HOE HET PROFESSOR KAPELLE BIJ HET VLINDERVANGEN VERGING. HA. PEN b'jzohdck fr AAif KAPÊtJL --- DIE MOET IK ZIEN TE VANGEN! DIE MOET IK ZIEN TE VANGEN! --- BUNA.....! BUNA.....! --- ACH ARME!!! ACH ARME!!! --- ZOO IS HET Onderwijzer: „Hoe heeten de tanden, die wij het allereerste krijgen?" Leerling: „Melktanden." Onderwijzer: „Goed; en hoe heeten d° tanden, die wij het laatste krijgen?" Leerling: „Valsche tanden!" --- ONGEVRAAGDE KRITIEK. Dr. Rijmelaar (dichter): „Zoo, en kan cte kleine Frans nu al lezen?" Vrouw des huizes: „Nog niet zeer goed, dokter." Frans: „Nu, mama, beter dan u, want u zeide onlangs nog: die gedichten van dokter Rijmelaar kan ik niet lezen." --- IN STIJL GEBLEVEN. 'Mama (zeven uur 's avondb'y: „Kom ETsJe, het is tijd voor je om naar bed te gaan. Al de kleine vogeltjes liggen al in hun nestje". Elsje (den volgenden morgen om half vijf wakker wordende): „Mammie, het is tijd om op te staan. Ik hoor dat al de kleine vogeltjes al op zijn cn de mammies van de kleine vogeltjes ook .al." --- KOOPMAN WORDEN. ader: — Dus jij wilt koopman worden, Dolf? en in welk branche? Adolf: — Totale uitverkoop. --- OM TROTSCH OP TE ZIJN. »Zie je, wat 'n trotsche houding de vrf^sw van den deurwaarder aanneemt?" „Ja, haar man heeft vandaag beslag gelegd op den inboedel van een graaf!" --- BIJ DEN PROFESSOR. — „T.Iijn raad, beste mevrouw, is,", zeide de professor tegen zijn bezoekster, ,.dat gij veel baden moet nemen, veel frissche lucht genieten en u niet te warm kleeden." „Zoo, wat heeft de professor gezegd?" vroeg haar man bij het thuiskomen zijner vrouw. „Dat ik eenigen tijd op een badplaats aan zee moet doorbrengen, daarna een reis door Zwitserland, maar vooral, dat ik zoo gauw mogelijk eenige nieuwe lichte toiletten moet koopen. --- ALLES SMOLT WEG. j ^ er: »J° n sen, het is vandaag ondragelijk Zoon: „Vreeselijk Pa, de twee guldens, die mij gisteren hebt gegeven, zijn reeds tot twee dubbeltjes weggesmolten." --- GEMOEDELIJK. Meisje (in een dorpswinkel): — Meneer hebt u ook een middel tegen zomersproeten? Winkelier (na eenig denken): — Nee, maar ik heb wel een das, die er mooi bij komt. --- MEDELIJDEN. — Beste vriend, hartelijk gecondoleerd. — Waarom? Bij mij is toch niemand dood. _ Neen, dat niet. Maar m'n vrouw heeft gisteren een nieuw costuum gekocht en nou is ze bij jou vrouw op visite om het haar te laten zien. --- GOED BEDOELD. <- Feestredenaar (op een Vee-tentoonstelling): „Mijne Heeren, zulke prachtexemplaren van runderen, als wij hier hebben, zijn er in de . geheele wereld niet. Dat hebben wij aan onzer, nijveren boerenstand te danken en daarom wijd ik een toast aan het welzijn van al het vee." --- OM DE BEURT. Tn den vollen tramwagen zit een reeds dikwijls veroordeelden gauwdief. < Plotseling staat hij op en biedt een deftigen ouden heer lachend zijn plaats aan. „Ga toch zitten, hoogedel achtbare rechter. XJ hebt mij zoo dikwijls laten zitten." --- ZONDER UITKOMST. „Waarom ga je nog niet trouwen?" „Ik kan geen woning vinden." „Ga dan bij je schoonouders inwonen." „Dat gaat nipt, want die wonen zelf nog bij !iun schoonouders in." Patroon: „Jongen, heb jij je vijf zinnen niet meer bij elkaar?" Jongen: „Neen, sinds ik bij u ben, zijn mij hooren en zien vergaan." --- IN DEN SCHOUWBURG. ■— Ja, er komt nu weer een slappe tijd