De hooge, droge Gronden. Wanneer men voor eenig gewas 'n voldoende bemesting heeft toegepast en de gewone grondbewerking heelt doen voorafgaan, wanneer we daarnaast voldoende acht geven op de noodige onkruidbestrijding. dai> hebben we, met he.t oog op den te verwachten oogst, gedaan, wat algemeen gebruikelijk is. Maar voor onze hooge^ droge zandgronden, zooals er zoovele op onze heidevelden, als ontginningen voorkomen, bestaa er nog 'n andere factor, waarvan het op zekere tijden niet of zeer onvoldoende aanwezig .zijn arts leelijke parten speelt en die goede bemesting en gewone bewerking dikwijls fn hun overigens goede werking terugzet. Het is het waiter, of liever het watergebrek, dat daar zoo dikwijls de oorzaak is van minderwaardige oogsten- Ieder kent ze, zoovele van die perceelen, die in het voorjaar aanvankelijk iets lijken, die, bij eenigen tijd van scherpe droogte, zooals die gedurende eenigen tijd meestal in het voorjaar wel voorkomt, al aftakelen, en 'n terugslag krijgen, of wel, waar het gewas bij zomerwarmte en tijdelijk te lang uitblijven van regen, ernstig in hun groei benadeeld worden. Nu is het wel opmerkelijk, dat bij 'n gemiddelden regenval van '11 kleine 700 m.M. in het jaar, zulke gronden op zekere tijden nog een te kort aan water hebben. Maar, men vergete niet, dat uit die gronden rechtstreeks veel verdampt, dat het eibsorbtievermogeii niet groot. — maar veeleer zeer klein is; (tal veel naar de diepte gaat en dat h)| het algemeen bij het te veld staande groene gewas door de verdamping in bt»d en stengc; een aanzienlijke hoeveelheid va ter verdampt. Jn verband met dit laatste ziet men dan ook dikwijls, dat, zoolang 't gewas laag te velde staat, de toestand houdbaar is, maar daarentegen bedenkelijk begint te worden, als 0e loof- of stengelontwikkeling is toegenomen. Dergelijke gronden stellen strengere eiscben aan onze erondbewrkir.'g en verdere behandeling. Wij moeten in 't algemeen daar zooveel mogelijk water opvangen en daartegenover door bepaalde handelingen het waterverlies zooveel mogelijk tegengaan, opdat men gedurende den groeitijd, een grooteren ■watervoorraad kan behouden. Tn het algemeen kan men «Is regel stellen: 'Gia zulke gronden in den herfst reeds diep bewerken en waar dat niet gebeurd is en men met zomergewassen te doen heeft, daar dan neg "n diepe bewerking in den winter of zeer vroeg in het voorjaar, om dan later, als in het voorjaar gepoot of gezaaid moet worden 11 zeer ondiepe grondbewerking toe te passen. En dan gedurende den winter tot vroeg in het voorjaar late men het aldus diep geploegde perceel in de ruwe vurg liggen, om bet zooveel mogelijk en diep water te doen opvangen. Tegelijk trachten we het hunmsgehalte te vermeerderen, door onderploeging van stalmest, of liever nog, van een groergewias. Het laatste is niet alleen uit '11 fcemestingsoogpunt voordeeliger, maar met bel oog on het waterhoudend vermogen nok beter. TMe groengewassen toch wortelen over het algemeen zeer diep. Maar, waar ze afgesneden worden bij de ploegbewerking, rotten de achtergebleven worteldeelen langzaam weg, vormen een goede voedingsbron, maar tegeliik meer voebthoudende plaatsen en daarbij waardevolle capfllairen, die bet vocht opvoeren tot het te veld staande gewas Is het voor een zomergewas — en dat zi.tn dan aardappelen, want haver is op zulke gronden niet geëigend, dan laten wij de groene massa liever op het land tot ontbinding overgaan, om die later onder te brengen, of wel laten liggen, tot het vroege