Van eigen Bodem. BEVORDERT HET VREEMDELINGENVERKEER. Het is een aloud gezegde, dat een profeet in zijn eigen land niet geëerd wordt. En met eenige variatie zou men ook mogen zeggen, dat de schoonheid van een eigen streek door de bewoners dier streek weinig gewaardeerd wordt. Want ook in Drenthe b.v. trekt men er nog te veel op uit. Nog te weinig wordt daar van het eigen schoon der provincie geprofiteerd. En toch is het er zoo overvloedig. Quiconque une fois a traversé la province de Drenthe, en garde un souvenir qul ne finira qu' avec sa vie. . , Zoo verzekerde ons een der Fransche deelnemers aan de het vorige jaar in onze provincie gehouden excursie van het Congres d' Antropologie, dat te Amsterdam bijeen was. En wanneer dat door buitenlanders gezegd wordt die niet voor het eerst van huis zijn, maar die in hun leven zoo voor en na al heel wat van de wereld hebben gezien, dan mag dat een 2eer vleiend oordeel over ons gewest en al wat daarin voor beziens- en bewonderenswaardigs te vinden is, worden genoemd. Reden te meer ook de aandacht van eigen Jandgenooten op Drenthe te vestigen. Onze provincie is vooral voor hen, die gedurende de zomermaanden eens uit hun zaken en uit het groote -stadsleven willen, om te genieten van de rust, die ze, als ieder mensch noodig hebben, ten zeerste aanbevelenswaard. Vooral voor dezulken is de natuur van Drenthe bijzonder geschikt. Ze schenkt rust en tevens is ze zeer aantrekkelijk voor hen die natuurschoon en het schoon der oude monumenten in velerlei vorm zoeken. Een grootsche natuur is er in Drenthe niet, maar al wat aan schoon in ons gewest te vinden is, heeft een zeer eigenaardig aantrekkelijk schoon. Dat Nederland den vreemdeling niet boeien kan omdat het geen bergen kent en „alleen maar" een vlak land is, zal niemand in ernst willen toegeven. Het komt er slechts op aan, of men in staat is het landseigen zoodanig naar voren te brengen, dat het de aandacht van den vreemdeling trekt. Minder belangwekkende landen dan het onze, worden ieder jaar door talrijke toeristen bezocht, alleen tengevolge van fle daarvoor gemaakte propaganda. Ook voor Drenthe moet propaganda worden gemaakt; doeltreffende en degelijke propaganda. Toe te juichen is het daarom, dat in meerdere plaatsen van ons gewest vereenigingen voor vreemdelingenverkeer worden opgericht. Vooral zy moeten en kunnen propaganda maken, die een noodzakelijk hulpmiddel tot het bereiken van het doel is. Een breede provinciale organisatie van vreemdelingenverkeer is onze provincie meer dan ftaard. En als welvaartsbron verdient dit vraagstuk zeker ons aller belangstelling. De verkeerswegen in ons gewest zijn uitstekend. De verkeersmiddelen worden hoe langer hoe beter en vooral daarmee moet met het oog op het vreemdelingenverkeer is de invloed van gehouden. Zijn deze zaken in orde, dan kan met ëen gerust hart, wat dit onderdeel der vreemdelingenzorg betreft, het toerisme naar Drenthe worden aangemoedigd. Overheerschend, om niet te zeggen beslissend bp het vreemdelinugenverkeer is de invloed van een gunstig te boek staand hotelwezen. Hoewel onderscheid gemaakt mag worden tusschen de eischen aan hotels in een groote stad en in de provincie, moet worden erkend, dat men zich zoowel in de steden als te platten lande steeds meer tracht aan te passen aan de moderne eischen van gerief en zindelijkheid en dat .n ons gewest ook meer dan vroeger aandacht wordt besteed aan keuken en bediening. Het zou verkeerd zijn om grootscheepsche 'ondernemingen in Drenthe te vestigen. Althans voorloopig ; want wie luxe betalen kan, komt nog niet, althans niet voor langen tijd naar deze provincie. Luxe ls iets voor de toekomst, als Drenthe in trek is. Maar voorloopig moet het zich inrichten voor hen die geen luxe-prij zen willen of kunnen betalen. Daarvoor is in de eerste plaats noodig dat er goede en zindelijke hotels op verschillende plaatsen zijn. Gelukkig zijn die er reeds en niet in een gering aantal. Weelderige diners behoeven er niet verstrekt te worden, maar wel moet alles er zoo zijn, dat de logeergasten er zich thuis gevoelen. De kamers moeten luchtig en zindelijk zijn ; de