Woonplaats-groei. „Wat wordt er gebouwd tegenwoordig!" Dat kan een opmerking zijn getuigende van tevredenheid en van voldoening. Maar de groei van onze woonplaatsen heeft toch ook wel zijn bedenkelijke zijden. Handel en nijverheid groeien, het verkeer eveneens — daarom moeten onze steden zich •uitzetten. Het is bewijs van welvaart, maar.. het heeft ook iets monsterachtigs, De steden krijgen meer huizen, bij honderdtallen; zijn het echter ook ruime verblijven, waarin men zich vrij en gemakkelijk beweegt en waarbij behooren aardige tuintjes? Of krijgen we meer en meer het pakhuissysteem, menschen bij elkaar wonende in een nauw bestaantje, zooals in een bijenkorf ? Er is ruimte genoeg in de landen! Desniettemin zien wij de kolossale opeenhoopingen. Gezellig; bewijs, dat de mensch zich weet aan te passen, — doch verre van gezond en zeer zeker zonderling als men denkt aan de uitgestrekte ruimte op aarde. Kleine kamers smalle gangen, nauwe trappen — men is er aan gewend geraakt, maar wie uit de ruimte van het buitenleven komt, gevoelt het- toch terstond, dat het levön op die stadsmanier zeer benauwd is. liet is in de groote stad drukker dan in een mierenhoop. Men krioelt door elkaar, voetgangers, fietsers, autorijders, zij slagen erin door elkaar heen te warrelen zonder dat er al te veel ongelukken gebeuren. Men is vlug, handig, men weet zich te bergen; het is al gewoonte geworden om in de drukte ■uiterst waakzaam te zijn. Traagheid, onbe dachtzame vrijheidswiaan — dat kan in de drukte het leven kosten. En zoo is de ver plaatsing in de steden tot een acrobatiek geworden, waarin velen het ongewoon ver heb !ben gebracht. Men windt zich niet meer op over de drukte, men'heeft zich aangepast DoCh deze aanpassing heeft, zonder dat de stadsmensch het zich nu meer ten volle be wust is, heel wat offers gekost. En.... wat een ziekte vindt men in de steden! Als de zomer komt, gaat men naar buiten De gesloten huizenrijen, de stoffige pleinen het lawaai en gestuif van auto's en trams de kantoren en fabrieken en de duffe woningen — dat alles te zamen, om nog niet te spreken van het zenuwstorende gerucht en van de bedorven lucht, onfrisch zelfs in de stadsparken, begint de stadsmensch toch ein delijk wel eens een beetje te vervelen. De wintergenoegens deden veel vergeten maar in den zomer dringt het tot velen toch door, dat de natuur nog altijd wel iets heeft te zeggen dat de ruimte daarbuiten een heerlijkheid is, dat de lucht op het land heel wat geuriger en zuiverder is dan de bedorven stadsatmosfeer. Wind, zon, bloemen, bosschen, hei, duin en zee, korenvelden, groene weiden, akker? met rijpenden oogst — ja, dat heeft toch zijn bekoring nog niet geheel verloren voor hen, die zich bij het onnatuurlijke stadsleven overigens zoo goed aanpasten. En vrij zich te hewegen buiten in de natuur, is toch waarlijk heel iets anders dan zich voort te reppen door de stadsstraten, waarin de menigte zich in haast verdringt in een vieze sfeer. Op veiligen afstand van de steden ligger nog vele rustige dorpen, waar men ook wel weet wat hard werken is, maar waar het leven toch natuurlijker bleef en kalmer in het algemeen. En als de stedeling uit het woelige stadsgedoe in die dorpen komt, herademt hij even, als hij tcnmisle nog niet heelemaal vergroeid is in de onnatuur. Dat, men uit. de steden na^ir de dorpen komt om eiverkwikking te zoeken, toont overigens wel aan, dat in die dorpen, die men