Naar het Engelsch van CALLAGHAN. (Nadruk verboden). Ze zat in haar zitkamer en keek droom-verloren naar den Zwarten Kater op den schoorsteenmantel. En de Zwarte Kater keek terug naar haar met zijn wijzen, vèr-zienden glimlach. De Zwarte Kater droeg op zijn rug in roode letters de woorden : „Veel geluk". Geen voorwerp van kunst of eenige geldwaarde, was hij op dit oogenblik van onschatbare waarde, als je niets meer je eigendom kunt noemen dan twee stoelen en een tafel en een haardkleedje ; hij was dus eigenlijk het eenige ding in de kamer ; alles was geleidelijk weggegaan — verkocht, 't een na t ander. ° Zij had werkelijk niet meer over dan den Zwarten Kater en een groot gevoel van humor _ maar deze beide dingen brengen geen geld in, anders had ze ze heusch al lang verkocht. Haar huur had ze vooruit betaald voor het geheele kwartaal, anders had ze deze twee kamertjes ook nog niet gehad. Ze zat, wat je zoo noemt, op zwart zaad — dat komt nieer voor als je bijna gedurende drie maanden zonder geregeld werk bent geweest. En zoo zat ze daar, kalm en zonder wanhoop, zelfs een beetje in een luchtige stemming, omdat het bijna té gek was om niets meer te hebben, maar toch met een vreemd gevoe van verlatenheid en keek naar den Zwarten Kater, die een symbool was van „Geluk ! ... Haar gedachten concentreerden zich hoe langer hoe meer op het gekke, zwarte dier. En wat toen verder gebeurde was als een natuurlijk gevolg van dat al -haar -gedachten bepalen op dat zwarte ding, het symbool van „geluk". Er werd op de deur geklopt, hard en beslist en zelfs vroolijk leek het haar. Binnen", riep ze als machinaal, zonder erbij te "denken. Er klopte nooit meer iemand tegenwoordig, behalve de huisjuffrouw voor de huur en die was betaald. Ze had nauwelijks tijd om verwonderd te zijn toen ze een jongen man in nierrOt -costuum vóór zich zag staan in gitzwart pak en muts met een breede, witte ruche om den hals. Ze keek zwijgend naar hem, met begrijpende, maar dat tintelen van den humor verliet haar oogen geen moment. En ziin vraag paste zoo volkomen in haar gedachtegang, te meer daar alles in een seconde Stl Heb^u," vroeg de Zwarte Pierrot op zakelijken toon, „misschien ook zoo iets als een Zwaïten Kater ?" Ze keek naar den schoorsteenmantel. Dien heb ik," antwoordde ze koel-beleetd. 'jlet is om zoo te zeggen, het eenige wat ik "Zoudt u zoo vriendelijk willen zijn ? Ik heb den mijnen ergens opgeborgen waar ,k hem met kan vinden en het is een van de dingen, die.ik vanavond het meeste noodig heb. „Dat begrijp ik, natuurlijk", zei ze, hem cntisch met haar tintelende oogen monsterend. Hij verdroeg dien blik ; hij was een knappe jonge man en zijn pierrot-costuum was lang niet het eerste het beste, dat je ergens huurt om het te gebruiken voor één avond en den den volgenden dag weer een ander siert ; het paste hem volmaakt, al was het wat kaal hier en daar. Hij zelf was werkelijk schitterend in dit costuum ; alsof hij erin geboren was, met zijn geestig en tegelijkertijd peinzend gezicht. „En ik begrijp dus dat u den mijnen wenscht te 'ïeenen ?" vroeg ze. „Dat is te zeggen — als u dat over uw hart zoudt kunnen krijgen." Zwijgend strekte ze haar hand uit en nam den kater van den schoorsteenmantel, zonder op te staan uit haar laag stoeltje en reikte hem dien OVGf. „Met genoegen," zei ze beleefd, met