Geheime Verdragen. Beklimt men den toren des tijds, dan krijgt men een overzichtelijk beeld der gebeurtenissen , waardoor het mogelijk wordt de gToote lijnen te herkennen en door te dringen tot den kern eener kwestie. Zoo ziet men op een luchtfoto duidelijk de hoofdstraten eener stad, die voeren tot de pleinen, tot het hart; de huizen, de hoornen worden tot bijkomstigheden. De golving van het gladde watervlak van den spiegel onzer gemoedsrust, veroorzaakt door de bekende Utrechtsche publicatie inzake het Fransch-Belgisch militair verdrag, is weer uitgevloeid en, al staan we thans nog niet op den tijdstoren, toch vermogen we wel te constateeren, dat we in de weken, welke achter ons liggen, te veel aandacht hebben gewijd aan bijzonderheden en te weinig aan de hoofdzaak. De algemeene aandacht concentreerde zich op de vraag, of het door het Utrechtsdh Dagblad gepubliceerde stuk al dan niet authentiek was. De Belgische autoriteiten spraken van een falsificatie, een politiek avonturier werd gearresteerd en weer los gelaten en tenslotte kwam de verklaring van onze regeering omtrent de valsdhheid van twee handteekeningen en van de documenten. Het lust ons niet uitvoerig op deze affaire, die trouwens nog versch in ieders geheugen ligt, in te gaan. Wij willen even opmerken dat de kern der zaak niet lag in het antwoord op de hierbovengenoemde vraag. Die ligt hier: er bestaat inderdaad een militair verdrag tusschen Frankrijk en België, waarvan ons de inhoud onbekend is. Er zijn inderdaad over de uitvoering van dit verdrag besprekingen tusschen generale staven van beide landen ge-: voerd, besprekingen, waarover we al even min wat weten. Het is zuiver menschelijk, dat we ons in gissingen verdiepen. Van het verdrag is de mantelnota te Genève gedeponeerd. De mantelnota is dan de Volkenbond te vergelijken met een vestiaire, waar men zijn jas afgeeft, doch die men zelve zoo spoedig mogelijk verlaat? Geenszins. Van Belgische zijde is verzekerd, dat in de mantelnota de tekst van het verdrag is neergelegd. Inmiddels zijn echter zoowel het verdag als de notulen der militaire bijeenkomsten voor ons een boek met zeven sloten. De onwetendheid is te vergelijken met de duisternis, men kan slechts voorzichtig tastend voorwaarts gaan en voelt zidh onbehaaglijk, zoolang men er zich in bevindt. Het verlangen naar licht is begrijpelijk, is logisch. Welk een nobel gebaar zou het zijn geweest, wanneer men ons licht had versohaft. Wanneer de regeeringen van Frankrijk en België hadden gezegd: Jullie maakt je ongerust over dat verdrag? Welnu, hier is dat verdrag. Er staat niets bijzonders in I En hier zijn ook de notulen der besprekingen door de staven gehouden 1 Lees ze I Doch dit is een utopie. Iets dergelijks is alleen maar mogelijk in het particuliere leven, waar de eene buurman zich gehaast zou hebben den ander gerust te stellen. Hoe jammer, dat de verhoudingen tusschen de volkeren niet wat meer op particulieren leest zijn geschoeid! Men kan den inhoud van het verdrag, het resultaat der militaire conferenties niet openbaar maken. Het is immers alles geheim I Maar was dan het afleggen van een eenvoudige verklaring: „dat Frankrijk en België in geval van een Europeeschen oorlog niet het initiatief zullen nemen om over Nederlandsch grondgebied te trekken", een onmogelijkheid? Wij zouden hiermede ongetwijfeld gaarne genoegen genomen hebben. Doch ook daartegen schijnt dat „geheim" zich te verzetten. Men acht zich principieel tot zwijgen verplicht. Geheim I Dit is de Chineesche muur, die ons nog steeds omringt, de muur, waartegen we telkens- stuiten en die ons den weg naar het licht onherroepelijk afsluit. Er is gesproken over het wantrouwen, dat in Nederland zou