Wetenswaardigheden. De bestrijding van motten. — Over do schade, door mottert aangericht. — Bestrijding in het groot eri In het klelii. Een lastige huisplaag. — De tusscheitkomst der verfstof-Industrie. — Onderzoekingen van Meckbach. — Waarom het in de verf zelf niet is ió vtndeii. Meckbach's ,fiutaif'. — Resultaten vait proefnemingen. — De eigenlijke werking mg onopgehelderd. In allo bladen heeft dit voorjaar een beticht gestaan over een nieuw middel tot verdelging van motten, waarmede men wol slechts had te behandelen om deze blijvertd onaantastbaar te maken voor mot. Menigeen zal daar wel wat sceptisch tegenover hebben gestaan, want tot dusver hebben de meeste aanbevolen motmiddelen zich nooit afdoende getoond. En toch is deze huishoudelijke aangelegenheid een vraagstuk, we.1 de moeite waard om er aandacht aan te wijden. Eén vrouwelijk motvlinder legt gemiddeld 180 eitjes. Als men aanneemt, dat de helft daarvan tot ontwikkeling komt en slechts een derde deel van elk geslacht weer uit wijfjes bestaat, dan zal bij vier generaties in één jaar de nakomelingschap van één vlinder 42 kilogram wol vernielen. Het mag bekend verondersteld worden, dat de motvlinder, die wij zien rondvliegen, buiten staat is om zelf schade aan te richten- De vlinder bezit geen tot volle ontwikkeling gekomen bijt- en kauwwerktuigen en neemt gedurende haar vlindorbestaan, dat ongeveer een maand duurt, geheel geen voedsel tot zich. De 'boosdoeners zijn de kleine rupsjes, die uit de eieren 2 i 3 weken na het leggen te voorschijn komen. Die rupsjes bouwen zich een kokertje van afgeknaagde woldraadvezels, waarin zij zich na een zeer vraatzuchtig leven verpoppen. Dat kokertje, in de kleur van de wol, waarop de rupsjes leven, maakt het juist zoo moeilijk, ze te vinden en te vangen. Nu heeft de techniek in den laateten tijd wèl middelen aan de hand gedaan om voorraadgoederen vrij van mot te houden. Het meest afdoende is de bewaring in koelhuizen. Bij de daar heerschende temperatuur worden de rupsjes, die overigens een z;eer groot weerstandsvermogen bezitten* gedood. In het groot, in pakhuizen e. d. zijn ook proeven gedaan met het doorroken der stoffen met het giftige blauwgas. Bij een voldoend langdurige behandeling ia ook dat een werkzaam middel. Maar niet blijvend- En koude en blauwgas zijn geen van beidie middelen, die men in huis kan toepassen. Daarom staat het vraagstuk van het motvrij houden van kleederen en meubelen, die in dagelijksch gebruik zijn, geheel afzonderlijk. Wat men in magazijnen en bewaarplaatsen kan toepassen, gaat daarom nog niet in het gewone huishouden. Van alle tot dusver gebruikte en aanbevolen middelen is het bezwaar trouwens, dat ze niet blijvend werken. Kamfer, benzol, naftaline, insectenpoeder, of wat dan ook, behouden hun voorbehoedende kracht hoogstens zoolang zij in het goed aanwezig zijn. Kloppen van kleeren en meubelen, hetgeen uitstekend is om mot-eitjes te verwijderen, moet geregeld om de 14 dagen worden herhaald ; zijn de eitjes eenmaal uitgekomen, dan laten de rupsjes zich door dat kloppen meestal niet meer uitschudden. Waar nu in de laatste tientallen jaren de verfstoffen-industrie telkens nieuwe chemische combinaties bracht voor het kleuren van stoffen, lag het voor de hand, dat scheikundigen van verfstoffenfabrieken mede