Hemelvaart. Een moeilijk onderwerp is de Hemelvaart. Ook voor den christen, die Westcrsch denkt, is deze opstijging - van Jezus Christus in verschillende opzichten nog 1 raadselachtig'. Maar toch is het een zeer belangrijk punt in de geloofsleer. t>e terwille der menschheid nedergedaalde Christus, die uit hemelsche sferen kwam, keert daurhecn na volbrachten arbeid terug om van daaruit een nieuw werk te vervullen of de kiemen van het zaad, dat hij uitstrooide, verder te verzorgen. En het christelijk geloof leert, dat wij den Christus in Zijn hemel kunnen volgen els wij in Hem gelooven en onze levenspraktijk naar dat geloof richten. Het kerkgezang zegt: Nu klinkt ons vroolijk lofgeschal: De Heer is opgevaren f Nog wand'len w' in het aardsche dal, Vol zorgen, vol bezworen ; Maar blij en moedig treên wij voort; Aan 't eind wacht ons 't heerlijk oord, VCaareop wij nu reeds storen. De Hemelvaart van Christus heeft de moge' lijkheid der herrijzenis na den dood aangetoond. Un de Christen hoopt deze herrijzenis persoon lijk ook te beleven. Wie naar de stem van Christus hoort, zoo wordt er geleerd, dien bc> reidt Hij een zalig tehuis in het hiernamaals. Wat wij langs spiritualistischen weg vernamen van dat hiernamaals, maakt het duidelijk dat daar velerlei toestanden heerschen, onaangename en prettige, wanhopige en zeldzaam-gelukkige en schoone. Ons levensgedrag in het heden, onze gedachten, onze gevoelens, zij schijnen onze levenswijze hierna te bepalen, ftfoar het beste deel hebben blijkbaar zij gekozen, die zich steeds als waardige volgelingen Van Jezus Christus gedroegen. Het kerkgezang zegt verder: Wie hier niet treedt op 's Heilands baan Mag nooit Zijn volger hceten. Geen hemel zal hun opengaan, Die hier Zijn wil vergeten. 't Oprecht geloof in 's Vaders Zoon Is d' een'ge weg naor 's hemels troon, Waar Christus is gezeten. * w * Wat is dnn de weg om eens tc deelen in de hemelvaart ? Reeds nu een werkelijk Christelijk leven te leiden van dienst, toewijding en liefdevolle werkzaamheid. Het lagere in ons dient verheven te worden, opgeheven ten hemel, opdat het door den Christus bevrucht en veranderd kan worden. De samenleving zal uit haar droeven gang eerst dan een uitweg vinden als het lagere in de menschen veredeld, gereinigd en geheiligd wordt. Wat wij noodig hebben, is een nieuwen £eest, een heiligen geest. En het is daarvan, dat Pinkster, als vervolg van Hemelvaart, zal spreken. Heilige bezieling' moet ons drijven het leven lang. Zij maakt ons waardig voor onze latere hemelvaart. Heilige bezieling tot dienst. Want de wereld roept niet om geweld en krachtdaden, zij heeft behoefte aan zachtheid, toewijding en dienst. En iedere kring, ieder werkkring of huiskring', geeft gelegenheid om die bezieling en dienst te toonen. Zich wijden aan andermans belangen, ziedaar een goede weg om ens ten hemelvaart voor te bereiden. Vanwaar zullen wij echter krijgen de kracht, let vermogen om zoo te kunnen leven en te fc u n n e n werken ? Van boven, uit den geest, i*it de geheime diepten in ons hart, uit de sfeer iVan den Christus. En de geschiedenis der Apostelen leert ook, dot wij eerst in een bijzondere houding moeten zijn om de hoogere l>czieling, de kracht van Christus en het Pinkstervuur te ontvangen. De Apostelkring, die .zooveel van den Heiland ontving, is ootmoedig en opmerkzaam voortgegaan naast dien bijzonderen, van God-verzadigden Jezus : ootmoedig genoeg' om van Hem geen nieuw gewaad voor eigen hoogmoedig wezen te begeeren, — maar om een kinderlijk discipel te zijn, die het zelf niet wist en ook niet haarfijn weten wilde, die alleen maar iets zocht te ontvangen om daaruit te