Uit Rusland. (Nadruk verboden). Er is in Europa geen tweede land te vinden, waar de oude heidensche gebruiken zich in zulk een mate hebben weten te handhaven als in Rusland. Het Christendom heeft natuurlijk zijn stempel op het geheele leven gedrukt en de oude gebruiken en zeden weten te kerstenen, maar ze uitroeien konden de priesters, ondanks alle dreigementen met de hel, niet. En ofschoon het volk de beteekenis en den oorsprong van de geheimzinnige gebruiken niet meer kent en de plechtigheden den deelnemers zelfs vaak volkomen zinloos moeten voorkomen, houden de boeren, vooral in de Mgelegen gedeelten des lands, er aan vast. Daarbij gebeuren de meest onverwachte dingen : evenals vroeger het heidensche element rich met het Christelijke vermengd had, zoo vermengen zich'hu deze twee elementen met de nieuwe, door de revolutie en het bolsjewisme geschapen toestanden en gebruiken tot een eigenaardige combinatie. De man, die de plechtigheden ter eere van een heidenschen god leidt en vaak tevens voorzitter van den kerkeraad in het dorp is, treedt tegelijkertijd op als chef van de een of andere bolsjewistifche instelling. Over de vermakelijke gevolgen van deze vermenging van het oude en nieuwe zou veel te vertellen zijn. Nu willen wij echter het een en ander meedeelen over een der interessantste feesten, die uit de oeroude tijden zijn overgebleven en tot nu toe in vele streken tan Rusland gevierd worden, n.1. het zaaifeest ter eere van Jarilo, den Slavischen god van vruchtbaarheid. De vereering van Jarilo is in geheel Rusland verspreid, maar de viering is niet overal gelijk. In Wit-Rusland wordt Jarilo voorgesteld door een jongen kerel, die op een wit paard rijdt, giheel in het wit gekleed is en geen schoeisel aan heeft; in één hand heeft hij een bundel rogge-aren, in de andere een grof gehouwen menschenhoofd. Jarilo wordt door de jeugd met gezang en dans ontmoet en naar het veld geleid, waar de oude plechtigheden ter zijner eere plaats vinden. In andere gedeelten van Rusland wordt de rol van Jarilo door een der schoonste meisjes van het dorp gespeeld (hetgeen overigens in strijd met de overlevering is), terwijl in Centraal-Rusland als Jarilo een bejaarde, maar nog krachtige man fungeert. Het feest zelf, een dramatiseering van den landbouw, van de bevruchting der aarde door Jarilo en later de geboorte van de vrucht (het graan), vertoont overal veel overeenkomst, gaat gepaard met vrijwel dezelfde plechtigheden, waarbij dezelfde liederen gezongen worden. Gewoonlijk is de toedracht als volgt: Op een weide of veld komt de geheele bevolking van het dorp bijeen. De meisjes en vrouwen voeren dansen uit, die het schoonmaken van het veld symboliseeren, waarbij de woorden van de oeroude liederen, die de vrouwen zingen (en waarvan zij vaak de beteekenis niet begrijpen), telkens aangeven, welk gedeelte van het bedrijf de dans vertegenwoordigt. Daarna word gezaaid. De mannen, die op de vrouwen loeren, laten hun paarden over het bezaaide veld loopen en het jonge graan vernietigen, dus een symbolisatie van den strijd der twee seksen. Dan volgt de roof van een maagd (symbolisatie van de oude gewoonte der Russen om de meisjes bij de veldwerkzaamheden in het voorjaar, in den tiid wanneer Jarilo de harten der menscïien en dieren van begeerte vervult, te rooven), de strijd tusschen de familie van de geroofde en de vrienden van den roover, waarbij belde partijen vaak vergeten, dat het spel is en het gevecht een al te realistisch karakter krijgt. Dat alles is zoo iets als een proloog. Het spel zelf begint na afloop van deze dansen en den mimischen strijd. Dan verschijnt Jarilo met een langen stok (vaak tien maal langer dan hij zelf), versierd met een bosje brandnetels. Hij verheft den gewijden staf van god Jarilo en allen omringen hem. Er ontstaat een kring van toeschouwers, die tevens dienen als afsluiting van het veld, waarop het drama plaats vindt. Binnen in den kring gaan kinderen en jongelui zitten, waarbij zij een soort driehoek vormen. Maar