hetzelfde gezicht waarmede men zijn kaartje in de tram betaalt, onbewogen. Pierrot deed een stap naar voren — meer kon ook niet in 't kleine kamertje, en zijn handen tegen zijn voorhoofd leggend in de eenmaal goedgekeurde Pierrot-houding, boog hij diep voor haar. „Mijn dank, mademoiselle ; met de grootste dankbaarheid aanvaard ik uw gift. Wilt u nu nog zoo vriendelijk zijn den Zwarten Kater te bevestigen op mijn schouder met den daarvoor bestemden speld." En ze stak haar laatste onnoodige bezitting op den schouder van den onbekenden Zwarten Pierrot. Hij stond op en plechtig zei hij : „Uw „geluk" mademoiselle, zal veilig in mijn hoede zijn, totdat ik het u kan teruggeven. Intusschen, aanvaard mijn groote dankbaarheid." Hiermee en zijn pierrot-buiging herhalend, verliet de vreemde, jonge man haar kamertje. Ze hoorde de deur vlug en zacht sluiten, lichte stappen gingen de trappen van het huis in Bloomsbury af en er was weer de stilte van vóór zijn bezoek, droomen-gevuld. * * En, plotseling, besefte ze de eenzaamheid van haar kamertje, nu op den leegen schoorsteenmantel geen Zwarte Kater meer stond. Natuurlijk, dat was het 1 En tegen wil en dank gingen haar gedachten terug naar het vreemde voorval : een Zwarte Pierrot, haar onbekend, die een Zwarten Kater kwam leenen ! Was het alles werkelijk wel zoo gebeurd ? Of had ze zitten soezen en 't alles maar gedroomd ? Neen, hij was weg, de Zwarte Kater. Je kunt je heel goed dingen gaan verbeelden, als je rondloopt met een leege maag en als je niet goed meer weet hoe die te vullen. Maar toch — de Zwarte Kater was weg. Dat was een feit. Ja, het was alles werkelijk gebeurd. Ze richtte zich energiek op. Een knappe jonge man die naar een gecostumeerd bal ging met een knap jong meisje, met wie hij den heelen nacht door zou dansen en ten slotte soupeeren. Zonder eenige bitterheid, maar droomerig, slaperig bijna, bedacht ze dat het „geluk" voor haar nu wel eens beginnen mocht. Ze had voor een modeblad schetsen geteekend ; nu was ze niet meer noodig — en er zou toch wel eens iemand zijn, die haar teekeningen wèl noodig had. Een mensch ging toch maar niet kalmpjes van honger dood ! ! Natuurlijk niet! Je kon b.v. gaan pakjesdragen of uit werken gaan. Natuurlijk altijd als je geen cent meer in je beurs had. Eerder niet. Vooral niet eerder. Je kon natuurlijk ook eens „geluk" hebben. „Geluk ?" — Maar dat had hij immers meegenomen — de Zwarte Pierrot." Toen hoorde ze, door haar peinzen heen, denzelfden vluggen, lichten stap weer op de trap — de tik op de deur, haar eigen „binnen" — en daar stond de Zwarte Pierrot weer voor haar op den drempel. v Was hij werkelijk ? Hoe het zij, hij stond daar vóór haar en droeg iets, dat er fantastisch genoeg uitzag — een groote, ronde, zwarte doos zooals hoedenwinkels ze wel hebben. Ze keek hem zwijgend aan — maar de tinteling was in haar oogen. Haar eigen dierbare Zwarte Kater prijkte triomfantelijk op zijn schouder en keek naar haar met zijn ouden, wijzen glimlach. Pierrot boog weer diep. „Mademoiselle, wees nog eens zoo goed mij te helpen ; ik ben weer iets kwijtgeraakt dat ik noodig had voor dezen avond." „Wat is het, Pierrot ?" „Het is heel erg noodig voor mij, zóó erg, dat ik me niet goed kan voorstellen hoe ik het vanavond er zonder zal moeten doen." „Je bent wel erg slordig, Pierrot," hoorde ze