leeren leven. Dat eerst. dan heeft die kring, waar de Goddelijke br i - ing in voren zou, gestadig gebeden, dat is nao een taak gevraagd om die dan ook met j oprechte bereidwilligheid werkelijk te volbren i gen ; zij hebben niet in het gebed oneerbiedig begeerd of dierbaar gepraat, maar zich eenvoudig disponibel gesteld en geluisterd. Daarna is het gekomen. Daarna ontstond er geen vrome sfeer of geschiedde er geen preek van den hemel; daarna kwam geen opwinding, geen geestelijke dronkenschap ; — neen, daarna begon een bewe^ ging, waarvan de diepste oorzaak verborgen is bij den Schepper van hemel en aarde, die nu wat nieuws aan het groeien bracht. Zij die den Heiligen Geest ontvingen, wisten het toen tc zeggen en te doen op zulk een wijze, dat zelfs hun eeuwig-critische rasgenooten er respect voor kregen ; zij durfden in hun leven van dat oogenblik af Gode meer gehoorzamen dan de menschen en begonnen een taak, waaraan zij zelfs als martelaars bezweken zijn, maar waarop de wereld in tijden van teleurstelling telkens terug heeft gegrepen. Daarna is een beweging begonnen krachtig genoeg om er in een nieuwe jaartelling de wereldgeschiedenis omheen te groepeeren, alsof de menschen toen met hun verknoeide samenleving een nieuw begin mochten maken. Dat er tijden kwamen, waarin de wereld meende die Goddelijke gave in het groot te kunnen namaken en kunstmatig te kunnen veiveelvuldigen, gaat ons op 't oogenblik niet aan ; dat er talloozen zijn, die deze Goddelijk gequalificeerde bezieling niet noodig beweren te hebban, evenmin. Maar dat er toch ook een levendig-gevoelde behoefte ean deze blijde, zuivere kracht is, daarmee hebben wij tc maken. Is het recept te kostbaar ? Het hangt er maar van af hoe groot het verlangen naar genezing is. Het oude ras der eerste krachtige Christenheid had die Goddelijke gezondheid, waar wij juloersch op zijn. Het was een gave: men kreeg het, of men kreeg het niet, — maar men had er zich ernstig op voorbereid. Deze zoo begeerlijke bezieling is nóg en steeds een Goddelijk geschenk — wie kan het afdwingen ? Maar de voorbereiding is onze zaak. Daarna 1 De profeet zegt : „daarna zal het geschieden", de apostel zegt „daarna i s het geschied." --- Mengelingen BLOEMEN. t Men ergert zich soms hoe stadsnienschen buiten zich dikwijls tegenover planten en bloemen ntklragen. Als men het afrukken en even later wegwerpen ziet, begint men iets te voelen voor de redeneering van lieden, die beweren,'dat bloemen plukken onder alle omstandigheden uit den booze is. Maar als wij dan op het punt staan die opvatting tot de onze te niaken, denken, wij aan de vreugde, welke een simpel veldbouQiietje ons kan brengen. In gedachten zien Wij korenbloemen, margrieten en papavers gerangschikt in vazen en pullen,, wij herinneren ons een bloeienden haagdoorntak- die dagen achtereen een ziekenkamer vroolijk maakte, en wij komen tot de conclusie, dat het verkeerde niet ligt in het plukken van dc bloemen, maar in de nonchalante behandeling, die den van hun wortels gescheiden kinderen Flora's zoo vaak ten deel valt. Nu in den zomer weldra duizenden stadsmenschen voor korten of langen tijd het leven van den buitenman gaan leiden, kan het zijn nut hebben, hier in het kort te vertellen, wat wij moeten doen en... moeten laten om zoo lang mogelijk in onze kamer!»,, pleizier te hebben van de bloemen ln het boscli of op het veld verzameld. Wie den bloemen do best. mogelijke behandeling wil laten vallen, zal ze niet plukken, ïaanr snijden. Prent uwen kinderen in, dat z, j bij het samenstellen van een veldruiker *00 goed als bij het vergaren van een tuinbouwhouquet altijd een zakmes of schaar