grootvader-Jarilo (wij beschrijven de plechtigheid, zooals zij in Centraal-Rusland, in het land van Moskou, plaats vindt) komt grootmoeder toe, de personificatie van Moeder-Aarde. De twee hoofdpersonen, die tevens als regisseur» fungeeren, treffen de noodige maatregelen, geven de laatste wenken aan alles, die deelnemen aan de plechtigheden, hoe zij zich gediagen moeten, tfelke plaatsen, zij in de verschillende stadia van het drama moeten innemen enz. Daarna begint de plechtigheid zelf. De spelenden geven elkaar de hand en de kleurige en fleurige keten van jonge meisjes, vrouwen en jonge kerels, die elkaar bij de hand vasthouden, begint den gewijden dans, zich een weg door den driehoek banend en telkens voorgeschreven houdingen en combinaties innemend ; er ontstaan zeer gecompliceerde spiralen van mannen en vrouwen, die aldoor bewegen, waardoor de figuren telkens weer van vorm veranderen, doch steeds volgens een ouden ritus en de aanwijzingen van den leider, Het geheel doet sterk denken aan het golven van het graan in den zomer, waarbij alles zich naar Jarilo wendt, naar den staf met het bosje brandnetels. Het koor zingt een lied, dat uit de heidensche tijden stamt; daarna vragen de zangers, of het koren al rijp is. Het koor zwijgt, het antwoord van Jarilo afwachtend. Jarilo antwoordt, dat het veld nog niet eens geploegd is. Opnieuw begint de rei een ronde uit te voeren, waarna weer gevraagd wordt of 4iet koren al rijp is en uit de antwoorden van den leider vernemen wij telkens den gang van het drama. Daarbij gebeuren ook veel onaangename dingen : de ploeg is kapot en moet gerepareerd worden (dat wordt natuurlijk door reidansen weergegeven en door liederen verduidelijkt), het paard is gevlucht en moet gezocht worden, de leider is ziek en niet in staat voor het veld te zorgen enz. Maar tenslotte verneemt de rei, dat de leider hersteld is. Dan ontstaat een onbeschrijfelijke vreugde en de dans van de reien neemt een steeds onstuimiger karakter aan, de gezichten worden rood van opwinding, de oogen schitteren en ge ziet, dat god Jarilo ook in de harten van de menschen de groote begeerte heeft wakker gemaakt. Het koren groeit, het bloeit en golft op het veld, de aren worden bol, het zaad vult ze. Als de reien dat vernemen wordt de opwinding der spelenden nog grooter. Voor het laatst vraagt de rei, of het koren reeds rijp is. De leider antwoordt triomfantelijk, dat het koren rijp is. Hij Iaat den staf met het bosje brandnetels vallen en pakt de grootmoeder. Er ontstaat een algemeene bacchanaal. De jonge mannen hollen de meisjes en jonge vi ouwen achterna en slaan hun beenen met bosjes brandnetels. Op dat oogenblik zijn ook de toeschouwers zoo aangegrepen door het schouwspel, dat zij hun rol van getuigen vergeten en zich in de algemeene vreugde mengen. Als alle primitieve menschen zijn de Russische boeren geboren acteurs ; ze spelen met een overgave en bezieling, die een Westerling nooit te aanschouwen krijgt. Zij gaan zóó in het spel op, dat het spel voor hen ophoudt spel te zijn en een realiteit wordt. Op dat oogenblik ontwaken bij hen de gevoelens van hun verre voorvaderen, die in de heidensche tijden op dezelfde velden het feest ter eere van god Jarilo vierden. In die oude tijden leidde dat feest tot tafereelen, die wij als de verheerlijking van de voortbrengingskracht van god Jarilo zullen aanduiden. Deze woeste bacchanalen komen tegenwoordig niet meer voor, hoewel ook nu de voorspelling de boeren, vooral de jongelui zoo opwindt, dat de mannen tot fauns worden, die jacht op vrouwen maken en hun prooi naar het bosch sleuren. De zangen zijn in den loop der jaren zoo verbasterd, dat alleen hij, die er speciale studie van maakt, de beteekenis van alle woorden begrijpt. De woorden zijn vaak van zulk een, laten wij zeggen, naaktheid, zij duiden alles, wat er gebeurt, op zulk een onverbloemde wijze aan, dat een stedeling, die tot dergelijke bewoordingen niet gewend is, verlegen wordt. De Rus, die van nature .zinnelijk is, houdt echter van