NIEUWE HOOP. In den grooten, ouden moestuin van een zeer schoon landgoed zaten twee jonge vrouwen. Ieder van haar hield een zuigeling in de armen. „Ik moet naar huis, voordat het voor Hans te koel wordt", zeide mevrouw van Langendorf, „het doet mij veel genoegen uw klein meisje te hebben gezien." „En ik verheug me zeer uw kleinen jongen te hebben mogen bewonderen," antwoordde mevrouw Huisman, „maar," zoo vervolgde zij. „waarom noemt u uw kleintje Hans, daar hij toch Max heet?" „Ik vind het zoo verschrikkelijk dat zijn vijf en twintigjarige vader „de oude Max" genoemd zal worden in tegenstelling met zijn zoon, de jonge Max. "Weet u, als uw kleine Irma eens groot zijn zal " „Als ik haar maar voldoende kan opvoeden. Ik wenschte dat ik zoo flink was als u " „Nu, ik zal ook nog menig stuk moeten schilderen om mijn zoon te kunnen laten studeeren en studeeren möet hij. Al zijn voorouders deden het. Zijn grootvader geeft voor een paar paarden meer uit dan wat de geheele studie van een jongmensch ko3t — maar ons geelt hij geen cenr. Hans is een arme kerel, hij moet leeren werken. Doch nu adieu, Hanni, tot weerziens." Irma Huisman werd de oudste van een groot gezin, terwijl Hans van Langendorf de eenige zoon van baron van Langendorf bleef. Hij bracht het grootste deel van zijn kinder- en ook van ziin jongelingsjaren bij de Huisman's door en voelde zich daar volkomen thuis, ja zelfs veel meer thuis dan bij iyn eigen ouders. Aan „tante Hanni" en Irma was hij bijzonder gehecht. In den beginne verheugden de beide moeders zich zeBr in die vriendschappelijke verhouding hunner beide kinderen. Toen Hans echter groot was geworden en nog altijd het samenzijn met zijn vrienden voor hem minder aantrekkelijk was dan die andere vriendschap, dead zich de vraag voor hoe deze dan toch eenmaal zou moeten eindigen. De eerste donkere wolk aan den helderen hemel der beide kinderen vertoonde zich toen zij zoo ongeveer 16 jaren oud waren. Hans was lid van een tenniscub, die een groot veld bezat. Tante Hanni èn Irma volgden dikwijls met de grootste opmerkzaamheid zijn spel en meenden steeds in hem den besten speler te zien. Toen echter op een keer Koert van Medow, de zoon van een zeer rijken landeigenaar, in de club werd opgenomen en aan het spel deelnam, volgde Irma diens spel met nog grooter aandacht. „Wie is dat?" vroeg zij aan Hans. Hans lichtte haar in. „Hij speelt prachtig", zei Irma enthousiast. Hans werd woedend. En nog kwader werd hij, toen hij zag dat tante Hanni en mevrouw van Medow elkaar als oude schoolvriendinnen herkenden en Irma aan het voorwerp van hare bewondering werd voorgesteld. De arme Hans werd voor een oogenblikje geheel vergeten. Wie heeft den moed de moedeloosheid van een jongeling te peilen, wanneet hg ziet dat de vrouw voor wie hij steeds de diepste hoogachting en de 'grootste vereering koesterde — zijne moeder — zoo diep is gevallen dat ieder welopgevoed mensch haar minacht en haar verafschuwt. Zoover was het inderdaad met mevrouw van Langendorf gekomen. Die geestige, die flinke, vernuftige vrouw had eens een man getrouwd die beter de kunst verstond geld uit te geven dan 't te verdienen. Zij was daardoor langzamerhand zenuwziek geworden, had eerst getracht haar leed met allerlei medicijnen te verdrijven en zich ten einde raad, om haar verdriet te vergeten, aan den drank overgegeven. Toen Hans dat bemerkte was hij de radeloosheid nabij. Urenlang dwaalde hij dikwijls als een waanzinnige in de stad rond en ging ten slotte instinctmatig