poten, _ om dan het pootgoeö er zoo onder te strijken- Dat geeft, dikwijls zeer goede resultaten, als men dan maar zorgt, dat men, bij eenige afdroging, direct gaat rollen met 'n zware rol, om dan kort. daarna met 'n lichte eg, die de voor r.iet verscheurt, en loshaalt, de open spleten dicht te werken. Die bewerking lierhale men nog eens, zelfs voor den derden keer, altijd zorgende, 'dat men na de rolling egt. Dat laatste is noodig, oni de verkorte capillairen te verbreken. Dat rollen en vastpersen van den grond, gevolgd door eggen, leidt tot waterbehoud. Vaak ziet men, ook op zulke gronden, de fout gemaakt, dat inen 'zich alleen tot rollen bepaalt. Dat eggen alleen moet men later nog maar eens herhalen, niet diep gaande, maar zoo, dat er daardoor 'n mantel van fijnen grond op den akker ontstaat. Deze dient, om de rechtstreeksche verdamping tegen te gaan. Er. dat doet hij zeker. Zelfs is het van belang, deze bewerking te herhalen tegen en kort na het opkomen van de aardappelen. Heeft men geen gioengewss oiijder te brengen, dan ploege men zoo ver mogelijk toch voor 't poten, om tegen den tijd van 't poten den grond met rol en egge dicht te werken, waarna men achter de ploeg zeer ondletpoot, of nog beter met 'ti> boor, waarna men ook steeds zorgt, den grond 111 de diepte vast te pakken en aan de .oppervlakte kruimelig te houden. Hoe meer men er met niet diep gaande, oppervlakkige werktuigen en met paarden op verkeert-, des te beter. Om dat waardevolle kruimellaagje, ook na het opkomen van het gewas te behouden, is telkens schoffelen een zaak van belang. Schoon, of niet schoon, op zulke gronden maar schoffelen. Niet aanaarden en evenmin veel wieden. Voor rogge en aardappelen beide zorge men, da't ze in het voorjaar vrij dicht van stand komen, anders gaat rogge bij drog;tijden met stralende zore, licht „verschijnen" en aardappelen worden, bij de opkaatslng van de zonnestralen boven den wortelhals, licht geel. Niet elke soort is op zulke hooge en droge gronden geëigend. Het best leenen zioh ervoor de vroege soorten en dan vooral die, welke dicht en niet hooggaand loof hebben, zoodat het land bij nauw poten, spoecig eenigszins overschaduwd is, maar voo.' ai niet die, (met weelderige loofontwikkeling, waarbij een al te groot vochtverlies het gevolg zal zijn. 1 „ Men ziet ? t, al de gronden van deze soort brengen veel zorg mee en zijn werkzaam, maar van het wisselvallige, in verband niet droge weersomstandigheden, is veel te ondervangen, als men slechts 'n doelmatige en zeer vroegtijdige grondbewerking toepast en men maar niet alles gaat openhalen te laat In den tijd, waarbij onder de holle en losse ligging de waterfactor aanzienlijk verkleind wlordt. E11 't is juist vooral het behoud van dien factor, welke ons daar moet helpen. --- MODELHUIS COEVORDEN FEUILLETON VOOR EEN GEZELLIGE WONING MOOELHUIS – MEUBELEN ONTVOERD. van ROBERT LOUIS STEVENSON. Geautoriseerde vertaling van J. C. L. B. PET. 59 HOOFDSTUK XXX. Vaarwel. Zoover het mij zelf betrof, was ik in behouden haven, maar ik had Alan nog, wien ik veel verplicht was, om voor te zorgen, en ik voelde bovendien, dat ik nog een plicht had te vervullen in de moordzaak tegenover James van de dalen. Over deze beide punten raadpleegde ik Ranheillor den volgenden morgen, toen wij op en neer wandelden voor het huis Shaws, om ongeveer zes uur, en met het uitzicht op niets dan de velden en bosschen, die aan mijn voorvaderen hadden behoord, en nu van mij waren. Zelfs toen ik over deze.ernstige