heerschen. Dit is niet juist. Wij Nederlanders zijn geen wantrouwend volk. Integendeel I In zijn hart weet de kalme en nuchtere Nederlander zich toch altijd nog een weinigje de idealist. Neen! De Utrechtsche publicatie gaf niet in de eerste plaats voedsel aan eenig mantrouwen, doch veroorzaakte veeleer een gevoel ven diepe teleurstelling en wrevel. Niet cn.det ons land zelve bij «lat geval betrokken scheen. Wij voelen breeder! Maar omdat het hard is, te bespeuren dat men nog zao ver verwijderd is van de verwezenlijking van een ideaal, dat veten in Nederland reeds nabij waanden: het ideaal van de wereldvrede. De verhoudingen tusschen de naties uitsluitend gebaseerd op het recht f Thans is gebleken, dat er nog altijd die onderwereld bestaat, waarin geheime verdragen en besprekingen, geheime diplomatie, spionnagediensten en alles wat het licht schuwt, welig tieren. Al die wangedrochten, die reeds zooveel ellende over de menschheid gebracht hebben, ze zijn nog springlevend. De geschiedenis der Utrechtsche publicatie zij een aansporing om in dit opzicht schoon schip te maken F Zij leert ons, dat de vredesvrienden, en dat zijn wij Nederlanders allen, den strijd moeten aanbinden tegen alles wat „geheim" is 1 ,Geheim" is een bondgenoot van „oorlog" I Laten wij in den Volkenbond onze waarschuwende stem doen hooren tegen dat „geheim . Alleen in het volle licht der openbaarheid kan de vrede gedijen ï --- De vier gedenkwaardigejaren van de Familie Van der Velde door JAN VAN MERLENSTEIJN. 9 Donderdag Een aantal hooge offcieren werden aan ons voorgesteld, terwijl Corry door de jongere generatie zoo werd belegerd, dat de arme Humberton Jr. gedurende den geheelen avond slechts twee dansen met haar kan bemachtigen. Het feest was een succes en de stemming steeg van uur tot uur. Plotseling — het was reeds na middernacht — kwam een ordonnans en reikte sir Arthur een telegram over, dat deze voorlas, waarbij zij voorhoofd zich fronsde. Terstond daarop verontschuldigde hij zich beleefd en trok zich terug. Van dit oogenblik af begon er een eigenaardige stemming in het vertrek te heerschen. Nu hier, dan daar werd een van de hooge officieren weggeroepen, anderen Weer verlieten de „Bulwark" om zich op hun schepen te begeven, kortom, er was een soort electrische spanning in de lucht. Wij — vader en ik — waren juist met den commandant van een kruiser aan het praten, toen een adjudant van sir Arthur naar ons toekwam en ons verzocht hem te volgen. Hij leidde ons naar de hut van zijn chef, waar wij een aantal officieren verzameld vonden. Toen wij binnentraden, sprak sir Arthur onmiddellijk: „Mijne heeren, u zult mij wel gelooven als lk zeg, dat ik niets zoozeer wensch te vermijden als juist tegenover u ongastvrij te schijnen. Maar jammer genoeg, is er iets gebeurd, dat mij dwingt den dienst op den voorgrond te stellen. Zooals bij alle Chineesche onlusten is ook ditmaal de oude erfelijke kwaal aan deze kust, het zeerooversdom weer opgeleefd. Onze marconisten hebben een telegram van de passagiersboot „Prince of Cumberland" opgevangen. Dit telegram luidt: „Als koeli verkleede zeeroovers uit het tusschendek overvallen officieren; kapitein na heldhaftigen tegenstand gedood. Wij hebben honderdzestig vrouwen en kinderen en achten negentig mannelijke passagiers aan boord. Het schip is in handen der roovers. Ook de eerste officier " Hier breekt het telegram af, zoodat ik ernstige bezorgheid voor het leven van den dapperen marconist koester. Gij ziet dus, mijne heeren, dat ik gegronde redenen had om het feest te onderbreken. Wij zullen drie van onze snelste torpedojagers uitzenden om de „Prince of Cumberland" zoo mogelijk nog in te halen, vóór de zeeroovers het in een van hun