recreatiekamers eenvoudig en gemakkelijk; de maaltijden voldoende en smakelijk klaargemaakt en de bediening moet eenvoudig zijn, zonder deftigheid, maar vlot. En bovenal moet alles getuigen van groote zindelijkheid. Het hotelwezen moet meer het kenmerk dragen van de goede zorgen van een degelijke Hollandsche huismoeder, dan van een groot hotelbedrijf. . Bij het binnentreden van een hotel let men er op, of de entree prettig is. Slordige matten,, vuile loopers, vervelooze deuren maken een allerongunstigsten indruk. De entree moet keurig zijn en den bezoeker reeds bij het binnenkomen een beeld geven van de orde en netheid, die in het huis heerschen. Waar mogelijk plaatse men een paar gemakkelijke stoelen of een goede bank in gang of vestibule. Gemakkelijke stoelen zijn ook een vereischte in de veranda's en langs de leestafels. De versiering langs de wanden mag vooral niet te druk zijn; smaakvolle eenvoud en comfort moeten het wachtwoord wezen. Dit geldt in hooge mate voor de slaapkamers. Alle onnoodige versiering en meubileering moet hier achterwege blijven. De matrassen moeten veerkrachtig, doch niet te zacht wezen, de bedden niet te dik. Om het meubilair te sparen, plaatse men in iedere kamer één of meer schragen om koffers op te zetten en een bankje voor het vastrijgen der schoenen. De waschtafel moet van voldoende water voorzien zijn. En indien het mogelijk is, een badkamer in het hotel te hebben, dan is dat een ding van belang, waarvan iedere gast gaarne gebruik zal maken. Een slaapkamer is in de eerste plaats bestemd om er te slapen. Het is daarom gewenscht tegen bedtijd zooveel mogelijk rust en stilte te betrachten, opdat de gasten niet noodeloos door luidruchtigheid, muziek e.d. uit den slaap worden gehouden. Een absoluut vereischte is dat de W. C. steeds met de grootste zorg schoongehouden wordt. Het is een dwaling te denken, dat de hotelhouder een gemakkelijk beroep uitoefent. Om een hotel goed te beheeren, wordt vakkennis vereischt. De hotelhouder kan er veel toe bijdragen dat de vreemdelingen niet te kort ter plaatse blijven vertoeven. In de eerste plaats door te zorgen, c'at zij in ieder opzicht reden tot tevredenheid over het hotel hebben, doch bovendien door hen opmerkzaam te maken op de mooie wandelwegen en fietstochten in de omgeving op de bezienswaardigheden der plaats en der omgeving en door, zoo noodig, zelve die bezienswaardigheden den bezoekers te gaan toonen. Inderdaad is er in Drenthe heel wat, wat den vreemdeling zou interesseeren, als hij het maar te zien kreeg. Om de belangstelling der vreemdelingen voor de streek op te wekken, verdient het aanbeveling als wandversiering in de diverse vertrekken goede afbeeldingen van de plaats en hare merkwaardigheden op te hangen en, zoo mogelijk in de conversatie- of gelagkamer een kaart b.v. van de provincie. Kan de hotelhouder er aldus veel toe bijdragen om den gasten het verblijf aangehaam en belangwekkend te maken, aan den anderen kant moet hij er zorg voor dragen, dat hij hen niet te veel bezig houdt en hun vooral zijn gezelschap niet opdringt. Tact en menschenkennis moeten hem in dezen den juisten weg doen kiezen. Wie een hotel wil bouwen, raadplege een bekwaam bouwkundige. Het uiterlijk van een hotel moet, evenals het inwendige, vriendelijk en aantrekkelijk zijn, met vermijding van opzichtigen opschik en allerlei buitennissigheden, in quasi-modernen stijl, die spoedig veroudert en na enkele jaren opnieuw om verbouwing vraagt. Een paar banken of aardige zitjes buiten of terzijde van het hotel brenge men aan, zoo de plaatselijke toestand dit mogelijk maakt. In dit opzicht schieten onze hotels trouwens zelden tekort en onderscheiden ze zich zelfs vaak gunstig van die in verschillende andere streken. Buitenhotels late men wat begroeien. Een zeer aangenamen indruk maken goed verzorgde bloembakken voor de vensters en buiten in veranda, terras e.d., waardoor men ziet dat de hotelhouder van gezelligheid houdt en alles een vriendelijk aanzien krijgt. En tenslotte zorge men er voor met zijn prijzen niet te hoog te zijn ! Drenthe is mooi genoeg ! En niet alleen het belang van de hotelhouders, maar