onderwerpen sprak, keek mijn oog met vreugde in het rond, en sprong mijn hart op van trots. De advocaat twijfelde niet aan den plicht, dien ik tegenover mijn vriend had te vervullen, ik moest hem in ieder geval uit het land helpen, maar over het geval van James dacht hij anders „Mr. Thomson", zei hij, ,,en mr. Thomson's bloedverwant zijn twee heel verschillende gevallen. Ik weet weinig van de feiten, maar ik begrijp, dat een hoog edelman, dien we, als je het goed vindt, dan H. van A. *) zullen noemen, belang heeft bij en zelfs vijandig gezind is aan de zaak. De H. van A. is ongetwijfeld een voortreffelijk Edelman; maar mr. David, timeo qui nocuere deos. Als je tusschen hem en zijn wraak komt, moet je bedenken, dat er een manier is, je getuigenis te laten afleggen, en dat is door jou in de beklaagdenbank te zetten. Daar zou je in hetzelfde parket zijn als mr. Thomsons' bloedverwant. Je zult tegenwerpen, dat je onschuldig bent, maar dat is hij ook. En je leven wagen voor een Hooglandsche jury, in een Hooglandsche twist, en met een Hooglandschen rechter op den stoel, zou een korte weg naar de galg zijn." 0 Nu had ik dit alles ook beredeneerd, en er geen antwoord op kunnen vinden, dus vroeg ik met alle onnoozelheid waarover ik beschikte : „In dat geval zou ik juist gehangen moeten worden, nietwaar, mijnheer?" „Mijn goede jongen", riep hij, „ga in Gods naam, en doe, wat je denkt, dat goed is. Het is een nare gedachte, dat ik op mijn leeftijd je zou raden te doen wat laf en veilig is. Ga en doe je plicht, en laat je als een gentleman ophangen als het moet. Er zijn erger dingen in de wereld, dan gehangen te worden." „Maar niet veel, mijnheer", zei ik glimlachend. „Jawel, mijnheer", riep hij, „heel veel. En het zou tienmaal beter voor je oom zijn, om over iets anders te praten, als hij fatsoenlijk aan een *) De hertog van Argyll. galg bengelde." Daarop liep hij het huis in, nog altijd vol geestdrift, zoodat ik zag, dat ik hem van harte plezier had gedaan en daar schreef hij twee brieven voor me. Deze", zei hij, „is aan mijn bankiers, „de Br'itsch Linen Company, om een crediet op je naam te plaatsen. Raadpleeg mr. Thomson, hij zal wel wegen kennen, en jij kunt met dit crediet de middelen bezorgen. Ik vertrouw, dat je zuinig op je geld zult zijn, maar in het geval van een vriend als mr. Thomson, zou zelfs ik verkwistend zijn. Nu, wat zijn bloedverwant aangaat, er is geen betere manier dan den rechter op té zoeken, hem je geschiedenis te vertellen en je getuigenis aan te bieden ; of hij haar zal aannemen of niet is een heel andere zaak, en zal afhangen van den H. van A. Opdat je een goede aanbeveling zult hebben, geef ik je hier een brief voor een naamgenoot van je, den geleerden mr. Balfour van Pilrig, een man, dien ik hoogacht. Het zal beter zijn dat je gepresenteerd wordt door iemand van je eigen naam, en de heer van Pilrig staat in Il00 S aanzien bij de faculteit en is op goeden voet met den opperrechter Grant. Als ik je was, zou ik hem niet lastjo vallen met bijzonderheden, en, weet je, ik treloof dat het onnoodig is, je te beroepen op mr Thomson. Richt je naar den heer Pilrig, hii 'is een «oed voorbeeld, als je met den rechter ♦p Hoen hebt, wees dan bescheiden ; en moge de Heer ie in al deze zaken geleiden, mr. David". Toen nam hij afscheid, en ik ging met Torrance naar het veer, waar Alan en ik den kant van Edingbnrgh opwandelden Toen we het voetpad langs gingen en bij de hekpalen en de onvoltooide portierswoning waren, keken we om naar