Moeten gebruiken. Dat geldt voor rozen en 70 ,° goed al vor het eenvoudigste R! as ïalmpjc. Want als wij bloemen of halen plukken, gaat dat in verre weg de P 1" niet ruw « krachtsiuspanning yïw a 't ' f V , vaak ZB ' daarvan het gevolg Rf hV.i' 8 i ® Re ' s eeaigszins worden bewater'staan 00 **» ^ wanneer zij latRr ' n hel in „ u ^ et . voc ht soms gebrekkig, soms . j Pc heel niet kunnen opzuigen, i. .Leer iimk kinderen vooral ook, dat het verkeerd is bloemen urenlang in de warmde hand te dragen. Hoe dichter bij huis zo geplukt worden, hoe frisscher ze, blijven en dan nog verdient het aanbeveling ze door oen dunnen doek voor zonnetralen te behoeder» ze losjes saam te binden., ten einde niet de stengels, maar het l.nt, dat de bloemen vereenigt, in de hand te kunnen houden. Thuis gekomen leggen we alles wat wil verzamelden, in een bak, gevuld met frisoli j.'ater. Pas als de bloemen weer op hun verhaal zijn gekomen, knippen wij ongeveer 'n centimeter vin de stelen af en arrangeeren de bloeiende pracht in vazen, waarbij wij er cp letten, dat de bloemen niet al te dicht op elkander staan. Het water moet eiken dag ververscht 'worden en het verdient aanbeveling, dan telkens weer een stukje .van de stelen af te snijden, en de verwelkte 'doemen weg te doen. Alleen door zóó te handelen, kunnen wij dagen achtereen pleizier hebben van wat wij op onze wandelingen vergaarden. ♦ * • MODEDWAASHEID. Ofschoon b}j het ontstaan eener mode, dikwijls grilligheid of commeroieele overwegingen een voorname rol spelen, zijn er toch nog wel andere gronden, waarop een modeinrichting gebaseerd wordt. Het gebeurt namelijk dikwijls, dat. hij of zij, die een nieuwe mode lanceert, hiermede in de eerste plaats beoogt een of andere a^sthetïsche tekortkoming te verbergen. De dochters van Lede wijk XI bijvoorbeeld creëerden de mode der lange, over den grond sleepende rokken. Deze dames hadden van moeder natuur een paar buitengewoon groote voeten gekregen. De gemalin van Philips III voerde den grooten tot de kin reikenden kraag in om. haar veel te langen hals te verbergen. De schoone actrice Ferronière had op het voorhoofd een leelijk lidteeken. Om dit te verbergen, droeg zij op het voorhoofd een langwerpig juweel, dat aan een zijden lint bevestigd was, welk lint door het haar werd geslingerd. Deze mode vond talrijke navolgsters. Zeer bekend is ook het kapsel van Cléo de Mèpode, dat de ooren bedekt. Volgens velen had deze overigens bijzonder mooie vrouw, mismaakte oorschelpen. In plaats van schoothondjes dragen de moderne Londensche dames tegenwoordig op hun wandeling fantastische poppen met volslagen verdraaide of onmogelijke ledematen mee. Zulk een pop kost soms ruim 20 gulden en vele dier poppen zijn gestoken in zeer elegante en zeer dure toiletten. De poppen worden aangekleed in overeenstemming met de weersgesteldheid of in barbare miniatuur bontmantels, waarvoor nérz het nog koud was, waren de poppen, als zij mee uit wandelen gingen, gekleed in kostmonie met de toiletten van de eigenares. Toen en sabelbont, zelfs hermelijn en chinchilla werden gebruikt. 's Avonds kan men in de balzalen elegante dames zien, die haar poppen onder den linkerarm dragen en die poppen zijn dan gekleed in avondtoilet. NAPOLEON ALS ETER. Napoleon moet een zeer ongezond Ieren hebben geleid en dit is zeker de oorzaak geweest van zijn maagkwaal, waaraan de ke!zer reeds leed tijdens zijn tocht naar Rusland en waaraan hij tenslotte gestorven is. Napoleon had namelijk de gewoonte om, hoewel hij ongeveer om vijf of zes uur opstond, eerst om 9 uur te ontbijten. Althans 9 uin ' was de officieele tijd, maar het gebeurde zeer zelden, dat hij ook om 9 uur precies aan tafel kwam. Meestal hielden de tallooze brieven en andere papieren, die hij moest afhandelen en de bezoekers, die hem kwamen spreken, licrn zoolang op, dat hij het ontbijt liet wachten en het kwam vaak voor,, dat hij pas om 12 uur zijn eersten maaltijd nam. En dan was l geen eten, maar verslinden. In 10 minuten werkte Napoleon zes gerechten naar binnen. Met het avondeten ging het nog erger. Dan wachtte men soms uren en uren, en tegelijk met het eten wachtte de keizerin .