ook het commercieele belang onzer provincie brengt mee, dat we ons op bevordering van het vreemdelingenverkeer moeten toeleggen! --- Een veelbewogen Nacht. (ONE WONDERFÜL N1GHT.) Uit het Engelsch van LOUIS TRACY. Vertaald door J. M. — De eerste reden die u opgaf, was voorzoover het u persoonlijk betreft, de meest over tuigende, Lady Hermione, zei hij met een bovenmenschelijke inspanning om kalm te blijven. — U zei, dat u er heelemaal niets voor voelde om te trouwen, — Zoo is het ook. — Er is toch maar één middel om uit de ellende le komen. — U moet met mij trouwen.... vanavond nog. Het gezicht van het meisje straalde, ofschoon haar oogen vol tranen stonden. — Meent u het werkelijk? — T k meen het. — Dan geloof ik niet meer, dat de tijd van de ridders voorbij is ! — Ik geloof inderdaad, dat hij juist begonnen is, zei Curtis veelbeteekenend. — Maar waarom zoudt u zoo vriendelijk (en edelmoedig zijn voor een meisje, dat u nauwelijks een half uur kent ? Ik zie natuurlijk heel goed, dat u een gentleman bent pn ofschoon ik geld in overvloed heb, kan ik u niet schadeloos stellen, zooals ik monsieur de Courtois deed. — Neen, dat zal niet gaan, zei hij grimmig. — U kent de voorwaarden. U weet, dat het niet meer dan een schijnhuwelijk is, om niij tegen Graaf Vassilan te beschermen ? — Ik ken de voorwaarden en vereenig mij er volkomen mee. — Maar toch, Mr. Curtis, voel ik me bezwaard om dit offer van u te vragen, omdat ik u er niets voor kan teruggeven. Al bent u waarschijnlijk een welgesteld man., er zijn toch uitgaven aan verbonden en hef lal u vooral een heeleboel tijd kosten. — Ik heb mezelf juist twaalf maanden yacantie gegeven van spoorwegen aanleggen in China. Ik zie niet in hoe ik die vacantie beter zou kunnen doorbrengen dan als uw echtgenoot 1 — Dat wil zeggen net „doen alsof". — Ieder man is in zijn hart een kind en kinderen zijn dol op „doen-alsof!" — Maar zelfs als ik in mijn nood uw aanbod aanneem, hoe is een huwelijk tusschen ons vanavond nog mogelijk? — Met deze „licence"- Voor den duur van deze plechtigheid ben ik Jean de Courtis. Gelukkig is mijn naam niet zoo'n hinderpaal als hij zou zijn geweest als hij niet toevallig John D. Curtis luidde! — We weten niet eens waar we moeten trouwen! — Met deze „licence" en naar verhouding niet eens zoo heel veel geld is het een klein kunstje om in Londen even te trouwen. Weet u zeker, dat het huwelijk geldig is, als u een valschen naam gebruikt ? — Absoluut zeker ! Kunt u gestraft worden als ze het ontdekken ? — Dat zullen we er maar op wagen ! Ik kan u alleen maar danken uit den grond van mijn hart, Mr. Curtis, zei het meisje. — Ik moet iemand vertrouwen en u vartrouw ik volkomen. — Daar zult u nooit spijt van hebben. Lady Hermione, zei hij plechtig. Hij vroeg zich af of dit nu niet een geëigend moment voor een handkus was, maar hij vergenoegde zich ermee de hand, die ze hem toestak, een paar seconden langer vast te houden, dan strikt noodig was. — Het is half acht, vervolgde hij zakelijk. — In hoeveel tijd kunt u klaar zijn om met me mee te gaan om een geestelijke op te duiken ? — Ik bèn klaar. * ' Curtis stopte de „licence" in zijn zak" en trok op de gang de bebloede jas aan terwijl Lady Hermione binnen zich kleedde. Marcel le wilde met alle geweld haar meesteres vergezellen en zette zich bij haar in de nog steeds wachtende taxi. John D. informeerde onderwijl bij den chauffeur of deze ook adressen van geestelijken wist. De liftjongen was bij dit onderhoud een belangstellend toehoorder. De theologische kennis van eerstgenoemdon functionaris was niet heel groot, wanl naar hij zei, maakten geestelijken niet veel gebruik van taxi's, maar hij wist toch een ouden heer te wonen, die in elk geval thuis zou zijn, aangezien hij erg leed aan „rimmetiek." — Is het ver ? — In de buurt van High Street. De eerste deur naast de kerk. — Breng ons daar dan maar naar toe. De Reverend Thomas J. Hughes was inderdaad door rheumatiek aan zijn woning gekluisterd en dus in staat en bereid het huwelijk te voltrekken. — Zoo jongelui, begon hij, — natuurlijk den boel uitstellen tot 't laatste nippertje en dan haast-je rep-je