krachtssteunpunten zou kunnen noemen nog iets is, dat in de steden reeds verloren is gegaan. En velen, hoewel zij in de stad werken moeten, slagen er ook nooit geheel in om zich daar aan te passen. Zij zoeken hun woreng huiten, liefst wat ver van de stad. De boerenbevolking heeft altijd een basis voor welvaart in den staat gevormd en de dorpen zijn thans een soort herstellingsoorden geworden voor de stedelingen, plaatsen, waar men do verloren levenskracht poogt terug te winnen. De groote vraig is thans evenwel geworden : of de dorpen zullen b 1 ijven wat zij tot nu toe waren. Het landelijke en het dorp in het algmeen is een noodzakelijk tegenwicht voor het stadsleven. De tegenstelling is in dezen heilzaam; doch het is de vraag of het dorpsleven zijn rustig en verkwikkend karakter zal kunnen handhaven, nu de geest, die in de steden over heerscht, zich meer en meer ook naar het platteland uitbreidt. Dat in de dorpen primitieve en ongezonde toestanden en woonwijzen zouden moeten voortduren, zal niemand wenschen. Eenige verbetering in de oude levenswijze was noodig en zeer gewenscht. Maar in tal van dorpen heeft men, steeds „verbeterende" al zóó aan het oude dorpskarakter getornd, dat er van de dorpsidylle daar heel weinig is ovei - gebleven. En als gepoogd wordt, stadsrnethoden naar het dorp te verplaatsen, leidt dat zeker niet altijd tot werkelijken vooruitgang. Hoeveel mooie boschjes, wegjes, lanen, hoek jes werden de laatste jaren bij de dorpen geschonden ! Tal van mooie boomen werden opgeruimd of geknot — het verkeer stelde zijn eischen. De bebouwing werd hier en daar wanstaltig. Vele nieuwe huizen vallen geheel buiten den ouden toon. In sommige dorpskommen werd de bebouwing even opeengehoopt en ongezond als in de steden. En waar eerst een prettige ruimte was voor tuinen en erven, daar gaat men nu elk beschikbaar lapje grond soms vol bouwen, zoodat het verschil met de stadsstraat met haar aaneengesloten huizenrijen daar niet zoo groot meer is. Is het schouwspel van vele stadsbuurten bepaald rommelig en slordig, zoo iets is ook niet vreemd aan vele dorpen: vervuiling en verwaarloozing van huis en hof, rommel van kisten rn planken, rommel van vuilnis en afval, slordige hokken en slecht getimmerde smakelooze schuren, werk- of bergplaatsen Het kan zóó leelijk zijn, dat men zich met verwondering afvraagt hoe de menschen zóó iets smakeloos in hun nabijheid kunnen dulden. Gezondheids- of schoonheidscommissies schijnen op zulke plaatsen nog altijd maar zeer geringen invloed te hebben. Gemeentebesturen kunnen invloed oefenen op den bouw, maar zij doen dat dikwijls geheel onvoldoende, zoodat, zij het onder zekere gemeentecontrole, de huizenbouwers bijna vrij spel hebben. Het heet wel, dat er naar eenheid wordt gestreefd en dat elk bouwplan aan zekere voorwaarden moet voldoen, maat' de feiten, die men in vele dorpen voltooid kan waarnemen, zijn tamelijk teleurstellend. Eten Noord-Brabantsch blad klaagde onlangs over de verwording van de Brabant sche dorpen. Maar, kan men elders dezelfde fouten niet opmerken? „Waar moet het heen, schreef het blad, wanneer de besturen onzer dorpen, die dat wezenlijk niet voor vestigingsbelangen als eer tijds de steden behoeven te doen, toelaten dat elke grondspeculant,, iedere huisjesmelker, maar raak bouwt, huis tegen huis, achtergevel tegen achtergevel ? Dat zal en dat moe; uitloopen op verdere vervuiling, op terngzin king in ontoelaatbare