hun aandacht gingen wijden aan het mottenvraagstuk, in de hoop van verven te vinden die tevens de mot uit de goederen zouden houden. Zoo heeft de heer Meckbach, verbonden aan de verffabrieken voorheen Friedr. Bayer en Co. te Leverkusen, reeds sedert 1915 proeven in die richting gedaan. Dr Georg Stehli deelt bijzonderheden daaromtrent mede in het tijdschrift „Kos'"verven als methyleenblauw, methylgroen, neutraalrood en vele andere waren reeds vroeger voor de motrups volkomen onschadelijk gbleken. Een oogenblik scheen het alsof eoaine 'een zekere uitwerking op hen had, maar bij uitvoerig voortgezette proeven' waren de resultaten ook daarmee negatief. Na 1917 kwam Meckbach trouwens tot het inzicht, dat hij in de richting van verfstoffen, die voor de rupsen vergiftig moesten zijn, de eigenlijke oplossing bezwaarlijk zou vinden. Uit zijn mislukte proeven was hem toch wel dit eene gebleken, dat de sloffen, die in staat zijn om motrupsen te dooden of hun den smaak te benemen, nu niet zoo heel gemakkelijk zijn te vinden. En met de ontdekking van een enkele kleurstof, die aan het doel beantwoordde, was men er niet. Men zou een geheel nieuwe categorie van verven moeten samenstellen, in alle kleurtonen, die alle 'het vereischte effect gaven. Maar zelfs dan was het vraagstuk niet opgelost. De lichtere tinten bij het verven! ver krijgt men toch door het gebruik van eent kleinere hoeveelheid der kleurstof en de motechtheid der lichtere stoffen zou dus altijd minder goed; verzekerd zijn dan bij verzadigde kleuren. Dit inzicht leidde er Meckbach toe, de zaak van een geheel andere zijde te gaan beschouwen. Het zoekeni naar een combinatie van kleurstof en mottengift liet hij varen, In de plaats daarvan trachtte hij een kleurlooze, reukelooze stof te vinden, die motten doodt en zich gelijktijdig met of na de gewone verfstof in de wol laat aanbrengen liefst zoo, dat die stof, evenmin als de verf, er door wasschen weer uit verwijderd kan wordeit Die stof nu meent Meckbach gevonden te hebben in het z.g. motten-eulan, waarover in de bladen iia bericht. Dat „eulan' kan in het groot in ververijen worden' gebruikt, maar laat zich ook voor afzonderlijke wollen klee dingstukken in huishoudelijk gebruik toepassen. Wat eigenlijk de samenstelling ervan is, wordt niet medegedeeld, maar dr- Stehli is door proeven volkomen overtuigd van de deugdelijkheid als mottendoodend middelVoorzoover men heeft kunnen nagaan, eten de motrupsen van het met eulan behandelde goed geheel niet. Waa het enkel eerï vergift voor de dieren, dan zouden zij altijd nog beginnen van de wol te vreten en dan zou wel de motschade door hun spoedigeii dood worden beperkt, maar niet voorkomen. Wat men waarneemt, als men motrupsen plaatst op een met eulan behandelde flanellen lap bijv. wijst erop, dat ais de rupsen al beginnen er van te eten', het gif in elk geval al werkt na de verorbering van het ragfijnste haartje. Aanvankelijk ziet men de rupsjes onrustig worden en pogingen doen om van de lap weg. te kruipen. Spoedig daarna worden ze bewegingloos, blijven op één plaats zitten ; onder het microscoop kan men waarnemen, dat ze zijn als verstard, zonder te pogett om te eten of zich in te spinnen. Zij sterven ten slotte den hongerdood. Of nu het elan zelf vergiftig is voor de rupsen, dan wel ze ziek