schuilhoeken gesleept hebben." ,Kent u de ligging van het schip?" vroeg vader. „Ongeveer. Toch zal het noodig zijn dat onze schepen zich waaiervormig verdeelen om de boot te vinden. Hij is hedenmiddag van Tsing-Taou afgevaren, zoodat wij dus een aan knoopingspunt hebben." „Misschien zal het mij mogelijk zijn, u hierbij te helpen, sier Arthur", zei vader. „Hulp van uwe zijde, mijnheer Van der Velde, zal onze marine nooit weigeren. Evenwel is het mij niet heelemaal duidelijk, op welke manier u ons ditmaal behulpzaam zou kunnen nijn." „Ik geloof dat u op het oogenblik slechts over een klein aantal vliegtuigen beschikt, sir Arthur.' „Dat is iioo. Wij verwachten pas in ongeveer 10 dagen nog een transport uit Indië." „Daarom zult u waarschijnlijk niet graag een van de weinigen, die u op het oogenblik ter beschikking staan, willen missen. Zooals u weet, hebben wij op de „Zwaluw" een kleine eendekker, die zoowel zeer betrouwbaar als ook zeer snel is." „Ah, nu begrijp ik het ! Ik zou met het grootste genoegen van uv.' aanbod gebruik maken, mijnheer Van der Velde, als ik niet vreesde, dat uw „Zwaluw" niet genoeg knoopen aflegt en daarom misschien onze torpedojagers op de achtervolging zou ophouden.* - Ik kon slechts met moeite een glimlach onderdrukken en teen vader, die zijn gelaatstrekken altijd in bedwang heeft, met een heel onschuldig gezicht vroeg : „Varen uw torpedojagers dan sneller dan vijf en veertig knoopen, sir Arthur ?" toen kon ik mij eenvoudig niet meer inhouden en moest, temidden van hun verbaasde gezichten, hardop lachen. De heeren stonden vader met onverholen verbluffing aan te kijken, hcewel hij de werkelijke snelheid van het jacht niet minder dan acht knoopen tekort had gedaan. Dat kon hij gemakkelijk doen want de torpedojagers hadden zeker geen grootere snelheid dan acht en dertig of op z'n allerhoogst veertig mijl. Eindelijk herstelde sir Arthur zich en zeide: „Ik moet u vragen mij te verontschuldigen, mijnheer Van der Velde. Ik heb uw kunst als scheepsbouwer onrecht gedaan. Maar ik moet toegeven, u verstaat het de menschen te verrassen. Op zoo'n snelheid van uw jacht was ik niet voorbereid. Ik had haar op acht en twintig knoopen geschat. Zocals de zaak nu staat, bent u veel vlugger dan wij en ik zal u zeer dankbaar zijn, als u ook deze reddingsexpeditie leiden wilt en wel op die manier, dat .u onze schepen vooruit vaart." En zoo werd afgesproken. Wij zochten onze dames en Gerard weer op en deeJder. hun den stand van zaken mede. Gerards oogen schitterden van pleizier en hij zei zachtjes tegen ons: „Het zou kinderspel zijn als wij niet het bestaan van onzen concentrator geheim moesten houden. Dat is een veel moeilijker probleem dan de redding van den „Prince of Cumberland." Zoowat een half uur later voeren wij aan den spits van drie torpedojagers uit de haven van Shanghai. Eerst bepaalde Gerard met behulp van den concentrator de richting waarin de „Prinee of Cumberland" zich voortbewoog. Dit was geen bijzondere kunst want hy had niets anders te doen clan zijn gedachten op het vinden van het schip te concentreeren Daar het zoemen in het apparaat, zoo gauw hij het gewenschte object bereikt had, sterker en hooger werd, was dus de richting gauw gevonden. Vader las de richting vervolgens van het scheepscompas af en gaf den stuurman den juisten koers aan. Gerard was nog eenige oogenblikken met den concentrator bezig, toen kwam hij uit de hut. „Wat nu?' vroegen wij allemaal. „Slapen gaan", zei hij kert. „En wie morgen vroeg bij de Klopjacht wil zijn moet zicli om zes uur laten roepen." Hij liet zich niet verder uitvragen en ging naar bed, zoodat wij goed- of kwaadschiks zijn voorbeeld wel moesten volgen. George Humberton en Corry bleven evenwel nog een poosje op dek zitten. Humberton Jr. had n.1. verlof gekregen de expeditie op ons jacht mee te maken. Men had hem Vader als „adjudant" meegegeven. 