Onschuld en Misdaad. Uit het Spaansch bewerkt door H. KLAASSEN. (Nadruk verboden). 35 Dinsdag. Zij gingen onmiddellijk op dit geluid af en na veel zoeken in de duisternis vonden zij u. Daar er nergens in de buurt hulp te vinden was, oordeelden zi] het 't beste u aan boord van dit schip te brengen. Zoo zdjt gij hier gekomen en ik heb op mij genomen u te verplegen, zoolang gij hulp noodig hebt. Wij zijn op weg naar Engeland. Paulina dankte haar door een blik uit haar oogen en verviel weer in een staat van bewusteloosheid. Vele dagen zweefde zij tusschen dood en leven. Al was haar wonde niet doodelijk, toch bracht zij haar leven in gevaar. Doch haar krachtig gestel en een zorgvuldige verpleging behielden de overhand. Langzaam herstelde zij. Naarmate haar lichamelijke krachten terugkeerden, werden ook haar gedachten weer helder. Want haar geestelijke vermogens waren door de gebeurtenissen ten zeerste geschokt. Over de toekomst gingen haar gedachten nog niet ver. Eén verlangen was er in haar, dat al het andere overheerschte: weg te komen, al maar verder weg van het land, waaraan voor haar zulke schrikkelijke herinneringen verbonden waren. De gedachte aan de opschudding, die haar terug-keer in Maryland zou veroorzaken, de gerechtelijke onderzoekingen, die zouden volgen en onvermijdelijk zouden leiden tot de arrestatie en veroordeeling van Edmund, was haar onverdragelijk. Want hoewel zü er niet aan kon twijfelen, dat het Edmund was geweest, die een aanslag op haar leven pleegde, zou zij hem nimmer in het verderf willen storten. Het was haar een ondoorgrondelijk mysterie hoe hij tot de misdaad had kunnen komen en zij kwelde en pijnigde zich met de oplossing ervan. En gaarne zou zij de helft van haar leven gegeven hebben om het te weten. Het verleden had afgedaan. Zij wilde het vergeten en slechts voor de toekomst gaan leven. Hoe verder de wjfcle Oceaan haar scheidde van de plaats, waar zij het schrikkelijkste uur van haar leven doorbracht, hoe beter. Haar vrienden geloofden haar dood. Welnu, zij zou hen in dien waan laten en daardoor geen enkel menscbelijk wezen onrecht doen. De gedachte aan Edith en Dorothea deed een teedere snaar in haar hart trillen. Hoe groot moest haar smart zijn, hoeveel moesten zij geleden hebben. Ja, indien zij voor iemand terug zou zijn gegaan, dan moest het voor hen zijn. Maar na rijpe overweging besloot zij, dat het niet kon. Neen zij wilde, zij kon door haar terugkeer Edmund's vrijheid niet in gevaar brengen. Zijn schande zou de hare zijn. Het zou de vernietiging van beider leven nog volkomener maken en Edith en Dorothea van alle levensvreugde berooven. Neen, zoo was het beter. Edith en haar dochtertje zouden den schok wel te boven komen. Over het ergste moesten zij al heen zijn. Drie weken was het ree& geleden, sinds in dien stcrmachtigen nacht die misdaad volbracht werd En de tijd, die schier alle wonden heelt, zou ook hen helpen. Terwijl zij aldus haar eigen smart vergat en zich bezig hield met het leed van anderen, bepeinsde zij, hoe straks, als de erfenis haar deel zou zijn geworden, zij een middel zou vinden, om, zonder het geheim van haar leven te verraden, haar weldaden over Edith en Dorothea uit te strekken. Toen het schip de kust van Engeland naderde was Paulina in zooverre hersteld, dat zij een wandeling kon maken op het dek aan den arm van haar verpleegster, de echtgenoote van een Engelsch arts, Holmes geheeten, die bijna niet van haar ziekbed was geweken. In die enkele weken van innigen omgang, was mevrouw Holmes de beproefde vriendin van Paulina geworden, voor wie zij haar hart had ontsloten, zonder nochtans Edmund in gevaar te brengen. En niet slechts met raad en troost, doch ook met de daad, bad de edele dame die het aan aardsche goederen niet ontbrak, de nu werkelijk behoeftige Paulina bijgestaan. Want eerst in het vaderland kon zij de aanspraken op de haar toegewezen erfenis, waarvan de wettelijke stukken veilig in haar bezit gebleven waren, laten gelden. Dertig dagen, nadat zij de brieven uit