Dapper Broertje. Voor *f eerst van zijn leven zal Broertje gaan baden — — tteen, niet in een kuip — maar heel echt in de zee ! Toen Broertje dit hoorde, toen sprong hij van blijdschap, maar nu bij bet baden, och, valt 't hem niets mee. „Zou koud" is het water, „zoo nat ook," — hij bibbert en trekt er een 1 lipje en wil weer naar 't strand — ——®— O, Broertje, dom ventje", zoo roepen de zusjes, ^steaks went het wel, heusch ! — kom, geef ons maar een hand !" De zusjes die lachen en maken spektakel Zii spelen met 't water, dat nat is en koud — - als Broertje dit ziet, schudt hij wijs met zijn hoofdje en spreekt zichzelf moed irr: „de zee is niet stout!" ,/Weineen, Broer, de zee is niet stout", klinkt het vroolijk en evert wotdt Btoer door de zusjes bespat; hij-lacht dan en maakt op zijn beurt bei' zijn zusjes op '.zila manief- aifepmschrikkelijkst nat, Broer juicht en hij springt als een kikvorsch door 't water ; wat leuk is 't te baden, zoo echt in de zee — en als de tijd om is en 't ventje er uit moet, dan stribbelt hij tegen en wel eerst niet mee; Voor 't eerst van zijn leven is Broertje gaan baden ! — „wel jongen, hoe vond ja 't ?" zoo vraagt men op 't strand ; Broer kijkt naar zijn teentjes, net rose garnaaltjes, en zegt wat verdrietig: „ze zitten vol zand." Hij vond het héél prettig", verzeek'ren de zusjes, „niet waar, Broer ?" — hij knikt en kijkt om naar de zee — dan klinkt het parmantig: „als jullie niet durven, „ga dan maar gerust allemaal met mij mee 1" HERMANNA. --- Raadselhoekje. Oplossingen der Raadsels uit 't vorig nummer. Toor grooteren. 1. Vrouwelijke ambtenaren, want die zijn altijd in den rok. 2. Nieuwsgierigheid. Gier, sneeuw, nieuw, hinde, weinig, 3. Vlieg, kamp ; vliegkamp. 4. A Amerengen. E ms Trees N a a r d e n Ameron gen vlinder hagel pen Toor bleineren. 1. Verborgen vogels. Ik zag in het bosch een dikken, ouden eik, geheel begroeid met klimop. (Eend) Had zij in het park iets verloren ? (Parkiet). Ga je dadelijk mee ? Je graag, Ans wacht al op ons. (Gans). Ga je mee stuivertje verwisselen ? (Mees). 2. Kaart, staart, taart, Maart. 3. Kees, Koos, kaas, kies. 4. Geel, leeg. --- Roger uit het Bosch. JAMES OLIVER CURWOOD. (Nadruk verboden). Het geluid- van een helderen mannenlach klonk uit de oude hut van Tom den Indiaan, die al lang dood was. Het was laat in den middag en het laatste goud van de zon vulde cfe open deur van het blokhuis onder de hooge populieren. De lach van dien man daar op de grens van de groote Canadeesche moerassen was iets, dat mijlen iii den omtrek weerklonk. Het was een soort lach, zooals men dien zeHen meer hoort, zoo'n zuivere, diepblijde lach, onmiddellijk uit de ziel komend; het was iets aanstekelijks; iets dat licht leek in de diepste duisternis; het verjoeg den^ angst en de sombere gedachten. Op dezen laatsten Meidag stond de man van dezen lichten lach over de ruwe houten tafel in zijn blokhuis geleund — Roger Mackay, de eigenaardige vogelvrije, dien men, de politie, sinds jaren zocht en trachtte te vangen. Het was volmaakt ondoenlijk en onbegrijpelijk om, terwijl hij daar stond in 3e laatste stralen van de ondergaande zon, aan hem te denken als aan een vogelvrij-verklaard mensch, van wien de meest wonderlijke en soms zelfs lugubere verhalen de ronde deden in den omtrek. Hij was maar niet te vangen, deze krachtige Roger; en men schreef hem zelfs duivelskracht toe, wat toch alleen het gevolg was van zijn eigen levensliefde en gezonde levenskracht. En wie hem daar zag in de sterke kracht van zijn vier en dertig jaren, zag in hem den man, die alleen maar vol goedheid en welwillende gedachten was. En op het eerste gezicht scheen er in het houten huisje al weinig te zijn, dat zijn blijden lach