Officieele Berichten VERVENING GEMEENTEN EMMEN EN SCHOONEBEEK. Wijzigingen van liet plan van aanleg van het Amsterdamsche Veld. Gedeputeerde Staten van Drentlie brengen, ingevolge art. 5 der wet van 13 Juli 1895 (S. 113) ter openbare kennis, dat door hen bij liesluit van lieden, no. 14 liet plan van aanleg van het Amsterdamscheveld in de gemeenten Emmen en Schoonebeeli is gewijzigd als volgt: De in hoofdstuk II, lo onder i aangegeven omschrijving wordt vervangen door : „i. een weg met de as op de grens van het Amslerdamsche veld eenerzijds en de waterschappen „Barger-Westervcen" en „Barger-Oosterveen" anderzijds, van den straatweg naar Erica tot de grens van Pruisen, met een voetpad langs de zuidwest en zuidzijde terwijl op bladz. 19 achter „meter'' op den 13en regel wordt tusschengevoegd: „die onder i. vermeld minstens 10 meter, met dien verstande dat de weg voor de eena helft behoort tot liet Amsterdamsche veld en voor de andere helft tot de waterschappen „Barger-Westerveen" en „Banger-Oosterveen." Van dit -besluit, waarvan kennis kan worden genomen ter provinciale griffie te Assen en ter secretarie der gemeenten Emmen en Sclioonebeek kan door ieder belanghebbende beroep werden ingesteld binnen 30 dagen na de dagteckening dezer courant; het adres van beroep moet worden gericht aan II. M. de Koningin, ma.ar worden ingediend bij den Commissaris der Koningin in Drenthe te 'Assen. Assen, den'27 December 1928. --- Punch van 't Beertje Funehvan 't Beertje per flesch f4,— per | fiesch - 2.— J.S. BROUWER. SingeSstr. 9. Tal. 115. --- De opening van het Roemeensche parlement. Prins Nicolaas spreekt in het De opening van het Roemeensche parlement. Prins Nicolaas spreekt in het parlement de openingsrede uit. parlement. Prins Nicolaas spreekt in het --- DAGSPREUK : Wie zijn zelfzucht overwint, die ontdoet zich van de voornaamste hinderpaal, die elke ware grootheid en elk waar geluk in den weg staat. --- BUITENLANDSCH OVERZICHT. HET JAAR 1928. 111. Duitschland. Ook in Duilschlancl hadden verkiezingen plaats, welke een overwinning brachten aan de uiterste linksche partijen, voornamelijk aen de sociaal-democraten en communisten, die zetels wisten te veroveren van de Duitsch-nationalen en van het overigens toch nog altijd sterke Centrum. liet gevolg van dezen uitslag was, dat de Duitsch-nationalen uit de Regeering verdwenen, welke nu werd samengesteld door socialisten, Centrum, Democraten en Volkspartij met den sociaal-democraat Mi; 11 er els Rijkskanselier. Daar Muller als rijksminister van Buitenlandsche Zaken Juni 1919 het vredesverdrag heeft onderteekend, wat door Graaf von BrockdorffRantzau was geweigerd, is hij, wat ooi: om zijn politiek te verwachten was, geen persona grata bij de Duitsch-nationalen, die dit jaar hun ouden leideT, Graaf Westarp, hebben laten vallen en Hugenberg hebben gekozen ; een keuze, die doet verwachten, dat nog een hevige strijd tegen de republiek tegemoet kan worden gezien. De nieuwe regeerinp onder Muller kwam nl spoedig in moeilijkheden tengevolge van het voorstel tot aanbouw van een nieuwen kruiser, welke een bedrag van 80.000.000 Mk. zou kosten. De sociaaldemocraten stonden eerst heftig tegenover dit voorstel, doch ze wisten water in hun wijn te doen, omdat ze vreesden, dat door hun stemmen het niet lang geleden gevotmde ministerie, waarin ze weer zitting hadden genomen, ten val zou'worden gebracht. Het afgeloonen jaar zag ook het aftreden van Dr. Gcsslér, ais minister van Oorlog. In zijn plaats kwam Generaal Groener, die niet behoort tot degenen, met wie de monarchisten en de aanhangers van het oude regiem erf op hebben. Groener was een van hen, die, naar wordt beweerd^ den keizer hebben bewogen af te treden, omdat hij van Groener de verklaring had gekregen, dat od het leger, bij een revolutie, niet was te rekenen. Graaf van Brockdorff-Rantzau stierf in het afgeloopen jaar. Een merkwaardige liguur. die wel wist, wat hij wilde. Hij was '1 ook, die bij den keizer mee aandrong om af te treden. Bij deze gelegenheid werd hii eerst door den keizer beleedigd, later moest Wilhelm toegeven. Graaf Rantzau weigerde, zooals we hierboven reeds hebben gereleveerd, het vredesverdrag te onderteekenen en trad toen af als Minister van Buitenlandsche Zaken, als hoedanig hij zitting had in het kabinet van den