door de in zijn kinderjaren opgedane gewoonte naar tante Hanni. Ofschoon hij haar de oorzaak van zijn verdriet niet vertelde, vermoedde de edele vrouw, die zoo goed als een tweede moeder voor hem was, de redenen van zijn zielelijdèn. Zij troostte hem dan ook zooveel zij vermocht. Den volgenden dag zou hij zijn academieleven beginnen en men kan zich denken onder welke gemoedsbezwaren hij dit deed. Hij was een flinke jongen met donkerblauwe oogen in ziin knap gezicht, waaruit, vriendelijkheid en goedheid straalde. Hij was een zeer goed ruiter, speelde uitstekend tennis, zeilde en roeide, kortom hij was een sportsman up-to-date. Een tijd lang ging alles goed. Hij beminde Irma — als een zuster zeide hij — en haar invloed hield hem dan ook terug van alle kwade en slechte gedachten. Maar werken deed hy weinig. Ziin vader had zijn geheele leven nog niets gedaan. Hans meende eerst van het leven te moeten genieten en dan te gaan wei ken, de kosten van zijn studie werden toch immers door zijn grootvader betaald. Nu, zyn grootvader was rïik en kon dat best doen. Toen Hans zoo ongeveer een jaar had gestudeerd, kwamen Tante Hanni en Irma daar een paar weken bij familie en vrienden doorbrengen. Hier ontmoetten zij ook weer Koert van Medow en deze was zoo vol lof ove» de lieve, mooie Irma, dat Hans' ergernis bijna geen grenzen kende. Van dien tiid af ging hst verkeerd met den armen Hans. Hij verwaarloosde zijne studiën verschrikkelijk, niettegenstaande de vele waarschuwingen zijner hoogleeraren, bij wie hij zeer goed stond aangeschreven. Ja, als Irma maar niet altijd in Koerts gezelschap was geweest! Nu was hem alles hetzelfde. Zijn ouderiyk huis was hem een hel gelijk en zijn tweede tehuis had thans voor hem alle aantrekkelijkheid verloren. Het kon hem niets schelen als hij nu zooals hij dit zelf uitdrukte: „naar de baaien ging." Hjj verkeerde in slecht gezelschap, beging de eene domheid en dwaasheid na de andere en werd ten slotte van de universiteit weggezonden. Ook dat liet hem zelfs koud. Hij ging naar zijn grootvader, wien hij de geheele toedracht der zaak vertelde, doch van wien hij in onmin scheidde. Urenlang dwaalde hij rond, zijn gezicht was bleek, donkere randen had hij onder de oogen gekregen, de hoed was diep in het gezicht gedrukt. Opeens, zeer onverwachts hoorde hij Irma's stem: „O, Hans waar ben je nu geweest?" Hij antwoordde niet dadelijk, doch misschien door schaamte, wendde hij het gelaat af. Na een kort oogenblikje vroeg hij zacht: „Kan men je gelukvtenschen?" Zij zag hem met haar heldere, van vreugde stralende oogen aan en knikte bevestigend. „Gisteravond hebben wij ons verloofd. Weetje nog wat ik als kind altijd gezegd heb? Ik zei: öf ik moet een zeer rijke vrouw met een trotsche» naam worden öf ik word ziekenverpleegster. Nu zal het eerste geschieden," besloot zij, stralende van geluk. „Hm, misschien had je mij anders als verpleegster nog kunnen verplegen. Ik ga naar Afrika...." „Jij ? Studeer je dan niet meer ?