dergelijke bewoordingen (als alle primitieve volkeren overigens). En toch maakt deze grofheid geen stuitenden indruk, omdat ge voelt, dat het geen perversiteit is, maar een openbaring van de natuurlijke drift, die zich bij den primitieven mensch op dezelfde wijze openbaart, als bij de dieren. Dr. BOR1S RAPTSCHINSKY. --- De Kroonjuweelen. (The crinkled Crown.) Geautoriseerde vertaling uit het Engelsch van WILL1AM LE QUEUX, door Mej. E. H. 47 Donderdag Toen hij de zaal verliet, was hij overtuigd, dat het gehoor, — en een dat tot cordeelen in staat was, — op onmiskenbare wijze zijn zegel had gehecht aan de voordracht van de jeugdige artiste. Het was een triomf, — niet enkel voor de leerlinge, maar ook voor den leeraar. De uitslag had zijn oordeel gerechtvaardigd en hij had het heerlijk bewustzijn, dat hij nog een artiste had toegevoegd aan de lange rij, wier genie hij had aangekweekt. Easterbee voelde, dat hij Pauline moest 7ic»i en haar persoonlijk moest gelukwenschen met haar triomf. Daar hij haar adres niet kon vinden in het adresboek, besloot hij daaruit, dat zij op kamers woonde. Daarom zou hij zich tot de hoofdbron voor inlichtingen omtrent haar wenden. Den volgenden morgen braeht h(j een bezoek aan Oscar Bishop en gaf zijn kaartje af, met verzoek om een kort onderhoud. Bishop herkende zijn naam dadelijk, heel En geland had gelezen van die vreeselijke tragedie in Elswick en toen die pas gebeurd was, had Pauline wel gezegd, dat zij den ongelukkigcn echtgenoot kende. Bishop was toevallig op dat oogenblik vrij. Daar hij zeer vlug van intuïtie was, begreep hij, dat dit de man moest zijn, die Pauline's hart had gewonnen en dat de herinnering aan dien Easterbee reden was geweest, dat zij niet de zijne had willen worden. Easterbee lichtte toe, dat hij Miss Van der Wyck al eenigen tijd had gekend; dat hij dien vorigen middag op het concert was geweest en dat hy Bishop zeer verplicht zou -wezen, als die hem haar adres wilde geven, zoodat hij haar >on schrijven, of haar een bezoek kon brengen. De leeraar was beleefd en hoffelijk, maar, gelijk te verwachten was, was hij niet overhartelijk. Hij voelde zeker duidelijk, dat een man van middelbaren leeftijd, als hij, niet veel kans had bij een mooi jong meisje, tegenover zulk een mededinger, en hij zou hem niet uit den weg gaan, om hem te helpen. „Het is één van mijn vaste regels, kapitein Easterbee, om nooit het adres van mijn leerlingen te geven, voor ik weet, of zij dit zeiven wel verlangen," lichtte hij toe, op zijn langzame, ernstige wijze. „Waarschijnlijk zal het Miss Van der Wyck zeer aangenaam zijn, om haar kennis met u te hernieuwen. Met genoegen zal ik haar dus van uw bezoek vertellen en van het doel daarvan. Misschien wilt u uw adres achterlaten, zcodat zij zich met u in verbinding kan stellen? U kunt ook een brief voor haar hier laten liggen, als u wilt." Easterbee werd eenig antagonisme gewaar in de manieren van den man, maar hij kon anders niet zeggen, dat hij reden van klagen had. Bishop, van zijn kant, moest wel eenige voorzorgen nemen, ingeval zijn leerlingen soms onverwacht naam hadden gemaakt, om ze te behoeden tegen onwelkome ontmoetingen. Nu Fauiine van der Wyck een persoonlijkheid was geworden, konden velen haar wel willen opzoeken, tegen haar wil, en het was zijn plicht, om haar te bewaken tegen dergelijke onaangenaamheden. „Dank u zeer," zei Easterbee, in antwoord op Eióhop s aanbod, „ik zal naar mijn club gaan, een briefje schrijven aan Miss Van der Wyck en liet haar zenden door een specialen bode. Mag ik u mijn verontschuldigingen aanbieden voor den last, dien ik u, zoo mogelijk, bezorg; maar ik heb in het adresboek gekeken en kon daarin haar naam niet vinden. Dus houd ik het er voor, dat zij op kamers woont." Het briefje werd geschreven en verzonden. Hij herinnerde zich, dat er al ééns geknoeid was met het overbrengen van een schrijven van hem door den gewetenloozen Lenoir. Maar Bishop, al was die dan ook niet vriendelijk te noemen, achtte hij toch niet in staat tot