Uit de Pers. Hoe men de muiterij beoordeelt. Alle groote bladen hebben begrijpelijkerwijze gisteravond beschouwingen gewijd aan de muiterij op „De Zeven Provinciën". Bijna alle bladen zijn voor snel en streng ingrijpen, terwijl aan den anderen kant tegen een paniekstemming wordt gewaarschuwd. De hoofdzaken dor beschouwingen vindt men hieronder. De Tel. (Neutr.) schrijft: „Het Nederlandsch en Nederlandsch-Indisch overheidsbeleid van de laatste decennia laat ovsr zich heen lcopen. Zoo zeer is het uit op marchandeeren met zijn onderdanen, zoo gaarne pleegt het eindeloos overleg, zoo weinig regeerkracht en vastberadenheid steekt er in, dat het gezags-element ten naastebij is platgetreden Welke concrete ontevredenheidsaanleidingen ook ter verklaring van dit ons prestige ondergravend oproer worden aangegeven — de hoofdzaak schuilt in de wijze waarop de malcontenten hun gevoelens luchten : door daden, die aantoonen, dat bij hen elk spoor van eerbied voer orde, tucht en gezag volledig zeek is. Zoek, ten gevolge van de slapheid waarme3 dat gezag zich pleegt te manifesteeren, zeek, omdat in ons systeem van gezagsuitoefening een overmatig percentage van onverdedigbare sentimentaliteit steekt. Als verschijnsel is daarop reeds vroeger de aandacht gevestigd. Dit verschijnsel heeft in Italië langzamerhand een chaos deen ontstaan, die het „fascisme" als een reactie heeft deen wcïtelschleten. Dat met name in militaire verhoudingen zulk een stelsel fnuikend is, kan niemand entgaan". Het blad eindigt zijn beschouwing aldus : „Een blamage als die van „De Zeven Provinciën" wijst uit, hoe diep het gezag al is weggezakt. Herstel daarvan, ten koste van welke middelen ook, is de eerste plicht van hen, die het dragen moeten. En slechts zoo zij zich daartoe zetten, zouden de hoogst bedenkelijke gebeurtenissen van deze dagen nog iets goeds kunnen voortbrengen". Geen paniekstemming. De N. R. Crt. (Lib.) zegt in een hoofdartikel : „Een bijzonderheid, waarmede wij totdusver in de oordeelvellingen weinig of geen rekening gehouden vonden, is deze, dat de Zeven Provinciën uit den aard van zijn bestemming met geen enkel ander schip van de marine te vergelijken is. Dit mag geen oogenblik uit het oog worden verloren. De Zeven Provinciën, sinds jaren wegens zijn voor een oorlogsschip hoogen ouderdom voor den actieven krijgsdienst afgekeurd, is het dienstdoende artillerie-instructievaartuig en opleidingsschip voor inheemsche schepelingen. Het is een schoolschip, waarop de jongens die de Kweekschool voor Inlandsche Zeevaart te Makassar gevolgd hebben, voor de praktijk verder worden bekwaamd, waarop Javanen en andere inheemschen worden opgeleid tot marinier,! kanonnier en alle andere ondergeschikte betrekkingen, die op een oorlogsschip vervuld moeten worden. Hieruit volgt vanzelf al, dat er een overgroot percentage van uiterst jonge, onervaren en ten deele allicht ook onberaden inheemsche krachten aan boord zijn en een naar verhouding gering aantal Europeanen, onder wie maar weinig Europecsche manschappen. Ter beoordealing van de psychologie van het geval — en zonder een beoordeeling daarvan zal men het niet in zijn juiste proportie vermogen te zien — heeft men dit voortdurend te bedenken. In een tijd van crisis en opwindingen over salariskortingen, welke zich ook aan een deel der marine heeft meegedeeld en al tot allerlei onkrijgstuchtelijke feiten aanleiding gaf, ziet men hier een troep jeugdige heethoofden, door ouderen zeker allergemakkelijkst bewerkt, indien zij die bewerking al noodig hadden, een poging doen om revolutie te spelen en zich voor een korten tijd in de illusie te verlustigen de macht in handen te hebben — wat gelukkig alleen mogelijk blijkt