aan. Mijn branche — Hoe. zoo? Doet u in parapluies of in brandstoffen ? — Nee, ik ben garderobc-cppasser. --- EEN ONGELUK MET GELUK. — Charles Dickens verdedigde eens in gezelschap de theorie, dat men nooit zoo ongelukkig zijn kan of er is altijd nog iets, waarvoor men dankbaar kan zijn. Laat mij u dit door een treffend voorbeeld bewijzen, zei Dickens. Twee mannen zouden als beschuldigd en overtuigd van moord, fce Newgate worden opgehangen. De vreeselijke morgen brak aan; het uur naderde; de klok van St. Sepulchre begon te luiden; de veroordeelden werden geboeid; de optocht naar de galg volgde; de koorden werden om den hals der ongelukkigen geslagen; duizenden mannen, vrouwen en kindéren stonden tegenover het schavot te kijken, toen op datzelfde oogenblik een stier, dien men naar het slachthuis bracht, losbrak en met de horens » vooruit op de menigte inrende. — Ik zeg maar, Jacob, zei de eene galgebrok tegen z'n college, dat wij hier goed staan. --- EEN DUUR ZITJE. Eigenaar van de boot: „Ja, meneer, dat wordt twee gulden. Vier uur hebt u daar op die boot gezeten, tegen twee kwartjes oer uur. (London Opinion) --- ONS KINDERHOEKJE Goed bedoeld! Naar het Engelsch van L. E. T1DDEMAN. Vrij bewerkt door C. E. de Lille Hogerwaard. Vervolg van Hoofdstuk II. Hij klom op haar schoot en vroeg zich af, waarom hij een jongen was, dien men geen oogenblik uit het oog kon verliezen en wat Mina en Anna daarmee eigenlijk bedoelden. Maar als Mina hem vroeg haar te beloven, nooit weer een vreemden man binnen te laten, zonder het fiaar eerst te vragen, zou hij dat natuurlijk doen. Toen Anna dien avond bijtijds weer thuis kwam en hem naar bed bracht, vertelde hij haar niets van het gebeurde met den bedelaar, want hij was bang, dat zij boos zou zijn. Hij nam zich echter stellig voor, dat hij — zoodra zijn moeder weer thuis was, — haar zou vragen, waarom hij het eigenlijk niet had mogen doen. „Moeder zal het mij wel uitleggen," dacht hij en het duurde een tijdje, vóór hij in slaap viel. Mina ging juist zijn kamer voorbij en begreep er niets van, dat hij nog met groote oogen wakker lag. „De saucijsjes zijn zeker niet goed voor je geweest met dat warme weer," zei zij. „Ik had ze je ook eigenlijk niet moeten geven." „Het komt niet van de saucijsjes", zei Rob ernstig; „maar ik lag te denken." Mina keek verschrikt. „Dat zou ik maar niet doen, als ik jou was," ging zij voort. Zij was bang, dat de kleine jongen nieuwe plannen smeedde en was er geheel niet zeker van, wat er nu weer gebeuren zou. Toen zij bij de deur was, riep hij haar terug. „Mina zei hij, „ik heb dien armen man gelukkig gemaakt, is het niet ?" „Ja, dat geloof ik wel," antwoordde Mina, „maar —" „O, alsjeblieft geen maren !" zei Rob vleiend. Hij was zóó blij, dat het hem ditmaal gelukt was iets voor een ander te doen, dat hij bang was het tegendeel te hooren. Mina dekte hem toe en zei hem goedennacht. „Mina, fluisterde Rob nog, „ik mag toch zeker wel voor den bedelaar bidden, is het niet ? Ik wil Onzen Lieven Heer om een heeleboel lekker eten voor hem vragen." Mina zei, dat zij niet dacht dat dit verkeerd was en Rob vouwde dus de handjes en nam den bedelaar in zijn gebedje op. Hoofdstuk III. Twee bezoeken aan hetzelfde adres. Het was een bijzonder warme morgen en Rob zat in de kinderkamer. Hij was