toestanden, op aan tasting der volkskracht. Achterbuuit-vor ming in de dorpen zal dezelfde gevolgen heb bon als zij gehad heeft in de steden : daling van het zedelijk peil der bevolking, uithuizigheid, dronkenschap, ontucht, allerlei ellen den." Men behoeft niet eenzijdig om de belangen der stadsmenschen te denken, zeggende, dat zij de gelegenheid moeten behouden van ont spanning in de dorpen. Maar het is voor do bevolking van het platteland zélf van groot belang, dat zij de dorpen, zij het uit hygiënisch oogpunt veel verbeterd, toch overigens zoo zuiver mogelijk behouden. Wij stemmen in met de volgende opmerkingen, die wij over dit onderwerp lazen. Het is nu nog tijd om de dorpen zooveel mogelijk hun landelijk karakter te laten behouden. Wanneer echter niet zonder uitstel een eind wordt gemaakt aan den toestand van ordeloosheid en tuchteloosheid in de uitvoering van onberaden bouwplannen, — een eind aan de volpropping van binnenwegjes, achterstraatjes, oude buurtjes, — dan loopt het onvermijdelijk mis. Binnen enkele jaren, wanneer de smerige stadskrotten zullen zijn opgeruimd dank zij verstandig beleid der overheid en stevigen drang van de voormannen der arbeidersbeweging, — zullen wij dan in onze dorpen de herhaling zien van de kwalen, die de steden zoo bar hebben geteisterd. De bestuurders van de dorpen in de omgeving onzer steden behoeven geen socialen cursus te volgen om dit te begrijpen. Zoo vervolgen de vraagstukken van dezen tijd ons naar buiten. Wij beklagen ons daarover niet. Misschien is 't wel goed, dat wij de zwakke plekken in ons dorpsleven zien, — want menig dorpeling heeft meer begrip van de gevaren die zijn vee bedreigen, dan van de gevaren die hemzelf, zijn kinderen, zijn gezin, zijn medemenschen dreigen te overvallen. En wat vervuiling of ondermijning is, ontgaat menigeen, — zoolang hij geen dokter noodig heeft en de politie er niet bij te pas komt. --- Liefde en Haat. Naar het Engelsch van RHODA PLUMER. 11 Toen ze beiden weer wat bekomen waren, deed ze haar best hem een ander verschiet te openen. Ik denk, dat, als baby er is en ik weer heelernaal wel ben, we onverwijld naar Engeland moeten teruggaan. Toen we hier kwamen, meenden we, dat het slechts voor enkele weken, of, op zijn hoogst een paar maanden zou wezen. Maar nu is het weer zomer en nog zijn we niets nader tot een verzoening met je vader dan op den dag van ons huwelijk. Dikwijls heeft Lady Varian geschreven: Ik zou wel willen dat je hier was. Misschien hoopt ze, dat je aan dien wenk gevolg zult geven, terwijl ze je het toch niet met ronde woorden durft vragen, uit vrees, dat Lord Varian het haar dan later kwalijk zou nemen. Ik 'geloof ook niet, dat het hem bijzonder zou aandoen j» nu te zien, want hij schijnt zich toch over het minste en geringste al op te winden. Als je er nu heel kalm op aandringt hem te willen zien en je overreedt Ihem je dat geheim te vertellen dat hem toch zoo schijnt te kwellen, en dat op jou betrekking heeft, wie weet of hij dan niet zijn hart Voor jou zou uitstorten. Ik geloof dat het zelfs veel beter zou zijn gehandeld tegenover hem. Want, verbeeldt je nu eens dat hij zou sterven zonder dat een verzoening bad plaats gehad. Dan kon het geheim hem in zijn laatste oogenblikken wel tot een onduldbare kwelling worden. Als je dan zoo ver af ben-t zou je hem niet eens meer kunnen bereiken voor zijn dood. Denk daar eens goed over na. En kom niet te gauw