maakt, of ze alleen hun voedsel niet als zoodanig doet erkennen, dat zijn vragen, waarmede thans verschillende dier-phy&iologen zich bezig houden. Dat zijn zuiver wetenschappelijke vraagpunten. Wat de practische zijde van Meckbach's vinding betreft, wijzen de getuigenissen der onderzoekers erop, dat zijn middel voor het gestelde doel werkelijk afdoende is en dat hij dus de samenleving inderdaad heeft geholpen aan de mogelijkheid om wollen stoffen „mot-echt" te maken en! ze dat te doen blijven. --- VAN DE BOEKENPLANK. DE DUBBELGANGER door F. M. Dostojefslci, uit het Russisch vertaald door S. van Praag. Uitgave Van Holkema en Warendorf, Amsterdam. Wie het oeuvre van dezen, grootsten der slawophielen kent^zal tegenover dit verhaal niet vreemd staan. De bewerking op deze wijze van iemands dubbelganger kan niet anders dan van Dostojefski zijn en wanneer hij Goljadkin's ervaringen onder een aangenomen naam gepubliceerd had, zou hij toch onmiddellijk als de auteur herkend geworden zijn. Het conflict tusschen koortsige fantasieën en de realiteit, tusschen den mensch, zooals hij leeft en zooals hij zou willen leven, tusschen zijn dadendrang en dadenkracht, zóó te stellen, dat het noodwendig moet eindigen in een krankzinnigengesticht, kenmeikt scherp den geest van Dostojefski vóór hij toe was aan zijn schepping „De Idioot . Men kan dit boek beschouwen als te zijn ontstaan uit innerlijke conflicten van een goedaardigen, doch dadenawakken mensch, men kan het óók zien als het lijden van een door vervolgingswaanzin bezetene. Dat Goljadkin s dubbelganger zoo concreet wordt geheeld, dat men inderdaad met twee reëel in het leven staande men. schen meent te doen te hebben, wordt alleen maar gesuggereerd door den vorm, waarvan Dostojefski zich bediende en dien men den realistischen pleegt te noemen. De gedachtenvormen uit het rijk der verbeeldingen worden zoo ma. terieel nauwkeurig gegeven, dat men geneigd zou zijn aan een onbetaalbare grap te denken, ware het niet, dat er waardevoller accenten het innerlijk proces bewegen - het lijden van een tot den waanzin vertwijfelden mensch. Alles, letterlijk alles pakt hij verkeerd aan en voert hij verkeerd uit en het onmiddellijk daarop volgend zichzelf scherp ontledende bewustzijn van die verkeerdheden, is het grootsch-tragische van het geval. Daarbij zijne houding als die van „het lam Gods", geeft aan het verhaal dat diepontroerende, dat niet nader kan worden aange. duid', doch moet worden ervaren. Hoe men ook over Dostojefski moge denken, wel zeker is, dat hij den aandachtigen en zich voor hem openstellenden lezer innerlijk verrijkt, wijl hij zelve een onmetelijken innerlijken rijkdom bezat. H. J. G. DE IDIOOT, door F. M. Dostojefs'ky, uit het Russisch vertaald door J. Jac. Thomson. Uitgave van de N.V. Van Loghum, Slaterus en Visser. Arnhem 1922. Wie geregeld het maandschrift „De Stem' leest en in 't bijzonder de door de redactie van dat Tijdschrift gestelde vragen over Dostojefsky beantwoord heeft gezien, zal eenigszins verbaasd hebben gestaan over de weinige bekendheid, welke behalve „Schuld en Boete", de boeken van dezeni grrooten Rus in ons land genieten. En daar waren nog wel niet de eersten de besten aan het woord! Ook : zal hem misschien bevreemd hebben de over hot algemeen afwerende houding van