UIT DE PROVINCIE ANNEN. VERBAND VAN HENGELVEREENIGINGEN (1 Dec.) — Op uitnoodiging van de hengelc ; u b Zuidlaren kwamen Zaterdagavond in het café Kasemir alhier bijeen de besturen van de liengelvereenigingen Eext—Gieten, Gieten, Veendam, Wildervank en Zuidlaren, vertegenwoordigende ruim 200 leden. De voorzitter van de uitnoodigende vereeniging, de heer D. Peereboom te Zuidlaren, leidde de besprekingen in en gaf aan wat de reden was tot het bijeenroepen van deze vergadering. Spr. zette uiteen, dat hij van meeding was, dat er bij de bengelclubs nog wel wat te verbeteren viel in het belang van deze sport en dat, als er wat meer verband kwam tusschen de respectievelijke clubs, dit ten goe ze had hem na dien nacht in Villa Firenze «ooit meer alleen gezien, maar de druk van zijn land en de uitdrukking van zijn oogen hadden ■aar genoeg gezegd. In dat uur had ze gemerkt «oeveel hu van haar hield. Ze sloot de oogen en instJ e ever het geluk dat haar wachtte en haar 181 1 bonsde weer even hevig als in het laboratoen dat wilde ze juist vergeten. Wat ben ik toch dacht onnoozel om dat maar zoo aan te nemen ze - als ik me eens vergiste. Maar ze wist zf-h ^ niet vei '&i E tte en dat miss Clifford c zo °veel mogelijk terugtrok, om haar geleen leid te geven zooveel mogelijk met Roger trr-vf" zi -' n ' v ° 01 ' Ilet eerst was Esther gewoon nlt r 336 oude dame had haar hutkoffer, die e Route de Grasse terug was gehaald, uithakt, had alles uit laten strijken en had haar geholpen met haar toilet. Esther bekeek haar japon, de perzikkleurige, die ze aan had gehad toen ze in Hotel des Ambassadeurs had gedanst. De japon was haar te wijd geworden, want ze was zeer in gewicht afgenomen. Ze moest het haar laten knippen, het krulde slordig in haar hals en langs haar ooren, maar dat kon spoedig gebeuren, ze zou zich eens op laten knappen. Ze was blij eens eenigen tijd haar gewone kleeren te kunnen dragen en, echt vrouwelijk, eens tijd aan haar toilet te kunnen geven. Alleen al het zoo rustig zitten na die stormachtige periode was een weelde; de gedachte aan de kalme zekerheid van haar tegenwoordig leven bracht de tranen in haar oogen Op dat oogenblik kwam Roger binnen met een bos mooie, matroode rozen. Snel stond ze cp, droogde beschaamd haar tranen af en begroette hem met een vriendelijken glimlach. Met einstig gezicht keek hij naar haar vochtige wimpers. ,Waarom is dat?" vroeg hij. „Het is niets," zeide zij, „en je zult me uitlachen als ik 't je vertel, maar ik dacht hoe gelukkig ik ben cmdat ik nog leef'en " Hij keek haar aan alsof hy haar in de ziel wilde lezen en ze werd verlegen. „Als je zoo kijkt dan vind ik je zoo aardig," zeide hij, haar blozen opmerkende. „Je bent toch zoo'n aardig kind, Esther, een allemachtig aardig kind, dat heb ik dadelijk gevonden." Met zijn vingers raakte hij even haar springerig haar aan en haar verlegenheid werd nog grooter, zocdat ze al haar aandacht aan de rozen wijdde. „Zijn zé voor mij?" vroeg ze, haar gezichtje tusschen de geurende bloemen verbergende. ..Nog nooit zag ik zulke mooie rozen. Ze. hebben iets bijzonders," zeide ze openhartig. „Dat is zoo," zeidê hij ernstig en hij legde ze op de tafel. Verlegen zwijgend begon ze over iets anders, dat niet zoo persoonlijk was, te spreken. „Heb je nog iets van— dien man gehoord?" Hoe dom van haar dat ze daar maar niet over praten kon. Roger zag de veranderde uitdrukking in haar bogen en hij had deeniis met haar. „Neen, nog niet, maar hij wordt natuurlijk gevat, het is maar een kwestie van tijd. Je moet daar niet over tobben en dat doe je wel, kijk me eens aan." „Ik tob er niet over," zeide ze dapper. „Waarom zou ik daarover tobben?" Hij trok de gemakkelijkste steel naar voren en deed haar daarin zitten. Haar holle oogen en de donkere kringen er om heen deden hem pijn. „Esther, in ernst, wanneer ik denk aan wat jt- hebt ondervonden, wat zoo'n diepen indruk op je heeft gemaakt en dat ik dien