Geldkoningen. Geauforis. vertaling naar het Engelsch van E. PHILIPS OPPENHEIM. door W. M. D. SPIES-VAN DER LINDEN. 40 Hoofdstuk Xril. Een Kennismaking. Hij hielp Virginia uit de auto en voerde haar het hordes op voor het groote huis in „Grosvenor Square." „Je bent toch niet bangr, lieveling?" vroeg hij. „Tk ben doodsbang," antwoordde zij open hartig. Hij legde zijn hand geruststellend op de hare. „Dwaas kind!" zei hij. „Ik weet zeker, dat je van mijn tante houden zal." De deur vloog voor hen open. Een livreiknecht stond tor zijde om hen voorbij te laten. Een oudere knecht in eenvoudig zwart kwam snel naar beneden uit 'n kleine dienstkamer. ,.Ik hoop, dat uwe Genade wel is?" zei hij. „Uitstekend, dank je Jameson," zei Mildmay. „Is mijn tante thuis ?" „Mevrouw i3 in de zitkamer uwe Genade' gSitwoordde de man met een bijna onmerkbaren blik op Virginia. „Zal i,k u aandienen ?" „Is zij alleen ?" vroeg Mildmay. „Op 't oogenblik wel, uwe Genade," antwoordde de man. Guy voerde Virginia de hall door, klopt»' op een deur en ging binnen. Een lange grijze dame zat op een sofa met een theeblad naast zich. Zij was heel knap en leek vermakelijk veel op Mildmay, wien zij haar rechterhand toestak, Guy boog er zich en - erheen en drukte er een kus op„I.ieiva tante," zei hij, „kunt u een schok verdragen ?" „Dat hangt er van af," antwoordde zij een blik op Virginia werpend. „Mijn zenuwen zijn niet meer, wat ze vroeger waren. Maar ga door." „Ik stel u misschien wel wat op de proef," zei hij, „maar er is reden voor, wat ik u later we! uit zal leggen. Ik heb een meisje meegebracht, om kennis met u te maken, juffrouw Virginia Longwortb. Ik zou graag willen, dat u veel van haar ging houden, want zij heeft, beloofd, mijn vrouwte worden." Lady Medlincourt stak Virginia een lan^e, smalle, goedgevormde hand toe, en maakte plnats voor haar op de sofa. .Hoe gaat. het, lieve?" vroeg zij, heel bedaard. „Wil je thee? Ze is afschuwelijk want ze -heeft al uren gestaan, maar Guy kan om nieuwe bellen. Dus ben je heuse!) van plan met mijn neef te gaan trouwen?" Virgin,ia hief haar oogen op en keek een oojenbli.lc in bet gelaat van do vrouw, die naast haar zat. „Ja, Lady Medlincourt," antwoordde zij. .,Ik hoop, dat u niet boos zult zijn." „Boos 1 Mijn lieve kind, ik ben nooit boos," verklaarde Lady Medlincourt. „Ik ben op een punt in mijn leven gekomen, dat ik me de luxe van aan mijn emoties toe te geven niet meer permitteeren kan. Maar je zult me, jullie tweeën, loch zeker niet kwalijk nemen, dat ik je een paar vragen doe?' „Om te beginnen weet ik je naam nog niet. Iloe heet je?" Guy leunde wat naar voren. „Zij zal over een heel korten tijd de hertogin van Novvbray zijn. Toe, vergeet u dat niet." Lady Medlincourt trok haar wenkbrauwen op. „Hoor me nu dien jongen !" riep zij uit. „Alsof ik dat zou kunnen ! Ik heb aldoor koude rillingen. Wachten jullie even. Ik zal zelf even aan Jameson order geven, om niemand binnen te laten.'' Zij liep de kamer door en zij waren eer. "■•ogenblik alleen. Zij keken elkaar aan en Guy lachte om de ontsteltenis op Virginia's gezicht. „Wees niet bang, klein vrouwtje," zei hij .Je zult best met mijn tante kunnen opschieten, daar ben ik zeker van. Zij is een beetje eigenaardig in het begin en ze heeft een gloeienden hekel om ergens haar gevoel in te tooren, maar ze is de bovenste beste." „Zij doet oppervlakkig, vind je niet ?' vroeg Virginia, „net alsof we gewoon een visite fcomen maken." „Trek 't je maar niet aan, lieveling," ani woordde hij glimlachend. „Drink je thee, dat zal je goed doen.'' Virginia schudde het hoofd. „Ik kan niet, Guy," verklaarde zij. „Ze is te bitter." „Ik zal om nieuwe bellen," zei hij, naar de bel gaande. „Toe, doe 't niet," smeekte zij, „ik vind thee altijd naar. Guy je hebt geen spijt, heb je wel?" Hij nam haar hand en lachte geruststellend. „Jou (klein gansje," zei hij. „Mag ik jo kussen ?" „Ik weet het niet goed," antwoordde Virginia. „Ik heb een soort gevoel in mijn keel, of ik 't wel prettig zou vinden — dat iemand me kuste. Ben je er heel zeker van. dat je nooit spijt zal krijgen, wat je tante ook zeggen zal ?" „Volkomen absoluut zeker!" verklaard. 1 hij. „En jij ?" „Voor mij is 't niet hetzelfde," antwoord Virginia, haar hoofd schuddend. „Ik ga niet trouwen met een kat in den zak." „Dan toch een erg lief klein katje," zei hij, zijn hand voor een oogenblik op haar schouder leggend. Lady Medlincourt kwam terug. Zij ging weer zitten en wees Guy een stoel tegenover zich aan. f „Nu zullen we voor tenminste een kwartier niet gestoord worden," reide zij, „en ik wil er alles van weten. Je ziet er heel lief uit, daar ben ik blij om, lieve," zeide zij, Virginia aandachtig aanziend. „Ik heb een hekel aan leelijike meisjes. Hoe zei je ook weer dat je naam was?" „Virginia Longworth!'' antwoordde Viirginia, terwijl zij bloosde. „Wat een lieve naam," zei Lady Medlincourt, haar lorgnon toeknijpend. „Vertel m® alles van haar, Guy." „Lieve tante," zei hij lachend, „we z'j® nog niet getrouwd." , Lady Medlincourt knikte. „Zoo!" zeide zij. „Ongetwijfeld zal er later nog heel wat te ontdekken blijven. Laat ik liet anders inkleeden. Vertel me alles wat ik weten moet, van de Hertogin van Nowbray !' „Bijvoorbeeld ?" vroeg hij rustig. - "\ „Je bent een Amerikaansche, is 't niet, kind ?" vervolgde zij. „Je hebt heel weinig 1 accent, maar ik dacht, dat ik het toch even' hoorde en zulke oogen als de jouwe zien wo hier'in Engeland niet." „Ja, ik ben een Amerikaansche, Ladf, Medlincourt," antwoordde Virginia. „Wie zijn je ouders dan ?" vroeg Lady Medlincourt. „Waar heb je elkaar ontmoet? Wie heeft je voorgesteld? Zit elkaar niet a' 3 een paar dwazen aan te kijken. Denk er aan, dat al klinken mijn vragen wat op den man af. dit dingen zijn, die ik weten moet. als iik juliie van dienst wil zijn." (Wordt vervolgd) ^ ---