zichzelf zeggen. „Wat ben je nu weer verloren ?" „Mademoiselle. ik heb Colombine verloren," zei hij aarzelend. „Oh-h 1 1" „Het is een ongeluk — maar ik verzeker u dat ik geen schuld heb. Ze heeft haar belofte verbroken — ze is weggeloopen, verdwenen — dat is toch niet mijn onvoorzichtigheid, wel ?" Pauline (zoo heette ze) antwoordde koel : „Maar waarom komt u mij eigenlijk vragen haar te helpen zoeken en wat zit er in die doos ?" De Zwarte Pierot deed een stap naar voren in 't kleine kamertje en lichte den deksel voorzichtig van de doos. „Dat, mademoiselle, is al wat ik nog bezit van Columbine," zei hij peinzend. Pauline keek in de doos, zonder van haar stoeltje op te staan. „Het is zeker niet veel," zei ze glimlachend, ondanks zichzelf. In de doos lag wat alleen een groote zwarte jabot scheen te zijn. „Het is Columbine's japon voor het bal van vanavond. Dat zou ze hebben gedragen en dan zou ze de mooiste, bekoorlijkste vrouw van het heele bal zijn geweest ; iedereen zou met haar hebben willen dansen ! Maar ze zal alleen met mij, met Pierrot dansen en daarna zullen we samen soupeeren en we zullen fonkelenden wijn drinken." „O, wat jammer voor u dat ze er niet zijn zal," riep Pauline uit. „Als zij er niet is. Maar hier in de doos ligt wat de eigenlijke Columbine is — want-wat ia Columbine zonder haar japon ? Alléén maar een grillige vrouw misschien. Elke boeiende, bekoorlijke vrouw wordt Columbine door dit zwarte, zijden, garen kleed. Maar hoe weinigen kunnen dit dragen," eindigde de Zwarte Pierrot enthousiast. Het was even stil in de kamer. De Zwarte Kater glimlachte wijs van den schouder van den Zwarten Pierrot. „Ik hoop dat u uw Columbine zult vinden," zei Pauline eindelijk beleefd. „Ik heb haar gevonden, mademoiselle, als ze jnaar — als ze maar " „Als ze maar ?" „Als ze maar durft volgen — haar „geluk". Hij streelde den Zwarten Kater op zijn schouder. „Oh-h !" „Denk er over — denk aan het avontuurlijke ervan. Je zii hier alleen, eenzaam ook — ik zie geen avondeten " „Er zijn nog twee sausijsjes in de kast," riep Pauline verontwaardigd uit. „Sausijsjes 1 Wat zijn sausijsjes ! Laten we niet aan sausijsjes denken, mademoiselle, maar in plaats daarvan aan Columbine — Columbine op het bal. Je hebt maar dat zwart zijden japonnetje aan te trekken en in een paar minuten zul je zijn in 'n schitterende balbzaal, waar zachte lichten glanzen en droomerige muziek zal klinken en laten zal een heerlijk souper je twee armzalige sausijsjes tot niets doen verschromplen. O, kom toch mee en kleed je, Columbine, in je zwart zijden pakje 1" Toen, om den ernst van het pleidooi moest Pauline plotseling lachen, en van wie lacht, is de verontwaardiging verdwenen. Ze mompelde : „Ik heb nog nooit iets zoo brutaals en gedurfds gehoord." „Wilt ge komen en uw „Geluk" volgen, mademoiselle ?" Wie kan dit alles weerstaan ? Wie, die jong is en geen geld heeft, vol verlangen naar iets nieuws, het avontuur ; wie, die tintelende oogen heeft ? En wie kan iets weigeren aan een Pierrot, die bovendien net het goede gezicht, de goede stem en manieren heeft en zoo'n betrouwbaar voorkomen ? Pauline's Oogen zagen het zwart zijden costuum — daar was het avontuur, het geheel onbekende. De Zwarte Kater op Pierrot's schouder keek glimlachend naar haar. Op dat oogenblik ging het gas uit. „Mijn laatste