het huis mijner vaderen. Het stond daar groot, en zonder rook, als een onbewoonde plaats, alleen in een van de bovenramen was de punt van een slaapmuts te zien, op en neer, heen en weer zwaaiend, als de kop van een konijn in een bol. Ik werd slecht verwelkomd toen ik kwam, en slechter behandeld toen ik bleef, maar werd ten minste aangekeken, toen ik wegging. Alan en ik gingen langzaam voorwaarts op ons pad, geen van beiden met veel lust tot loopen of wandelen. Dezelfde gedachte beheerschte ons, dat het bijna onzen tijd van scheiden was en de herinnering aan de voorbijgegane dagen maakte ons droevig. Wij spraken er wel over, wat we zouden doen, en besloten, dat Alan in de buurt zou blijven, nu hier dan daar, maar eens per dag op een bepaalde plaats zou komen, waar ik hem tijding kon brengen öf persoonlijk öf door een boodschapper. Intusschen zou ik een advocaat zoeken, die een Appin Stewart was en daarom ten volle te vertrouwen, die een schip moest vinden en alles in orde maken voor Alan's veilige inscheping. Toen deze zaak was afgehandeld, wisten we niet meer, wat te zeggen en ofschoon ik met Alan probeerde te schertsen over den naam van mr. Thomson, en hij met mij over mijn nieuwe kleeren en mijn landgoed, was het duidelijk te voelen, dat het huilen ons nader stond dan het lachen. We kwamen bij den landweg over den heuvel van Corstorphine, en toen we bij de plaats kwamen, die „Rust-en-wees-dankbaar" wordt genoemd, en neerzagen op de moerassen van Corstorphine en op de stad en het kasteel aan den overkant .hielden we beiden stil, want, zonder dat we een woord hadden gesproken, wisten we beiden, dat hier onze wegen scheidden. Hij herhaalde nog eens, wat tusschen ons was afgesproken, het adres van den advocaat, het dagelijksch uur, waarop ik Alan kon treffen, en de signalen, die gegeven moesten Worden. als iemand hem zocht Toen gaf ik hem al het geld, dat ik had (een guinea of twee van Ranheiilor( zoodat hij in den tusschentijd niet zou verhongeren, en toen stonden we een poos, en keken zwijgend naar Edinburgh. „Nu, vaarwel," zei Alan en stak mij zijn linkerhand toe. „Vaarwel", zei ik, gaf zijn hand een zachten druk en ging den heuvel af. Geen van ons zag den ander aan, en ook waagde ik het niet, om te kijken, zoo lang hij in het gezicht was, naar den vriend, dien ik achterliet. Maar toen ik op weg was naar de stad, voelde ik me zoo eenzaam en troosteloos, dat ik aan den weg zou kunnen zijn gaan zitten, huilend als een kind. Het was bijna middag, toen ik langs de Westerkerk en de grasmarkt in de straten van de hoofdstad kwam. De geweldige hoogte van de gebouwen, die tien en vijftien verdiepingen hoog waren, de nauwe, overwelfde ingangen, die voortdurend voorbijgangers uitbraakten, de waren van de kooplieden voor de ramen, het lawaai en het eindelooze gewoel, de vieze luchtjes en de mooie kleeren, en honderd andere bijzonderheden, te klein om op te noemen, dreven me in een soort stomme verbazing, zoodat ik me door de menigte heen en weer liet dringen, en toch dacht ik aldoor aan Alan bij Rust-enwees-dankbaar, en aldoor (ofschoon men zou denken, dat ik verrukt zou zijn door die mooie en nieuwe dingen) was er een knagende wonde in mij, als een wroeging over iets slechts. Het toeval voerde me al drentelend juist naar de deuren van de bank van de Britsch Linen Company. E I N D Si --- ASSEN. ZILVEREN HUWELIJKSFEEST VAN H. M. DE KONINGIN. De secretaris der Vereen. „Koninginnedag" Utrecht, schrijft ons het volgende : Zooals wel algemeen