Dit nummer bestaat uit 8 bladzijden. EERSTE BLAD. DAGSPREUK. Doe alles met aandacht. --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. SLAPPE HOUDING VAN DEN VOLKENBONDSRAAD. — DE BEZETTING. — FRANSOHE UITLATINGEN OVER DE BEDOELINGEN. — DE CONFERENTIE TE LAUSANNE GAAT UITEEN. — DE ENGELSOHE FINANTIEN. — DE TURKEN TREKKEN TEN STRIJD. — EGYPTISCH RUMOER. Zooals te verwachten viel, is het geschied. Do Raad van den Volkenbond is wel te Parijs zijn vergaderingen begonnen, doch dt» ware protestwoorden over de gebeurtenisBen ln het Roergebied blijven achterwege. Branting had plannen, zooals wij gesneld hebben. Doch Poinearó heeft ze weggerede^ neerd. Er moet zelfs gedreigd zijn, dat Frankrijk uit den Volkenbond zou treden els men te veel critiek leverde. Het vrije woord.... Gevolg: men heeft slechts jover (tamme dingen op tamme wijze gesproken. Men heeft het gehad over de in September te houden vergadering van den Volkenbond, over Oostenrijk en Tsjeoho-Slowakije. Nu komt do Mosoel-quaestie in bespreking, waarbij nog wel een hartig woordje kan vallen. Doch het ware punt: de bezettting van het Roergebied, heeft men vermeden. En toch is dat op het cogenblik de brandende quaestie. Sla de couranten open, lees de berichten, telegrammen en artikelen >— het is alles Roer voor en Roer na. De conclusie, di© men uit al die berichten kan trekken, is deze, dat het slecht gaat bij die kronkelende rivier. Het spoorwegverkeer wordt steeds meer ontwricht, het verzet breidt zich uit en daarmee stijgt ook het ffftal der arrestaties. De stakingsbeweging wordt algemeener, de stemming verbitterder. Frankrijk zal op graniet bijten, zoo heeft een Journalist gezegd. Het is in elk geval geen gemakkelijk te verwerken voedsel, dat zij in •Jen mond heeft genomen.... Zoowel in het oude als in het nieuwe be«ette gebied is het verkeer geheel in de war en van een spoorwegdienst, laat staan dan van een geregelden spoorwegdienst kan niet meer gesproken worden. De stakingen van de post-, telefoon- en telegraafbeambten maken den toestand nog gecompliceerder en de Fransche bezettings-autoriteiten zien zich voor een steeds moeilijker taak geplaatst. Minister Le Trocquer en generaal Weygand, die al weer te Dusseldorp terug zijn — ze reizen de laatste dagen maar voortdurend tusschen het Roergebied en Parijs heen en weer — hebben geconfereerd met Tirard en generaal Degoutte over de te nemen maatregelen en de commandant van de {Britschc bezettingstroepen uit Keulen is bij een gedeelte van het onderhoud tegenwoordig geweest. Men kan veilig aannemen, dat daar de veel omvattende 1 maatregelen zijn besproken betreffende de nieuwe douanegrens, die het Roergebied van het overige Duitschland moet afscheiden. Dit afsluitingscordon heette Vrijdag reeds voltooid, hetgeen niet heeft belet, dat ook na dien dag nog tallooze locomotieven en spoorwagens uit het bezette gebied naar het Oosten zijn weggevoerd, tengevolge waarvan het gebrek aan rollend spoorwegmateriaal steeds meer voelbaar wordtWat wil Frankrijk nu eigenlijk ? Poincaré heeft dat nog eens niteengej.o!, voor een Amerikaansch journalist. Geen annexatie van het Roergebied, doch een bezetting, die zal voortduren tot Duitschland aan zijn verplichtingen heeft voldaan. Geen grondroof dus, maar een dwangmiddel. Ook de Fransche generaal Degoutte heeft een uiteenzetting gegeven, waarvan wij ln de „Tel." het volgende verslag vinden. De opperbevelhebber der Fransche troepen zei, dat toen de Fransche en Belgische legers den elfden Januari het Roergebied binnenrukten, een proclamatie tot de bevolking gericht werd, waarin is uiteengezet, welke de bedoeling was van deze actie. „Mijn woorden waren duidelijk, aldus de generaal, en niemand kan hun beteekenis misverstaan. Wij kwamen