verschillende publicisten, in hoofdzaak wijl zij. zich met Dostojefsky's etiek niet konden vcroenigen of deze niet konden aanvaarden. Per slot van rekening vond hij bij den intuïtief op de zuiver geestelijke woorden ingestelde kunstenaar nog het meest waardeering. Allen, die, ter styleoring hunner levenshouding, vallen buiten hem, allen die een verstandelijk dausaal verband leggen tusschen 's levens leer en levens houding, vinden Dostojefsky verward onevenwichtig, wijl zijn al te groote vrijheid hun redeloos schijnt. En toch is mij geen enkele schrijver bekend, wiens geestesge steldheid, in zijne werken gesublimeerd zch zoo evenwichtig voortbeweegt als Dostojefsky. Het schijnt mij ondenkbaar, dat men hem ooit met een andier zou kunnen verwarren, of, en dat zegt méér, hem eenmaal gelezen, niet onmiddellijk zou herkennen. Wanneer men u een U onbekend fragment uit. Goethe's oeuvre voorlegt, zult ge u wellicht onmaohtig voelen, dit dadelijk als zijn schepping te lieifkennen, Desgelijks zal het u met vele andoren kunnen gaan. Dostojefsky laat bij u geen twijfel toe; de macht van zijn genie dwingt u hem nimmer te loochenen of mis te tasten. Dit kan, dunkt me, iets bewijzen voor de karaktereenheid in zijn stijl, voor de evenwichtigheid van zijn innerlijk wezen, den harmonischen slag van zijn rythme. En in „De Idioot" heeft hij wel den mensch in zijn hoogst denkbaren zielenadel gegeven: den mensch, die volledig ver staat: den mensch. En om dien mensch zijn gegroepeerd de vele anderen, mannen en vrouwen, die min of meer bewust hem on dergaan, die, al naar hun Innerlijken aard min of meer vijandelijk, min of meer vriend schappelijSc op de uitstraling van zijn hooge wezen reageeren- Onder allen is hij „Het Licht", de tot zelfonderzoek dwingende kracht, de tot zelf-herkenning en tot herinnering voerende macht. Moet dit alles in eene beknopte bespre king nader aangetoond en nader toegelicht worden'? Ge zult dit wel niet van mij vergen en zeker niet verlangen wanneer gij dit boek gelezen zult hebben. De ondernemende uit geefster in Arnhem biedt hiermede in eene naar het mij schijnt goede, in elk geval vlot geschreven vertaling, waarvan de tekst wel is waar hier en daar afwijkt van de Duitsche of Fransche, doch zeker wat taal en stiijl betreft, daarvoor niet onderdoet. Zij voorziet hiermede in eene leemte, want zeker even goed als wij vertalingen hebben van Tolstoi's, Goethe's of Shakegpeare's werken, behooren wij eene Nederlandsche tekst van „de Idioot" te bezitten naast die van de Gebroeders Karamozow, de Vernederden enz. van denzelfden schrijver. De uitvoering is royaal en breed' opgezet zooals we trouwens wel van deze uitgeefster gewend zijn. Haar komt een woord van hulde toe voor dit ondernemen. Dat het publiek nu toone dit op prijs te stellen, door dit boek, dat vele schatten! van zuivere zieleschoonheid bevat, te koopen. Hun is d ! an zeer zeker de winste. H. J. G. --- UIT DE PERS. EEN SCHOOL-QUAESTIE. Wij lezen in het „U. D.", dat gisteren! in de vergadering van Gedep. Staten de volgende quaestie behandeld is: In de biieeribehoorende genieentien Westbroek en Achttienhoven bestaan sinds ettelijke jaren twee scholen, een openbare in Westbroek, een bijzonder christelijke in Achttienhoven. Deze laatste „staat op Geref. grondslag" zooals de