stuiver," fluisterde ze. Dat was het antwoord. Niemand kon van je verlangen, dat je een heelen avond zou zitten bij een gaslicht, dat alleen brandde als je 't voedde met stuivers, die je niet eens bezat." Haar besluit was genomen. * • • Een uur later stond ze weer in haar klein kamertje — de fijnste, schattigste Columbine, die een man zich kan denken. De vreemde zwarte doos bevatte ten slotte letterlijk alles wat noodig was ; bovendien paste alles — op een paar schoentjes na, die van 't fijne Fransche snit waren. Ze had haar eigen zwart satijnen sandaaltjes aangetrokken, die goed pasten en ook het castuumpje niet ontsierden. Zoo stond ze daar —gespannen tot in iedere zenuw tot ze Pierrofs lichte stappen weer hoorde op de trap en ze zich eigenlijk wel voor goed had willen verstoppen. Maar inplaats daarvan bleef ze kalm en rustig op hem staan wachten. Binnenkomend maakte hij voor haar zijn diepe Pierrotbuiging. „Het wonder is nu volmaakt,' zei hij. „Ik had mijn Geluk verloren en zie, de Zwarte Kater zit op mijn schouder 1 Ik had Columbine verloren en daar staat ze vóór me, schooner dan in den schoonsten droom. Ga mee — de auto wacht ons beneden " Toen zich plotseling omwendend, liet hij zich vol gratie op een knie vallen en kuste haar hand. „Schoone vrouwe, voor dezen avond tot aan de vroege morgenuren ben ik uw toegewijde ridder. Geen ander dan ik zal met u dansen ; geen ander dan mij zult gij tot cavalier verkiezen. Ik verzoek u vriendelijk dit masker te willen dragen tot ik u zal vragen het te verwijderen. Indien gij dit eerder deedt, zou de betoovering verbroken zijn en dan " „Is het dan een soort van complot?" vroeg Columbine. „Dat is het," was Pierrot's antwoord. „Maar wat deert dat, Columbine ? Daartoe is zij gebo­ ren. Het onverwachte, het avontuur, is immers voor haar ziel als de ademhaling voor het lichaam — het allernoodigste ?" Hand aan hand gingen zij de donkere trappen af. Het avontuur begon. » ' » * En toen zij aankwamen, niet in een of andere publieke zaal voor ieder toegankelijk, zooals Columbine had verwacht, maar in een groot patricisch huis, had Columbine al haar liefde voor romantiek en avontuur noodig om niet ineens rechtsomkeert te maken. Maar stevig hield Pierrot haar hand en toen zij samen binnenkwamen, de twee gracieuse, fantastisch-zwarte figuurtjes hand in hand — keek iedereen naar hen. Nog eenmaal knielde hij, midden in de van licht glanzende zaal vóór haar neer, hield zijn vinger op zijn lippen, toen omvatte hij haar en, o wonder der wonderen, hun voeten schenen voor elkander te zijn geschapen. Dat wisten zij van het eerste oogenblik af; het was of zij in hun droomen al jaren lang samen hadden gedansd. En nu de eerste maten van de droomerig-opwindende muziek vergat Columbine haar angst, zelfs dat kleine kamertje, waar ze nu eigenlijk moest zitten bij de twee sausijsjes en den Zwarten Kater, starend in het vuur. Ze vergat dat ze geen geld had. En Pierrot vergat zijn complot, vergat de dingen, die hem hinderden, vergat dat er ook een oogenblik van ontmaskeren zou komen en was weg in zijn dansen met Columbine, de Columbine van zijn droomen, tot leven geworden in een zolderkamertje in Bloomsbury. Er waren nog wel andere Pierrots en Pierrettes, maar geen van allen trok zoo de algemeene aandacht als zij beiden, vooral van een zekeren Harlekijn, die