socialistischen Rijkskanselier -Scheidemann. In 1912 werd hij, die vroeger Duitsch gezant te Kopenhagen was geweest, gezant in Moskou. Hij kon het daar best met de Sovjetregeerders vinden en hij was het, die steeds de goede betrekkingen tusschen zijn land en Rusland wist te onderhouden. Dit jaar werden deze betrekkingen eenigszins vertroebeld door de arrestatie van Duitsche ingenieurs en technici, beschuldigd van samenspanning tegen de Sovjets. De Duitschers zijn er nog goed afgekomen ; van hun Russische medebeklaagden werden er eenigen ter dood veroordeeld. No" eer. andere Duitsche politieke en zeer zeker bij de keizergezinden niet zeer geziene persoonlijkheid stierf in 1928. Prins Lichnowsky, de vroegere Duitsche gezant te Londen had niets op met de portiek der keizerlijke regeering en als vriend der Engelschen heeft hij alles gedaan om den oorlog tusschen zijn land en GrootBrittannië te voorkomen. Hij viel daarom in on^enede bij zijn keizeiliiKen meester. Later'heeft hij zijn gedenkschriften uitgegeven om zich te rechtvaardigen en om tegenover het nageslacht zijn politiek en zijn meeningen te verdedigen. D' e gedenkschriften zijn hem zeer kwalijk genomen door de anti-republikeinen. De betrekkingen van Duitschlandmet andere landen bleven stationnair. V ergeten we evenwel niet te memoreeren, den aanval van Briand, tijdens de zittingen van den Volkenbond te Genève, in begin September, toen hij, tegen zijn gewoonte in, heftig tegen Duitschland te keer ging. De motieven van dezen onverwachten aanval zijn niet bekend geworden, een feit blijft het, dat de goede verstandhouding, die er, dank zij Briand en Stresemann, tusschen Frankrijk en Duitschland bestond, werd vertroebeld,zij het dan ook tijdelijk. Het gevolg van den aanval door Briand was, dat Stresemann heel wat over zijn politiek van betere verstandhouding van den kant der nationalen en Völkischen kreeg te hooien. De betrekking^ met Rusland blijven goed, al trad ook een tijdelijke ontstemming in, verband houdende met de hierboven reeds gereleveerde arrestatie van de Duitsche ingenieurs in Rusland. Terwijl wij dit schrijven is het handelsverdrag tusschen beide landen nog niet definitief afgesloten, evenmin als dat met Polen, waarover men sinds jaar en dag aan het redeneeren is. Verheugend voor Duitschland was het besluit van de Amerikaansche Tegeering om de Duitsche eigendommen, die tijdens den oorlog in beslag waren genomen, weer vrij te geven. De betrekkingen tusschen Amerika en Duitschland ziin tegenwoordig foed. dank zii ook de vlucht m,et de „Breinen ' door Kohl, Huhenfeld en Fitzmaurice. Dat was de eerste maal, dat een tocht per vliegmachine van Europa naar Amerika slaagde. Het was een prestatie, waarop Duitschland en de Duitsche vliegtuigbouwers trotsch konden ziin. Dat ze ook in Amerika werd geapprecieerd, kon blijken uit de hartelijke ontvangst, welke de koene vliegeniers ten deel viel te New-York en elders. Zeer groote waardeering was ook het loon van de leiders van den tocht met de bestuurbare luchtballon „Graaf Zeppelin", die een succesvollen tocht naar Amerika vice-versa mankte. De verhoudiag met Oostenrijk Weef een vriendschappelijke, in de hoop. dat DuUschOostenrijk zich bij Duitschland zal aansluiten. Of die aansluiting er spoedig zal komen, valt te betwijfelen. Frankrijk vooral zal zich er tegen verzettcr en kan danrbü on steun van d*. Kleine Entente rekenen. Ook Italië zal wel bezwaren hebben. Italië. De spanning tusschen Italië en Oostenrijk in de eerste maanden van het jaar, tengevolge van het optreden van Italië in Zuid-Tirol, is gelukkic wat verminderd. De wijze, waarop Italië Zuid-Tirol tracht te verItalianiseeren, werd besproken en afgekeurd in het Oostenrijksche parlement door Dr Seipel. Zijn gewoonte getrouw heeft Mussolini geantwoord met een dreigende redevoering, waarin hij Oostenrijk er op wees, dat het zich niet had te bemoe ; en met de binnenlandsche aangelegenheden van Italië. We schreven reeds, dat Mussolini alles doet om den invloed van Italië te vergrooten ; 200 neemt zijn invloed op den Balkan toe, terwijl hij verder tracht door te dringen tot Midden-Europa. Bij de opening van de Italiaansche afdeeling van de Pressa, de perstentoonstelling te Keulen, werd verklaard, dat de Italiaansche pers de meest vrije der wereld was. Deze woorden werd