term luidt. Aanvankelijk was de school kerkelijk, d.w-z. verlxwiden aan de Geref. fcerk. In 1911 zijn echter de statuten gewijzigd, zoodat do school; losgemaakt werd van de kerk. Tot voor kort bestond het schoolbestuur ook gedeeltelijk uit leden der Herv. Kerk, er werkt aan de school een Hervormde leerkracht maar volgens de statuten moet het hoofd der school belijdend lid zijn van de Geref. Kerk. Tegen deze bepaling nu zijn de Hervormde bestuursleden in verzet gekomen, evenwel zonder resultaat, met het gevolg dat een vereeniging voor Hervormd Ger. Schoolonderwijs is gesticht., die bij den Raad gelden aanvroeg voor een nieuw te bouwen schoolDe meerderheid van den gemeenteraad heeft defce aanvraag evenwel verworpen, waarna de Hervormde Sohoolvereeniging in beroep S in S- . , De heer T. Lam verdedigde hedenmiddag in de openbare vergadering van Gedeputeerden het (Hervormde) minderheidsstandpunt, terwijl de heer J. A. Wateler het meerderheidsstandpunt uit don Raad vertegenwoordigde. De eerste betoogde, dat de bestaande bijzondere school uithoofde van genoemde bepaling wel degelijk eeni kerkelijke school is. De tweede bestreed dit, noemde het drijven der andere richting, die zich vroeger weinig of niets aan 't onderwijs gelegen hnd laten liggen, een streven naar de heerschappij, roekeloos uit financieel oogpunt, daar een gemeente met 1500 zielen onmogelijk de weelde van 3 scholen (voor 200 kinderen in totaal) zou kunnen dragen. Ofschoon hij voorstander bleek van bijzonder onderwijs gispte de heer Wateler de nieuwe wet, die volgens hem den on vork wikkel ijken schoolstrijd overbrengt naar alle mogelijke raadr, zalen en zaaltjes. Ten slotte betwijfelde hij of de lijsten waarop de Hervormde ouders geteekend hadden, wel op behoorlijke wijze tot stand' waren gekomen, tot staving waarvan hij aanhaalde, dat toen den menschen gewezen was op de flnancioele gevolgen, 21 ouders (met 42 kinderen) hun handteekening teruggenomen hadden. De heer Lam opponeerde daartegen nog, zei dat de kosten onmogelijk zoo hoog konden zijn als de tegenpartij geschetst had, en was van oordeel, dat de 21, die hun handteeken.ing wenschten terug te nemen, misleid moesten zijn. Beslissing van Gedoputeerden volgt later. De vergadering stond onder voorzitter schap van het lid van Gedeputeerden, den heer Loten van Doelen Grotlie. DE KABINETSCRISIS EN VERBETERINGEN. Nu het tweede Ministerie-Ruys nog steeds „in de maak" is, wenscht de Haagsche correspondent van het „Hbld." de aandacht te vestigen op twee verbeteringen, die z.i. noodig zijn. De eerste is deze : dat Waterstaat nu eens niet weder een ingenieur aan het hoofd krijge. Dat departement draagt toch een zeer oneigenlijken naam ; het behoorde Ministerie van Verkeer te heeten. Want het heeft alle verkeersmiddelen onder zich: Spoorwegen, Post, Telegrafie, Telefonie, Luchtvaart, de Rijkswegen, en óók, tnaar waarlijk niet uit sluitend, de vaarten en kanalen, de dijken en sluizen en al wat des waterstaats is. En er is ook volstrekt geen reden waarom juist een ingenieur hoofd van dit departement zou moeten zijn. Dat is ook niet altijd zoo geweest : Van 1901 tot 1905 b .v. was de heer De Marez Oyens, een spoorwegman, Min is* ter van Waterstaat en van Ï908 tot 1909 was het mr. Bevers, een rechtsgeleerde. Nu is vooral in de jaren