Dit nummer bestaat uit 16 bladzijden. EERSTE BLAD. DAGSPREUK. Menschen, klein van geest, worden geturnd en onderworpen door ongelukken; groote geesten verheffen er zich boven. --- H.H. Correspondenten H.H. Correspondenten worden dringend verzocht de nog niet door hun ingezonden nota's over 1922 vóór 1 Maart in te zenden aan de Administratie. --- OFFICIEELE BERICHTEN. BEKENDMAKING. VERVENING GEMEENTEN ANLOO, BORGER, DALEN EN ODOORN. DE GEDEPUTEERDE STATEN DER PROVINCIE DRENTHE brengen ingevolge art. B dor wet van 13 -Juli 1895 (S. 118) ter openbare kennis, dat door hen bij de besluiten van heden nos. 65A, 66, 67 en 68 aan : lo HENDERIKUS HOMAN» landbouwer en MAGDALENA ROZENVELD, Wed uw* HENDRIK HOMAN, zonder beroep, beiden wonende te Eext, gem. Anloo ; 2o. JAN ZWINDERMAN, landbouwer, wonende te Esloisraond (gem. Odoom); 8o. GEB8JE KLAASSEN, landbouwster, wonend© te Dalerveen (gem. Dalen); 4o. IIARM, HERMANN US en WILLEM KLAASSEN, landibouwers, wonende te Daterveen (gem. Dalen); 5o. REINDER VELDHUIS, landbouweren MINA VELDHUIS, zonder beroep, beiden wonend® te Exloëiveèn (gem. Odoorn); 6o. WILLEM DE JONGE, Vervener, wonende te 2e Exloërmond, gem, Odoorn, en hunne rechtverkrijgenden met behoud van een ieders recht tel wederopzegging vergunning te verleend tot vervening van (voor 1) de pèrceeten seetie F nos. 100, 104 en 105 der gem- Anloo, (voor 2) de bovenste veenlaag van'perceel «ectie ,Ö no. 3881 der gem. Borger — voor stOover dit perceel niet begrepen is ln het besluit van het College van 16 Dee. 1919 no. 123, zulks met vrijstelling van de betaling •van veengfcld. (voor 3) perceel sectie D no. 1309 der gem. Dalen, (voor 4) de perceclen seetie D nos. 1307 en 1808 der gem. Dalen, (voor 5) perceel sectie. D no. 801 der gem. Odoorn, (voor 6) perceel sectie C nos. 762 en' 763 dei'.rem. Odoorn, terwijl bij besluit van het College van gelijken datum no. 65B bet voor ■de perccele» sectie F nos. 103, 104 en 105 der gemeente Anloo te betalen veengeld is vastgesteld respectievelijk op f 515, / 480 en / 400 «n het aantal jaariijksche op 1 Februari verschijnende termijnen, waarin die bedragen snoeten worden voldaan, is bepaald op 10. Van deze besluiten, waarvan kennis kan Worden genomen ter Provinciale Griffie te Assen en ter Secretarie der gemeenten An ïoo, Borger, Dalen en Odoorn, voor zooveel ieder dezer betreft, kan door ieder belanghebbende beroep worden ingesteld binnen 80 dagen na de dagteckening dezer courant fcet adres van beroep moet worden gericht J- I- I ' 1.HÜ 1 aan Hare Majesteit do Koningin, maar worden ingediend bij den Commissaris der Koningin in Drenthe te Assen. Assen, den 14 Februari 1923. --- Eindelijk weergevonden. Uit het Engelsch van ADELINE SERGEANT. „Ja, dat is zoo", zei De Manden. „Wat een kerel is die neef van je, Kitty 1 Hij zal dus van avond hier zijn. Dan moet ik mij haasten". „Haasten om mijnheer Alacdonald te halen—' „Om niemand te halen. Om te maken, dat ik Weg kom, meen ik. Zeg eens eerlijk, Kitty, vind Je met, dat we genoeg hebben van elkander ? Het zou zoo gemakkelijk zijn om elkander nu «jaarwel te zeggen". Zij sprong op met een kreet ; zij kon geen woorden vinden, maar haar angstige blik, bevepde handen en ingehouden snikken deden duidelijk zien, hoeveel pij„ zijn moorden haar gedaan hadden. „Nu, nu", zei hij, onrustig, alsof hij niet te Ver wilde gaan, „ik meende het natuurlijk niet Ik houd te veel van je, maar ik moet zeggen' dat ik er liever niet zou zijn als die mooie nee! fan je komt. Ik ken hem — den ouden Puritein 1 Kom, Kitty, maak er niet zoo'n drukte over, ik ga een tijdje weg met Parker en Boscawen, en kom later terug. Laat Holden je Voor een paar weken meenemen naar Fairford, totdat de zaak geregeld is. Ik zie er het nut niet van in een tweede huwelijksvoltrekking te hebben — de wet, om het eerste huwelijk te wettigen zal natuurlijk aangenomen worden en dan is bet in orde". „Maar stel eens dat lief niet gebeurt — Jtel —" „Waarom zouden we iets stellen ? Wees niet dwaas, Kitty. Ik wil holden niet ontmoeten, dat is alles. Hij is in staat om te zeggen dat ik het met opzet