Engeland ontvangen had, trad Paulina de pastorie van den nu rustenden predikant te Liverpaol binnen en werd hartelijk ontvangen. De oude predikant en zijn echtgenoote waren twee menschen van opgewekt karakter, die, zoodra zij merkten ,hoe zwaarmoedig de stemming van Paulina was, zich inspanden om haar op te beuren. Hun sympathie en hartelijkheid deed Paulina veel goed en spoedig voelde zij zich thuis WJ de twee goede menschen. Twee dagen nam zij om tot zichzelf te komen. Toen ging zij met haar vaderlijken vriend overleggen, wat haar te doen stond. Hij deelde haar mede, dat de regeling en aanvaarding van de nalatenschap haars ooms een reis naar Londen noodzakelijk maakten. Zoo kwam het, dat drie dagen na haar aankomst te Liverpool Paulina en dominé Graddon gezamenlijk naar de groote wereldstad spoorden. Hier werd Paulina in kennis gebracht met den notaris, aan wien de uitvoering van het testament was toevertrouwd, een nobel en Wijs man. Zijn scherpzinnigheid en menschenkennis deden hem alras ontdekken, dat Paulina onder een of ander groot leed gebukt moest gaan en derhalve beijverde hij zich nog meer dan anders, haar in alles tegemoet te komen. Dank zij zijn optreden waren haar zaken spoedig geregeld en was Paulina in het bezit van een groot vermogen, bestaande uit een aanzienlijk kapitaal op de bank van Engeland, benevens eenige uitgestrekte landgoederen in het graafschap York. Toen de notaris haar bij het afscheid nogmaals geluk wenschte met haar rijke erfgoederen en lachend opmerkte, dat zij nu een zeer begeerenswaardige partij was geworden, kwam er heel even een milde glimlach op haar gelaat. Het was echter niet uit vreugde over het bezit van geld en goed, doch om de heerlijke gelegenheid, die haar rijkdom haar aanbood, aan den hartewensch, dien zij van haar prilste jeugd af gekoesterd had, te voldoen. Met haar fijnbesnaarde ziel en groot meegevoelen, was zij steeds diep bewogen geweest met het leed van armen en kranken. Nu bezat zij het middel om dit practisch te toonen. In het bijzonder naar verlaten en ouderlooze kinderen ging haar hart uit en het eerste, wat zij deed, was in haar geboorteplaats Sheffield een tehuis voor dergelijke kinderen oprichten, waarover zü zelf de leiding nam. Inmiddels vergat zü Edith en Dorothea niet. Door bemiddeling van haar notaris liet zij haar een belangrijke som gelds toekomen, zonder dat de geefster genoemd werd. --- De vlucht uit de poppenkast van Jan Klaassen en Trijntje De ijsberen wilden er van proeven, doch verschrikt deinsden ze achteruit, dat was niets voor hun grooten honger, dat schroeide alleen hun witte huid. Ze sprongen woest in de ronde, dat viel hun gewis niet mee. „Willen jullie", riep Trijn, „nog meer koekjes, kom dan bij mij op de thee". De beren keerden spoedig weder, waren op hun hoede voor 't vuur. „We kunnen", riep de Lange spijtig, „het niet uithouden op den duur". „Waar toch Jan zou zijn gebleven, ik mis hem al zoo lang, gevlucht is hij niet", zei Trijntje, „want hij is wis niet bang". (Wordt vervolgd). 191. 192. --- HOOFDSTUK XXL Een ernstige gelofte. De tijding van Paulina's vriendschapsdaad zou Edith nimmer bereiken. Want drie weken na de verdwijning van haar schoonzuster lag zy op haar sterfbed. De schok was te zwaar geweest voor haar teere gestel. Een paar dagen voor haar sterven riep zij haar dochter Dorothea bij zich. Het arme kind, dat de laatste drie weken bijna onophoudelijk gehuild had, en stom was van droefheid over haar lieve tante, trad zwijgend aan het bed harer moeder. In Ediths oogen tintelde iets van het oude vuur, waarmede zy eens de Britsche soldaten weerstaan had, toen zij met vaste, ernstige stem ging spreken tot het meisje. — Dorothea, begon zij, op elk woord den nadruk leggend, Je bent nog slechts negen jaar oud, maar wijs voor je jaren. Weldra zal het met Je moeder afgeloopen zijn, ik voel het. Maar voor ik heenga, wil ik Je een taak toevertrouwen, welker vervulling het doel van Je leven moet zijn. Mijn kind, versta je mij? (Wordt vervolgd). ---