rechtvaardigde, en dan nog wel van een op wiens hoofd een groote som geld was uitgeloofd. Roger ging naar een hoek van de kamer, waar op een houten plank in den hoek, een groote doos stond, bedekt met een stapel oude kranten en, toen hij die oplichtte, kwam er een protesteerend gepiep en een klein bruin muisje kroop tegen den rand van de doos en keek hem met een paar pientere glinsterende oogjes aan. „Jij kleine duivel," riep hij vroolijk uit. „Jou aardig, klein beest!" Hij lichtte de papieren nog hooger op en in het zachte nestje daaronder lagen vier kleine muisjes, nog blind en bijna kaal en toen hij de papieren weer liet vallen, hoorde hij moedermuis tevreden piepen en aardige geluidjes maken tegen de muizekindertjes, alsof ze hun vertelde niet bang te zijn voor dien grooten man, dien ze al zoo lang kende en die zoo'n best, goed mensch was. En toen Roger terugkeerde naar de deur, lachte hij weer," zijn gouden, onschuldigen, aanstekelijken jongenslach. Vandaag was het geluk gekomen in het leven van hem, den verwonderlijk-eenzame, en hij had 't kunnen grijpen en voor zich kunnen houden. Maar toen de gelegenheid zich aanbood, had hij geweigerd, omdat hij een vogelvrij-verklaarde was en er zijn eigen eergevoel op nahield. Roger Mackay was geen godsdienstig man, zooals men dat noemt; de natuur was zijn God; en wat zij hem gaf, lucht en zon en leven, vulden de bladzijden van het Boek, dat zijn gids was. En het laatste uur, sinds de zon achter de toppen van de boomen was gaan zinken, hadden al deze dingen hem verteld, dat hij een öwaas was om zich af te keeren van het eenig-groote, dat er in het heele leven is, alleen omdat zijn eigenaardig bestaan hem gemaakt had tot een vogelvrije, dien alle menschen vervolgden. Nu was plotseling de verandering gekomen en voor een oogenblik was z\jn ziel even vol van dien stillen lach als zijn oogen. Een half uur geleden nog meende hij zijn besluit genomen te hebben. Hij had zich zelf tot vergetelheid gedwongen van de wetten, die hij gebroken had en van de roode agenten, die hem steeds op de hielen zaten, denkend aan de premie, die er op zijn hoofd was gesteld. Hier zouden ze hem no^it zoeken, hier in de wildernis, zoo dicht bij de grens van de beschaafde wereld, en hij maakte zich vol optimisme wijs, dat de tijd er het zijne toe zou bijdragen om zijn bestaan uit de gedachten der menschen uit te wisschen. Morgen zou hij weer naar Cr agg 's Ridge gaan J en dan Hij zag 't alles in gedachten weer vóór zieh — blauwe oogen en bruin, krullend haar, dat goud scheen in de zon, en een peinzend kinderlijk kopje dat naar hem toegewend was en roode lippen, die aarzelend zeiden: „Ik geloof niet, dat het verkeerd voor u is, om mij een kus te geven, als u dat tenminste wilt, mr. Roger!" Hij nam het muisje in zijn handen en begon er tegen te praten. „Je bent een nieuwsgierig Aagje, mrs. Captain Kidd, en je hebt weer al mijn kaas opgegeten en mijn veters stuk geknabbeld en een van mijn sokken gegapt voor je nestje. Ik moest je eigenlijk in een val vangen en je kopje afslaan. Maar ik doe het niet, hoor! Ik doe het lekker niet. Ik laat je leven en een gezin hebben. Want jou, mrs. Captain Kidd, dank ik eigenlijk dit reuzen-idee. Ja heusch! Je hebt me verteld, dat ik ook het recht had op een eigen nestje en dat ga ik nu maken ook, en in dat nestje komt de liefste, teerste engel, die God ooit vergat in een bloem te herscheppen. Ja, mijnheer! En als de politie komt " En plotseling r^es voor zijn oogen het visioen van wie hij was en in Roger's oogen kwam de blik van den man, die weet, die de harde waarheid weet, de heele wereld tegen zich te hebben. En toen de zon ondergegaan was, trok de schaduw, die op de aarde zonk, ook zijn hart