met je antwoord. Dit wil ik pas hooren na je tweeden kop thee. Cecil ging Biddy Anne roepen, die even later met het theeblad versoheen; en waarlijk na het genot van zijn tweeden kopje, kondigde hij aan, dat hij geheel Gertrude's inzicht deelde en dat zij maar te zeggen had, wanneer ze naar Eikenzicht zouden gaan. Den volgenden morgen ontving Lady Varian een telegram uit Lispatrick, dat luidde: Gisteren avond werd een dochter geboren. Alles wel. En met een zucht van verlichting zei 3e nieuwe grootmoeder: Een dochter I Gelukkig maar - Want een zoon zou den strijd nog moeilijker voor ons hebben gemaakt. HOOFDSTUK X. Drie weken later zat Gertrude met haar dochtertje op schoot; en beiden, moeder en kind, waren een toonbeeld van gezondheid. Daar de ouders geen van tweeën ooit een baby hadden bijgewoond, maakten ze alle genietingen door van dit zich ontwikkelend wezentje. De pleegzuster zou weldra vertrekken, en dan zou Gertrude dus geheel alleen de zorg op zich nemen voor de kleine Gladys. Zoo hadden ze haar dus genoemd naar het zusje dat zoo ver af zat in Duitschland en ze hadden Lady Varian verzocht om Gladys dit te laten weten, als een soort troost in haar eenzaamheid. Maar baby werd onder den invloed van de Iersche omgeving „Weeny," genoemd. Zeer tot genoegen van Biddy Anne en Mary Bate, ofschoon Ambrosius het er maar half mee eens was, want over het geheel had deze getrouwe niet veel op met al wat Iersch was. Ik geloof zoo waar, zei Gertrude, dat Weeny haar best doet mij iets te vertellen. Hoor maar, ze laat telkens datzelfde geluidje hooren ! — Kijk daar heb je het al! Dien jongen had zij gezien; dien jongen daar, met het telegram: Wat zou dat beduiden ? Cecil vouwde het formulier open en las: Kom onmiddellijk'. Vader stervend. — Den is. Hij gaf hel antwoord weer mee, dat niet anders luidde dan: Ik kom, — en zond den jongen weg. Het telegram lag naast Weeny bij Gertrude op schoot, en ofschoon ze hevig was ontsteld, wist ze toch volkomen haar zelfbeheersching te bewaren en zei: Je neemt toch zeker Ambrosiug inee? Zeg hem dat hij onverwijld begint te pakken; dan zal ik Mary Kate om een rijtuig sturen. Je kunt dan nog den trein van half zeven halen Samen gingen ze in huis. Gertrude reikte het kind aan de zuster over en begon Cecil te helpen met de toebereidselen voor da reis. Na tien minuten was Cecil gereed en gekleed, met zijn reistaschje bij zich. Maar Ambrosius wilde hij volstrekt niet meenemen. Het was hem een veel grooter geruststelling dat die in zijn huis achterbleef. Zal je mij iederen dag schrijven? vroeg kliederen dag, dat beloof ik je. O', wat zou ik graag willen, dat je nog bijtijds kwam. En, mocht hij soms nog spreken van mij, zeg hem dan dat ik zoo dolgraag had gewild dat hij Weeny nog had gezien. Met een kus sloot hij haar den mond. Dit wag de eerste maal na haar huwelijk dat Gertrude zich alleen bevond.... Ze gevoelde zich ongelukkig én verlaten. Ze miste hem iedere minuut van den dag. «Sfe Ze schreef Cecil dienzelfden avond nog en den volgenden morgen en, ofschoon ze zich groot hield, telde ze de uren, die moesten verloopen, voordat ze iets van hem zou kunnen vernemen. ® Toch deed ze haar best haar eigen brieven nog zoo opgewekt mogelijk te doen klinken en alleraardigst beschreef ze iedere kleine bijzonderheid van Weeny. Het waren brieven waar Cecil zeker met recht van genoten zou hebben, als hij ze ooit in handen had gekregen, maar dit was