nietwaar? Zoo, een vergunning van den Aartsbisschop? Het is ja ren en jaren geleden dat ik er een gezien heb! En waar is de ring ? Jelui hebt den ring toch niet vergeten? Curtis en Hermione keken elkaar verbluft aan : ook de kittige Marcelle was van haar stuk gebracht en ze zei binnensmonds: — Allemachtig, wat moeten we nu beginnen ? De eerwaarde Thomas vermaakte zich om hun verlegenheid. Hij strompelde naar een secretaire — de plechtigheid had plaats in zijn studeerkamer — en opende een lade. — Denken jelui soms dat jelui het eerste paar zijn dat vergeten had voor een ring te zorgen? Neen hoor, daar is op gerekend — ik ken het klappen van de zweep — en een vriend van me, een juwelier, zorgt dat ik altijd voldoende voorraad heb. Als ik er een verkoop, maak ik altijd een winstje \oor een liefdadig doel I Daarop nam de plechtigheid een aanvang. De geestelijke vroeg hun namen. — John D. Curtis en Hermione Beauregard Grandison, zei Curtis doodkalm. Hermione fluisterde. — Vergis je je niet? maar hij schudde nadrukkelijk het hoofd en ze liet — met een soort wanhoopsgevoel van ,,'après moi le déluge" het verder maai' aan zijn wijs beleid over. De geestelijke keek naar Marcelle. — Is dat de getuige ? vroeg hij. — We moeten er nog een hebben. Mijn koster William Jenkins is geknipt voor zulke dingen. William.... I Een klein oud mannetje verscheen op dezen roep; hij had er buiten de deur blijkbaar al op staan wachten. Daarop werden met het gebruikelijke ceremonieel John D. Curtis en Hermione Beauregard Grandison in den echt verbonden en tegen dat de plechtigheid was afgeloopen had Mr. Hughes de namen zoo vaak uitgesproken en was hij zoo aan hun klank gewend, dat, toen hij het formulier dat bij de „licence" was gevoegd moest invullen, daarop „John D. Curtis" verscheen in plaats van „Jean de Courtois." Hermione moest zich zelf bekennen dat ze toch onder den indruk van de plechtigheid was en ze had een gevoel van schaamte dat ze iets zeer heiligs en sereens had misbruikt voor een schijnhandeling Curtis' belangstelling concentreerde zich op iets anders. Niet zonder voldoening merkte hij op dat het handschrift van den ouden geestelijke buitengewoon kriebelig was. Niemand ter wereld zou met absolute zekerheid kunnen uitmaken, of hij John of Jean, Courtois of Curtis geschreven had; maar zeker was het zijn bedoeling geweest „John D. Curtis" te schrijven: van dien naam tuitten zijn oor en I John D. betaalde het honorarium en betaalde den ring en het „jonge paar" ging naar buiten. In de gang gaf Curtis den ouden Jenkins een fooi en maakte nog even een praatje met dezen leuken ouden baas. Daarop gingen ze naar buiten en toen ze de stoeptreden afliepen, zagen ze een groote particuliere auto snel de straat komen inrijden uit dezelfde richting als waaruit hun taxi was gekomen. Met een ruk hield de wagen stil, op geen halve meter afstand van de wachtende taxi. Een kreet klonk uit den wagen en een man sprong er uit. De straat was donker maar Hermione herkende den man onmiddellijk. >\ , > — Graaf Vassilan ! schreeuwde ze en de doodelijke angst in haar stem deed Curtis een oogenblik huiveren. Terwijl hij op straat stapte wist de rmin uit de (auto dat een lange jacht geëindigd was — of in ieder geval, dat verbeeldde hij zich, wat niet altijd hetzelfde is I — Daar heb je ze, Valletor! schreeuwde hij. Zorg jij voor Hermione! Ik zal dien ver.... Franschman voor m'n rekening nemen. Curtis maakte zachtjes den greep van de kleine hand om zijn arm los, een greep, welsprekend voor het volkomen vertrouwen dat het meisje naast in hem stelde. Hij deed een stap naar voren in de richting van den Hongaarschen Graaf, een forsch gebouwden zwaren man, die er op rekende met een kleinen, zwakken Franschman te doen te hebben. Er was geen tijd om misverstanden op te helderen. ! Curtis hief zijn arm op en gaf een wetenschappelijk geplaatsten stoot, die den hoed van den graaf in een vormelooze ruïne veranderde en hemzelf deed neervallen op do manier waarop filmkomieken in een bioscoop-vertooning van een huis vallen. Met dit verschil echter dat de komieken dit zwijgend doen en de Hongaar brulde al9 