«■ „Nee. ze hebben me weggestuurd, omdat ik zulk een slecht mensch ben geworden." „O, Hans! dat is niet mogelijk !" „En toch is 't waar, daarom ga ik weg. Als ze me daar doodschieten, ben ik van alles af." „Och, spreek toch niet zoo dom en onbezonnen. Je zult immers eens als een held terugkeeren, uitblinkende op allerlei gebied." Hare stem beefde. Maar hem aanraden in het vaderland te blijven, kon zij niet. Eenigon tijd later was Hans van Langendorf in Zuid-West-Afrika, waar hy in den oorlog tegen de Herero's deelnam. Twee jaren lang leefde hij daar het harde, maar gezonde soldatenleven mee onder strenge discipline. En dat gaf hem naar lichaam en geest nieuwe levenskracht. Met zijn vaderland onderhield hij zeer weinig briefwisseling. Aan zyn vader schreef hij nooit, aan zyne moeder zeer zelden omdat hy van den eerste geen, en van de tweede slechts korte nietszeggende antwoorden terug ontving. Tante Hanni en Irma schreven hem zoo nu en aan eens. Het huweliik van Irma was uitgesteld, omdat met de regeling der zaken alles niet ginp zooals men dat wel wenschte. Koert van Medow was voor langen tijd op reis gegaan. De laatste brieven die Hans van Irma ontving, werden steeds onder een gedrukte stemming geschreven, waren tamelijk kort en zeiden hem niets. Het ingespannen werk dat Hans moest verrichten, kwam goed van pas. Hij dacht nu steeds aan anderen — nooit aan zich zelf. Zyn vroegere karakter dat hem in zijn jeugd zoo gunstig deed onderscheiden keerde terug en hy was dan ook al spoedig onder zijne kameraden geacht. Menig gevecht had hij meegemaakt en steeds was hij gelukkig nog ongedeerd srebleven. Doch ook eenmaal zou voor hem het lijdensuur aanbreken. Het was kort voor zijn terugkeer naar het vaderland, dat ook hem een vijandelijke kogel trof, die hem den voet doorboorde, en terwijl hy zoo hulpeloos op den grond lag trof hem een tweede in de borst. De laatste wonde genas wonderlijk vlug, de voet daarentegen wilde maar niet beteren. De dokters dachten er aan den voet te amputeeren, besloten echter deze operatie aan meer bekwame handen in het vaderland toe te vertrouwen en zoo stuurden zij Hans van Langendorf dus zoo gauw mogelyk naar huis. Hij was nu ziek en zeer zwak, daar hjj bovendien longontsteking had gekregen. Toen hij in het vaderland aankwam, was hij half bewusteloos. Zyne moeder was ongeveer drie maanden geleden gestorven, wat hij evenwel niet wist, en zijn vader wachtte hem in het hospitaal op. Daar besloot men den voet zoo spoedig mogelijk af te zetten om erger te voorkomen. Mevrouw Huisman verkreeg twee dagen na de operatie verlof den zieke te bezoeken. Zy ken hare tranen niet bedwingen, toen zij in den zwaar-zieken man, die haar zwijgend maar met veel zeggende glimlach in de donkerblauwe oogen. tanktek, den frisschen knaap herkende die voor •en paar jaar onder zulke treurige omstandigheden het land had verlaten. Diep ontroerd zat zij bij zijn bed en sprak bemoedigende woorden. Irma komt morgen bij je, Hans," zeide zij. Zi)iie zwakke oogen helderden merkbaar op. Hans sliep dien nacht niet. De koorts werd too hoog, dat de dokter ieder bezoeker wilde verbieden, maar toch werd Irma nog toegelaten. Ook Irma had gedurende al dien tijd geleden. Hare frissche roode wangen waren verdwenen, maar in Hans' oogen was zij schooner dan ooit, toen tij bij zijn bed stond. Hij had zoo dolgraag haar een vraag willen doen, maar hij durfdeniet. ..Trek je handschoenen uit," fluisterde hij eindelijk. Irma deed het. Aan hare hand schitterde geen verlovings- of trouwring. Zij streek met de kleine zachte hand liefkozend over zijn warm voorhoofd. „Waar is Koert?" vroeg hij stamelend. Nu begreep zij ... . „In Amerika, getrouwd, antwoordde zij, door haar tranen heen glimlachend. „Goddank", stotterde Hans binnensmonds. „Geef me een zoen, Irma." Dit deed ze. Het was of eensklaps opnieuw een heldere toekomst voor zijn geest verscheen. Hij sloot rijn oogen en viel daarna in een verkwikkende slaap. Een nieuwe hoop trad de genezing tegemoet, die niet uitbleef. ---