< en liet gansche hof. Op zulke dagen werd in de keuken in het paleis telkens een nieuwe kip aan het spit gestoken, omdat Napoleon natuurlijk geen koude kip mocht krijgen, en men liem niet mocht laten wachten ook. Zoo kwam het. dat eens op een dag, toen de ieizer het bijzonder druk had, zoodat hij bijster laat aan tafel verscheen, er niet minder dan 23 kippen voor hem gebraden waren! O * MODERiNÊ LEVEN. Zij: — Onze kinderen zien je tegenwoordig nooit meer, man. Als jij des morgens op slaat, zijn ze reeds naar school, en al- jij des avond» thuis komt, ?ijr> ze ai naar be;>. Ftuur ze tu;;schenbeide toch een.-: een ansicht. * £ PROBAAT MIDDEL. — Ik weet 't wel, dit schilderij van mijn schoonmoeder, is afschuwelijk, maar ik laat 't hangen terwille van den huiselijken vrede. Mijn schoonmoeder zegt, dat. ze geen voet meer bij' me over den vloer zet, zoolang 't daar hangt. * * HI.T KENT HAAR. — "Wie is die vrouw met dat kattige gezicht? •— Dat is mijn vrou.w. — Maar mijn goede man, je hebt niet eens gekeken, welke vrouw ik bedoel I — Neen, dat hoef ik ook niet. Ik weet hoe ze eruit ziet. * * HIJ WAS TEVREDEN. Zij: — Als ik alles zoo lees, wat met electriciteit wordt bereikt, dan kan dit mij stil maken. Hij: — Hemel nog toe! Wat de electriclteit al niet doet. * ♦ OOK EEN GEZICHTSPUNT. — Ik kan zonder mijn man niet leven. — Hoe zoo? Houd je zooveel van hem ? — Neen, dat niet, maar ik zou anders niet weten, hoe rond te komen, als Ik z'n verdiensten miste. * • VOOR EN NA HET HUWELIJK Zij: — Je brengt nooit meer een chocolade voor me mee, zooals je vroeger wel d-ed, vóór we getrouwd waren. Hij: Dat is zoo.... maar heb je wel 's gehoord van een visscher, die aas aan een visch gaf, toen ie 'm gevangen had ? * * ak VERSCHIL VAN OPVATTING. Zeg eens ventje, is dat niet onbillijk, dat ik zoo zuinig moet zijn dat jij' zooveel verteert ? Hij: — Weineen, kindlief, dat is volstrekt niet onbillijk. Ik heb een rijke vrouw getrouwd en kan me daarom iets gunnen; maar jij hebt een armen man getrouwd en daarom is het noodig, dat je heel spaarzaam bent. ♦ * * DE AANHOUDER WINT. Dagbladreporter: — En, mijnheer, waaraan wijt u het gelukkige feit, dat u 100 jaar oud gewerden bent/ De honderdjarige: — Ik heb nooit gerookt. geen alcohol gebruikt, ben nooit Iaat gaar bed gegaan en ben altijd in alles matig geweest. Dagbladreporter: — Goed, mijnheer, maar een oom van mij heeft net zoo geleefd en Is toch maar viiftig jaar geworden. De honderdjarige: — Ja, hij heeft het niet lang genoeg volgehouden I * * * DE KURK-KUUR. Mevr. Praatgraag kwam laatst bij een flomoeopathischen dokter op spreekuur ei» klaagde honderd uit over al haar kwalen en kwaaltjes, zoodat de dokter ten slotte wel overtuigd moest wezen dat alles aan de patiënte ziek was, behalve haar tong, die zich juist in een bijzondere levendigheid verheugde. Maar eindelijk bleek, dat ze speciaal last. had van „zinkings". De dokter schreef 'n drankje voor en was al blij dat mevr. Praatgraag vertrok, wan* de tijd van een dokter is kostbaar. Dicht bij de deur keelde ze zich om en vroeg: — en als dit drankje nu niet helpt ? — Dan slikt u de kurk maar