zulk een oneervol gedrag. Het waa mogelijk, dat Pauline geen lust zou hebben, om zijn brief te beantwoorden. Maar hij zou weldra gerust gesteld worden. Zij was naar het huis van Bishop gegaan kort nadat ze zijn brief had ontvangen en de avondbestelling bracht haar antwoord : „Waarde Kapitein Easterbee. Het was mij aangenaam, weer eens iets van u te hooren en ik dank u ten zeerste voor uw vriendelijke gelukwenschen, naar aanleiding van mijn gering succes van den vorigen dag. Het zal mij verheugen, als u morgenmiddag om vijf uur bij mij komt theedrinken. Ik ben dan vrij voor de rest van den dag en we kunnen nog een heelen tijd praten. Uw toegenegene, Pauline van der Wyck". Hij ging naar het adres dat zij hem gegeven had in haar kort briefje. Het legaat, dat haar door Lenoir was nagelaten, had haar in staat gestéld, zich' geriefelijker in te richten, terwijl zij studeerde voo' haar bekwamen leprmeester. Zij had tW35 mooie kamers in een wijk van Maide Vale, wel eenvoudig, maar gezellig gemaakt door enkele snuisterijen, die zij zich af en tce uit haar verstandig beheerd inkomentje had durven gunnen. De theetafel stond sierlijk geschikt klaar en op het buffet stond, opzettelijk voor hem, een syphon soda en een kleine karaf whiskey. Bij zijn binnentreden legde zij haar beide handen in de zijne en in haar mooie, donkere oogen stond een uitdrukkinng van beklag. „O, u heeft dan wel verschrikkelijk geleden, sinds we elkaar het laatst in Parijs hebben gezien", zei ze met haar zachte, sympathieke stem. Mijn hart bloedde voor u, toen ik las, wat u wachtte bij uw terugkomst uit Rusland, waar u, zooals Mr. Pennington mij vertelde, in vreeselijk gevaar heeft verkeerd. Ik zou u graag geschreven hebben, — bijna had ik het ook gedaan — maar ik was niet zeker, dat u er om zoudt geven, op zoo n oogenblik van mij te hooren". Hij bedankte haar en ging zitten in den makkelijken stoel, dien zij voor hem aanschoof. Na eenigen tijd liepen de gesprekken over opgewekter onderwerpen. Zij vertelde hem van al wat haar overkomen was, nadat zij in Parijs afscheid van hem had genomen; van Bishop v > bezoek op dien middag bij Stéphanie Dubois; van zijn aanbod, om haar als zijn leerlinge aan te nemen, terwijl hij de zaak van het honorarium geheel had laten rusten. „U kunt zich niet voorstellen, wat een goed vriend hij is geweest", zei ze tot besluit. „Hij geeft den indruk van een stijf, voor niet veel ontroering vatbaar mensch; maar, onder dat koude uiterlijk, klopt 'n hart van goud. Hij zei mij, dat ik van den dag van gisteren geen verderen angst hoefde te koesteren, betreffende mijn toekomst en hij zal nog een heelen tijd mijn zaken behartigen. Hij is een echt practisch mensch, zoowel als een volbloed artist en hij zal er op toezien, dat ik de fouten vermijd, die weinige ervaring mij soms zou laten maken." Easterbee had nu niet zoo'n aangenamen indruk gekregen van den grooten musicus, maar dit kon niet ontkend worden, dat hij bijzondere vriendelijkheid had betoond voor Fauline. Zooals dit bij een man al heel licht opkomt, vroeg Easterbee zich af, of dit wel geheel belangeloos zou zijn. En, om hiervan de proef te nemen, deed hij de volgende vraag: „Nu u zoo op den weg tot succes is, zal hij zeker verwachten, een groot deel te krijgen van uw toekomstige verdiensten, cm hem schadeloos te stellen voor den tijd en de moeite, die hij zich gegeven heeft voor uw murikalc opleiding?" Het antwoord van Pauline verraste hem: „Ik wilde, dat hij de zaak in dat licht beschouwde. Van morgen nog heb ik over dat onderwerp gesproken en ik heb er op aangedrongen, zooveel ik maar durfde; want, om u de waarheid te zeggen, ben ik een beetje bang van hem. Hij verbood mij ten strengste er ooit weer op te zinspelen. Al wat hij voor mij heeft gedaan, al wat hij nog voor mij doen zal, moest ik als een vrije gift aannemen. Hij is een van de edelste menschen op de wereld." Easterbee dacht, dat hü het raadsel wel zou kunnen oplossen en daarmee tegelijkertijd de koelheid van houding, die Bishop