bekend kan worden geacht, heeft de Utrechtsche Vereeniging ,,Koninginnedag' het plan opgevat om II. M. de Koningin op Haar aanstaande huwelijksfeest een huldeblijk aan te bieden, zulks met medewerking van zoo mogelijk alle Oranje-Vereenigingen in Nederland. Derhalve een huldeblijk van de gezamenlijke Vereenigingen,, welke ten doel hebben de liefde voor ons Vorstenhuis aan te wakkeren en te behouden. Uit de tal van ingekomen betuigingen van adhaesie als gevolg van de berichten in de pers en van het aan alle Oranje-Vereenigingen in den lande gerichte rondschrijven bleek ten volle, dat het plan bij het Nederlandsche volk een algemeene instemming heeft gevonden. Het voornemen bestond, de verschillende Commissarissen der Koningin te vereei'igen in een Eere-Comité en verder voor elke provincie een Commissie te vormen ter inzameling van de bijdragen, met dien verstande, dat zoo mogelijk de provin ciale leiding zou berusten bij een der in die provincie op den voorgrond tredende Oranje-Vereenigingen. Het verzoek tot de Commissarissen der Koningin is door dozen welwillend ontvangt 11, terwijl voorts tal van Vereenigingen en particulieren hun medewerking toezegden en van verschillende Burgemeesters aanbiedingen inkwamen, om bij gebreke van een Oranje-Vereeniging in hun gemeente, een plaatselijk Comité te vormen. Nu de sympathie voor het plan der Utrechtsche Vereeniging zoo duidelijk Is gebleken, heeft zij gemeend aan haar plannen een groote uitbreiding en aan het geheel een Nationaal karakter te moeten geven. Natuurlijk gaat, liet plan uit van Koninginnedag Utrecht en moet de geheele bemoeiing berusten bij en geleid worden door de gezamenlijke Oranje-Vereenigingen irs Nederland, terwijl een ieder, lid of niet lid van een dergelijke Vereeniging, van zijn sympathie zal kunnen doen blijken en zijn bijdrage gaarni: z. i worden aatwaanl. Dafrim zal In eet. te Pfecht. vetmoedelijk half I-'ebrcari te belegg' n vergadering, worden voorgesteld aan het bestuur van Koninginnedag een aantal personen toe te voegen, tw. van elk c:er vooraanstaande r >>vnjevereenighig.in in de verschillende provincies, één vertegenwooidiger, zoo noodig aangevuld met enkele particulieren, iwaardoor een comité kan worden tot stand gebracht van circa 25 leden, met een Centraal Bestuur te Utrecht. Men ziet dus, dat de (plannen reeds in een vergevorderd stadium van voorbereiding verkeeren en deze nu als landelijke liuldebetooging bedoelde beweging eea zeer uitgehreiden vorm aanneemt. —0— JUBILEUM STAFMUZIEK. In aansluiting met ons bericht van Maandag betreffende het jubileum van de Stafmuziek van het le Regiment Infanterie, diene nog ühet volgende: Van het muziekgebouw wapperde reeds vroeg de driekleur. Om 10 uur v.m. ving de marsc-h door de etad aan ; het le en het 9e regiment waren ingetreden; >t geheel stond onder leiding van den kapitein-adjudant H'. S. B'loeme. Menige vroolijke inarsch weerklonk, tot ongeveer 12 uur, toen de troep in de kazerne terugkeerde. Na afloop van den marseh begaven de leden van het muziekcorps zioh naar de repetitiezaal, waar zij door den commandant van hei muziekkorps, den kapitein-adjudant |3Ioeme werden toegeproken. Hij complimenteerde het korps met dezen gedenkwaardigen dag en bracht naar voren lioe hij steeds met het korps in zijn geheel had medegeleefd en met do leden ervan oteeds lief en leed had ge. deeld. Om zijn oordeel over het tegenwoordig korps uit te spreken, wenschte spr. eenigen tijd terug te gaan. Ik kan me herinneren, zoo zegt