in. Drijven en zinken heft elkaar op. Dag Mevrouw I ■ --- Volbrachte Zending. En het geschiedde, als Hij hen zegende, dat Hij van hen scheidde en werd opgenomen ten Hemel. Luc. 24 : 51. Dc zwaarste zending, waarvoor iemand ooit gezonden kan worden, heeft Jezus volbracht. In een zondige wereld vol menschen, die het vette der aarde zochten, was Hij gekomen om 'het Evangelie van deugd en van liefde te prediken. Bij zijn geboorte meende Israël in Hem een koning" te zien, die hun wereldschen luister cn wcreldsche macht zou brengen. Van Zijn geestelijken luister en Zijn geestelijke macht had het geen begrip, beheerscht als het werd door goudzucht en zinnelijkheid. Het kind, dat op twaalfjarigen leeftijd door zijn ouders bij de priesters in den tempel werd gevonden om van de dingen Zijns Hemelschen Vaders te hooren, groeide in nederigheid op tot een jongeling, die de smart der afgescheidenheidheid en der onbegrepenheid en dus der eenzaamheid moest dragen. En om de goddelijke wijsheid, die er van Hem uitging, noemden Hem de menschen met hun menschelijk verstand, dat zich richt op stoffelijke dingen, een dwaas. Zoo was Zijn jongelingschap als een Lente zonder zon. En toen Hij, man wordend, meer en meer tot het bewustzijn kwam, dat Hij een Zoon was van Zijn Hemelschen Vader, Die Hem uit liefde voor de verdoolde menschheid op aarde had gezonden, om die menschheid het rechte pad te wijzen, toen begon de groote strijd, dien Hij te strijden had, een strijd, dien Hij streed ender armoede en ontbering, die Hem deed zeggen: De Zoon des menschen heeft zelfs geen steen om Zijn hoofd op neder te leggen ; een strijd, dien Hij streed met slechts twaalf volgelingen, even nederig en arm als Hij, welke zich schaarden onder Zijn banier, om Hem Zijn hemelsche zending te helpen volbrengen. Niet in de weidsche tempels, waar wereldgrooten kwamen om te hooren, neen, onder het luchtendak, dat zich over armen welft zoowel als over rijken en dat zijn schoonheid geeft om niet, sprak Hij Zijn woord, waar het water des levens tintelend en parelend in vloeide. En de armen en de kleinen en de vermoeiden en de belasten en de verdrukten kwamen om naar den timmermanszoon van Nazareth, van wien zulk een wondere bekoring uitging, te luisteren. En die woorden waren als zaadjes van hemelsche planten, die gestrooid werden in de zielen der hoorders en waarvan vele als op een steenrots vielen, doch sommige als in een vruchtbaren akker. Zoo ging Hij het land door, leerende en predikende hemelsche en ontberende aardsche dingen. Zoo ging Hij het land door in het kleed der armoede, dat door de wereld veracht wordt en omstraald van hemelschen luister, die door de wereld niet gezien wordt. En zoo ging Hij een bitter lijden en een smadelijken dood tegemoet; want de toorn der schriftgeleerden en der Farizeeërs kwam over Hem, omdat Hij het levende woord gaf voor de doode letter en den godsdienst van de daad eischte. Heldhaftig onderging Hij het bitterste zieleleed en het smartelijkste lichaamslijden, omdat Hij getrouw wilde volbrengen de zending", die Zijn Vader hem had opgedragen. En toen zijn afgestreden stoflichaam was afgenomen van het schandelijke kruishout, en neergelegd in de duistere grafspelonk, toen treurden zij, die Hem beminden, als degenen, die geen hope hebben ; want zij wisten niet dat Hij de Heiland was geworden, die dood en gTaf overwonnen had. En omdat ze zulks niet wisten, was Zijn zending) nog niet volbracht. En daarom verscheen Hij weer aan de vrouwen, die Hem hadden liefgehad en aan de Emmaüsgangers en ean Thomas, die niet gelooven kon cn wien Hij Zijn wonden liet betasten. En daarom kwam Hij nog