met norsch gezicht tegen de deur staande, hen overal met de oogen volgde. Ook een zekere Poederkwast, fijntjes en elegant, die merkwaardig veel overeenkomst had met Pauline wat lengte en figuur betreft, scheen geboeid door het donkere Pierrot-paar. Eens, toen ze tusschen twee dansen door de balzaal verlieten, sprak hij Pierrot aan. „Ben jij het Gerald," vroeg hij zacht aan Pierrot op onvriendelijken toon. Tot eenig antwoord maakte Pierrot zijn fantastische buiging, den Harkelijn achterlatend, die met geërgerd gezicht op zijn lippen stond te bijten. En toen Columbine even naar de kleedkamer wilde gaan om een kleinigheid aan haar toilet te veranderen, pakte de Harlekijn haar ruw bij den arm. „Vooruit Nancy," zei hij norsch, „houd op met dien onzin, dans ook nog eens met mij en dan gaan we naar huis." Columbine's hart klopte gejaagd ; zelfs een vaag gevoel van jaloezie bekroop haar, jaloezie op die Nancy, van wie iedereen vermoedde, dat ze den heelen avond met Pierrot danste — en toch, daartoe had ze niets geen recht. Was Pierrot niet alleen maar een fantastische droom-figuur, die door den Zwarten Kater in haar leven was gegleden, voor één enkelen avond, om er morgen tegen zonsopgang voorgoed uit te verdwijnen ? En wie was Nancy dan toch eigenlijk? Wat had ze te maken met dien norschen, onaangenamen Harlekijn ? En toen Pierrot haar door het groote huis, waar hij uitstekend den weg scheen te kennen, had meegetroond naar een klein kamertje, waar ze tijdens haar souper haar masker zou kunnen afnemen en waar ze dus rustig zouden zijn, en hij haar alleen gelaten had om allerlei heerlijkheden voor haar te halen, kwam plotseling Harlekijn woedend op haar af. Hij had hen blijkbaar gevolgd. „Nu heb ik je dus eindelijk," zei hij hijgend van drift. „En hou nu op met die dwaasheid, Nancy en ga mee ; ik kan het niet meer aanzien." „Ik geloof, dat u zich vergist," zei Pauline op een toon, die toch beefde, hoe kalm ze ook trachtte te zijn. „Het geeft niets, Nancy, om je nu nog langer te verbergen," zei hij kort. „Toevallig zag ik je japon, toen hij werd thuisgebracht, zoodat je me heusch niet voor den gek kunt houden. Je hebt vanavond lang genoeg met Gerald gespeeld. Nu moet het uit zijn." En wild trachtte hij haar masker af te rukken, toen plotseling Pierrot binnentrad, en de Poederkwast in de verte volgde. Vroolijk lachend riep deze uit: „Hallo — Cohimbine, Pierrot en Harlekijn. Dat is het oude trio weer. Zijn jullie aan 't repeteeren ? Begin dan nog eens bij 't begin ." Op het geluid van haar stem draaide Harlekijn zich verrast om. Toen keek hij weer naar Columbine. De twee meisjes waren van gelijke teirgte en ook haar figur deed veel aan elkaar denken. Hij keek van de eene naar de andere —• maar kon er niet uit wijs worden. Pierrot bleef strak naar de voeten van de beide meesjes kijken, zoo lang tot ook Harlekijn daarheen keek. Nu had Columbine belachelijk Irteme voetjes, reden waarom ook hij de bij 'tcostuum behoorende schoentjes haar niet hadden gepast en zij haar eigen sandaaltjes had aangehouden. Want de voeten van de Poederkwast waren flinke sportvoeten, breed uitgegroeid. En Harlekijn keek en keek en begreep er al minder van. Toen draaide de Poederkwast zich met een air van nonchalance naar den Harlekijn. „Nou Jack, het is maar goed dat ik geen jaloersche vrouw ben, want