deed en wc zouden ongenoegen krijgen. Dat k uit zijn brief te lezen. Ik heb er geen lust in." „Gerard", riep ze uit, „je praat alsof je niet meer van me hieldt! Als je het niet doet —- als je het niet doet —" Hij was van zijn stoel opgestaan en keek glimlachend op haar neer, met een vreemden blik in zijn oogen. „Nu, als ik het niet doe ?" zei hij. „Dan zal ik sterven", mompelde zij zwak. „O neen, lieve, zeker niet. Je zult beter worden en een nieuw leven beginnen. Wees verstandig Kitty. Waarom zouden we zeuren over die vervloekte huwelijksplechtigheid. Het beste zou zijn, weg te gaan, zonder er ons druk over te maken. Wij zijn man en vrouw voor het oog van den hemel, zóoals de menschen zeggen en is dat niet genoeg?" „Neen, neen, neen !" hijgde ze, haar hand uitstrekkend alsof zij hem ver van zich wilde houden. Het is niet genoeg. Als ik niet werkelijk je vrouw ben, zou ik je liever niet weer willen zien — totdat — Hij viel haar in de rede met een wreed woord en een nog wreeder lach. „Je neef schijnt er heel zeker van dat je nu mijn vrouw bent", zei hij, „wat een wet van het Parlement je later dan ook misschien maken mag. Ik voor mij, zou het beter vinden de zaken te laten zooals ze zijn. Ik heb je een heel mooi voorstel gedaan. Je kunt met me meegaan, als je wilt. Zoo niet, nu dan ga ik mijn weg en jij kunt den jouwen gaan. Vertrouw me in alles of in het geheel niet, dat is mijn ultimatum." Hij keek, hoe ze in een hoek van de sofa kroop, haar hoofd in het kussen begroef, haar tengere gestalte schokkend door de snikken, die zij niet in kon houden en zijn gezicht vertrok eventjes. Hij was niet week gemaakt, maar hij was niet op zijn gemak, en hij wilde dat vrouwen niet zullen huilen. „Kom, Kitty", zei hij vriendelijk en legde zijn hangop haar arm, „wees niet dwaas." i Maar ze riep zoo scherp, dat hij haar niet zou aanraken en niet dicht bij haar zou komen, dat hij de schouders ophaalde en de kamer uitging, om zijn valies te pakken en te zeggen dat de dogcart voor moest komen. Hij had zich voorgenomen zijn vriend Bascawen dienzelfden avond te ontmoeten. En hij ging heen, zonder afscheid te nemen van Kitty, voor wie hij een klein afscheidsbriefje en een grooten cheque achterliet, maar geen aanwijzing van zijn aanstaand adres. „Je neef zal wel voor je zorgen", voegde hij er aan het slot bij. En het was zeker noodig, dat iemand voor de arme Kitty zorgde, want toen John Holden 's morgens kwam, vond hij haar geheel buiten kennis en in een zeer gevaarlijken toestand, terwijl de bedienden boos waren en niet wisten wat te doen en de vroegere heer des huizes heengegaan was. HOOFDSTUK lï. Mevrouw Holden doet vragen. „Ik begrijp het niet,'' zei de oude mevrouw Holden. „Ik heb tot nu toe gewacht, John, m de hoop, dat je uit eigen beweging mij de bijzonderheden zoudt mededeelen, maar ofschoon je nu al meer dan een maand thuis bent, heb je nog geen woord willen zeggen ; daarom vind ik, dat ik een vraag moet doen. „Wat wil u weten ?" vroeg haar zoon. „Ik wil weten wat dit alles beteefcent. Waarom is Catharina hier en waar is haar man ?" De zoon wachtte even en keek recht voor zich uit, alsof hij zijn antwoord overwoog. John Holden was op zijn manier een merkwaardig man. Hij was in dien tijd niet ouder dan dertig jaar, maar hij zag er ouder uit; hij had het voorkomen van zelfvertrouwen en kalmte, dat de menschel» meestal pas op later leeftijd krijgen. Hij was lang, stevig gebouwd, met breede, vierkante schouders : zijn verschijning maakte meer den indruk van vastbeslotenheid en wilskracht, dan van activiteit, maar toch ontbrak het hem niet aan energie, als die noodig v/as. Hij stond in de stad waar hij woonde reeds in hoog aanzien, om zijn eerlijkheid, zijn helder, koel oordeel, zijn onbuigzamen wil, en toen hij in opkomst was, niet, zooals nu, een rijk man, voorspelden zijn vrienden hem een nuttige en zelfs aanzienlijke loopbaan. Hij had al veel gedaan voor de firma waarvan hij deelgenoot was en het huis stond zeer in aanzien. Hij was wat de jonge meisjes een „leelijkc" man noemen. Zijn trekken waren scherp, grof en onregelmatig : zijn staalgrijze oogen lagen diep, zijn breede kaak en kin vielen meer op door kracht dan door schoonheid. Zijn mond was groot, met dunne, saamgeknepen lippen ; tusschen zijn wenkbrauwen was een rechte rimpel. Hij had een paar dunne bakkebaarden, maar geen baard of snor, en zijn dik, zwart haar was slecht geknipt en tamelijk lang. Hij kleedde zich zeer eenvoudig, maar altijd netjes en zoo wilde bij ook zijn huishouding hebben. Hij haatte wanorde en verkwisting, zoowel in denkbeelden als in daden, met doodelijken hrtat en hij was niet zacht in zijn oordeel. Over het geheel was hij een man, dien men meer achtte dan liefhad, en er waren maar weinig personen, die onmiddellijk onder zijn invloed kwamen en niet een beetje bang voor hem waren . Tot hen, die bang waren, behoorde zijn moeder echter niet. Hij leek merkwaardig veel op haar, ofschoon haar breed, slim gezicht omgeven was door een ouderwetsche, geplooide muts, en zij dik en stijf geworden was door rheuniatiek en jicht. Zij had iets vriendelijks en humoristisch in haar gezicht, dat bij hem ontbrak en haar aangenamer deed schijnen in haar omgang met de wereld. Zoo John Holden in eenig levend wezen vertrouwen had, was het in zijn moeder. En toen zij hem vroeg, haar vragen te beantwoorden, dacht hij er niet aan haar antwoord te ontwijken. De beiden zaten in de donkere, solide gemeubelde eetkamer van het huis, waar mevrouw Holden al de jaren van haar huwelijksleven had doorgebracht. JJaar echtgenoot had niet bijzonder veel voorspoed gehad, maar hij had vrij jong dit huis' buiten Fairford gekocht en het altijd gehouden, ondenks tijden van achteruitgang in den handel, toen het goedkooper zou geweest zijn het te verhuren en 'n kleiner huis te nemen. Thans echter paste het zeer goed bij de middelen en den stand van de llolden's ; en mevrouw Holden in haar gewone avondjapon van zwart satijn, met een ebbenhouten stok met gouden knop naast haar, had het genoegen iederen dag te kijken naar het rozen- eu mahoniehout, het roode, opgewerkte behangsel, de donker getinte schilderijen in breede gouden lijsten, het Turksche karpet en de damasten gordijnen, die in haar jeugd mooi en in de mode geweest waren, en die zelfs nu nog maar enkele teekenen van ouderdom vertoonden. Zij ging zelden naar den salon ; haar slaapkamer was meer gelijkvloers en zij ging weinig uit. Toch hoorde niemand haar ooit klagen over gebrek aan afleiding. Zij vond dat klagen een teekéïi van zwakheid was. John zat in een stoel aan de eettafel, met een courant voor zich. Het was Zaterdagmiddag vier uur en hij was vroeg thuisgekomen, zooals hij gewoonlijk dien dag deed, om een poosje bij zijn moeder te zitten. Hij was een goed zoon, ofschoon hij zijn liefde volstrekt niet bijzonder toonde. Maar dit deed mevrouw Holden ook niet. komstenbelastlng in Nassaustreet en Beresford place- Ze besprenkelden allo bereikbare papieren met benzine en staken dien boel in brand- Twee meisjes van 16 en 14 jaar, die naar Nassau-street op weg waren en blijkbaajr bij de opstandeMngenJioorden!, zffn jgea^ resteerd- Zij hadden groote pakketten bii zich, waarin blikken benzine zaten en revt» verpatronen. J. M. N- Jeffries van de ,J)aily Mail", die in geen vijf maanden in Ierland was geweest, werd bij aankomst Woensdag getroffen door het optimisme, (fat men te DubMn aan den dag legt- Niemand zegt nog wel „De vrede is in zicht", maar bijna iedereen is overtuigd, dat de scheuring in tfe gelederen der republikeinen begonnen is- Er zullen nog wel eens huizen worden verbrand en andere gewelddaden worden geploegd, doch dat zal dié -scheuring: slechts nog gröoter maken- Er moeten namelijk vele republikeinen zijn, die de zaken beschouwen aïe Liam Deasy- Zij vonden vroeger den Vrijstaat! een d ! ing. dat alleen op papier stond, maar langzamerhand hebben zij leeren inzietó, dat er heel wat Ieren zijn, die daar hun levert en eigendom voor over hadden. Vele republikeinen die de dingen onbevooroordeeld bekijken, moesten wel tot deze slotsom komen. Ook uit de In beslag genomen correspondentie tusschen de Valera en Miss Mac, Swiney. blijkt