herhaaldelijk in het midden van Zijn discipelen en sprak tot hen en zat met hen aan, zoodat ze konden juichen : Onze Heer heeft dood en grof overwonnen I Cnze Heiland leeft en wij zullen leven I En toen Zijn getrouwen en Zijn helpers van die waarheid overtuigd waren, had de Zoon Gcds, die als mensch op aarde had geleefd en den stoffelijken dood had ondergaan, omdat Hij de liefdezending van Zijnen Vader moest volbrengen. Zijn taak in'de stoffelijke wereld vervuld en kon Hij ingaan in de heerlijkheid der geestelijke werelden. En toen de elf discipelen eens weder tezamen waren met eenige getrouwen, verscheen Hij weder in hun midden en na tot hen gesproken te hebben, leidde Hij hen buiten tot aan Bethanië en daar nam Hij afscheid van hen en hief Zijn handen op, om hen te zegenen en verdween voor hun oogen in een wolk. En zij aanbaden hem en keerden weder naar Jeruzalem met groote vreugde. En vreugde was er in den Hemel, omdat de Zoon Gods na volbrachte zending kon deelen in do eeuwige heerlijkheid. Valt er voor ons iets te leeren uit dit bijbelverhaal, of moeten wij het aanvaarden als een wonder, waaraan men al of niet gelooven kan? Wij persoonlijk, hebben onze redenen om er aan te gelooven; dat is echter van ondergeschikt belang. Of er iets uit te leeren valt, dat is van algemeen belang. Voor ons allen is een zending op aarde te vervullen. Van God hebben wij de vatbaarheid gekregen, om lief te hebben en het vermogen om wijsheid te zoeken en om te weten, wat waar is en rechtvaardig en goed. En het is onze roeping als mensch, om te strijden voor die schoone geestelijke dingen als liefde en wijsheid en rechtvaardigheid en goedheid, om ze zelf te vei krijgen en om ze anderen deelachtig te doen worden. God heeft ook het verlangen in ons gelegd naar geluk, dat wij op aarde zoeken, doch dat slechts in den Hemel te vinden is. En om dat geluk eens deelachtig te worden, daarvoor moeten wij hier op aarde strijden, voor de hoogere dingen en er voor willen lijden ; daarvoor moéten wij onze roeping getrouw zijn tot over dood cn graf. Want dan alleen zullen wij den Hemel kunnen binnengaan en zal het feest van den Hemelvaartsdag voor ons van groote beteekenis zijn. --- Tijdsbepalingen in Drenthe: of „Van Paschen tot Pinkster" en omgekeerd. Oude spreekwijzen en volksgezegden zijn vaak van heel langen duur. Vroeger, vóór 1878, toen het volksonderwijs nog op de oude banen was, bleven zij nog veel meer in stand dan later. Het toen verbeterd onderwijs leerde meer woorden en hunne beteekenis kennen, die voor het oude volksleven vreemd waren. Het toen opkomend geslacht op het platteland, leerde zich in meer beschaafde woorden uit te drukken en de beteekenis van oude spreekwijzen en volksgezegden werd in nieuwe vormen gelegd. De bests en juiste tijdsbepalers fA'aren vroeger de almanakken, die achter de spiegel aan den wand of in eene tafellade hun bergplaats hadden. Voor liet zoeken naar de marktdagen, voor dc weersveranderingen en voor het noteeren van een gedenkwaardigen dag voor een merriepaard of koe, die niet vergeten mocht worden, werden zij gebruikt, voor datunyianwijzer minder. Het toenemend gebruik van dagbladen na 1870 bracht hierin verbetering, wijl de verschijndagen den datum aangaven. Men sprak toen veel van „de Mcitijd" het voorjaar!, den hooitijd, den bouw (korenoogst), zelfs van den appel- en pruimentijd, waarin dit ooft rijp was, van den aardappeltijd en den knollentijd en in den winter van den spinstertijd. Eene tijdsaanwijzing van bijzondere, doch vaak voorkomende beteekenis was die „van Paschen tot Pinkster" of omgekeerd. Men kent den Drentschen volksaard van langzaamheid