een dollo stier. In het volgend oogenblik sprong Curtis, die voor een mian-van-opvoeding-en-goedemanieren een merkwaardige kennis van do techniek van straatheibeltjes scheen te hebben op de auto af, drukte een man die er juist uit wilde stappen in den wagen terug en sloeg met kracht het portier dicht, greep de versnellingshandle en verboog deze met een herculischen greep, voor de chauffeur een flauwe notie had wat er eigenlijk gebeurde, daar zijn attentie bij den gevallen graaf was. Curtis vloog naar de twee doodelijk-beangst meisjes. — Vooruit in de taxi, riep hij opgewekt en tegen den chauffeur van de huurauto grinnikte hij: — Een „frver" voor jou, als we de match winnen. Laat zien dat je een goede sportsman bent! Natuurlijk wilde de taxi-chauffeur dat laten zien. Vijf minuten later stopte hij ergens op Eaton Square en draaide zich om. — Waar nu naar toe, Sir?, u / ^ >* j >. . '(Wordt vervolgd.)' --- Denkt om de DRENTSCHE VRAAGBAAK. Publiciteit over geheel Drenthe en Noordel, Overijsel, in een 45000 huisgezinnen. Advertentiën tot 100 letters kosten slechts 50 cent en komen in vier bladen Zaterdags Asser Courant, Vrijdags Meppeler Nieuwsblad, Vrijdags De Zuidooster en Vrijdags in het Coevorder Nieuwsblad. --- BINNENLAND. INTERNATIONAAL CONGRES VAN ANTI-MILITARISTISCHE VOORGANGERS. Maandagavond werd in het gebouw van de Independent Order of Odd-Fellows aan de Keizersgracht het Internationaal Congres van AntiMilitaristische Voorgangers geopend. Het initiatief tot het houden van dit congres ging uit van het Internationaal Comité van Anti-Militaristische voorgangers, dat op den 30en Augustus 1926 te Genève geconstitueerd werd en waarvan ds. J. B. Th. Hügenholtz te Ammerstol secretaris is. Bij genoemd comité zijn aangesloten: de groep van godsdienstige voorgangers en gemeenteleden tegen oorlog en oorlogstoebereidselen „Kerk en Vrede"; de „Bund Antimilitaristisher Praffer"; de „Group of Antimilitarist Clergymen" (Noorwegen); de „Congregational Ministers Piece Crusade" Engeland en de „Group of Antimilitarist Clergymen" Finland. Ongeveer 80 deelnemers waren ,op de openingsavond Van het congres, dat reeds was voorafgegaan door een middagreceptie en een gemeenschappelijk diner, aanwezig. Namens het Comité van Voorbereiding heette Prof. Dr. G. J. Heering uit Leiden de aanwezigen, in het bijzonder de buitenlanders welkom op dit eerste congres van Antimilitaristische voorgangers. „Wij allen," zeide spr., „strijden in eigen land tegen het militarisme. Zonder deze nationale werkwijze wordt op internatioaal gebied niets bereikt. Zij, die ons daarom slechte patriotten noemen (ons patriotisme is slechts van anderen aard) kunnen thans aan onzen genieenschappelijken arbeid zien, als zij zien willen, dat wij niets zoeken dan dat koninkrijk, waarvan tenslotte ook alle nationale heil afhankelijk is." Na er op gewezen te hebben, dat de kerk ook hier, op anti-militaristisch terrein niet vroeg, maar laat komt (wij hopen nog niet te laat, aldus spr.) en men thans hier bijeen komt om te trachten een deel van de schuld der kerk af te lossen, eindigde prof. Heering met te verklaren ,dat het christelijk geweten geen oorlog duldt, in geen enkelen vorm. Dit geweten brengt ons hier samen. Kenden wij Christus niet, dan zouden wij niet hier zijn. Wij weten, wie Hem, de Verlosser der wereld, gezonden heeft. Ons vertrouwen is op God. Hij heeft ons tot hiertoe geholpen en zal ons verder helpen. Moge zijn Heiligen Geest dit congres beheerschen en leiden I" Prof. Heering sprak zijn welkomstrede in het Duitsch en Engelsch uit. Daana werd een gemeenschappelijk gezang gezongen. Ds. Hügenholtz deed mededeeling van de ingekomen brieven met sympathie-betuigingen. Tot Voorzitter van den eersten congresdag werd vervolgens gekozen Rev. Macpherson uit Edinburgh; tot voorzitter voor den tweeden dag pfarrer Kruger-Velthusen uit St. Goar. In de voortgezette zitting van het congres, werd door Prof. Dr. Heering het woord gevoerd over het onderwerp „Oorlog en Christendom". In den namiddag ging het congres in congres vergaderingen over. Lic. Dr. Hans Hartmans uit Solingen-Focke sprak over „Oorlog en