hij, dat ik een concert van het Stafmuziekkorps le reg. inf. heb bijgewoond in den Prinsentuin te Leeuwarden. De heer Bickiiee was toen dirigent, Hoe is sindsdien de samenstelling van het korp echter gewijzigd. Toch wil ik de oude leden, die toen het korps vertegenwoordigden, bij deze gelegenheid herdenken en hier mijn dank betuigen aan hen, die zooveel hebben bijgedragen om van het korps een goeden roep te doen uitgaan. Tot vóór 1923 is de samenstelling vrij wel bestendig:! gebleven, doch de daarna heerschende tijdsomstandigheden hebben niet nagelaten ook op het muziekkorps hun geduchten invloed te doen gelden. Vele oude leden gingen van ons henen en nieuwe kwa men hen vervangen. Gelukkig zijn de veranderingen niet ten nadeele van liet korps uitgevallen. Integendeel men kan zeggen, het korps, mag er zijn, er zit werkelijk harmonie in. Dat dit in zoo'n korten tijd is bereikt, draagt mede zijn oorzaak in liet feit, dat de leiding van het korps is opgedragen aan den te gen woord igen kapelmeester, den heer Van Leeuwen. Diens bekwaamheden en bijzondere karaktereigenschappen, gepaard aan het goede willen en kunnen van den onderkapel meester en de leden, hebben er toe geleid, dat het korps in alle opzichten zoo goed voor den dag kan komen. I11 één woord: het mag er zijn- Heeren, kapelmeester en leden van het korps, beoloot spr., daarvoor wil ik u op dezen dag mijn hulde brengen en ik hoop, dat hot u in de toekomst mag worden gegeven tot heil van het korps samen te mogen blijven werken. Ik wensoh u veel succes! De heer Van Leeuwen dankte kapitein Bloeme ve>or de hartelijke woorden. Wij, musici, aldua de heer Van Leeuwen, kunnen ons beter uiten middels de muziek, dan door in het openhaar het woord te voeren. Toch voel ik mij gedrongen, zegt upr., u in enkele woorden mede te deelen, dat u er staat op kuirt maken, dat wij steeds in het belang van het korps zullen blijven werken en u de verzekering geven, dat een zter groot deel van den vooruitgang van het korps is te danken aan uw onvermoeid otreven, ons in de gelegenheid te stellen onze vleugels geleidelijk verder uit te kunnen spreiden. Wij weten, dat u zich daarvoor geen moeiten ontzegt en dat u zich daartoe dag in dag uit inspant. U hebt onze taak in vele opzichten verlicht. Wij zullen zorgen, dat het korps zijn goeden naam blijft behouden. Een hartelijk applaus der ieden bewees, hoezeer het op prijs wordt gesteld onder de leiding van zoo'n eminenten chef te mogen staanTe 3M uur had de receptie plaats in de onderofficierscantine. De cantine was daartoe bijzonder aardig ingericht. Groote bouqetten blo- men waren hier en elaar opgesteld, terwijl een strijkje het muzikale gedeelte verzorgde. Te 3'A uur trad de brigade-commandant, de kolonel Van Bel, .binnen. Deze autoriteit complimenteerde den heer Van Leeuwen op dezen gedenkwaardigen dag en gaf hem de verzekering, dat hij steeds zeer sympathiek tegenover het korp-j had gestaan. Reeds vanaf den tijd, dat ik uw voorganger, den lieer iBicknese, heb leeren kennen, was mij bekend op welk een peil de Staf stond. Toen ik als overste, het bevel kreeg over het le regiment infanterie heb ik 111e nog eens persoonlijk van de goede prestaties van uw korps kunnen overtuigen en als altijd was de goede naam bewaard gebleven. Daarom fei het mij nu een voorrecht, zei spr., dat ik nu van het korps, hoewel grootendeels bestaande uit nieuwe leden, kan getuigen van den goeden klank, die nog steeds de naam van den Stat van het le regiment infanterie heeft. Ik