binnen; hij bleef lang staren in de duisternis buiten en zijn vingers klemden zich tot vuisten en hij keek sterk en rustig het groote, donkere bosch in, — zijn wereld, zijn vader, zijn moeder, zijn God, zijn alles. Waar hij geboren was, waar hij zou sterven ook; de groote geest, waarvan zijn menschelijke geest had gevat en begrepen. Maar dat vandaag niets tot hem zei. En dat, wat grooter is dan verlangen, kwam over hem en over zijn lippen brak het in woorden. „Zij is nog zoo'n kind, en ik ben een vervloekte roover — en de gevangenis wacht mij en zoo zeker als er een God is, zullen ze me pakken, vroeg of laat." Hij trok zijn schaduwige hut weer binnen en even gleed de schaduw van een glimlach over zijn gezicht, toen hij de kleine moedermuis hoorde ritselen tusschen de papieren. „Het zal niet gaan," zei hij. „Het zal niet gaan, mrs. Captain Kidd. Ze heeft het nu al erg genoeg, dan dat ik haar nu in een andere hel zou mogen brengen. En dat zou het toch"" worden, mrs. Captain Kidd, vroeger of later. Maar ik ben toch gelukkig, dat ze dat tegen me gezegd heeft, dat ik haar kussen mocht, als ik wilde. Denk eens aan, mrs. Captain Kidd, als ik wilde! Goeie God, als ik wilde!" En een gevoel van humor naast een van tragiek streed om den voorrang in Roger's hart en hij lachte zachtjes. „Als ik wilde!" herhaalde hij — „als ik over mijn leven de beschikking had om het weg te geven,, zou ik het graag doen, om haar, al was het maar eenmaal, een kus te mogen geven! Maar zooals de zaken nu staan, mrs. Captain Kidd!" Hij zweeg — 't alleen zijn had hem de uiterste waakzaamheid geleerd — hij was altijd op zijn qui vive voor mogelijk gevaar. En hij wist nu ook, 'zonder om te zien, dat er iemand in zijn deur stond. Toen hij zich omdraaide, was 't of zijn hart stilstond. „Nada," hijgde hij. Meer kwam niet over zijn lippen. Zij, over wie hij gedroomd had den heelen avond, stond vóór hem, klein, tenger figuurtje — groote blauwe oogen. Haar jurk was drijfnat, alsof ze door het water had gewaad en haar adem ging gejaagd en piepend. Maar haar verschrikte blik verbijsterde hem, zooals ze daar vóór hem stond, met Peter, een jong bastaardhondje, stijf tegen zich aangedrukt. „Nada, wat heb je? Wat is er gebeurd?" ■vrroeg hij, zijn geweer op tafel leggend .„Ben je in de kreek gevallen?" „Het is Peter," riep ze snikkend. „Jed Hawkins was dronken en trok aan mijn haar en toen hij me wilde beetpakken, beet Peter hem en toen pakte hij Peter op en smakte hem tegen de rots. En hij is zoo vreeselijk gewond O, mr Roger, zou hij doodgaan?" Ze reikte hem het hondje toe en Peter kreunde zachtjes, toen Roger zijn kleine kopje tusschen zijn flinke handen nam. Het meisje zat zachtjes te snikken zonder tranen in haar oogen, die een oogenblik van Peter weg keken naar het geweer op de tafel. „Als ik dat ding gehad had," zei ze hartstochtelijk, „zou ik hem doodgeschoten hebben. Een vaalheid trok over Roger's gezicht, toen hij, op den grond geknield liggend, zich over Peter heenboog: „Hij wilde je beetpakken?" — zei je. „Ik was niet van plan u dat te vertellen," zei ze. „Het deed geen pijn. Maar het was Peter O, mr. Roger —' is Peter heel erg gewond — kan hij nooit méér beter worden?" Met de teederheid van een vrouw had Roger Peter's klein lichaampje .bevoeld en ondanks de pijn, die hij het diertje daarmee deed, begreep dit toch de weldoende hand, want onder het verbinden door, stak het telkens zijn tong uit, koortsachtig heet en droog, om de hand, die hem goeddeed, te likken. Nadat het verband was gelegd, stond hij op en zei: „Zie zoo, Nada; over drie weken is hy weer beter, hoor! Zijn heup was uit het lid en ziin ééne poojte gebroken. We zullen hem in een lekker warm en zacht nestje