economie", Lic. R. Lichtenban (Bazel( over „Oorlog en Recht", terwijl Rev. J. B. Binnen (Londen) een rede hield over „Oorlog en Rassen." SJEF VAN DONGEN WEER IN ONS LAND. Gistermorgen is Sjef van Dongen, de Nederlander, die met den Franschen Kapitein Sora een poging deed om de Nobilegroep over het ijs te bereiken, aan het Maasstation te Rotterdam aangekomen, na een 5 -jarig verblijf in Spitsbergen, dat met het gevaarlijk avontuur besloot. Bij het station waren vele belangstellenden, die, toen Van Dongen met z'n ouders uit den trein stapte, een luid hoera aanhieven voor den moedigen landgenoot. Aan het station waren van de Spitsbergen Compagnie aanwezig de heeren W. F. D. van Ollufin en B. D. Alwijnse. Vervolgens werd naar het kantoorgebouw der Compagnie gereden, waar de Nederlandsche driekleur was uitgestoken en waar eenige genoodigden aanwezig waren. Daar waren de heeren P. J. van Ommeren, pres.-comm. en H .H. Dresselhuys, dir. der Spitsbergen Cie., den Italiatmschen consul Graaf Carlo Staffa en den heer C. Zweers de Landas, voorzitter der Z.-H. Mij. tot Redding van Drenkelingen. De voorzitter der Z.-H. Mij. tot Redding van Drenkelingen hield een toespraak, waarna hij de groote zilveren medaille met oorkonde overhandigde. Daarop sprak de directeur der Spitsbergen Cie, die Sjef van Dongen dank bracht voor de wijze, waarop hij het prestige van den Hollandschen stam had hooggehouden, terwijl hij den moed en de volharding schetste, welke verricht waren geweest om den moeilijken tocht te volbrengen. Hij bracht hem dank voor het feit, dat hij kapitein Sora het leven had gered, toen deze door het ijs zakte en in het snel stroomend water terecht kwam en deelde mede, dat de Rotterdamsche vrienden een studiefonds hadden bijeengebracht, waaruit van Dongen gedurende 3jaren minstens ƒ2400 per jaar kon ontvangen om z'n studie te voltooien. Ook de Italiaansche Consul sprak woorden van dank. Namens het gemeentebestuur sprak de locoburgemeester van Rotterdam, terwijl met dezen nog verschenen waren de wethouders De Zeeuw en De Groot. Nadat Sjef van Dongen op zijn gulle wijze bedankt had voor de mooie woorden en gezegd had, dat hij niets anders gedaan had dan zijn plicht, vertrok hij met zijn ouders des middags naar Arnhem. Verschillende persvertegenwoordigers hebben een onderhoud met den jongeman gehad. Alles werd met een vanzelfsprekendheid meegedeeld, zoo zegt het Hdbl. over dat onderhoud, alsof het een vacantiereisje geweest was, waarover eigenlijk niets bijzonders te vertellen valt, omdat de deelnemers het zich eens recht gemakkelijk hadden willen maken. Eerst kwam er een relaas over den tocht in groote trekken : Met twee man, den 53-jarigen Deen Varming en Van Dongen, negen honden cri een slee was de expeditie van Green Harbour vertrokken. Bij Kingsbay voegde kapitein Sora zich bij de groep met een slee. Te Kingsbay scheepten de mannen zich in op de „Braganza" ,die hen naar Noord Kaap bracht. Daar begon de tocht op 18 Juni. Den eersten dag moest Varming terugkeeren, omdat hij sneeuwblind werd. Van Dongen en Sora trokken verder. 23 Juni zagen zij het laatste vliegtuig, alles was nog „wel aan boord''. Met een snelheid van 400 M. per uur ging het verder. Gemiddeld werden tochten gemaakt van 17 uur per dag. Dp deze tochten werden het Brocheiland ,het Schiblereiland en ds Ripseilanden onderzocht. Niets werd gevonden. 4 Juli kwam de expeditie op het Foyneiland. Er werd naar Malmgren gezocht, die, naar later bleek, daar nooit is geweest. Drie dagen aan één stuk ging het daarna verder op zoek naar Nobile, zonder slagen. Tot aan den hals in het water. 11 Juli waren de mannen op het eiland Foyn terug. 