helaas, niet het geval. Denis wachtte hem zelf op' aan het station met een sombere, ernstige uitdrukking op het gelaat Drie uren te laat, zei Denis, waarop hij zijn arm stak' door dien van zijn broer, en zoo liepen ze samen naar het rijtuig, dat hen naar Eikenzicht zou brengen. De dood kwam nog onverwacht', verteld'3 hij. Ik heb getelegrafeerd op het eerste al ar-' meerende woord van Wilkinson, maar het ging toen zoo gauw, dat zelfs de dokter dit' niet had gedacht. Misschien is het ook beter' zoo, en is hem hierdoor veel verdriet bespaard. Cecil zei niets voor ze in het rijtuig zaten. Toen vroeg hij: Ik heb geen bijzonderheden gehoord. Toclï zou ik er graag nog zooveel mogelijk van willen weten. Nadat Denis nog het een en ander had meegedeeld, vroeg Cecil opnieuw: Wat bedoelde je met: Dat verdriet, dat hein bespaard bleef. ;Denis gracht de hand naar de oogen en Cecil wilde voor het oogenblik niet verder aandringen ; hij zou later wel hooren. Moeder wacht je, ging de jongere broeder voort; en ze zal blij zijn, dat je nog een Iaatsten blik op den ouden man hebt geworpen vóór je de waarheid wist. De uitdrukking van Denis gelaat was zoa wonderlijk, dat Cecil blij was dat het rijtuig nu stilhield voor 'het huis. Dit bracht afleS ding. Mrs. Driscoll trad hun al in den hal tegemoet. Ze schreide hevig. (Wordt vervolgd)'. --- Raadsvergaderingen NIJEVEEN. Raadsvergadering te N ij e v e e n op Maandag Sb Juli, des namiddags 3 uur. Voorzitter de burgemeester. Aanwezig alle leden. Na cupening door den VOORZITTER worden de notulen der drie vorige vergaderingen gelezen en onveranderd vastgesteld. Ingekomen stukken: 1. Schrijven van den Ingenieur der Telegrafie, houdende aanbod tot verplaatsing van telefoonpalen. Gaat de Raad hierop in, dan moet zij gedurende een week twee bekwame gravers ibec'hikbaar stellen en tevens een bedrag van f 160. De VOORZITTER stelt namens B. en W. voor, niet op dit aanbod in te gaan, daar huns inziens verplaatsing der telefoonpalen wel wenschelijk is, doch niet een dergelijke uitgave wettigt. Z. h. st. wordt alzoo besloten. 2. Schrijven van den Minister van Arbeid, waarin er op wordt aangedrongen, dat de gemeente zal toetreden tot de regeling bedoeld in het Werkloosheidsbesluit 19Ï7. Treedt de gemeente thans toe, dan bestaat de mogelijkheid, dat eventueele werkloozen dezen winter nog uit de werkloosheidskassen uitkeering kunnen ontvangen. De heer DOOSJE-N .vraagt, of ook bekend is hoeveel de kosten bedragen, die hieraan voor de gemeente verbonden zijn. De VOORZITTER antwoordt, dat deze hem niet bekend zijn. Spr. heeft er niet naar geïnformeerd, daar hij niet weet of de Raad iets voor toetreding gevoelt. De heer DE BOER meent, dat de gemeente Nijeveen geen belang bij toetreding heeft. Er zijn geen werkfoozen in deze gemeente. Spr. voelt er echter wel voor, om inlichtingen te vragen aangaande de strekking van het Werkloosheidsbesluit. Kunnen er voor de gemeente financieele gevolgen uit voortvloeien, dan vindt spr. het onverantwoordelijk om toe te treden. De heer GROEN meent, dat toetreding meer kosten met zich zal brengen dan nu des winters aan de werkloozen wordt betaald. Z. h. st. wordt besloten het schrijven in handen van B. en W. te stellen om bericht en raad. 3. Goedkeuringsbesluit van G. S. van het raadsbesluit tot het aangaan van een geldleening. L Besluit van G. S., waarbij de goedkeuring is onthouden aan het raadsbesluit tot aanwijzing van een rooilijn voor het huis van D. Westerveen. 