bezig met potlood allerlei dieren op een stuk papier te teekenen en dacht er juist over na, of hij nu eens ©en kat of een varken zou teekenen. Al peinzende beet hij op zijn potlood, zoodat de punt er afbrak en daar Anna even niet in de kamer was, ging hij naar de keuken om Mina te vragen, een punt aan zijn potlood te olüpen. „Mina," zei hij, terwijl hij stond te wachten, „ik 'zou zoo graag met je uit willen. Je gaat vanmiddag immers uit ?" „En waarom wil je zoo graag met mij uit?" ,,Het is een geheim," fluisterde Rob." „Voor wie " «Voor Anna." „Vertel het mij dan maar, ik kan heel goed een geheim bewaren." Mina boog voorover en Rob fluisterde haar in t' oor: „Ik wil zoo graag met je uitgaan, omdat ik veel meer van jou houd dan van Anna. Ik vind haar eigenlijk heelemaal niet aardig, maar dat mag je liaar natuurlijk niet vertellen." : t : : ♦ ♦ ♦ I ♦ ♦ ♦ ♦ i „Neft, dat zal ik zeker niet doen." „Beloof je het ?" Mina beloofde het. Mag ik dan met je mee, Mina ?" pleitte Rob opnieuw. >,Ik zal het Anna eerst vragen. Praat jij er dus maar niet over en wees heel zoet van morgen." Op dit oogenblik hoorde Rob, dat Anna hem riep. Vlug liep hij dus de trap weer op en ging naar de speelkamer terug. '>Waar ben 'je nu weer geweest?" vroeg Anna. -Bij Mina. Ze heeft een punt aan mijn potlood geslepen." Rob was dien morgen heel zoet, in de hoop s middagü met Mina uit te mogen gaan. Dadelijk na tafel kwam Mina binnen. Zij gaf Rob een knipoogje, zonder dat Anna het zag. Do jongen was in gespannen verwachting- Hii hoorde Mina en Anna samen praten en het slot van het gesprek waren Mina's woorden : «Laat Rob dan maar met mij meegaan." De zaak was dus tot groot genoegen van den kleinen jongen geregeld. Hij kon bijna niet stil Mijven staan om zich te laten aankleeden. Toén zijn krullenbol geborsteld was en hij een schoon linnen pakje aan had, zag hij er keurig uit. Mina was trotsch op hem en hij gaf haar heel vertrouwelijk een hand. Mina had wel warme vingers, maar dat vond hij niet erg. Hij wandelde veel liever met haar dan met Anna, al had deze altijd een keurig witte japon aan. Waar gaan we naar toe ?" vroeg BobMina glimlachte en wilde niets zeggen. Dat was ook al niet erg. 't Zou zeker prettig zijn. Mina vitte ook niet op hem, zooals Anna altijd deed en daardoor zijn plezier bedierf. Eindelijk kwamen zij in een smal straatje, waar zij bij een heel klein huidje stilhielden. De deur stond open en zij traden er binnen. Rob werd een klein beetje verlegen, maar hij deed zijn best dit niet te laten merken. Mina's vader zat in een leunstoel- Wat zag zag hij er 'bleek en mager uit! Rob vroeg eindelijk : „Hoe gaat het met u ?" Maar de oude man was doof en dacht, dat Rob iets geizegd had over het warme weer. „Ja, 'ja jongeheer," antwoordde hij, ,,'t is wel vreeselijk warm." Mina en Rob begonnen nu te lachen, evenal i het kleine blonde meisje, dat vanuit ©en hoek der kamer hem stond aan te staren. Zij riep in het oor van haar grootvader, wat de jongen gevraagd had. Rob en het kleine meisje waren dadelijk goede maatjes. Zij was een 'jaar ouder dan' hij en kon allerlei dingen doen, waarvan Rob nog niet het minste begrip had. Hii zou al heel vreemd staan kijken, als hij een kachel moest aanmaken, terwijl Jansje — zoo heette het meisje — dit wel kon. Er scheen geen eind