indruk niet ton wegnemen, wat ik ook doe. zie je dat kan ik niet dragen. Ik heb het gevoel dat het onze schuld is." „Maar dat is bespottelijk, het is de schuld van niemand. En je moet dankbaar zijn dat het zco is afgeloopen. En ik ben dankbaar, dat verzeker ik je. Ik ben niet zenuwachtig of niet goed bij het hoofd, zooals die man je wijs wou maken. Ik ben volkomen normaal." „Goddank ja, dat ben je. En ik ben een ezel geweest door er maar even aan te twijfelen." „Dat weet ik nog zoo niet. Wat voor indruk moet ik dien avond gemaakt hebben, toen ik ciaar als een bom naar binnen vloog. Hoe ik er ooit ben gekomen is een mysterie voor me. Ik was den halven tijd versuft, geloof ik, ik herinner het mij niet meer, het was alles als een koortsachtige nachtmerrie. Toen de taxi niet verder kon dacht ik dat alles verloren was en in stille wanhoop heb ik de laatste mijl geloopen en ik dacht nooit dat ik er komen zou en in elk geval zou het dan wel te laat zijn. En het ging bergop, ik herinner mij dat dikke zweetdroppels met de regendroppels langs mijn gezicht gutsten en mij het zien onmogelijk maakten. En nu en dan viel ik neer en het is een gelukkig toeval, dat ik niet opgeakt werd wegens dronkenschap." „Mijn lieve Esther." „Laten we er niet meer over praten, ik wil trachten het te vergeten." HU kwam bij haar zitten in de vensterbank en na een oogenblik gezwegen te hebben zeide hij : „Esther, nog één ding, hoe ben je het allereerst op het idéé gekomen, dat er iets niet in den haak was met de ziekte van mijn vader?" Een tijdlang zat ze stil na te denken: „Dat weet ik niet precies, dat is moeilijk te zeggen; er waren van die kleinigheden, die apart beschouwd wat vreemd waren. Misschien zou ik nooit kwade vermoedens hebben gehad als ik niet dat gesprek had gehoord tusschen je stiefmoeder en kapitein Holliday op dien middag waarvan ik je vertelde." „Ik weet dat je hen samen hebt gezien, maar je hebt me nooit verteld waar ze over spraken." „Ik heb toen heel wat vernomen, ik luisterde aandachtig, maar liet het niet mei-ken en het interesseerde me enorm. Hij zeide dat hij naar Zuid -Amerika ging met zijn Spaansche vriendin en zij het duidelijk merken, dat zij vreesde hem te laten gaan, omdat hij niet weer tot haar zou terugkeeren. En toen hoorde ik dat de houding van iemand dien zij Charles noemde, alles zoo moeilijk maakte. Ik wist natuurlijk niet wie Charles was en daarop vertelde zij iets dat mij erg interesseerde, n.1. dat ze bij een soort mec'.ium of kristalzienster was geweest en die vrouw zag Charles te bed liggen. Bij hem waren een verpleegster en een dokter. En ze zeide dat de dokter Sartorius was." „Och kom." „Ja en ik kwam juist bij Sartorius vandaan cm te trachten een betrekking te krijgen, dus je begrijpt hoeveel belang ik er in stelde en ik kreeg het gevoel dat hij en lady Clifford teleurgesteld waren omdat het medium niet zag hoe het verder zou gaan, en kapitein Holliday zeide schamper dat Charles wel zou herstellen en negentig jaar zou worden, wat de dame heelema&l van streek bracht." „Geloof je dat toen ?" „Neen, ik geloof dat lady Clifford nog geen vast plan had tot Holliday zeide, dat hij den achtsten waarschijnlijk vertrekken zou. En d« vrees hem te verliezen maakte haar doortastend. Door Holliday wist ze veel van den dokter at en hoe ze iets van hem gedaan kon krijgen door te werken op zijn afkeer van de dagelijksche sleur. Het leven van een mensch beduidt niets voor hem. Hij voelt alleen voor de wetenschap." „Geloof je dat Holliday er iets mee te maken had?" vroeg Roger, terwijl hij met het gordijnkoord speelde. (Wordt vervolgd). --- De avonturen van een Verkeersagentje 251. Toen men bijna op den grond was, liet de draak, die van zijn luchtreisje al lang genoeg had, los en viel met een smak op den grond. Hij werd bewustelooos en daardoor kregen de maankabouters gelegenheid hem te vinden. De draag was gevangen, tot groote vreugde van allen. ---