5. Verslagen van de verrichtingen van den Keuringsdienst over de maanden April en Mei. Deze stukken worden voor notificatie aangenomen. Vervolgens worden uitgeloot de aandeelen 41, 42 en 79 van de 3 l A % geldleening, groot f 42.000, aangegaan in 1890. In verband met het aangaan van een overeenkomst met de N. V. Thermo Chemische Fabriek te Bergum moet de verordening op de Vleeschkeuringswet gewijzigd worden. Confiorm het voorstel van B. en W. worden de hiervoor benoodigde wijzigingen, die reeds door de Gezondheidscommissie zijn goedgekeurd, aangebracht. De gemeenterekening 1927 en de rekening van het Electriciteitsbedrijf 1927 worden aangeboden en in handen gesteld van een commissie, bestaande uit de heeren De Boer, Kuyer en Groen. Z. h. st. wordt het voorstel van B. en W. tot wijziging van de begrooting 1928 aangenomen. Rondvraag. De heer NIJMEIJER wijst er op, dat de gemeente bij d e thans 'heerschende divogteperiode machteloos is als er brand uitbreekt, daar nergens geen water is te vinden. Spr. vindt dit niet meer verantwoordelijk. De kom is dicht bebouwd en als er brand uitbreekt, is, de ramp niet te overzien. Spr. heeft gezien, dat in de gemeente De Wijk nortonpompen zijn aangelegd, die zeer goed voldoen en overvloed van water geven. De VOORZITTER is evenals de heer NiJmeijer overtuigd va n den onverantwoordelijken toestand ten opzichte van het blusschen van brand. Maar hoe moet Ihierin verbetering worden gebracht, vraagt sprNortonputten zijn uitstekend voor een bebouwde kom, maar de ko-sten zouden voor de gemeente Nijeveen te hoog worden. De heep NIJMEIJER vraagt, of het ook bekend is of in het Provinciaal Waterleidingsplan ook Nijeveen betrokken is. De VOORZITTER antwoordt, dat als men in die richting wil werken, het beter is aanslutng/te zoeken bij de gemeente Meppel. Deze wil Nijeveen wel ter wille zijn. De heer NIJMEIJER zegt, dat er wel ingezetenen zijn die voor aansluiting gevoelen. De heer DOOSJEN antwoordt, dat alsto-t aansluiting wordt overgegaan, het toch nog eenigen tijd duurt voordat hiervan geprofiteerd kan worden. Spr. vraagt of voor 't oogenhlik niet iets gedaan kan worden. De heer KLOMP meent, dat wel water te krijgen is, als de slooten uitgediept worden. Op Kolderveen kan daardoor verbetering verkregen worden en spr. denkt, dat dit hier ook wel het geval zal zijn. In de Grift, zegt spr-, staat wate r genoeg, dus kan inde slooten ook water komen. Zoo de toestand nu is, is zij onverantwoordelijk, vooral daar ieder oogenblik een onweer kan optreden en brand veroorzaken. Spr. zou de sloot, die behoort aan de heeren Niijmeijer en Ivarsten, willen uitdiepen op gemeentekasten en haar desnoods van een afrastering willen voorzien, opdat zij niet direct weer dichtgetrapt wordt door het vee. Spr. meent, dat dan wel water te krijgen is. En kan op deze manier op enkele plaatsen geen water gevonden worden, dan moeten daar nortonputten geslagen worden. De heer NIJMEIJER wijst er op, e heer KARSTEN meent, dat de heer De Boor op deze zaak niet verder moet ingaan. De aannemer doet nu zijn best. De heer DE BOER heeft inlichtingen ge vraagd, omdat hij overbouw vreest. De VOORZITTER antwoordt, dat dit niet het geval is- De architect had een fout ge maakt, waardoor aan den schilder ƒ 25 moest worden betaald. De afrastering was in de aannemingssom inbegrepen. Al het bijwerk is nu afgeloopen. De heer KARSTEN