12 Juli voer de „Krassin" voorbij het eialnd. Van Dongen trachtte de aandacht te trekken. Geen resultaat. De „Krassin" gaf geen antwoord en voer voorbij op 6 a 7 K.M. afstand. Later — omstreeks half één 's morgens — werden de mannen in hun slaaptent gewekt door het geronk van vliegtuigmotoren. Drie vliegtuigen daalden in het kleine stukje vrij water voor het eiland. „Dat waren brutale kerels !" zei Van Dongen van de beide Finsche vliegers en den Zweedschen piloot (Jacobson), die hem hadden gevondtat Toen de vliegtuigen eenmaal gedaald waren, moest hals over kop worden opgebroken. Het ijs heeft een vaart van tien K.M. Alles werd achtergelaten. De beide mannen gingen aan boord en ze vlogen naar Quest. In drie uur tijds waren ze terug op de plaats, die zij drie weken tevoren met hun sleden verlaten hadden. Zoo ongeveer luidde het sobere verhaal en nu kwamen door vragen de bijzonderheden wat los. Ja, hij had honden moeten opeten. Vijf waren er gestorven, twee waren er opgegeten en twee, Nero en Isak, waren op Foyn achtergebleven. Die zou de „Braganza" wel oppikken met de achtergebleven uitrusting, waaronder anderhalf rol film en een filmapparaat. „Is dat hondenvleesch eigenlijk smakelijk ?" vroeg een der heeren. „Bijzonder goed", zei Sjef oolijk, „net slechte gummi." Over de redding van kapitein Sora vertelde Sjef, alsof dat niets te beteekenen had gehad. Met ski's waren ze over het pakijs gegaan. De schotsen zijn erg klein, zoo groot als een tafelblad. „En daar zakten we allebei wel eens tusschen in." Om beurten hebben we elkaar er uit gehaald, maar één keer was het een beetje moeilijk met Sora. De stroom was erg sterk en als die hem te pakken had gekregen, dan zou hij onder het ijs geschoten zijn. Ik stak hem mijn ski-stok toe en zoo kwam hij weer boven. Dat was al op den tweeden dag. Een flinke vent, die Sora, een beste kameraad. Met een gummibootje zijn Van Dongen en Sora telkens over het water in de baaien gekomen. Als we dat bootje niet hadden gehad, zei Van Dongen, dan was er niets van ons terecht gekomen. We zetten den boel telkens over, honden en slee en dan ging het weer verder. Je verloor wel veel tijd, want we moesten van schots tot schots gaan en elke schots dreef ons een eind uit de richting, voor we weer vlak ijs onder ons hadden. We hebben wel 31 uur over 6 K.M. gedaan. Ook 's nachts, als we in de tent sliepen, dreven we vaak een heel stuk terug. Als we niet waren afgehaald door de vliegtuigen, dan zouden we het nog ruim een week hebben kunnen uithouden. We waren dan aan land gekomen, waar we weer voldoende depóts hebben. Tenslotte vertelde de heer Dresselhuys nog, aldus vervolgt het blad, dat Sjef geen hondenleider van beroep is. Hij is eerst wel als volontair in Spitsbergen werkzaam geweest, den laatsten tijd was hij assistent van den ingenieur van montage en voor zijn liefhebberij richtte hij honden- af. Vaak maakte hij tochten met de dieren. En nu vertelde Sjef, hoe hij zijn bespanning voor de hulp-expeditie had gemaakt. De dieren waren kostelijk getraind. De zwarten vochten echter altijd met de witten en de heele ploeg had het ditmaal voorzien op Nero. Daarom spande Sjef Nero voorop, dan liepen ze allemaal achter hem aan. De zwarten en de witten spande hij om en om en die trachtten dan elkaar te pakken te krijgen. Zoo liep het span voortreffelijk. HET HAARLEMSCHE RAADSLID BUITEN VERVOLGING GESTELD. Eenigen tijd geleden heeft, zooals bekend, de Officier van Justitie te Haarlem een vervolging ingesteld tegen het Haarlemsche raadslid G. Oversteegen, verdacht van meineed. In de maand Juli is kennnis gegeven aan hem, dat hij verder vervolgd zou worden. Tegen deze kennisgeving heetf Oversteegen zich verzet en door zijn raadsman, dr. L. G. van Dam, is 9 Aug. j.1. dit verzet in de raadkamer der rechtbank uitvoerig toegelicht. Thans heeft de Haarlemsche rechtbank uitspraak gedaan en beslist, dat Oversteegen niet vervolgd zal worden. Deze beslissing is gegrond op het feit, dat Oversteegen de verklaring voor de rechtbank afgelegd had zonder den vereischten eed of gelofte afgelegd te hebben. DE LOOP DER BEVOLKING. Nu het Centraal Bureau voor de statistiek in zijn Maandschrift de hoofdeisers betreffende de ontwikkeling van de Nederlandsche levolking in Juni van dit jaar ■heeft medegedeeld, is het mogelijk zich een beeld van deze ontwikkeling gedurende het eerste halfjaar van 1928 te vormen. Wat de geboortecijfers betreft, blijken de jaarcijfers hun voor 60 jaar ingetreden dalend heloop verder ononderbroken te hebben voortgezet. De daling, die het cijfer overigens reeds met meer dan een derde heeft doen terugkropen, begint echter laatstelijk in een trager tempo te geschieden, segt de N. R. Crt. Vandaar, dat het cijfer voor enkele maanden van het loqpende jaar, al gaf Febr. cok een lager cijfer te zien dan zelfs in den mobilisatietijd was waargenomen, iets hooger ligt dan het overeenkomstige voor 1927. De sterftecijfers, in welker daling over!