van 1901 itot 1905, uit de zaakkundige critiek die de heer Van Foreest toen op de Waterstaatswerken in da Tweede Kamer leverde, herhaaldelijk gebleken, dat er in dien. hoek heel wat te bezuinigen ware. Onze ingenieurs zijn knap — en duur. En daar er onder hen een sterk esprit de corps te heerschen pleegt, zal de thans zoo hoog noodig'© bezuiniging kwalijk zijn te wachten zoolang het departement telkens weer bestuurd wordt door iemand die zeil lid is van dat knappe maar duur werkende corps. Te minder daar er geen Foreesten meer in de Kamer zitten. Wij zouden dus wel eenige aandacht willen vragen voor dit punf. De andere wenschelijkheid is, naar de correspondent schrijft, de vereeniging onder één daE van de voormalige ofdeelingen „Arbeid" em „Nijverheid". Diegenen die, gelijk de Nieuwe Courant in I9T8 hebben gewaarschuwd tegen het isoleeren van Arbeid tot een afzonderlijk departement, hebben vermoedelijk wel gelijk gekregen. Wij hebben althans herhaaldelijk het gevoel gehad, dat de gestie van Arbeid anders zou zijn geweest indien men daar irt voortdurend en nauw contact met de Nijverheid ware gebleven. Wij zouden daarom! wenschen dat, nu het departement van Arbeid eenmaal bestaat, althans de afdeelang Nijverheid uit Landbouw daarheen zou worden overgebracht. Met de eischen der praktijk van de Industrie zou Arbeid dan beter gereigield rekening kunnen houden. En nu wij toch op mogelijke verschikkingenj aan 't speculeeren zijn, zegt de schrijver, willen wij meteen gewagen van een in lendbouwWingen reeds vaak geuiten wensch : een afzonder» lijk departement van Landbouw. Wij voelen zeer weinig voor het telkens weer vormen van nieuwe departementen. Dat brengt altijd weer nieuwe bureaux, nieuwe generale staven en ambtenaren en.... nieuwe ministers mede. En dat wil zeggen heti tegendeel van bezuiniging!. Maar het wel begrijpelijke verlangen uit landbouwkringert ware zonder vorming van een nieuw mmb< stede te bevredigen, wanneer men de zooeven aangegeven afpelling van het tegenwoordige departement van Landbouw nog 1 maar wat voortzette.... totdat alleen dai Landbouw overblijft. Indien, met Nijverheid^ ook Mijnwezen overging naar Arbeid en alé de afdeeling Handel iwerd gevoegd bij da zeer belangrijke welke men aan Buitenland^ sche Zaken reeds heeft (waartoe twee afdeeJingen Handel ?) dan zouden Landbouw en Visscherij vanzelf overblijven» En dan warë aan de landbouwverlangens Vrijwel voldaad. --- Kunst en Wetenschappen „REIGEN". De burgemeester van Amsterdam heeft, zoo verneemt de „Tel.", als hoofd der politie bezwaar gemaakt tegen de opvoering alhier van Arthur Schnitzler's „Reigen" docii; de „Hamburger „Kammerspiele", zoodaé hier, evenals te Rotterdam, het stuk niet zaï worden gespeeld. Het stuk was reeds eenlgen tijd geleden aan de Amsterdamsche autoriteiten ter btfr oordeeling toegezonden en het verbod was reeds aan de organisaties bekend'. --- Burgelijke Standen. Burgeiijke Standen. MEPPEL. 