later herhaald door Mussolini zelf, die op een bijeenkomst, waar de hoofdredacteuren van een zeventiental Italiaansche bladen waren uitgenoodigd, een rede hield, waarin hij van de buitenlandsche pers geen stuk heel liet. Hoe vrij de Italiaansche pers is, kan echter blijken uit de klachten van katholieke zijde, dat Mussolini alles doet om de uitgave van niet-fascistische bladen, dus van bladen, die niet alles goed kunnen keuren, wat de dictator zegt of doet, tegen te gaan. De maatregelen om een pers te hebben, die goed keurt wat hij, Mussolini, decreteert, ligt volkomen in de lijn van zijn politiek, welke niet kan dulden, dat er een oppositie komt, welke oorzaak zou kunnen zijn, dat de macht en de invloed van Italië verminderen. Zoo is, alleen om oppositie te voorkomen, het Italiaansche parlement geworden een „ja-en-amen-lichaam". Alleen volgelingen van Mussolini hebben daarin zitting genomen en wagen het niet zich te verzetten tegen de voorgestelde maatregelen der regeering, d.w.z. tegen Mussolini, die nu reeds acht portefeuilles in handen heeft. Acht departementen worden door hem geleid en in Italië vindt men, dat het niet slechter gaat dan toen acht ministers er mede waren belast. Mussolini heeft de bewondering van het Italiaansche volk, dat in hem een man ziet, die de grootheid van Italië wil. Dat hij ook zijn vijanden heeft, kan blijken uit den aanslag op hem geplfeegd, ter gelegenheid van zijn bezoek aan de jaarbeurs te Milaan. Hij werd, voor de zooveelste maal, gespaard. Ernstiger gevolgen had de aanslag op den koning, bij diens bezoek aan Milaan, om de opening van de jaarbeurs bij te wonen. De koning bleef ongedeerd, doch velen werden het slachtoffer van deze misdaad, door politieke haat ingegeven. Meerderen werden gearresteerd, doch moesten weer in vrijheid worden gesteld. Dat ondei de gearresteerden en vervolgden personen werden vastgehouden, omdat zij voor anarchisten doorgingen, lijdt geen twijfel. In de laatste dagen van het jaar komen berichten, dat een verzoening tusschen het Vaticuan en het Quirinaal spoedig is te verwachten. Het is, naar het voorbeeld van vele Italiaansche staatslieden, Mussolini altijd te doen "geweest die verzoening te bewerkstelligen. Een dergelijke verzoening zou de positie van Mussolini ten zeerste versterken m de oogen van.de katholieken van de geheele wereld. Sinds de Italianen op den 20sten September van 1870 door de beroemde bres aan de Porta Pin in tie hoofdstad van de Katholieke Christenheid •rokken en Rome voor hun wereldlijke heerschappij veroverden, is de oplossing van het z.g.n. Romeinsche probieem acuut gebleven. „Venti Septembre" werd een nationale feestdag en men nam op dien dag de gelepenheid waar om te betoogen tegen den Paus en de kerk. Toen het fascisme macht kreeg, was er van betoogingen geen sprake meer. Mussolini's triomf was de verbetering in de betrekkingen tusschen Italië en het Vaticaan ter gelegenheid van het bezoek van den koning van Spanje in November 1923. Na 1870 had de Paus zijn veto uitgesproken tegen de bezoeken van katholieke vorsten aan het Quirinal, het paleis van den Italiaanschen koning, daar hij Rome nog steeds als zijn hoofdstad beschouwde, zoodat bijv. de keizer van Oostenrijk het bezoek van den Italiaanschen koning aan Weenen niet kon beantwoorden. De verhouding scheen verbeterd toen Koning Alphonsus van Spanje Rome en de koninklijke familie bezoekende, niet als particulier, zooals even tevoren de Koning van België, maar els souvereine voTst door den Paus werd ontvangen. Het „Romeinsche vraagstuk" scheen de oplossing nabij, doch zoover was men nog lang niet. Het sterker worden van het fascisme was niet bevorderlijk voor het totstandkomen van een betere verhouding. In April 1924 nam de Paus nog stelling tegen het fascisme en ook in September 1926 en in den loop van dit jaar in Anril, toen hij zeide, dat het fascisme was een weerzinwekkende beweging tegen de rustige katholieke beweging onder zijn controle en die der bisschopnen. Er Schijnt nu evenwel een kentering ten «rcede te komen. Volgens de laatste berichten zou er overeenstemming zijn verkregen tusschen den Paus en de Italiaansche repeering. Mag men de, berichten gelooven, dan heeft Mussolini de kunst verstaan den laatsten tegenstander van het fascisme te bevredigen. Onder ,,Italië" wor