* gens eveneens kentering begint te komen, waren, behoudens die voor Maart en April» in 1928 eveneens weer lager dan in het voorafgaande jaar f dat trouwens in den aanvang met een griep-epidemie was geplaagd. Ons volk is, mag men zeggen, op weg naar een stabilisatie van het bevolkingscijfer, al is het van het eindpunt van dezen weg ook nog ver verwijderd. Behoudens enkele kleine afwijkingen was de zuigelingsterfte in 1928 tot dusver in Rijk en steden weder lager dan in de overeenkomstige maanden van het vorig jaar, toen trouwens in het begin ook de jongere kinderen door de griep-epidemie te lijden hadden. De zuigelingsterfte is ton onzent reeds op een inderdaad zeer laag peil teruggedrongen, en de in de steden doorlooipend gunstiger cijfers dan die voor het Rijk wettigen de verwachting, dat de Jaatstgenoem* de nog voor verdere verlaging vatbaar zullen blijken. Tenslotte zij aan deze statistiek ontleend, dat bet bevolkingscijfer in het Rijk op 1 Juni 1928 7.655.851 zielen telde, tegen 7.553.752 een jaar tevoren, gevende een vermeerdering met 102.099 zielen of 1.35 pet. in deze twaalf maanden. Jn de groote steden telde de bevolking op 1 Juni j.1. 1.884.013 inwoners, tegen 1.857.826 een jaar tevoren. Hier nam zij dus toe met 26-187 zielen of 1 -41 pet. Waar het geboortesaldo in de steden bij dat van het Rijk achterstond, blijkt dus de zoogenaamde bevolkingsconcentratie in de steden ten koste van de rest van het land nog steeds aan te houden. --- FIRMA's Fi Ml' 8 DIE ZICH BIJ DE LEZERS VAN DIT BLAD AANBEVELEN Fa.J.B&tkKMM, Hermes Rijwielen. — — ■— — — Grootste Reparatie-Inrichting Slagerij Baakman, Tel. 205. Rund-, Kalfs-, VarkensLamsvleesch, Fijne Vleesch waren. A. Beekman, Schoolstraat 37. Behangerij, feerderij. StofFirma S. Boekbinder en Zn., Assen. — Tel. 274. Een van ouds bekend solied adres tegen de aller• - laagste prïjsnoteeringen. Manufacturen en Confectie. En gros en Detail. R. Boverhuis, Brandstoffen. Kantoor Alteveerstr., Tel. 128; Toonkamer Ged. Singel. Tel. 117. K. Braaksma, Kanaalstr. 10. Specialiteit in Botervaten. Concurreerende prezen. J. Buning en Zoon, Glas-, Verfwaren, Behangselpapier. Huis- en Decoratieschilders. Listenhandel. Kruisstraat 27. Tel. 160. G. Drenth, Zaadhandel, Plantenkweekerij, Tuin-, Bloem- en Landbouwzaden. Speciaal adres voor Gras- en Klaverzaden. J. F. Götz & Zoon, Assen. — Granietwerken. — Stucadoorwerken. G. de Groot, Molenstraat 5. — Voordeeligst adres voor Uw Schoenreparatie en aar. schaffing van nieuw Schoenwerk. H. van Halen, Rolde. — Schilder en Behanger. — Zoowel accoord- als daguurwerk. Betonfabriek Hijlkema & Co., N. Willemskanaal 221. Tel. 30. (Let op het juiste adres). 3 min. achter de oude Ijzergieterij). Welputten, Ierputten, etc. Billijkst adres. H. de Jonge. v.h. üe Jonge en Richters. Singelstraat no. 18. Alles op het gebied van Electriciteit en Radio. Gebr. Laferte, Sigarenfabrikanten, Assen. — Fabrikanten van het merk VERDI. Wettig gedeponeerd. J. A. Rotteveel, Broeklaan, Assen. Machinale Houtbewerking en Kunstdraaierij. S. Smallenbroek, Assen — Telef. 420. Bouwmaterialen — Landbouwkalk. Opslagplaatsen b. d. Veenewegschebrug. Firma A. Top en Zonen, Meppel. Stoom-, Wasch- en Strijkinrichting. Filiaal Javastr. 12b, Assen, Tel. 338. Helder waschgoed, billijke prijzen. De goederen zijn tegen brand en transportschade verzekerd. A. Uiinga, Poelier, Rolderstraat 31 > Telef. 434. Wild, Gevogelte, Soep- en Braadkippen. S. Vissinga, Molenstr. 39, Assen. Naaimachines, Phaff, Naumann en andere merken. Fa. H. v. d. Woude, Stoom-, Wascr- en Strijkinrichting, „De Hoop", Gron.str.weg 126—128, Assen. Uitsluitend 1ste kla3 werk. N. W. Wolthuis — Radio. Alles op gebied van Radio. Toonkamer Vaart Z.Z. 111, Assen. DISPONIBEL. 3 regels f 15 per jaar. 4 „ - 20 „ „ 5 ,, - 25 „ „ ---