leggen." Ze stond bij de open deur, haar oogen vol en open op hem gericht. En weer zag Roger daarin dat wonderlijke iets, dat aan zijn stormachtig hart even een glimpje van zonneschijn had gegeven. Een verlangen, zooals hij het nooit te voren had gekend, drong hem zijn armen wijd te openen en haar daarin te ontvangen en hij wist, dat zij naar hem toegekomen zou zijn. Maar iets anders, sterker nog dan dat verlangen, weerhield hem, hoe fel zijn begeeren ook was. En zooals zij daar vóór hem stond, haar nu blozend gezichtje in verwachting en vertrouwen op hem gericht, in 't laatste licht van den dag, wist hij, dat er voor hem in 't leven nooit meer iets zou zijn dan zij. „O, mr. Roger ,ik wist wel, dat u hem zoudt kunnen helpen, wat heerlijk!" Er was iets in zijn keel, dat hem 't spreken belette: zwijgend dekte hij de tafel voor een eenvoudigen avondmaaltijd en Peter in zijn mandje keek in tevreden rust naar die twee, die nu zoo heelemaal zijn wereld uitmaakten. Want hij voelde instinctief hoe goed deze twee elkaar gezind waren. Niet dikwijls had hij dat vroolijke, korte lachje van Nada gehoord. Veel malen in zijn kort hondenleventje had hij haar gezichtje betrokken gezien en betraand door de ruwe vloeken van den man en de vrouw in de andere hut. Maar wat was ze anders in Roger's gezelschap! Hij had twee vriendelijke oogen en hij vloekte niet en hij trok niet aan Nada's haar, zoodat ze huilen ging, en Peter kreeg hem lief en zwoer Roger trouw in de diepte van zijn hondenhartje en hij wist ook dat Nada van Roger hield — dat had ze hem dikwijls verteld en alleen als zij bij Roger was, had Peter dat blijde, kleine lachje van haar gehoord. En Nada zelf, die stralend en geheel rustig geworden tegenover Roger zat, ze wist dat deze man de eenige was, die in haar harde leven bü Jed Hawkins en zijn heks van een vrouw de vreugde had gebracht: deze vreemdeling, die zich al drie maanden lang had verborgen in de hut van Tom den Indiaan; ze had hem lief en in haar onschuldige natuurlijkheid hielden haar oogen die liefde niet. voor hem verborgen. Met een diep-ernstig gezichtje vroeg ze hem: „Mr. Roger, Peter mag niet meer terug naar Jed Hawkins. Wilt u hem hier houden en voor hem zorgen?" En rustig antwoordde hij: „Ja, ik zal Peter bij mij houden" — en in zijn hart zei een andere stem zachtjes, een stem, die ze niet kon hcoren: „En ik zou mijn leven willen geven om j o u te mogen houden." En toen 't donker was geworden, leidde Roger Nada's handje stevig in zijn groote hand houdend, haar door de kreek en 't donkere bosch terug naar Cragg's Ridge, dat in da groote vlakte lag. • * * Lang lag Peter alleen ïn het donker te wachten op den tei-ugkeer van Nada en Roger en toen alleen de laatste terugkwam en naast zijn mand ging zitten en hem zacht streelde, viel hij ongemerkt in slaap, maar dien nacht werd hij telkens wakker en lag dan te luisteren naar de voetstappen, die Nada zouden terugbrengen bij hem en op hondenmanier bad hij om haar terugkeer en verwonderde zich erover, waarom zij hem zoo lang alleen liet. Het duurde langen tijd, véél dagen vóór Peter Nada terug zag. Hij zag niemand an­ ders dan Roger en de eerste twee weken van hulpeloosheid waren in Peter's teven een soort opvoeding-, want niet alleen, dat hij zich dubbel aan Roger hechtte, htf leerde door zijn scherp instinct aan het geluid van .Roger's voetstappen den aard van zijn stemming kennen. Hij wist nu dat Nada weg was en hij scheen ook te begrijpen, dat Roger haar bezocht en wanneer de vogelvrije terugkeerde naar zijn hut, was er altijd in Peter's oogen een verlangende vraag waar Nada bleef. Maar langzamerhand verminderde dit verlangen en bleef alleen een heel groote liefde voor dezen man over; en zoo