's Morgens om zes uur waren wij weer voltallig aan dek, hoewel wij pas om twee uur waren gaan slapen. Cory verscheen tot aller verbazing in haar lederen vliegcostuum, wat vooral George Humberton bijzonder goed scheen te bevallen. Op onze verbaasde vragen antwoordde zij eenvoudig: „Ik denk er niet aan mij er buiten tc laten sluiten." „Jullie weet zeer goed, dat ik minstens evengoed vliegen kan als Gerard en Dirk. Ik vlieg en een van jullie gaat mee om uit te kijken." Zij zette het ook werkelijk door en ik richtte het zoo in, dat zij den overgelukkigen Humberton meekreeg. Toen ik haar bij het instappen hielp, kneep zij mij in den arm en fluisterde mij in het oor: „Je bent toch een schat, Dirk." Direct daarna stapte Gecrge in. Die kneep mij in den anderen arm en fluisterde mij in het andere oor: ,Thank you, old dear." Waarom moeten toch verliefde menschen anderen altijd knijpen ? Den volgenden dag had ik op iederen arm een blauwe plek." Onze eendekker de „Mug" was een soort amphibie, hoewel ook niet in de letterlijke beteekenis van het woord. Wij hadden er n.1. twee onderstellen voor. Een met raderen voor landvluchten en een met sigaarvormige luchttanks voor vluchten boven water. Ditmaal kreeg zij natuurlijk de luchttanks en werd met beide inzittenden door midde: van een van onze scheepskranen te water gelaten. De drie torpedojagers waren intusschen aangekomen, en het schouwspel, dat Corry als bestuurster van het vliegtuig fungeerde, veroorzaakte een geweldige nieuwsgierigheid. Alle borstweringen stonden -vol, toen zij in een snelle vaart opsteeg. Het duurde geen twintig minuten, of daar .zagen we de „Mug" in bet allersnelste tempo, waartoe de motor in staat was, terugkomen. Zij landden bij den eersten torpedojager en wij zagen dat George, heftig gesticuleerend, hun iets toeriep. Onmiddellijk daarop werden hem op een stang verschillende voorwerpen toegereikt, die wij niet konden herkennen. Dadelijk steeg de „Mug" weer op, terwijl wij allen met grootst mogelijke vaart volgden. In een half uur zagen wij aan den horizon een schip, dat, toen wij naderbij kwamen, werkelijk de „Prince of Cumberland" bleek te zijn. Om het schip heen, dat zonder vaart op de zee dreef, lagen vier groote Chineesche dsjchon ken met karakteristieke drakenzeilen waarvan de inzittenden in alle mogelijke houdingen met doeken voor de oogen, verspreid zaten, ter wijl twee andere dsjchonken juist aan den horizon verdwenen. Zij kwamen niet ver, want tegelijkertijd waren de torpedojagers erbij en een van hen begon hen direct te achtervolgen De twee anderen verwijderden de zeeroovers, die de „Prince of Cumberland" bemachtigd hadden, van boord. Deze zagen in dat tegenstand waanzin geweest zou zijn, en schikten zich met Oostersch stoicisme in hun lot. Uit de vertellingen van Gerard, onze twee vliegers en de gevangenen reconstrueerde ik het geval op de volgende manier : Gerard had gisteravond met den concen • trator niet alleen de richting waarin zich de „Prince of Cumberland" bevond, bepaald, maar ook zijn machines geblokkeerd, zoodat het schip zich onmogelijk verder kon bewegen. De piraten hadden klaarblijkelijk met hun helpers afgesproken dat zij de „Prince of Cumberland"' naar een bepaald punt aan de kust zouden brengen, waar zij dan voornemens waren de vrachtgoederen te ontschepen. Natuurlijk waren de passagiers beroofd geworden en waarschijnlijk hadden eenige van hen nog als gijzelaars mee moeten gaan. Toen de „Prince of Cumberland" te lang uit bleef, was een afdeeling zeeroovers hem tegemoet gevaren, wat echter door Gecrge en Corry werd bemerkt. Daar ons vliegtuig natuurlijk wapenloos was, vlogen zij snel terug en George haalde een paar traangasbommen, die hij nog juist voor de dsjschonken de „Prince of Cumberland" bereikt hadden, op hen neerwierp. Hiermee ontwapende hij vier van de zes piratenschepen, terwijl de twee achtersten, toen zij den aanval zagen, rechtsomkeert maakten en op de vlucht gingen. (Wordt vervolgd.) --- Uit het Parlement. TWEEDE KAMER. Den Haag, 23 April. I De „goede kans" van het finantieele ontwerp. 