waardeer dat ten zeerste- Goede muzik oefent een invloed ten goede uit, niet alleen op ons militairen, maar evenzoo op de burgerij. Zij brengt goede verhoudingen tusschen burgers en militairen. Zij schenkt ons de mooiste poëzie en schraagt in de moeilijkste 0ogenblikken. Heer Van Leeuwen en leden van hel korps, besloot spr., ik hoop, dat wij ons mooi», korps nog lang mogen behouden. De kapelmeester 'dankte den Kolonel en hoopte, dat hij de waaideering en medewerking tot dusver van de autoriteiten ondervonden, mag blijven ondervinden. Alsnu treedt do Commandant van het 9e Reg. Inf. naar voren, die eveneens zijn hooge waai deering ten opzichte van den staf uitspreekt. Namens de Off. en Onderoff. van het 9e lieg. Inf. biedt daarna de Majoor Biesstraten den Kapelmeester eten dirigeerstok aan. De heer van Leeuwen dankt en geeft de verzekering den stok bij de fijnste concerten te zullen gebruiken. Inmiddels zijn ook de Burgemeester, de heer Lobman, de Wethouder Beuling en de Secretaris der gemeente, de heer Blender a Brandis ter receptie gekomen. De Burgemeester wenscht het jubileerend korps geluk met dezen dag en zegt te hebben gemeend in dezen goed te doen, den Ka petaneester te moeten beschouwen als te zijn de persoon aan avien hij zijn gelukwensch kon overdragen. Dat toch, aldus de Burgemeester, is de man, die tiet stempel drukt op 't korps en laat ik er direct bij zeggen een voorbeeldig stempel. Zoover mij bekend, is U voor een moeilijke taak gesteld, maar met glans en glorie heeft U zich er doorheen geslagen. Tegenwoordig zijn jubilea niet van de lucht. Eik laat van zich hooien, al is het ook na een afgesloten tijdvak van 5 jaren. Hier echter geldt het een halve eeuw, zeker een tijdvak dat de moeite waard is herdacht te w orden. Dat mede, heeft mij ook gedrongen, U hier en ik mag wel zeggen ook na mens een groot deel der ingezetenen, met de zen dag geluk te we nis c hen, aldus besluit spr. Ik 'hoop, dat dit Jubilé door veie succes volte jaren mag worden gevolgd en, laat ik nu een» egoïstisch zijn, ik hoop dat U dat lange leven in onze gemeente moogt slijten. De Kapelmeester brengt, ook dezen spr. ■hartelijk dank voor de waardeering van do zijde van het Gemeentebestuur ontvangen. De Overste Hardenberg, Commandant van bet le Reg. Inf. spreekt eveneens met zeer veel lof over het goede werken van den Staf, maar wenscht toch den Kapitein Adjudant B'.oeme ten volle in die waardeeiing te laten deelen, daar hij evenals do leden van liet korps, altijd en overal, dag in dag uit met rusteloozen ijver werkzaam is voor de belangen van den staf. Zonder te kor t te doen aan de verdiensten van den kapelmeester en de leden,- wil ik toch hier den Commdt. openlijk hulde brengen voor 't zich zoo spontaan geven in deze, zegt spr. De heer van Leeuwen geeft ook dezen spr. de verzekering dat 't korps op den ingeslagen weg zal doorgaan, en dankt voor'do groote mand met bloemen van Off. III I.B. en le II. I. ontvangen. Nog komt naar voren de Adjudant-Onderofficier Bosma. Deze spr. voert het woord namens de Onderofficieren van het le Reg. Inf. Wij, aldus spr., hebben gemeend in dezen in geen enkel opzicht ten achter te mogen blijven. Integvr.deel, er is voor ons alle reden onze kameraden op dezen dag te huldigen. Niet elk korps is het- te beurt mogen vallen dit gouden jubilé te vieren. Velen zijn als offer van de bezuinigingswoede opgeheven. Gelukkig mag het le Reg. Inf. zich noemen, een korps Stafmuziek te hebben, oen korps, dat veredelend en verheffend op