7 Getrouwd: M. van Dorsten en J. Bruinen)) berg. Geboren: H. Haijo, z. v. W. Lentra en' J« Lups; Pieter Jacob, z. v. J. Kwint en J. &. Timmerman; Hendrik Jan, z- V. A. v. Trlesl en G. Hoogeveen; Berend', z. v. J. Mulder en A. van der Sleen; Arend z. v. A. Piel en' G« Schultinge; Grietje, d. v. J. A. Fledderus eii A- Krock; Wilhelm, z. v. W. G. P. de Voa en A. Zijlstra. Overleden: Herman Bruinenberg, oud i maand. i VRIES. «— Burg. stand van 2—9 Aug. Ondertr.: A. Kuipers 22 j .en A. Bult 19 J. Geboren: Jantje, d. v. J. Koops en H. Dekker; Jan Gijsbert, z. v. E. v. d. Broek en J> Westebring; Frederika Geziena, d. v. A. $ d. Velde en A. Talens; Albert, z, v. J. Holt en R. Hilbrands; Lammechina, d. v. K. Rade* maker en J. Hoenderken. Overleden: Jantien Meijering, 37 j., echtf^ van A. Kooi; Hendrikje van Dalen, 24 j., echtg. van J. Boelens. i --- MENGELINGEN. TWIJFELACHTIG. „Was je beschonken?" vroeg een com imi'ssaris van politie aan een arrestant van een tamelijk fatsoenlijk voorkomen. „Dat kan ik zoo precies niet zeggen' was het antwoord, ,,'t Laatst wat ik me herinneren kan, is dat die toren van 't stad huis voorover viel en ik maakte dat ik weg kwam. Ligt de toren omver, dan was ik nuchter; staat hij nog overeind, dan moet Pk gaan vreezen, dat ik niet heelemaal frisch meer was." BELOONDE KINDERLIEFDE. Keizerin Mariüi Theresia van Oostenrijk, Was werkelijk een moeder voor haar volk. Aan elke nuttige instelling toonde zij hare belangstelling- Ook de militaire Academie bezocht zij eenige keeren per jaar. Daarin werdten voornamelijk zonen van arme en verdienstelijke officieren op bosten des keizers voor den militairen stand opgevoed. _ WIe van mijn zonen is de beste? vroeg zij dikwijls den directeur. - Ik den jongeling ree(l3 vaker prijzen, «i de oretin. - i k wenS ch hem ook eens te - en vechten. Neem dtis eens je rapierDe 3 Se^?ri* a8 erg bang en wWrfl h?m kon hS Ke ® n d6r kame ™den 't le8e Üei7erin 7MI Iw.f in de schermkunst. De keizerin zag het met genoegen. — Majesteit antwoordde dteze — ze zijn allen dappere en uw bescherming waard; de jonge Vockassovich is echter de dapperste. — Kom hier, sprak ze, hem twaalf goudstukken in de hand drukkende, hier is een bijzondere belooning voor je, kleine soldaat. zoo n heet gevecht mag je wel wat ontspanning hebben. Toen bood zij hem haar hand, die hij dankbaar kuste. Na eenige weken kwam de keizerin weer eens op bezoek. Zij liet den jongen Vockassovich eveneens weder voorkomen en vroetr hem, wat voor pret hij wel met het geld; had gehad. Nu werd de Jonge man zeer verlegen en stotterde eenige woorden, waarvan de & keizerin niets begreep. , — Heb je het verspeeld, of waarvoor heb je het gebruikt? vroeg de keizerin. — Ik heb het mijn armen vader gezonden, antwoordde de jongeling bescheiden. — Wie is je vader? — Hii was luitenant in dienst van Uwe Majesteit, heeft ontslag genomen en leeft zonder pensioen zeer armoedig in Dalmatië. Ik meende het geld niet beter te bunnen besteden dan door het hem te zenden. Dat was ook mijn grootste vreugdte. Ik hoop dus, dat u het goed zult vinden— Je bent een flinke zoon, geef inkt, pen en papier hier. Ga zitten en schrijf. Bevend eö met kloppend hart deed Vockassovich wat hem bevolen werd. De keizerin dicteerde: „Beste Vader! „De brief, dlien ik hier schrijf, wordt me door de keizerin zelf voorgezegd. Mijn vlijt en mijn vorderingen, en vooral mijn kinderlijke liefde en dankbaarheid jegens u, mijn vader, zijn de keizerin zoo goed beval len, dat u van dit uur af een pensioen van 500 gulden zult ontvangen en ik aanstonds weer een geschenk van 24 goudstukken krijg." Men kan zich de vreugde van Vockasso vich