eigenlijk had ik je een flinke scène moeten maken ; 't is een schande zooals je mij den heelen avond hebt verwaarloosd en aldoor om Columbine heengedraaid. Ze is wel heel charmant, maar er zijn toch grenzen !" Toen kwam de kellner — de betoovering was verbroken. De Poederkwast liep stilletjes op den Harlekijn toe en legde haar handjes op zijn breede schouders, wat ze net kon als ze op haar teenen ging staan. „Jack, wij zijn hier heusch te veel," zei ze lachende. „Zullen wij deze twee alleen laten en zien of Jules ook wat lekkers voor ons heeft ?" Harlekijn sloeg zijn arm om haar heen en haar naar zich toetrekkend, lichtte hij haar masker op. „Ik ben een ezel geweest," fluisterde hij. „Ik ook." Meer zei de Poederkwast niet. En 't was of ze beiden den zwarten Pierrot en zijn Columbine vergaten en als twee weergevonden kinderen stonden ze maar in elkaar's oogen te kijken. Ten slotte verdwenen ze samen in de gang. zonder meer om te zien. „Dat 's in orde," riep Pierrot vroolijk uit. * • ♦ De auto wachtte buiten, toen Columbine en Pierrot uit het verlichte huis wegslipten onder de droomerige klanken van de walsmuziek. „Pierrot, zeg me, wat hebben we vanavond toch gedaan ?" „Wat we gedaan hebben ? We hebben elkaar lief gekregen," antwoordde Pierrot, met bijna belachelijken ernst, fluisterend. En ze bleef roerloos zitten en nam haar hand, die hij gegrepen had, niet weg uit de zijne, want het was zooals hij gezegd had. Toen ze zich wat van haar emotie hersteld had, zei ze stil: „Maar wat beteekende dit toch aljfs vanavond ? Dat bedoelde ik eigenlijk. Dat alles van Harlekijn en de Poederkwast en deze japon ?" „O, dat ?" Pierrot lachte ineens vroolijk. „Dat is 't best-geslaagde, wat ik in jaren heb gedaan. Wij hebben — jij en ik — een dwaas vrouwtje, mijn eigen nichtje, teruggegeven aan een nog dwazer echtgenoot. Het is alles haar plan, mij was alleen maar opgedragen en vrouw te vinden van dezelfde lengte en hetzelfde figuur als zij is, om die haar japon en alles van haar aan te kunnen doen, en dan te trachten zijn jaloezie op te wekken." ,Maar hoe — hoe heb je juist mij gevonden?" „Door den grooten god Geluk, Columbine, die gesymboliseerd wordt door dit allermalste, maar zeer kostbare ding," zei hij, den Zwarten Kater op zijn schouder aanrakend. „Bovendien had ik je een keer of drie gezien, omdat een van mijn vrienden in hetzelfde huis als jij kamers heeft." De auto hield stil voor de sombere Bloomsbury-woning. Het avontuur was voorbij. In een paar minuten zou Pierrot verdwenen zijn. Ze zou haar Columbine-costuumpje afwerpen en weer Pauline zijn, zonder betrekking en met twee sausijsjes in de kast en geen geld. Ze glimlachte dapper toen hij haar hielp uitstappen : „Goeden nacht, Pierrot — en dank je " „lk heb geen woorden vanavond, Columbine," fluisterde hij, maar morgen zal ik kunnen zeggen wat in mijn hart is." „Mórgen ?" fluisterde zij terug. „Den Zwarten Kater moet ik je nog terugbrengen — je Geluk — maar vannacht houd ik dien nog bij mij." „Pierrot," zei ze na een oogenblik stilte, terwijl ze trachtte den sleutel in het sleutelgat te krijgen : „hoe wist je dat ik een Zarten Kater had." „Dat wist ik absoluut niet," zei hij, „tot het oogenblik dat ik de deur opende en hem op je schoorsteenmantel zag zitten. Toen gaven de goden mij dezen inval." „O, Pierrot," kermde ze