hier niet voor een militaire operatic of voor een bezetting, die een politiek karakter zou dragen. Wij kwamen alleen voor de bescherming van de ingeniemsmi.ssie, die door de Belgische, Italiaansche en Fransche regeeringen werd belast ervoor te zorgen, dat Duitschland zijn verplichtingen zou nakomen. Onze bedoelingen waren vreedzaam. Wij deden do toezegging, zoo min mogelijk bet normale leven van de bevolking te zullen verstoren. Wij noodigden de plaatselijke autoriteiten uit, ons de uitvoering van onze taak te vergemakkelijken. Wij noodigden de arbeiders uit, den arbeid op kalme en ordelijke wijze voort te zetten. Doch wat is er gebeurd ? Op het oogenblik, dat ons beroep op de bevolking, dat was geïnspireerd door de rede en het gezond verstand, weerklank vond bij de inwoners, heeft de Duitsche regeering alle pressiemiddelen, waarover zij de beschikking had, aangewend om onder de bevolking een algemeen verzet te provoceeren. Toen de plannen der regeering door het gezond verstand der arbeiders in het Roergebied toch schipbreuk dreigden te lijden, heeft de Duitsche regeering tot openlijke rebellie tegen ons aangespoord en heeft alle mogelijke middelen daartoe aangewend. Het weigeren van gehoorzaamheid aan ons, gedeeltelijke stakingen en daden van provocatie hebben geleid tot verzeit en tot demonstraties. Wij van onzen kant hebben ons zorgvuldig van maatregelen, welke bloedige of gewelddaden met zich zouden kunnen sleepen, onthouden. Het Fransche leger Is het Pruisische leger niet. Wij zijn geen moordenaars. Wij treden tegen de burgerij niet op volgens de beginselen van Bismarck. Bij den opmarsch van onze troepen is te lBochum één doode gevallen, doch wat is één man ? Eén man is niets in dit Roergebied, dat twee jaar geleden het tooneel is geweest van afgrijselijke gewelddaden, bedreven door Duitsche troepen tegen de Duitsche bevolking. De Fransche soldaten hebben bij hun opmarsch een zelfbeheersching en menschelijkheid betoond, die tot voorbeeld kan strekken, waarop hun vaderland terecht trotsch is." Aldus de Fransche lezing. De Duitsche luidt natuurlij'; geheel anders. In een tijd van oorlogsmaatregelen als dezo doet men goed, beide lezingen met het noodige voorbehoud te lezen. De Fransche bladen dreigen de Duitschers: Geef rui maar toe of uw geheelo huishouding stort in een. Het Duitsche antwoord is: Liever die instorting dan toegeven. De stemming van vijandschap en verzet breidt zich uit; een onheilspellende sfeer onder donkore wolken Men snakt naar ontspanning, maar het tegendeel gebeurt: de spanning neemt toe. Lausanne verkeert ondertusschen in staat van oplossing. De conferentieleden gaan heen. En de Turken gaan voort met hun oorlogstoeben'eidselen. Troepen rukken op naar Mosoel. Engeland ziet hem somber aan De Engelsche finantiën laten n.1. niet toe. er veel tegen te doen. Met Amerika kwam Engeland ook nog niet tot een finantieele regeling Oppervlakkig zou men zeggen, dat de Engelsehe regeering het Amerikaansch». aanbod, waardoor ze in plaats van vijf proc. slechts 3 'A (de eerste tien jaren zelfs slechts 3) proc. heeft te betalen plus % prov. voor amortisatie, met beide handen zou moeten aangrijpen. Maar er is in de Britsohe regeering een stemming om de zaak eerst op zijn beloop te laten en eenvoudig maar door te gaan met het betalen der hoogere rente, in de hoop, dat Amerika later wel zoo royaal zou zijn om heel de schuld kwijt te schelden. Dat lijkt echter een wat erg gewaagde speculatie— De Engelschen zien de laatste dagen ook met zorg naar Egypte, waar zich een opstendige beweging ontwikkelt. De correspondent van de „Times" ,te Cairo schrijft, dat de politieke toestand' in Egypte ernstig is, in verband met de kwestie der positie van Soedan, zoolas d!ie