vond Roger in Peter's gezelschap een steun en vertroosting, zooals hij niet wist, dat een mensch van een dier kan ondervinden. Peter kende al zijn stemmingen; hij kende zijn vroolijke stem en lach, die het blokhuis vulden, en ook die dagen, wanneer Rogers stilletjes bij de tafel zat en in zijn oogen die verre blik kwam, dien Peter nooit heelemaal kon uitleggen en dan was het dat Roger aan Peter dingen vertelde, die hij nog nooit aan een menscheliik wezen had geopenbaard. „We moesten eigenlijk weggaan, Peter, want ik ben soms bang voor mezelf. Ik zou alles in de wereld doen om haar te hebben, Feter, en toch kan het niet Ze weet niet, dat ik een vogelvrije ten en als ik 'thaar vertelde, zou ze 'tniet eens begrijpen; ze zou misschien denken, dat ik even erg ben als Jed Hawkins en ze zou me misschien niet eens gelóoven als ik haar vertelde, dat ik niet met een geweer, maar met mijn gedachten de wet heb getard en dat ik nooit nog in m'n leven een mensch heb kwaad gedaan. En ze houdt van me, Peter, en ze gelooft in me. Ik merk het aan alles. Maar ik kan haar deze hel van onrust toch niet geven, die ik te dragen heb." En Peter wist dat dien nacht Roger rusteloos en slapeloos op zijn veldbed zou liggen. En toen hij door de dagen Roger al somberder zag worden alsof hij gevaar vreesde, begon in Peter's hersens die fijne voorzichtigheid en slimheid zich te ontwikkelen, die beiden later zoo goed te pas zouden komen. Een instinct, sterker dan het verstand, zei hem, dat zijn meester op iets wachtte, wat niet kwam. Het was de combinatie van het scherpe brein van zijn Airedale-vader met het vleesch en bloed van zijn groote zachte Mackenziemoeder, die door Peter's lichaampje te werken begon. En het egoïsme van jonge hond maakte daarvoor plaats. Hij kon nu zelfs loopen, zonder dat men hem hoorde naderen. En zóó verstandig was hij geworden, dat, wanneer hij voetstappen het blokhuis hoorde naderen, hij geen geluid gaf tot hij zag, dat het Roger was, die terugkwam. En toch was er in den korten tijd van zijn leven nooit een mensch gekomen in 't blokhuis. Het was een natuurlijke voorzichtigheid, die dagelijks sterker in hem scheen te worden. Op een avond toen Roger later dan gewoonlijk uitbleef op Cragg's Ridge, kwam Peter alleen terug van een jachtavontuurtje. Hij liep altijd langzaam, om, als hij de hut naderde den wind op te snuiven en te luisteren. En toen hij dichterbij kwam zag hij de deur openstaan en in de hut zag hij een vreemdeling, die doodkalm alles stond op te nemen. Peter's eerste indruk was, dat het niet Jed Hawkins kon zijn; als Peter een mensch was geweest, dan had hij geweten dat de bereden politie dit uniform draagt. Maar wèl speurde hij gevaar en zonder eenig geluid te maken bleef hij doodstil staan kijken naar den vreemdeling, die zijn hand op zijn pistoolholster hield. En toen de vreemdeling verder de kamer introk, ging Peter terug naar de zwarte donkerheid van het bosch, naar de plaats bij de kreek, waar hij wist dat Roger, komend van Cragg Ridge, zou moeten oversteken. Het duurde eenigen tijd vóór Roger kwam en Peter liep hem niet als gewoonlijk verheugd tegemoet. Hij bleef onbewegelijk op zijn achterpooten zitten, zijn ooren plat, in zijn heele houding geen spoor van blijdschap over de komst van zijn meester. Roger, die in zijn lange leven in de wildernis een merkwaardige en ook noodzakelijke opmerkingsgave had ontwikkeld, zag onmiddellijk dat Peter heel anders was dan gewoon. Hij sprak hem kalmeerend toe, streelde hem eens en ging toen over het voetpad de richting van het blokhuis uit. Peter liep langzaam achter hem aan, met hangende ooren, maar bleef na eenige oogenblikken staan en ging weer zitten. Roger dacht na. „Peter — jongen, wat