voorstellen. Op deze wijze werden dank baarheid en kinderlijke liefde tegelijkertijd beloond. Grooter was het loon, dat de toe komst, bracht. Van de acadtemie kwam hij in het leger, steeg langzamerhand hooger en hooger in rang en werd eindelijk veldmaarschalk, een der hoogste militaire waardighe den. VADER EN ZOON. Hoe milddadig de Rothschilds ook altijd geweest zijn, en nóg zijn, hebben zij allen één trtk met elkaar gemeen. Zonder een oogenblik te aarzelen zullen zij duizend pond geven, maar zij zullen wel een half uur kibbelen, eer zij een Sixpence uitgeven, als zi meenen, overvraagd te worden. In verband met dien trek in hun karakter, wordt een aardig anecdote verteld van Leopold Rothschilds vader. De zoon was gewoon eiken ochtend mefc dezelfe cab van Piccadilly naar St. Swithin's Lane te rijden en hij gaf den koetsier altijd een halve kroonOp een ochtend, dat de zoon afwezig was, riep de vader de cab aan, en, ter plaatse van bestemming gekomen, gaf hij den koetsier een gulden. Deze bekeek het geldstuk oplettend. „Denk je soms, dat het geldstuk niet goed is?" vroeg de oude heer. „Jawel, mijnheer," was het antwoord, „maar mijnheer Leopold geeft mij altijd een halve kroon." „Geen wonder," zeide de oude Rotschild, „mijnheer Leopold is oen verkwister, en bij hem kan het er af; hij heeft een rijken vader, maar ik ben een wees." OP ZIJN STERFBED, Een wijsgeer, die zijn laatste oogenbllkken voelde naderen, sprak tot zijn om zijn sterfbed verzamelde vrienden: ,,En nu heb ik nog één laatst verzoek aan u: Als ik zal gestorven zijn, spreek dan niet te veel — kwaad van mij 1" VERLIEFD. U -r, i < ; Soldaat: „Zeg, Ant, watj is dat vcor goedje in de soep! Pieterselie is het toch niet ?" Keukenmeid: ,,fk heb een paar vergeetmij-nletjcs meegekookl, lieverd." EBN GELUKKIG OOGENBLIK. Echtgenoot; „Hoe vind ie het hier?" Vrouw (enthousiast): ,,0, Ik ben spraken loos van bewondering." Echtgenoot: „Dan zullen we hier nog wat blijven." ■ EEN NIEUWE ERA 1 . Fritsje (leest in zijn schoolboek): „Galileïj geboren in 1564, was de eerste, die het be< wijs leverde, dat de aarde draait." Papa (die op de soos 'n stevig glaasje ge* dronken heefti): „Zeg Frits; kijk eens even na, of vóór dien tijd de kruiebitter al was! uitgevonden l" , WIE LUIER IS? ( •- Zeg eens, vriend, waarom huilt jouw) hond zoo jammerlijk? , , , ij — Omdat hij zoo lui fa. , 1 !! i ' 1 ! i— Hoe dat zoo ? — Hij zit op een speld, en is té luf om op te staan. DIE LEKT. r 13 -. Kleine Hans mocht bij een partijtje mei zijn moeder aan tafel aanzitten. Zijn manieren waren gewoonlijk heel aardig en moeder was dan ook verontwaardigd toen zij bemerkte, dat het kind het voedsel met een mes in zijn mond stopte. i „Hans/' riep zij vermanend, „Hans waar ü Je vork? Je moet je vork gebruiken." „Ik weet het, mama," antwoordde Hans met een klaagst^mmetje, „maar die lekt zoo verschrikkelijk." --- TEN STRIJD. Op menscherikind, op, tot leü strijd i Voor 's levens idealen l Met Godes liefde in 't gemoed), Zal niemand Uwer falen! Op, menschenkind, op, tot den strijd. Voor hooger, reiner leven t Óe & f gij uw wilskracht en uw nart. En God zal sterkte geven. Op menschenkind, op, tot den slii.Kl! Niet omzen naar 't verleden. .. Blijmoedig voorwaarts t oog gerich , En steeds om kraoht gebeden. Alkmaar, Juli '22- ^ ^ ---