ons menschen 'werkt. Bij terugblikken, zal blijken, dat niet alleen veel moois, maar ook voel onaangenaams over dit korps is gegaan. Vele slagen zijn het toegebracht, maar roemrijk heeft het dat alles getrotseerd en wij voelen ons verheugd, te weten een korps te bezitten, dat er mag zijn. Dat het korps zoo'n goeden naam heeft is, naar spr. inziens, le danken aan het nooit versagen: van den commandant, don kapelmeester en de leden om het korps op een steeds hooger peil te voeren. Dat streven waardeert ook 'het korps Onderoff. in hooge mate en daarom, besluit spr. heeft het gemeend U op dezen dag te moeten vereeren met een stoffelijk blijk van hulde. Ik overhandig U, besluit de heer Bosma, dit schilderij, het beeld van den kunstenaar Beethoven, gezeten in zijn werkkamer onder de bekende moeilijke omstandigheden. Dit. schilderij werd van een oorkonde verge. zeld. De welsprekendheid van den kapelmeester werd nogmaals op proef gesteld. Hij dankte ontroeid de onderoff. en gaf hun de verzekering, kon hij even goed in woorden als mid 1 - dels de muziek zijn hart 'luchten, zij zouden ervaren boe diep hij door zulke bewijzen van kameraadschap en waardeering was getroffen. Nu, aldus de kapelmeester, kan ik U slechts dank zeggen, en U de verzekering geven, dat waar ik U van dienst kan, zijn dit mij slechts zal verheugen. Hartelijk dank Ifeeren 1 Nog kwam een deputatie van de soldaten van le R- I. den dirigent gelukwenschen, terwijl het 12e Reg. Inf. was vertegenwoordigd door eenige Onderoff,. die namens hun collega's den kapelmeester complimenteer, den. Een menigte schriftelijke gelukwenschen waren en werden nog toegezonden, o.a. van den Commissaris der Koningin in Drenthe, welke door plotselinge uitstedigheid verhinderd was. de receptie bij te wonen.. Met een kort, gezellig .samenzijn werd de receptie boeindigd. Meer dan duidelijk is thans van militaire zijde en van die der civiele autoriteiten de waardeering voor den Staf uitgesproken. Maar, pro memorie, waar was de burgerij 2 • —0— ALWEER EEN BEZWAAR MINDER. Het bezwaar van sommige werkgevers, tegen het zegeltjes plakken, nl. dat het geld voor Durtsche werklieden (dienstboden) betaald, als weggeworpen is te beschouwen, daar deze personen in Duitseliland teruggekeerd. toch geen recht op uitkeering der rente hebben, is thans weggenomen. ISj Koninklijk besluit is js L bepaald, dat Inet ingang van 1 Februari 1926 op In, Duitschland wonende personen van Duitsclio nationaliteit, aan wie een rente krachtens de Invaliditeitswet is toegekend, art, 168 dier wet niet van toepassing is, m .a .w ook zij hebben, ofschoon in Duitschland wollende, recht op uitkeering der rente. O — PALMSLAG. Ten overstaan van notaris Rambonnet had gisteravond in „Het Wapen van Drenthe", d.ï palmslag plaats van een dubbele bur^erbehuizinge niet fabrieksgebouw aan de Groningerstraat, bewoond door den lieer R. van der Bij. De pereeelen werden gevoegd verkocht voor f 11730. Ten verzoeke van den heer B. de Vrieze te Wildervank, had de palmslag plaats van een woonhuis aan den Molenweg, bewoond geweest door den heer L- de Vrieze. Het hoogste bod was f 1437. De gunning werd drie dagen in beraad gehouden. BURGEBI.TJKE STAND, ASSEN. GEBOREN: A'bert Derk. z. v. E. Vuurbooni en J. van den Berg: Anmgje, d v. B. Leijssenaar en M. Kroesen; Jaeoi), z v H. Fokkens en 3. J. van Binsbergen; Anna Wi'ly, d. v. T. Hoiuminga en A Ueigsma; Maria Hendrlka «czina, d. v. J. M. Diekman en M. J. Ven Ilevilie. OVERLEDEN: Wol ter Hendriks, 1'» j. ---