jegens hem getoond had. Deze man van middelbaren leeftijd voelde liefde voor zijn schoone leerlinge. Eerst veel later kwam Harold te weten, dat die vermoedens iuist waren; dat Bishop Pauline ten huwelijk had gevraagd. Later vertelde ze hem van den dood van Lenoir en zijn legaat aan haar en hoe ze hem had vergeven en er spijt van had, dat zij hem dit nog niet vóór zijn dood had kunnen meedeelen. Het was een zeer lang bezoek; en, toen hij ging, had zij hem de belofte gegeven, om een paar dagen later met hem te dineeren. Dit samenzijn was de voorlooper van vele andere ontmoetingen. Eigenlijk waren ze steeds in eikaars gezelschap, als haar beroepsplichten haar daartoe de gelegenheid lieten en !n deze aangename kameraadschap gingen de maanden vlug voorbij — van winter tot voorjaar en van voorjaar tot zomer. Hij had liefde voor haar gevoeld, toen zij arm en zonder vrienden was en met geen ander gezelschap, dan van haar onverdraagzamen vader, met wien zij geen gedachten gemeen had. Hij voelde nu nóg liefde voor haar, nu de wereld een aangenamer plaats voor haar was geworden on zij zooveel vriendschap feoa oïitvangen, als zij maar hebben wilde. En tóch, nu alles om haar heen weer sco geheel veranderd was, wist hij wel zeker, dat zij geen anderen vriend cf kameraad verlangde dan hem. Het eind was onvermijdelijk : Op een schoonc-n zomerdag, toen ze samen buiten geluncht hadden en later samen een wandeling in de bosschen hadden gemaakt vroeg hij haar, of zij genoeg voor hem veelde, om de zijne te worden. Ten antwoord legde zij haar hand in de zijne en sprak uit haar overvol hart : „Ik geloof Harold, dat ik je lief gehad heb van het eerste oogenblik af, dat wij elkaar ontmoetten. En in mijn hart heeft nooit een andere liefde bestaan !" EINDE. --- UIT DE PERS. EEN KOLONIALE JAARBEURS. In „De Nederlandsche Mercuur" van verleden week publiceert de heer F. H. Fentener van Vlissingen, voorzitter van de Nederlandsche Jaarbeurs te Utrecht een artikel, dat tot opschrift draagt : „Een Koloniale Jaarbeurs in Nederland." Na aan de hand van het verslag der subcommissie uit de commissie voor de Economische Politiek gewezen te hebben op het verschijnsel, dat in de economische betrekkingen tusschen Nederland en Nederlandsch-Indië in de laatste jaren een ongunstige wending is gekomen en dat bij de bestudeering van dit belangrijke onderwerp het feit de aandacht heeft getrokken, dat bij de Nederlandsche industrie dikwerf groote onbekendheid bestaat de Ned. Indische markt, ontvouwt de heer Fentener van Vlissingen het volgende plan: „Bij den Raad van Beheer der Nederlandsche Jaarbeurs is het denkbeeld gerezen, of niet een eerste stap tot verbetering in den bestaanden tc^stand gedaan zou kunnen worden door het organiseeren in Nederland van eene — voorïoopig eenmalige — demonstratie, welke het tweeledige doel zou hebben ; ten eerste aan de Nederlandsche industrie te toonen, welke artikelen in Nederlandsch-Indië gebruikt worden, met zooveel mogelijke volledige voorlichtingen omtrent afzetmogelijkheid, omzet, prijs, qualiteit, verpakking, leveringsvborwaarden, enz. en ten tweede een overzicht te geven van wat de Nederlandsche industrie in staat is — of in staat zou kunnen zijn naar Indië te exporteeren. Een feit is het, dat een groot deel der Nederlandsche nijverheid, inzonderheid de middelen kleinindustrie, voor wie het bezwaarlijk is een eigen vertegenwoordiger naar Indië uit te zenden of aldaar een eigen agent aan te stellen, niet volledig op de hoogte is van de goederen, welke in Indië worden gebruikt en nog veel minder van de factoren, welke de oorzaak zijn van het veel voorkomende verschijnsel, dat buitenlandseh fabrikaat in Nederlandsch-Indië een ruim afzetgebied vindt, terwijl in zeer vele gevallen het Nederlandsche fabrikaat nóch in prijs, nóch in qualiteit, nóch anderszins voor het buitenlandsche behoeft onder te doen. Een expositie op zuiver zakelijke basis van in Nederlandsch-Indië gebruikt wordende goederen, waarbij tevens zoude aangegeven en