heb je? Is de wolf er?" Peter janket zachtjes, maar ook toen bleven zijn ooren plat liggen en in zijn zachte trouwe oogen kwam een roode glans toen zij woedend langs het pad naar het blokhuis keken. Roger draaide zich weer af van den hond en bij een kromming van den weg gekomen, nog eens omkijkend, zag hij Boe Peter hem niet was gevolgd, maar was blijven zitten op dezelfde plaats. Roger's adem ging sneller en hij ging terug naar Peter. Een minuut lang bleef hij naast hem staan — keek en luisterde en geen oogenblik wendden Peter's roode, booze oogen zich van de richting naar het blokhuis af. Plotseling boog Roger zich neer tot dicht bij den kop van den hond. „Wou je me vertellen, Peter, dat 't geen wolf is? Een-' ander gevaar? Wou je düt zeggen?" fluisterde hij. Peter's tanden klapperden, en hij jankte, maar zijn oogen bleven op 't ééne punt gericht. In Roger's oogen kwam een koud, vreemd licht; hij stond vlug op en gevolgd door Peter ging hij 't bosch weer in en langs een anderen kant bereikten ze nu de hut, aan die zijde, waarin geen ramen waren. Toen boog Roger zich over zijn hond heen: „Jij blijft hier, Peter! Heb je 't verstaan?" Zachtjes drukte hij hem neer met zijn hand en Peter begreep. Toen, vlug en handig als een kat, holde Roger naar de hut; de deur was gesloten: de gordijnen voor het raam in 't Westen waren op z.ooals hij ze had gelaten. Maar naar het Oosten —. Hij glimlachte. Die had hij altijd neergelaten; één ervan was nu opgetrokekn — (jen paar centimeter maar, maar toch genoeg om iemand die in de hut was, gelegenheid te geven het heele pad naar 't blokhuis te overzien. Hij lachte zachtjes. Het was handig bedacht. Jammer dat hij nu niét van dien kant kwam. Het zou Cassidy van de lersehe politie wel zijn, die bloedhond', die al de laatste drie jaren zich onledig had gehouden hem te vervolgen overal, die met hem gevochten had en honger geleden, bijna bevroren was geweest samen met hem, maar hem toch maar nooit in de gevangenis had kunnen krijgen. En diep in zijri hart mocht Roger hem graag, om zijn dapperheid. Als ze maar geen. vijanden waren geweest. Het spel te winnen, dat ze nu drie jaren lang samen speelden, was ieders eerzucht geweest. En nu was diezelfde Cassidy daar binnen, zèlcer dat hij ten laatste zijn man had en hem in de val kon lokken! Hopend dat Peter zich stil zou houden, deed Roger zijn schoenen uit en maakte daarna niet meer geruisch dan een muis, toen hij naar de deur sloop. Hij hoorde, geen geluid in de hut ea kon raden wat Cassidy deed — die stond natuurlijk uit te kijken onder het neergelaten gordijn door en te wachten of hij zou aankomen over het pad! Hij kon dus zeker zijn van Cassidy's houding, met zijn rug naar hem toe; het duurde minder dan een seconde, dat hij de deur opengooide en den wachter voor het raam had neergeworpen en hem zijn geweer voor de oogen hield. Peter was blijven liggen, waar zijn meester hem bevolen had — zijn oogen sprongen hem bijna zijn kop uitJzoo gretig luisterde en keek hij. Maar toen hij stemmen hoorde en Roger's luiden lach, kon hij zich niet langer stil houden, en voorzichtig liep hij naar de open hutdeur. Op een stoel zat de vreemdeling met den breed-geranden hoed en hooge kaplaarzen en zijn handen waren veilig achter den stoel vastgebonden. Roger liep al pratend door de hut heen en weer. „Cassidy — vriend — nou moest ik je eigenlijk kapot maken," grinnikte Roger vergenoegd. „Jij laat een mensch ook nooit eens met rust. Maar, beroerd genoeg, kan ik dat niet eens over mijn hart krijgen. Waarom kwam je eigenlijk man? Ik heb je toch nooit uitgenoodigd, geloof ik, wel ? Ik moest je eigenlijk uit den weg ruimen en bloemen over je heen planten, nu God me de kans geeft. Maar