hulpeloos. „Ik heb het gewild, zie je," zei hij rustig en vast. De deur ging eindelijk open en Pierrot neervallend op één knie, kuste haar hand. „Het was niet voor vananvond alleen, Columbine, maar voor altijd." Toen plotseling opspringend : „daar bedenk ik me dat je geen stuivers meer hebt voor je gasmeter." Hij drukte er een paar in haar hand. Toen deed ze de deur toe. En echt vrouwelijk bleef als mooiste van den heelen avond in haar gedachte zijn aandoenlijke zorg voor haar, in den vorm van stuivertjes voor haar gasmeter ; en innerlijk verwarmd, kwam ze haar koud en eenzaam zolderkamertje binnen, haar droomen met zich dragend. Morgen zou hij weer komen, de Pierrot, wiens naam ze niet eens nog wist. --- Om te kleuren. Om te kleuren. VerhaaStje zonder woorden. --- Als ik groot ben. - Moeder, ik word machinist, — Als ik groot zal zijn. - En dan rijd ik door het land — Met mijn eigen trein. - Jij .en Pappie krijgt een huis — Midden in de wei. - En dan kom ik met mijn trein — Juist je raam voorbij. - En dan roep je niet: „Dag Ben !" — Maar „Dag machinist." - Zul je 't doen, zooals ik 't vraag ? — Als je je vergist - Dan ben ikke kwaad, hoor Mam — En ik kijk niet om, - Als ik met mijn langen trein — Voorbij 't huisje kom. - Moeder doet het heusch, hoor baas, — Als je 't hebt gezegd. — - Maar vóór hij het weet, is Ben — In zijn bed gelegd. —Nacht mijnheer de machinist, — Slaap maar stil en zoet. — - En al half in slaap zegt Ben : — Mam, zoo is het goed 1 TRUUS SALOMONS. --- Om op te lossen. 1. 2. 3. 4. 1. 9. 4. Voor grooieren. Mijn geheel wordt met 9 letters geschreven en noemt een dorp in de prov. Utrecht. 7, 8, 9, -3, 6 is een stad in Limburg. 5, 8, 2, 9 is een jongensnaam. 4, 5, 8, 8 is een warme drank. 1, 6, 4 is een visch. 4, 2, 8, 3 is een stad in de Betuwe. Verborgen plaatsen in Nederland. Op het laatst roeide hij heel langzaam. Heeft Klaas tien sigaren gekocht? Dit boek is voor Steven bestemd. Vorm uit deze letters een stad in Amerika. aaaiobPrrrrr Welk dier noemt een moedig zeeman ? Voor kleineren. Met p ben ik een klein diertje, met v een getal, met m een insect, met g een roofvogel en met 1 een muziekinstrument. Mijn geheel wordt met 9 letters geschreven en noemt een deel van ons land. Een 4, 8, 6, 7, 8, 9 wordt aan alle kanten door water omgeven. 6, 7, 1 is nooit moedig. 1, 3, 4, 2 is een ander woord voor trotsch. 6, 7, 8, 5 is een wapen. Met A als beginletter ben ik een jongensnaam, met E een stadje in Noord-Holland. Kruisraadsel. Op de kruisjeslijnen komt de naam van een stad in Zuid-Holland. X . X .. . . X • XXXXXXX .. . x . X .4 X 1. rij een medeklinker 2. rij een deel van een berg. 3. rij het tegenovergestelde van zwak. 4. rij 't gevraagde woord. 5. rij een klein knolvruchtje. 6. rij schrijfgereedschap. 7. rij een medeklinker. --- Raadselhoekje. Oplossingen der Raadsels uit 't vorig nummer. Voor grooteren. 1. Barneveld. Barend, nevel, varen, Baarn. 2. Is deze bloemstengel anders dan de meester (Engeland). Heeft Mies van der Gesp anjelieren gestuurd ? (Spanje). Heb je dien visch ra Artis gezien ? (China). 3. Mol. olm. 4. I ons Assen klenter Insnlinde Indiaan V e n 1 o Ada e Voor kleineren. Insnlinde. 1. Mees, pees, vrees, Keei» 2. Horloge. 3. Slagboomen, hefboomen en tolboomen. 4. IMUlU leDet DCTCÏltCt Breda D a v i d zwerm linde aster hyena April ---