't Blijft met Minister De Geer's ontwerp, regelend de finantieele verhouding tusschen het Rijk en de Gemeenten, volkomen „naar wensch" — namelijk: van de Regeering — gaan. Het wetsontwerp blijft „goede kans maken." De Katholieke afgevaardigde Van Vuuren vervolgde zijne rede tot diep in den middag. Hij wees erop, dat het door vader Staat stelselloos belasten der gemeenten met maatregelen voor zelfbestuur oorzaak is van de finantieele misère in zoovele gemeenten. De heer Van Vuuren wil in de toekomst geen voorstellen, de gemeenten-uitgaven berokkenend, waar voor ook de Minister van Binnenl. Zaken — de natuurlijke beschermer van de gemeenten, — niet zijne medewerking heeft verleend. De afgevaardigde juicht ten zeerste toe, dat het ontwerp aan de gemeenten hun eigen^belastingen geeft. Zoo gaan — weet men — de Grond- en Personeele belasting naar de gemeenten over. De Regeering had nog een stapje verder kunnen gaan en de heer Van Vuuren hoopt, dat zij de amendementen, zich in die richting bewegend, zal willen aanvaarden. Door opcenten op de fondsbelasting is echter feitelijk de Gemeentelijke Inkomsten-belasting weer via achterdeurtje binnengelaten. Zou de ongelimiteerde gemeentelijke Inkomstenbelasting weer worden hersteld; dan zou de heer Van Vuuren moeten tegen stemmen. De gelimiteerde (beperkte) nivelleering van den belastingdruk is een der groote punten van deze wetsvoordracht. De voorgestelde classificatie keurt de afgevaardigde af. Hij is voor uniforme aftrek voor noodzakelijk levens-onderhoud. De grondgedachte van het wetsvoorstel is hem sympathiek. De overgelegde cijfers, gegevens, zijn volkomen naar zijn genoegen. Ook de Chr.-Historische landbouwer Bakker noemde het ontwerp eene „gelukkige regeerings-daad. ' Hij had ook zijn bezwaren. Gelooft, dat tal van gemeenten er niet zullen komen ook met deze wet. Hij ducht moeilijkheden tusschen provincie en armlastige gemeenten. T. o. der classificatie is hy 't met den heer Van Vuuren eens. En met deze roept de heer Bakker uit: „Bovenal moet het gevaar van een eigen Inkomstenbelasting der Gemeen ten worden ontweken." Mr. De Wilde, de Anti-Revolutionaire financier, wethouder van Den Haag en bestuurder van de residentiale schatkist, constateerde dat het ontwerp zal worden aangenomen, óók wijl men langer uitstel vreest. Maar : ook de wetsvoordracht is naar 's heeren De Wilde's zin. De afgevaardigde betwist dat de autonomie der Gemeenten door het ontwerp wordt aangerand. Ware dit zoo, het anti-revolutionair program zou hem beletten, er zijn stem aan te geven. De egalisatie van belastingdruk en het de burgers beschermen tegen vexatoiren druk (buitensporige heffing op het Inkomen) zijn (aldus mr. De Wilde) groote voordeelen van het ontwerp. Op de bescherming, zooeven genoemd, is — zei hij terecht — nog heelemaal niet in dit debat gewezen. Ook hij heeft tegen de classificatie voor aftrek voor eerste levens-onderhoud zeer ernstige bezwaren. Hij vroeg, welke bezwaren er bestaan tegen eene gelimiteerde Gemeentelijke Inkomstenbelasting. Wij beleefden het schouwspel, dat Mr. Oud, de Vrijz.