omschreven is in het ontwerp-constitutie, dat op 's konings teekening wacht en waartegen de Britten vei "zet aanteekenien- De constitutie zegt, dat de souverein den titel zal hebben vaa» „Koning van Egypte en Soedan", waarvoor naar Britsche meeding redelijke rechtvaardiging aanwezig is. De verandering van titel wordt een schending geacht van het Engelsoh-Egyptisch verdrag van 1899 en van de verklaring van 28 Jan. 1922. De titelwijziging kan alleen beschouwd worden als een opzettelijke poging om op de kwesties van de toekomstige omderbanïingen! ten aanzien van Soedan, vooruit te loopen. Egyptische officieuse kringen wijzen er in een mededeeling aaau Reuter op, dat de artikelen betreffende Soedan in de constitutie, een algemeen karakter dragen, zonder den statos quo van het gebied te treffen, maar het beginsel vaststellen van de Egyptische souvereiniteiïj over Soedan, welk beginsel niet onvereenigbaar is met de convectie van 1899, waarbij de status van Soedan werd vasKgestelid, terwijl het beginsel nimmer betwist isHet Roergebied! moge thans veel aandacht trekken, er is ook alle rede» om naar het Oosten te zien, èn om de Turken én om Egypte- En wat men daar kan zien, wekt slechts zorgEEN AMERIKAANSCHE WEDDENSCHAP. De Amerikaansche kapitein Walter Wanderwell had gewed da,t hij per auto een reia om de wereld zou maken. Een week of drie geletdlen kwam hij te Genfeve, waar hij in een vlaag vani verstandsverbijstering uit het raam van zijn hotelkamer sprong. Hij werd naar een ziekenhuis gebracht en is er nu, weer heelemaal bovenop. Den 12den December 1919 — zoo vertelde hij — was hij in gezelschap van zijn vrouw uit Atlanta, Georgië, vertrdkken om een zwerftocht te gaan maken. Daar mevrouw Wonderwel! heel rijk was, genoten de reizigers alle mogelijke «omfort- Maar het is nu eenmaal heel onaangenaam om de echtgenoot tb zijn van een schatrijke vrouw, ate men zelf straatarm is. Dat ondervond idte kapitein ook. Zijn jonge vrouwtje begon hem al spoedig vol ftadb te verwijten, dat hij haar alleen om haai - geld had getrouwd en het eindigde met een scheiding.. Met de 53 dollars, die hij toevallig op zak had, kocht Wanderwell een oud Ford-chassis, terwijl zijn vrouw de reis in haar gemakkelijke luxe-aiiilb voortzette. Daarbij wedde ze een millioen tegen wat haar man bij elkaar zou kunnen 1 brengen, dat zij eien grooiter afstand 1 dan hij zou afleggen voor do eerstvolgende wereldtentoonsteJling. SAMENGEVAT NIEUWS. — Einde December waren er m Zweden 45-900 wcrkloozen tegen 132 000 een jaar te voren- Aan steun is in 1922 ongeveer 59 millioen kronen uitgegeven!— Op 23 Scpt. 1920 overleed in Londen een rijke Amerikaan , Michael Paul Gracev Thans pas is de omvang van zijn vermogen vastgesteld en bepaald op meer (Jan 6 millioen p. st. Daarvan komt slechts een gering bedrag aan de weduwe Margarfte Grace te Londiein, maai* er zijn reusacatige legaten: o.a. aan de gravin Doffiwughmore 815-000 pornd sterling, aan mevr. Gladys Benskin 1-380-000 pond sjterfing en aan Michael Beaumont 729.000 pond sterling— De verloving van de filmsterren Charles Cltaplin en Polu Nepri, is thans officieel. — Eenige dagen geleden verscheen een jonge man, ln zwart hemd gekleed! en met veel onderscheidingen getooid, jte Turijn. Hij verklaarde een der commandanten van de fascistische militie te zijn. Do politie ende fascisten van Turijn koesteridlen nieit) den minsten argwaan en verstrekten h»>m een auto, waarin het jongemensch als eert prins door Turijn reeds. Toen men acMfei'docht kreeg, poetste de grappenmaker de plaat — Op 8 Maart zal te Romo een Internationaal congres van Kamers van Koophandel plaats hebben, waaraan door dertig staten zal worden deelgenomen— De „Rothe Fahne" verneemt uit Moskou, dat de Moskousche