aan haar knapheid te komen : ze kon aardappelen schillen, den kietel vullen, het eten voor haar grootvader opwarmen en nog veel meer, maar zij kon lang niet zoo vlot lezen als Rob. ROb had dit zonder veel inspanning bij zijn moeder geleerd, terwijl Jannje slechts met veel moeile het onderwijs op school kon volgen. Jansje vertelde Rob, dat zij heel mooi zinp?en kon en toen de jongen haar om een liedje vroeg, was zij hiervoor dadelijk te vinden. Zij moest echter eerst haar pop halen oin haar onder het heen en weer loopen in slaap to wiegen. Rob wilde wel, dat hij ook zoo mooi zingen kon, want dan zou hii zijn moeder in slaap zingen, als zij hoofdpijn hadJansje's pop wa« pas nieuw. Zij had haar van een dame gekregen, die zoo nu en dan haar grootvader kwam opzoeken. Jansje hield heel veel van haar pop. Zij had haar Mina genoemd. „Wat een leelijke naam voor een pop!" riep Rob uit Maar nauwelijks had hij dit gezegd, of Jansje kwam met opgeheven hand op hem af, alsof zij hem slaan wilde. Rob begreep heelemaal niet, waarom zij op eens zoo -boos was, totdat Mina zei : „Maar Rob, ik heet immers ook zoo ! Jansje heeft geen moeder meer, alleen maar een vader en een grootvader. En ik ben haar tante. Ik moeder zoo'n beefrje over haar en daarom heeft ze haar poppekind naar mij genoemd." „O, dat wiet ik niet. Wees er maar niet iboos om," zei Rob. Jansje was nu weer vriendelijk en het bezoek ging veel te gauw om, vonden de kinderen, Op den terugweg vnoeg Rob aan Mina, hoe het toch kwam, dat haar vader heelemaal niet brommig was. Hii had immers zooveel pijn ! Mina keek heel ernstig en antwoordde : jJ'iin heeft Vader veel, maar gelukkig verliest hij er zijn goed humeur niet door." En toch kwam het door meneer de Vries Mina's Vader — dat Rob in nieuwe moeilijkheden geraakte. Door meneer De Vries en doordat zijn moeder niet thuis was. Ah Roib iets graag wilde, vroeg hij het altijd aan haar en zij luisterde steeds aandachtig naar hetgeen haar jongen haar te vragen of fo vertellen had. Het hielp hem niets, of hij Anna al iets vrpeg. Meestal luisterdo zij niet eens en zei alleen maar : „Hou je nu toch eens even stil 1" of „W ees toch niet zoo lastig met je eeuwige gevraag !" Somo, eigenlijk heel dikwijls, zei ze n ief8 anders dan : „Nee 1" Dit alles gaf Rob het gevoel, dat hij haar maar zoo weinig mogelijk moest vragen en zelf Uroordeelen, of hij iets zou mogen doen of niet. Dit was erg jammer, want hij was daar natuurlijk nog veel te klein voor. Hij ^ erveelde zich bovendien weer en moest telkens aan de woorden van zijn moeder denken, t. Was net, alsof die in een hoeLjo van zijn heirsens waren blijven hangen. Op een morgen zat hij in de keuken te kijken naar Mina, die juif^t bezig was een pudding voor haar vader to maken- Zij ha ! mevrouw Boutens geschreven, dat hij erg Pijnlijk was en Rob's Moeder had geantwoord, dat Mina maar eens wat lekkers voor hem moest klaarmaken. Mina deed dit natuurlijk graag, maar toch keek zij niet, opgewekt. „Kijk, zei zij, „nu heb ik ©en lekkeren pudding die goed is uitgevallen en waarvan mijn vader zeker smullen zou, gemaakt, maar het is vanavond mijn uitgangsbeurt niet eti die vervelende Anna wil hem niet voor mij wegbrengen, al heb ik natuurlijk aangeboden in dien tijd op jou te pasnen. Zij blijft liever thuis zitten