-Democraat de Minister hulde bracht voor zijn ontwerp. Mr. Oud, die zóó vaak ln belastingzaken — gelijk hij zelf in herinnering bracht — lijnrecht tegenover Z. Exc. stond ! Vooral het prijsgeven van het vergoedingsysteem is den afgevaardigde welkom. Ook Mr Oud gevoelt veel voor eene gelimiteerde Gemeentelijke Inkomstenbelasting. De Anti-Revolutionaire Arnhemsche Wethouder Smeenk erkende mede, dat de omstandigheden dwingen dit zeer-urgente ontwerp te aanvaarden. Ook hij betwist, dat het de Gemeentelijke autonomie aanrandt. De behandeling dezer wetsvoordracht brengt Minister De Geer aan het eind van zijn driejarig premierschap wèl genoegelijke uren — vertroosting voor veel verduurde en geleden miskenning. 't Is niet uitgesloten dat Z. Exc. morgen, V/oensdag, aan het woord komt. • • EERSTE *KAMER. Van de Radio. De senatoriale vergadering begon met eene geruststelling van den Voorzitter, tot Dr. Wibaut gericht, dat er achter het van de agenda voeren van de Goedkeuring van het in Maart 1925 te Brussel tusschen Nederland en België gesloten Verdrag betreffende de territoriale rechterlijke bevoegdheid betreffende het faillissement en de ter-uitvoerlegging van rechter Hjke vonnissen — „niets bijzonders steekt." Deze zaak houdt slechts verband met de regeling van werkzaamheden der Kamer. Op 7 Mei a.s. komen de ontwerpen-v. d. Heuvel en Ziektewet in de af deelingen, 't Hierbovenbedoelde ontwerp zal ook nog wel vóór het Zomerrecès moeten worden afgedaan. Nadat het ontwerp tot wijziging van de Invaliditeitswet was goedgekeurd, kwam de Begrooting-Posterijen, T. en T. heden op fiet senatoriale tapijt. N.a. van opmerkingen, dooiden Soc.-Democraat Hermans gemaakt, zei Minister v. d. Vegte, dat het stelsel om door de Post huis aan huis drukwerk te doen bezorgen al lLng in andere Europeesche landen gebruikelijk is. Uitgesloten zijn slechts politieke en godsdienstige geschriften, omdat daar velen bezwaar tegen heüben. Deze zaas is nog in onderzoek bij den Postraad. De Minister meent, dat deze dienst moet worden afgeschaft of wel: algemeen gemaakt. Mevrouw Pothuis—Smit kreeg te hooren, dat — wat de samenstelling van den Radioraad betreft, de Minister nog steeds meer ervan overtuigd is, dat het juist was, de Radioleiders buiten de Radioraad te houden. Zakelijk gezien — zei Exc. v. d. Vegte, — is de samenstelling van den huldigen Raad de eenige waarborg, dat er zaken worden gedaan. Binnenkort zal de Radioraad met zijn advies Inzake de billijke verdeeling van den zendtijd gereed zijn. De Senaat zal vermoedelijk morgen, Woensdag, op vroeg uur door zijne Jongste agenda komen. Ik meld U nader over de „finale." TRIBT7NTJS. --- BINNENLAND. SCHUTTEVAER TERUGGEKEERD. Dinsdagavond is het stoomschip NieuwAmsterdam van de Holland—Amerika-lijn met den heer Schuttevaer, zijn reismakker L. v. d. Laan en de reddingsboot Schuttevaer aan boord voor de Wilhelminakade te Rotterdam aangekomen. Aan boord van het schip hebben wij den heer Schuttevaer een oogenblik gesproken over zijn ervaringen met zijn boot, meldt de N. R. Crt. Aan het daaromtrent in dat blad voorkomende verslag is het volgende ontleend: Den 2den Januari is hij van Plymouth vertrokken met de heeren L. v. d. Laan c:i P. Meyer aan boord en na drie dagen mooie Oostenwind, plenty bries, kwamen de zeilers in de Golf van Biscaye, waar zij in echt voorjaarsweer geraakten. Door een verkeerde zee ging het zeil over en daardoor geraakte het kompas onklaar. Daarop ben ik — aldus de heer Schuttevcer — de kust gaan opzoeken, onderweg het compas zoo goed en zoo kwaad als het ging met koperen schroefjes (ijzer mag men natuurlijk niet gebruiken) en leer repereerend. Een blikken bus verving onze lichtinstallatie. Toen het compas eenmaal gerepareerd was, wisten wij niet of het goed wees en zoo zijn we in plaats van