deelt mede, dat de aanleg van het licht wacht op de aankomst van den kabel. De heer DE BOEB meent, dat onlangs de Pensioenwet '22 zoodanig gewijzigd is, dat verhaal mogelijk is op inkoop pensioenbijdragen. Spr. zou graag zien, dat B. en W. er spoed achter zetten, daar, wil de gemeente ervan profiteeren, dit vóór 1 Oc tober voor elkaar moet zijn. De VOORZITTER zal zorgen, dat het vóór 1 Octobcr in orde is. De hee r GROEN wijst, er op, dat als de menschen zand vervoeren voor de hand- en spandiensten zij niet weten waar ze hei morften deponeeren. De VOORZITTER antwoordt, dat aan Korf is opgedragen toezicht uit te oefenen op de hand- en spandiensten. Hij ontvangt daarvoor salaris, dorh krijgt tevens eiken dag dat hij er voor bezig is apart betaaldDorh dan moet hij ook zorgen, dat de rege5'ing goed is, dat hij de menschen ter wille is en dat de hand- en spandienslen goed functioneeren. Er zijn echter wel vaker kla.-hten ingekomen. De heer DOOSJEN meent, dat de veror denir.g op de hand- en spandiensten verscherpt of afgeschaft dient, te worden Thans houdt de een er zich aan, een ander echter niet. De VOORZITTER lijkt het 'I best. dat de verordening ingetrokken wordt. Op de begrooting kan dan een post gebracht worden voor het vervoer van zand en steen, zoodat alle ingezetenen ervoor betalen. Ook zullen de kosten nog we] meevallen; 1 M3. zand kost sflechts f 1.—. Bij het opmaken van df nieuwe begrooting zullen B. en W. met dit punt rekening houden. Hierna sluit'nc --- GOEDHEID. Goedheid, wij zien u op het gelaat van het kind, dat ons blijmoedig tegenkomt, de kleine hand gevuld met wat het van zijn schatten wil offeren aan zijn genegenheid voor ons; Wij lezen u in de oogen en wij hooren u in de stem van welmeenende vrienden, die ons den zegen van hun sympathie en den troost van hun medegevoel brengen; Gij toont u in dengene, die tegen hem bedreven kwaad vergeeft; die het onaangename, dat een ander hem aandoet, vergoelijkt; die een zacht oordeel heeft over zijn medemenschen en gaarne spreekt van hun deugden, terwijl hij hun gebreken verzwijgt; Gij zijt te herkennen in uw vermijding van alles, wat een ander leed kan veroorzaken en in uw zoeken naar alles, wat een ander aangenaam kan zijn of vreugde kan verschaffen; Gij openbaart u in de rechterhand, die geeft terwijl de linkerhand zich daarvan niet bewust is*; Gij uit u in belangloos bewezen diensten; Gij blinkt in de tranen die er geschreid worden met de bedroefden ; gij glanst in den blijden lach over de vreugden van anderen; Gij opent uw deur, om moede pelgrims te doen rusten ; om te spijzigen en te drenken hen, die hongeren en dorsten en am kleederen te geven aan de schamelcn; Gij houdt uw lamp brandende om veriatenen naar het licht van uw woning te trekken ; Gij hebt weldaden in uw handen en wooiv den van troost en bemoediging op uw lippen} Gij houdt uw armen gereed om te steunen degenen, die zwakker zijn dan gij en om hen op te heffen, die gevallen zijn ; Goedheid, gij zijt meerder dan aardsche liefde; want in uw zuiverheid van alle zelfbedoeling vraagt gij niet naar bekoring der zinnen en niet naar verwantschap; Gij zijt grooter dan aardsche liefde; want gij omvat niet alleen, wat men eigen kring! noemt, gij omvat de menschheid ! Goedheid des harten, gij zijt goddelijk als de goedheid van den Alvader, die de aarde en de hemelen omspant! *) Jezus zeide: Laat uw linkerhand niet weten wat uw rechter doet. ---