ik' mag je, ondanks alles, omdat je zoo verduiveld handig en doorzettend bent. Maar je mist „finesse" Cassidy," en Roger barstte opnieuw in hartelijk lachen uit. Cassidy bromde: „Het is alleen jou „veine", jou verdomde „veine"!" „Als dat zoo is, hoop ik die te zullen behouden, vriend! En nu Cassidy, maken we een afspraak. Ais ik je losmaak en je vrij laat, beloof je me dan twee uur voorsprong te geven,. vóór je deze hut verlaat?" ,,lk za! je den voorsprong geven!" zei Cassidy. Roger kwam achter hem staan en sneed met zijn mes de touwen waarmede Cassidy gebonden was, door. Toen nam hij zijn ransel op. Bij de deur bleef hij even staan. „Kijk op je horloge, Cassidy en zorg ervoor dat het volle twee uur is.,...." „Ik zal je tw"c uur en vijf minuten geven", was Cassidy's antwoord. „Ga je naar 't Noorden, Roger?" ' „Ik ga — 't bosch in," antwoordde de vogelvrije. „Daar waar de boomen vele zijn en waar 't moeilijk vooruitkomen is. Ook voor jou, Cassidy! Vaarwel!" Hij was verdwenen. Hij ging recht op 't Noorden af, veel lawaai makend al loopend, maar toen hij 't bosch eenmaal had bereikt, nam hij zijn weg in Zuidelijke richting en waadde de kreek door met Peter in zijn arm. Niet nadat ze langen tijd waren voortgetrokken over de vlakte, begon Roger te spre.ken. Toen zei hij, zich tot Peter wendend: „Cassidy denkt dat ik weer naar 't ^herbergzame Noorden ga, Peter! Maar we houden hem netjes voor den gek. We gaan naar een rots, die de duivel zelfs niet bestijgen kan; dat 's al een oud plan van me. Het moet wel, oude jongen. We kunnen 't meisje toch niet alleen laten — nu! We kunnen haar niet achterlaten " Roger's stem stokte. Toen, na een oogenblik zwijgen, boog hij zich over Peter heen: „Als jij er niet) geweest was, Peter — dan zou Cassidy mij zeker hebben gevangen. En ik verbaas me erover, waarom het zou zijn dat God vergeten heeft aan honden de spraak te geven?" Peter jankte zachtjes tot antwoord en door de nachtelijke duisternis trokken zij samen verder. --- Om op te lossen. Voor grooteren. 1. Welken man kun je maken van : 0 scheer vroeg nest 2. Plaats in deze 16 vakjes : 1 O 3 A 4 E 1I2S2R2N 1D zóó, dat je van links naar rechts en van boven naar beneden te lezen krijgt: 1. een vruchtbare plek in een woestijn. 2. iets wat deel uitmaakt van ons lichaam, 3. een ander woord voor teeken. 4. een meisjesnaam. 3. Mijn geheel wordt met 6 letters geschreven en noemt een stad in Italië. 2, 3, 3, 4, 5 is een vrucht. 6, 5, 2, 3 is nooit stijf. Een 3, 2, 2, 5 is een houten stut. Een 3, 4, 4, 6 vindt men op vele plaatsen in het menschelijk lichaam. 1, 2, 3 is een houten bakje. 4. Ik ben een sappige vrucht. Verander mijn laatste letter en ik word een rijk in Azië. Voor kleineren. 1. Verborgen viervoetige dieren. In den winkel kocht ik Deventer koek. Ik zag Jacob eerder dan Piet. Jan is nog niet klaar, eerst moet hij zij» postzegelalbum opbergen. » Voor het raam van dezen winkel hingen een paar dekens en een groote sprei. 2. Ladderraadsel. • • X • • 1. sport een jongensnaam, . . X • • 2. sport een bloemsoort. , . . x . . 3. sport een wollen garen. . . x • • 4. sport een lichaamsdeel van een visch. • • X • ■ 5. sport een mooie bloem. • • X • • 6. sport een insect. . . x . . 7. sport een stad in NoordHolland. • • x . .j 8. sport een zangvogel. De woorden bestaan allen uit 5 letters en de middelste letters vormen van boven naar beneden gelezen den naam van een bloem. 3. Met N ben ik een verkorte jongensnaam, met kn een gewas, met b altijd rond, met m een 1 onderaardsche graver en met s een muzieknoot. 4. Mijn eerste en tweede vormen samen een lichaamsdeel, mijn derde is een kleedingstuk en mijn geheel wordt bij het j naaien en sommige handwerken ge«5! bruikt. ---