te Lissabon in La Coruna aangekomen, waar wij allervriendelijkst zijn terecht geholpen door den consul. Van hem kregen we kustkaarten — wij zelf hadden alleen route-kaarten — waarmee jvij tot Vigo konden komen. Den 13en Januari zijn wij van La CortN na vertrokken en voordat wij Lissabon be reikten hebben wij een stormnacht mee» gemaakt, welke ik niet weer begeer te beleven. Rotsen en nog eens rotsen voor da kust en wij moesten zeilen om de boot uit de kust te houden. De boot tolde als een watermolen maar met het gemeenste weer hebben wij geen water aan dek gekregen. In Lissabon hebben wij water ingenomen. Op 18 Januari ging het weer verder. Na twaalf dagen goed weer kwamen wij tengevolge van deining en misschien ook doordat het compas niet goed wees, 500 M. ten Westen van de Azoren uit. Daarna zijn we weer in vreeselijke stormen geraakt, waardoor de boot naar het Zuiden werd omgelenst. Drie dagen en drie nachten heeft het geduurd, toen wij tenslotte merkten, dat wij Zuidelijk Z3ten. Wij waren al aardig door onze proviand heen. Twintig dagen lang hebben wij zuinig geleefd van wat rijst, in water gekookt. De bruine boonen waren duf geworden, het water was bijna op. Ik kauwde grauwe erwten, rauw, als tabak, en het beviel me best. De jongens hebben het ook geprobeerd. Op 18 Maart pikte de Marqués de Co» millas 'ons op. Wij konden geen bestek maken, maar later hoorden wij, dat wij 470 mijl van de Canarische eilanden gezeten hadden (27° 14' N.Br.; 23° W. lengte). Het had nog heel wat moeite gekost voor het Spaansche passagiersschip gepraaid was. Wij hadden namelijk een lap in petroleum gedrenkt aan een stok in brand gestoken en toen hadden ze ons eerst voor een brandend olieschiD gehouden. Men was bang voor ontploffingen en daarom trachtte men eerst weg te komen. Wij zeilden hen echter na en tenslotte kwamen wij met schip en al aan boord. De Spanjaard bracht ons naar Porto-Rico en vandaar zijn we met de San Lorerizo naar New-York gebracht. En te New-York bleek dat Meyer een aanbevelingsbrief van den consul als souvernir had weggeven aan iemand te Porto-Rico. Daarom moesten wij met het eerste het beste schip naar Nederland terug. Meyer is in Amerika achtergebleven; v. d. Laan en ik zijn met de Schuttevaer teruggekomen. ONVOLWAARDIGE ARBEIDSKRACHTEN. Het Tweede Kamerlid de heer I. H. J. Vos heeft den Minister van Arbeid, H. en N. de volgende vragen gesteld : Is de Minister niet van meening, dat het van belang is, dat in de commissie voor Sa bestudeering van het vraagstuk der onvolwaardige arbeidskrachten, een vertegenwoordiger van de Rijksverzekeringsbank zitting heeft en is de Minister bereid, te voorzien In de leemte, door een vertegenwoordiger van de R.V.B. nog in die commissie te benoemen ? DE JOODSCHE INVALIDE. De heer L. van Esso Bzn., te Amsterdam overleden, heeft aan de Joodsche Invalide aldaar een legaat vermaakt van ƒ2000. —n — DE RUÏNE VAN HET PALEIS VOOR VOLKSVLIJT. Gistermorgen tegen het aanbreken van den dag is de peristyle van het Paleis voor Voircsvlijt door «en stoomlier omver getrokken. Het geheel uit ijzer geconstrueerde gevaarte kwam in gedeelten omlaag. Eenige groote stukken stortten op de spandraden van de electrische tram, die afknapten, met het gevolg dat een gedeelte van het net, waarop geen stroom stond, op het asfalt terecht kwam. Deze averij was tegen het uur, waarop de trp.mdienst weer aanving, hersteld. Vannacht zou het nog overeind staande gedeelte van den Oostelijken vleugel van het rtgebrande Paleis aan de beurt zijn. Het lag in de bedoeling eerst het geheele dradennet van de tram in de omgeving te i!cmonteeren en op het Frederiksplein, in het Oosteinde en in de Galerijen zou dan niemand toegelaten worden