lezen. Alles is dus voor niets geweest en mijn vader kriigt hem niet vóór morgenavond en dan is hij natuurlijk niet goed moer met dit warme weer. Och, och, wat jammer toch !" „Ja, dat is heel jammer!" zei Rob. Hij zou hem natuurlijk erg lekker vinden en er Jansje zeker een stukje van meegeven. Denk jij ook niet ?" „Natuurlijk !" antwoordde Mina- „Maar er is nu eenmaal niet ( aan te doen." Zü keek bedroefd naar den pudding en Rob begreep, hoe teleurgesteld Mina's Vader zou zün, want zij had 't hem beloofd. Plotseling viel hem iets in. „Waar wooht je vader, Mina ?" vroeg hij. „Dat ben ik vergeten." >,Kerksfraat 7, drie huizen verder dan „De Groene Draak", luidde het antwoord. „Ik herinner mii „De Groene Draak", met het mooie uithangbord heel goed," zei Rob. Mina zuchtte heel diep. „Anna zou hem 'best even kunnen wegbrengen, zei zij. „Ze weet, dat ik niet van * ♦ % drukt, springt de verborgen deur in een der muren open. Ik ontdekte het eens toevallig toen ik de kelder moest schoon maken. — Was dat vóór of na die ontmoeting met hèm? vroeg Delamar met - somberen nadruk. Zij maakte een onrustige beweging. — Het was daarna, zei zij toen. Daarvóór wist ik niets en niemand weet hier iets tot op dezen dag. Behalve.., meneer en ik. Maar nu moet ik weg. Hij greep haar bij den arm en vroeg nog: — Weet meneer De Mirandeau wat ui weet? — Neen. Ik heb altijd gezwegen. Maar laat mij nu gaan. — Zwijg dan ook verder, Meta! Hij liet haar vrij en zij verdween om den hoek van den toren. Even draalde Delamar nog. Hij voelde in zijn zak naar zijn lantaarn, naar zyn lucifers, naar zijn wapens. Hij had plotseling een gevoel of hij die noodig zou hebben. Toen naderde hy omzichtig de bewuste terendeur en opende die met den sleutel. Hij trad binnen, de deur onmiddellijk weer achter zich sluitende. Hij bevond zich in een soort voorportaal, waar een kille lucht hem tegensloeg. Delamar stak zijn zaklantaarn op en zag nu bij dat licht een zware deur. Die openende, betrad hij de breede trap naar den grafkèlder. Een doodsche stilte heerschte hier en menigeen, die in dit late uur in dit somber verblijf afdaalde, zou zeker gebeefd hebben. Delamar toonde echter geen angst of onrust. In werkelijke gevaren was hij nooit bang geweest, zou hij dan hier vrees toonen, waar men misschien spokerij, maar geen vijand van vleesch en bloed kon verwachten? In den grooten, diepen kelder was het zeer koud. Hij moest aan den voet deitrap nogmaals een deur door voor hij de plaats bereikte, waar, zooals hij nu kon vaststellen, inderdaad een vijftal doodkisten stonden, van zeer zwaar eikenhout vervaardigd. Bijna terstond viel zijn oog, toen hij zijn lantaarn hooger hield, op de door Meta beschreven kist met een dunne zerk tot deksel. Hy plaatste zich op het door haar aangeduide punt en ontdekte de bedoelde pilaar. Zeker was het geen toeval geweest, dat Meta die onderzocht! Na de ontmoeting, waarop gezinspeeld was, had de nieuwsgierigheid haar natuurlijk gedreven. En toen zij den kelder eens schoon maakte, had zij zeker zoo lang gezocht tot zij de sluiting vond Delamar liet zijn hand achter-langs de pilaar glijden, tusschen dit steunpunt en den muur. Weldra voelde , hij inderdaad eenige knobbels, schijnbaar slechts oneffenheden in het gesteente. Hij drukte er krachtig op en terstond verschoof