vakvereenigingsinternationale ter ondersteuning der nrbei'lers, in het Rneïgehwé 100-000 goudroehels heeft gezoiKtaa. Het Wad bereKeat, d^ts dit bedrag bij den huidige» Sroers 'n waarde vertfiegea' Woordigt van 770 mïlltoen mark— Uit Bolton wot\lt gemeld, lat gene jj&a! Patrick, directeur van den luchtvaarttüenai dor Vereenigde Staten, heeft ver klacrd, dat het thans mogelijk zal. zijn om met de militaire bestuurbare luchtschepen een reis heen en terug naar de Noordpool te ondernemen. --- Een Familiegeheim, DOOR «+1AX MOROLLE. , Dat ik me van [yanf het dikke gordijn liet zelfs ge«n zwakke schemering van het maanlicht door. Ik hooide Willem's stappen wegsterven in de holle gangen. Daarna werd het bijna onnatuurlijk stil. Ik sloot de oogen, maar ik kon den slaap niet vatten. Was het door die groote stilte of hadden de gebeurtenissen van dezen noodlottigen avond mij de rust benomen ? Weldra lag ik roerloos op den rug, de oogen wijd starend in het zwarte duister, als 't ware te luisteren naar de overweldigende stilte, terwijl een storm van wilde, onsamenhangende gedachten mij door het hoofd joeg en allerlei indrukken van dezen veelbewogen dag in bonte beelden aan mijn geestesoog voorbijtrokken. Ik weet niet, hoeveel ttren ilc in dien eenigszins overspannen toestand had wakker gelegen, toen plotseling een zacht geluid mijn aandacht trok. Ik hield den adem in en luisterde scherp : wéér hoorde ik dat vreemde geluid, iets sehuifelends, dat ik niet verklaren kon. Eerst dacht ik, dat het uit een hoek van mijn kamer kwam en 1'on mij af of het wellicht ratten of muizen °Ma" Z '' n ' d ' c ' Uln nacl, telijk leven begonnen, sterde V| 0e u ' 1< .. n °g wat meer ingespannen luihuitpn' , ni1 ' dat ,let vreemdsoortige geluid veroorzaakt; het door de gang sloop wezen behoedzaam De omstandigheden waren wè , , „ le mand "iet mmder sterke 2em ,wen dan de mijne b.j het hooren van dit geheimzinnig ce - luid den schrik om het hart te doen slaan • doch ik ben niet gewoon mij zoo spoedig van mijn stuk te laten brengen en mijn nuchtere verstand zeide mij, dat alles een natuurlijke oorzaak heeft, dat spoken zelfs in oude kasteelen niet anders bestaan dan in een overspannen verbeelding, en da! het sufs van Van Weekerens ondanks zijn onherbergzaam uiterlijk en de eigenaardigheden van zijn bewoner toch geen moordhol was. Ook dit verdachte geluid, dat ik telkens weer even hoorde, moest te verklaren zijn en ik was vast besloten de verklaring te vinden. Reeds wilde ik uit bed stappen en de kaars opsteken om in de gang te gaan kijken, toen ik plotseling bedacht, dat het Willem zijn kon, die, geen rust vindende in de eenzaamheid, zijn troost bij mij kwam zoeken. De deur was niet afgesloten en hij kon dus binnenkomen. Tot mijn verwondering echter werd de deur niet geopend maar ging het geschuifel voorbij. Opeens sloeg mij de schrik om 't hart bij de gedachte dat Willem mijn kamer voorbij sloop, hopende niet te worden gehoord. Waarheen kon hij gaan ? Zou hij in zijn wanhoop misschien toch, ondanks zijn belofte ? Ik sprong uit het bed om hem na te loopen, maar nog vóórdat ik met mijn tastende handen de deur had bereikt, stond ik onbewegelijk, met ingehouden adem, stil. Want een ander geluid had mijn oor getroffen, een zacht doch hoog geluid, als een menschenstem. Maar de diepe bariton van Willem kon dit niet zijn ; het geleek het meest op een nasale vrouwenstem, een heel eigenaardige stem die ik nog nooit had gehoord. Het was of iemand heel zacht vreemde woorden prevelde, zóó zacht dat het zelfs niet hol weerklonk onder de steenen gewelven van de lange gang. Wie kon daar midden in den nacht zoo verdacht rondsluipen door 't oude kasteel ? Er waren slechts twee vrouwen in huis: Willem's zusier en de