NIEUWE UITBREIDING DER N. S. F. Dezen zomer zal de Nederlandsche Seintoestellen Fabriek (Radio N. S. F.) te Hilversum weer een nieuwe groote uitbreiding ondergaan ; de werkoppervlakte, welke thans ongeveer 12.000 M2. bedraagt, zal op ongeveer 20.000 M2. worden gebracht. Vooreerst zal een nieuwe fabrieksruimte worden gebouwd, welke ongeveer 3200 M2. zal beslaan cn rondom gaanderijen voor kantoorlokalen enz. zal bevatten. Aan de overzijde van de J v. d. Heijdenstraat, achter het cantinegebouw, zal een modern ingericht en stijlvol ontworpen laboratorium verrijzen, 55 M. lang en met twee verdiepingen. Voor de afdeeling houtbewerking zal ook een nieuwe werkruimte, waarbij tevens een groote houtloods, beschikbaar worden gesteld. Verder zullen worden gebouwd een z.g. hoogspanningsruimte, een werkplaats voor het onderhoudspersoneel, een opslagbergplaats voor materiaal, emballage enz. en een nieuwe garage. NOG JUIST OP TIJD 1 Gistermorgen geraakte een 3-jarig jongetje te Borculo soelenderwijze in de rivier de Berkel. Toevallig passeerde Dr. Schey. Hij sprong het knaapje na en wist het boven te brengen. Hij paste geruimen tijd kunstmatige ademhaling toe en mocht er in slagen de le\ err.geesten weer op te wekken ! DE RAMP VAN DE „R. O. 42" Te Maassluis is bericht uit IJmuiden ingekomen, dat door één van de visscherij terugkomende schepen een lijk is aangevoerd. Na ertderzoek is gebleken, dat het was het lijk van Johs. van Wolferen, een lid van de bemanning der ,,R. O. 42", den Rotterdamschen molorbotter, die sinds 18 Maart werd vermist. Men neemt thans aan dat de botter met de vier opvarenden vergaan is. —-O—DOODELIJKE AANRIJDING. De 69-jarige A. V. alhier reed op zijn rijwiel van Hilverenbeek naar Diessen toen een auto van de Benzinemaatschappij Texaco hem achterop kwam. Op het laatste moment week de man verkeerd uit, waardoor de auto hem raakte en de fietsrijder tegen den grond werd £• slingerd. Met een hersenschudding werd de ongelukkige in bewusteloozen toestand in een nabijriind woonhuis binnengedragen, waar hij in t!en afgeloopen nacht aan de gevolgen overleden is. O BRAND IN EEN CARTONNAGEFABRIEK. Gistermorgen brak te Oosterbeek brand uit in de cartonnagefabriek van de firma Van Achteren. De fabrieksbrandweer van de Chloorfabriek Wennckes en Van Eek was sooedig ter plaatse en gaf het eerst water. Daarna verscheen de Oosterbeeksche brandweer met een motorspuit. Daaar de druk op de waterleiding te zwak was kon* men slechts met twee stralen water geven. De fabriek, die 40 man personeel omvat, is nagenoeg geheele uitgebrand. De oorzaak is onbekend. Verzekering dekt de schade. De wasproductenfabriek „De bijenraat" vatte eveneens vuur, doch kon behouden blijven. TE WATER GERAAKT. Op de Oudeschans te Amsterdam is gisteren een met een paard bespannen wagen te water geraakt. Het ongeval moet worden toegeschreven aan het feit, dat het paard schrok, doordat twee spelende jongens met een autoped langs schoten. Paard en wagen en de koetsier kwamen in het water terecht. De koetsier geraakte bovendien bekneld tusschen den bok en een woonschuit, die bij den wal lag. Door voorbijgangers werd de man uit zijn benarde positie bevrijd. Hij had verschillende hoofdwonden en was bewusteloos toen hij op den wal getrokken werd. In vrij ernstigen toestand is hij naar het Binnengasthuis vervoerd. Het paard had den zwaar beladen wagen op het lichaam gekregen en was gestikt. De reddingswagen van de brandweer heeft onder groote belangstelling van het publiek den vrachtwagen en het cadaver op het droge getrokken. --- „Nee, Ka, 't schiet niks op met me man „Nee, Ka, 't schiet niks op met me man sun vioolles. Ze wille op de lommerd niet dat hij daar komp studeere." ---