inzake hot uitvoeren van plannen en van goede voornemens. En 't duurde vaak van Paschen tot Pinkster, voor 'n goed plan tot uitvoering kwam. Was men in dat tijdsverloop van 50 dagen nog niets gevorderd, dan zou het duren van Pinkster tot Paschen, dus 315 dagen. En hoeveel goed werk heeft er wel herhaaldelijk van Paschen tot Pinkster, en dan weer van Pinkster tot Paschen, geduurd. Het plan voor den aanleg van de N.O.L. spoorweg heeft 17 jaar „in de maak" gezeten. Voor de totstandkoming der spoorweglijn Meppel—Groningen werd in 1852 de eerste burgemeestersvergadering te Beilen gehouden, en de treinen kwamen eerst in 1870 te Assen. Waar de hier bedoelde uitdrukking dus van de eene fcijde het ongeduld van het volk aangaf, was zij van de andere zijde te beschouwen als een vergelijking van dén tragen gang van eenig werk of van de noodige voorbereiding. Het „haast u langzaam!" vond ln het oude landschap veel toepassing, en wanneer nu eenig plan of voornemen op de lange baan werd geschoven, waarvoor niet altijd een beslissende oorzaak kon worden opgegeven of geen overw egend bezwaar kon worden aangetoond, dan was in de eerste plaats de uitdrukking „van Paschen tot Pinkster" en in de tweede plaats die „van Pinkster tot Paschen" veel in gebruik. Dat men door zoodanig spreekwoord deze beide Christelijke feestdagen koos, is wel een blijk van de beteekenis, die zij in het Drentsehe volksleven hadden. Het eerenmaal en het Paaschvuur branden kweekten de beteekenis van het Paaschfeest bij het opvolgend geslacht weer aan, en de Pinksteigebruiken der kocdrijvers, in de verschillende dorpen meer of minder gevolgd en in stand gehouden, herinnerden nog langen tijd de volwassenen aan deze hunne jeugdvermaken. Zoo geven sommige uitdrukkingen en gezegden van den ouden tijd een merkwaardigen kijk in het historisch volksleven van Drenthe. In onzen tijd kemt er veel tot stand dat niet meer „van Pinkster tot Paschen" geduurd heeft. Het. plan tot den aanleg van een harden weg over het groote traject Borger—Rolde heeft GO jaar bestaan en het werk kwam in drie jaar, 1922 tot 1924 tot stand. Op een verbeterde afwatering der groenlanden in bet zuidelijk deel van Drenthe, werd jarenlang aangedrongen. Men herinnert zich nog de klachten in het regenjaar 1888, waarvan dien jaargang van dit blad getuigen kan, cn het werk kwam eerst in het tweede decennium der 20e eeuw tot uitvoering". De grondige bezwaren tegen de uitvoering, welke er toen bestonden, werden nu gemakkelijker overwonnen en het werk wordt niet meer „van Pinkster tot Paschen" uitgesteld en herhaaldelijk verschoven. In der der zangnummers voor de viering van het volksfeest in 1863 ter herdenking van het herstel van Neerlands onafhankelijkheid, werd gezegd, „dat ook in 't ned'rig land van struik en hei den jubeltoon weerklinkt'' en sedert werd de uitdrukking die Drenthe in vele opzichten zoo onjuist karakteriseerde, zoo vaak gehoord, de thans nog alleen bij eene voorstelling van het verleden eenige waarde heeft. Zooals de geschiedenis der volken leert, komen vooruitgang en verbetering vaak niet dan met hevigen strijd en tegenspoed tot stand. Zoo was het ook in Drenthe. Do gevolgen van de oorlogsjaren drukten zwaar op Drenthe, vooral in het zuid-oosten, en 't duurt neg wel vele malen van Pinkster tot Paschen, voor men weer geheel een „schoone baan" heeft. Maar de moed en kracht van hen, die den strijd voor het herboren Drenthe hebben aangedurfd, zal bij het nageslacht in gezegend aandenken blijven 1 --- STEMPELS FirmaS HandteekeningT LakE 6M9 Zak-EtuiDatum RVI Klokp E Inkthoudende GebogenL MerkS levert spoedig en goedkoop Drukkerij TORENLAAN. ---