oude, half-idiote dienstbode. Op de melodieuse stem van het jonge meisje geleken deze zonderlinge neusklanken in 't geheel niet en er was ook geen enkel redelijk motief waarom zij hier zou rondspoken. De oude Betje misschien ? Van haar zouden zulke kuren mij niet al te zeer verwonderen, maar haar bijna klanklooze stem, die ik 's middags had gehoord, had niets gemeen met het vreemde neusgeluid, dat ik in de gang hoorde. Pijlsnel gingen mij die overwegingen door het hoofd, terwijl ik haastig mijn broek en sokken aanschoot, want ik wilde weten wat er gebeurde. Ik ontstak geen licht, om de geheimzinnige verschijning te kunnen besluipen ; op mijn teenen ging ik rondtastende naar de deur en opende die heel langzaam en onhoorbaar ; ik vreesde dat de oude scharnieren zouden knarsen doch dit gebeurde tot mijn blijdschap niet. Ik stak voorzichtig mijn hoofd om den deurpost, maar die voorzorg was overbodig want de onbekende had geen licht bij zich : dc gang was donker. Alleen in de verte, aan mijn linkerhand, vie! door een hoog raampje een bundel zilveren maanlicht schuin door de duisternis. Ik luisterde gespannen. Weer hoorde ik, nu verder weg, het geschuifel en het zachte stemgeluid ; het kwam van den kant waar ik het maanlicht zag, en ik meende ook — of verbeeldde ik het mij slechts ? — in de duisternis heel vaag iets te zien bewegen, iets lichts Vast besloten sloop ik de gang in ; vrees ken ik niet en ik wilde beslist weten wat er 's nachts in dit oude spookhuis gebeurde. Plotseling stond ik verrast stil. Want in den zilveren maanlichtbundel zag ik een zonderlinge verschijning: 'n zeer lange, rechte en smalle gestalte, geheel in 't wit gehuld, het hoofd met lange! verwarde vlokken spierwit haar bedekt, naar het raampje, waardoor het licht binnenviel De schimmige verschijning hief het hoofd op en ik zag een allerzonderlingst profiel ; een vinnigen roofvogelkop. Op dat oogenblik hoorde ik de hooge, nasale vrouwenstem luider prevelen ; ik zag den ingevallen mond onder den langen krommen neus duidelijk bewegen in het ongelooflijk magere gezicht ; het scheen mij het skelet van een menschenhoofd met een scherpen, beenigen snavel Het volgende oogenblik was de verschijning weer in het duister verdwenen. Vlug sloop ik vooruit, maar toen ik aan 't einde van de gang op een gesloten deur stuitte en scherp luisterde, hoorde ik geen enkel geluid meer. Tastend aan beide kanten sloop ik door verschillende gangen, alle pikdonker, maar overal stuitte ik op gesloten deuren, die weerstand boden aan mijn pogingen om ze te openen. Op een gegeven oogenblik struikelde ik over een verhevenheid ;.op 't gevoel herkende ik de uitgesleten rondgaande treden van de torentrap; ik sloop naar boven, maar wéér versperde een gesloten deur mij den weg. Het scheen wel of de geheimzinnige verschijning in den grond verzonken was. Ik gaf het zoeken op. Nadat ik op den tast mijn geopende kamerdeur gevonden had stak ik allereerst mijn kaars op ; daarna sloot ik de deur van binnen stevig met den grendel, haalde mijn revolver uit mijn koffer, laadde het wapen en legde het onder mijn kussen, want zonder die voorzorgen durfde ik in een huis, waar zuike vreemde dingen gebeurden, de oogen niet sluiten. Daarna blies ik het licht uit en legde mij opnieuw ter ruste, terwijl ik mij afvroeg : wie toch wel die lange, blijkbaar stok-oude, op een roofvogel of een duivel gelijkende vrouw mocht zijn ; vanwaar zij was gekomen en waarheen zij zoo plotseling verdwenen was. Ik kon op die vragen geen antwoord geven. {Wordt vervolgd). --- VIM m tm GO&EHBllKIS DE m FELS® Efi HELMSR, .VIM "IS «EI SCHOCWBOUDHl EMILlE,HW)rW£RK, TECEIS Efi VIOEEEH ln PRACTI3CHE STROOlBOSSEtt —VERK.RVGBAAC3. — pÈ iEVER'S ZEHPMV^VLAAkmhGm IKANTE M VAM LU* £N TWINK) ---