deskundig toegelicht kunnen worden voor welken prijs de ?,cederen geleverd worden, welke verpakking in Indië gewenscht wordt en aan welke andere eischen het nroduct moet voldoen om in Nederlandsch-Indië met het vreemde product te kun nen concurreeren — een dusdanige expositie zou ongetwijfeld verschillende industrieën in ons land tot inzicht kunnen brengen, dat export naar de overzeesche gewesten voor hen loo nend zou kunnen worden. Eenmaal tot dit inzicht gebracht, zal menige industrie zich aangemoedigd gevoelen naar wegen te zoeken — hetzij alleen, hetzij in combinatie met anderen — zich in Nederlandsch-Indië een afzetgebied te verwerven of een bestaand, mogelijk afnemend, afzetgebied uit te breiden. Het tezamenbrengen van een dergelijke verzameling goederen en producten onder deskundige leiding behoeft op geen bezwaren van eenigen omvang af te stuiten »n wanneer de hand aan den ploeg geslagen wordt, kan dat in dusdanig tijdsverloop geschieden, dat in den zomer van 1930 deze expositie Jn Nederland zou kunnen plaats hebben. Rondom deze instructieve en informatorische af deeling zou de Nederlandsche industrie zich kunnen groepeeren met een demonstratie van wat de Nederlandsche nijverheid zeer speciaal voor Nederlandsch-Indië presteert en nog kan presteeren. Het zal hierbij gaan om die fabrikaten, welke naar Indië geleverd kunnen wor« den en in het bijzonder voor NederlandschIndië bestemd zijn. Indische importeurs en inkoopers, die voor een groot deel in Nederland gevestigd zijn, zouden daardoor een overzicht krijgen van hetgeen Nederland, In concurrentie met het buitenland, naar Nederlandsch-Indië kan leveren, het persoonlijk contact, dat deze „Koloniale Jaarbeurs" — wij spraken van „Jaar beurs" en niet van „tentoonstelling" om op den voorgrond Ic stellen het zakelijk karakter, dat deze demonstratie zal moeten hebben, wat impli ceert de aanwezigheid van de fabrieksdirecteuren en bedrijfsleiders en van deskundig personeel — tusschen de Nederlandsche fabrikanten en bedoelde importeurs tot stand zou kunnen brengen, kan er zeer veel toe medewerken om beide partijen nader dan zulks tot nu toe het geval was, tot elkander te brengen en aanleiding worden, dat het Nederlandsche fabrikaat een grootere plaats op de Indische markt weet te veroveren, en de importeurs en inkoopers méér belang krijgen, om aan het Nederlandsche fabrikaat boven het vreeniis 'Je -oirkeor tc- geven. De heer Fentener van Vlissingen deelt verder mede, dat het Jaarbeursbestuur erlangs dit plan bij de Commissie van Bijstand ingezonden heeft. „Daar de f.ndere middelen om tot verbetering te geraken — o.a. die, welke door de Commissie van Bijstand zijn aangegeven — alle een min of meer langen termijn van voorbereiding en uitvoering vereischen, heeft het door het Jaarbeursbestuur aangegeven middel, dat geheel als een eerste stap bedoeld is, het voordeel, dat het in betrekkelijk zeer korten tijd tot uitvoering te brengen is, terwijl de kosten, welke ermede gemoeid zijn, dank zij de bestaande administratieve en technische organisatie der Jaarbeurs te Utrecht, zoodanig beperkt zijn, dat, ook al zou het resultaat dubieus geacht worden, het toch alleszins de moeite zou loonen de proef te nemen." De schrijver meent, dat ter inleiding der door de Commissie van Bijstand beoogde grootere en omvangrijker actie een Koloniale Jaarbeurs te Utrecht in den zomer van 1930 in alle geval goed en vruchtdragend werk kan verrichten. --- In het Concertgebouw te Amsterdam is Maandagmiddag het Congres der Internationale In het Concertgebouw te Amsterdam is Maandagmiddag het Congres der Internationale Kamer van Koophandel geopend. Een foto tijdens de openingszitting. --- Te Amsterdam wordt het Congres der Te Amsterdam wordt het Congres der Internationale Kamer van Koophandel gehouden. In dit verband een foto van den zetel van het secretariaat-generaal van de Internationale Kamer van Koophandel te Parijs. Inzet; Dr. Alberto Pirelli (Italië), president van de Internationale Kamer van Koophandel. ---