een gedeelte van één der muren. Het was een ongewoon zware ijzeren deur, die er uiterlijk als metselwerk uitzag. De plaats onderscheidde zich in niets van het overige muurwerk en was een meesterstuk van namaking. De ruimte achter de deur was niet meer dan een groote kast, een zeer klein kamertje, waarin zes of zeven treden afdaalden, bijna een kubus met afmetingen van misschien twee en een halven meter. Eén duffe lucht drong er uit naar buiten. In het midden stond een zwarte kist, van eenig metaal, van den omvang van een zeer groote doodkist. Of hier eenmaal iemand begraven was of dat deze kist slechts had gediend als verborgen bergplaats, wist Delamar niet. In elk geval bleek wat hij zag aan zijn verwachtingen te beantwoorden, want hij knikte met eenige tevredenheid. Wat hij vervolgens deed, zou zeker iederen toeschouwer zeer verbaasd hebben. Want hij, die hier voer de eerste maal als vreemdeling kwam, handelde alsof hij deze plek volmaakt kende. Hij deed geen pogingen om de zwarte kist te opeijen, maar knielde neer aan den achterkant daarvan. Het metalen voorwerp rustte op een paar groote steenen, waarvan er één breede scheuren vertoonde. Delamar stak zijn hand in een gat onder de kist en tastte in de spleten van het gesteente. Hij kon een zacht geluid van voldoening niet onderdrukken toen hij een klein en plat voorwerpje voelde, dat h(j onmiddellijk greep en te voorschijn trok. Hij bekeek zijn vondst bij het licht van zijn lantaarn en knikte weder met voldoening. Het was een beschimmeld zakboekje, en toen hij het opende, vielen er eenige opgevouwen papieren uit. Haastig nam hij ze op en borg alles in zyn binnenzak. Terwijl hij nu de zwarte kist nog eenigszins nader bekeek en daarover gebogen stond, meende hij een geluid te hooren. Vóór hij zich nog geheel had opgericht, klonken er snelle voetstappen in den grafkelder en op hetzelfde oogenblik geraakte de deur in beweging en sloeg met een harden slag dicht.' Een oogenblik stond Delamar als verpletterd. Zwak drong tot hem door een hoongelach — De Mirandeau! Kon Meta hem gewaarschuwd hebben?... De toestand, waarin de gevangene zich bevond, kon allesbhealve benijdenswaardig heeten. De lucht in de kleine ruimte was reeds bedorven en zeer onzuiver. Zij zou binnen korten tijd zoover zijn opgebruikt, dat groote benauwdheid zou moeten intreden. Er was nergens een opening in het kleine vertrekje en de dood door verstikking leek dus nabij. Om hulp te roepen, zou niet baten. Dit kamertje lag veel te diep binnen dikke muren dan dat een roep zou doorklinken tot in het park. Als hij morgenvroeg verdwenen was, zou Meta zeker aan hem denken, maar dan zouden er misschien ïeeds een tiental uren verloopen zijn en de vraag was in welken toestand hij dan zou verkeeren Na den schrik van het eerste oogenblik verviel Delamar niet tot de wanhoop, die men in zulke omstandigheden had kunnen verwachten. Hij luisterde eenigen tijd aan de deur, die er ook aan deze zijde als een muur uitzag om zekerheid te krijgen, dat De Mirandeau zich verwijderd had. Hij klopte tegen den wand, maar kreeg geen antwoord. — Dat zal meneer tegenvallen, mompelde hij toen. Natuurlijk had hij hier met een paar dagen mijn lijk hopen te vindeji. En van mijn plotselinge verdwijning zou hij wel een mooien uitleg hebben gegeven. Ha, ha — ik ken zijn gedachten! Hy zou zeggen, dat ik, zooals hij ontdekt had, een schurk was, die alle reden had om ongemerkt te verdwijnen en dat ik hem onder mooie leuzen op grond van bekendheid in het velleden genaderd was, dat hij echter alle reden had om te gelooven, dat ik hem misleid had en hier slechts een schuilplaats had gezocht tegen de vervolgingen der politie. En Henriëtte zou er zich niet weinig over verbazen, dat zij vertrouwelijk had kunnen worden met zulk een individu. Ik zou mijn eind hier ook zeker vinden als ik niet goed was ingelicht, door hem, die hier lang geleden in nog heel wat erger omstandigheden dan de myne om het leven streed! Hij wachtte nog geruimen tijd alsof hij veronderstelde, dat De Mirandeau terug zou komen. Toen het echter doodstil bleef om hem heen en de benauwde lucht hem meer en meer begon te kwellen, ging hij tot een onverwachte daad over. Hij boog zich op den grond bij de deur en betastte daar een uitspringenden steen. Hy zocht lang tevergeefs naar iets, maar vond eindelijk een holte. — Dat is wat mij beschreven werd, zei hy zacht in zich-zelf. Wat Hauptmann in zijn nood en wanhoop eindelijk door een toeval ontdekte, zal mij gemakkelijk den uitweg banen. Het is de vraag of zelfs De Mirandeau da werking van dezen steen wel kent | Hij rukte, een vinger in de holte, aan J den steen, die nu plotseling bewoog, ter- ♦ wijl tezelfdef tijd de deur openflapte. ♦ Hoe zeer hij ook zijn zenuwen be- ♦ heerschte, toch viel er iets als een pak | van hem af toen hy weer in den graf- j kelder stond. Haastig klom hij de trap ♦ op naar de buitendeur. Hier bleek, dat | de Mirandeau er een grendel voor had I geschoven om indringen van buiten on- $ mogelijk te maken. Een snelle beweging ♦ was voldoende om het ijzer terug te la- j ten glijden en Meta's sleptel opende den ♦ weg naar de vrijheid. { De achterdeur op het bordes, waar- ♦ door hij naar buiten was gegaan, vond J Delamar nog los. Elk geluid vermijdend ♦ schoof hij naar binnen En het gelukte i hem in zijn ledikant te komen zonder | eenig gerucht, dat de aandacht kon | trekken. g — Mijn waarde gastheer moet van- $ nacht in den waan blijven, dat hij mij ♦ geknipt heeft, prevelde Delamar. Maar ♦ morgenvroeg zal ik hem verrassen. Hoe ♦ zal meneer zich houden!? | ! VIII. i Op Jacht. | Henriëtte maakte den volgenden mor- I gen de opmerking, dat de beide heeren ♦ niet matineus waren. Zij zat reeds ge- I ruimen tijd aan de ontbijttafel vóór De | Mirandeau verscheen. Onmiddellijk viel | het haar op, dat hij er bleek en ver- | moeid uitzag. * — U bent niet vroeg, merkte zij op t na het wisselen van den morgengroet. ♦ — Slecht geslapen, lichtte hij in. Een | zware hoofdpijn kwelde mij toen ik om ♦ een uur of twee wakker werd. Gevolg, | denk ik, van een onaangename ontdek- | king, die ik gisteravond voor het te- ♦ ruste gaan deed. Ik, kwam eerst tegen { den morgen weer in slaap en, zooals het ♦ dan gewoonlijk gaat — het was al laat | toen ik ontwaakte. | Bij zijn zinspeling op een onaangena- X me ontdekking had zij hem vragend t aangekeken, maar hij veinsde, dien blik | niet te zien. | — Delamar nog niet hier geweest? £ vroeg hy na een oogenblik van stilte. — Neen. Hy is ook laat. Dat is voor | de eerste maal. Tot-nu-toe was hij steeds t de eerste. | (Wordt vervolgd), j ---