op het kleine en wankele stukje bodem, dat zij in duister en bij overrompeling tijdelijk hebben weten te veroveren. Een krankzinnig avontuur, waarop zeker spoedig de ontnuchtering en, naar men hopen mag, een afdoende ontnuchtering, zal volgen. Het is om deze redenen dat wij nog eens met klem tegen elke paniekstemming, die niet anders doet dan in de kaart van revolutionaire elementen spelen, waarschuwen. Laat ons het feit onverbloemd blijven zien als wat het is, zonder wilde gevolgtrekkingen te maken en onberaden adviezen uit te deelen. De autoriteiten hebben thans in de eerste plaats een keel en breed inzicht noodig en een nerveuze openbare meening kan hieraan schade deen. Waar allen het over eens zullen zijn, dat is dnt tucht en wellicht ook tot de geheela inwendige organisatie bij onze militaire en maritieme machtsmiddelen". Krachtig en snel ingrijpen noodzakelijk. Het Alg.- Handelsblad (Lib.) is voor krachtig en snel ingrijpen. „Het ernstigste van dit verzet is niet in de eerste plaats de ergerlijke gezagsaantasting in ce Marine zelve ; deze muiterij op een van Hare Majesteits oorlogsschepen beteekent dat een van de pijlers waarop het Nederlandoche gezag in Indië rust op verontrustende wijze ondermijnd blijkt te zijn. Het feit, dat inlandsche matrozen de officieren van een oorlogsschip van de „Kompenie" hebben kunnen overrompelen en met dit schip onder stoom zijp gegaan moet wel een zeer diepen indruk maken op de Indische nationalisten, en het is koren op den molen der communisten, wier verhouding tot wat hier heeft plaats gehad nader zal moeten worden onderzocht, indien er sporen zijn die op zulk een relatie wijzen. Zoo is doze muiterij dan ook niet alleen een aanfluiting voor het gezag der marine doch tevens een harde knauw voor het prestige van het Nederlandsche gezag in Oost-Indië. Om van den indruk bij het buitenland nog maar te zwijgen. Wij zijn er natuurlijk van overtuigd, dat deze dolzinnige muiterij spoedig bedwongen zal worden — laat ens hopen zonder bloedvergieten — maar het feit dat zoo iets diep beschamends mogelijk was blijft, en dat is niet spoedig uit te wisschen. Wij zijn de laatste jaren niet fortuinlijk geweest met onze gezagshandhaving in cn~e overzeesche gewesten. Na Curagao nu dit ... .de regeering kan nu niet meer terug en een indruk makend voorbeeld msg niet achterwege blijven. Ons inziens behoort de marino thans een grondige zuivering te houden onder het inlandsche personeel, zeedat eens en vooral vaststaat dat dienstweigering onder geen beding mag en ongestraft kan voorkomen. De inlandsche matroos heeft het in vergelijking met zijn kamponggenooten financieel zeer goed ; geschikte liefhebbers voor den marinedienst zijn in dezen crisistijd genoeg te vinden. Het ontslaan van talrijke, blijkbaar in een militaire organisatie onbruikbare elementen lijkt ons dringend noodig, al zal de marine daardoor tijdelijk in een moeilijk parket raken. Maar met krachtige hand moet thans het mes gezet worden in een — blijkbaar zeer wonde — plek. Rigoureuze zuivering vereischt. De vloot moet volgens de Stand. (A.-R.) van alle opstandig gespuis gezuiverd worden. , Het is mogelijk, dat er fouten begaan zijn bij de toepassing der salariskorting ; dat de houding der regeering weifelend zou zijn geweest. Wijzelf weten daar niets van, maar men hoort daarover spreken. Intusschen kan ons zulks, op dit oogenblik, cm het nu maar heel duidelijk te zeggen, geen lor schelen. Er is muiterij op de vloot! Die muiterij moet onderdrukt worden ! Dat is het eenige, waarop het thans aankomt. Als er fouten begaan zouden zijn, dan kan men daarover later spreken. Nu is er echter maar één ding, dat meetelt : de regeering moet de baas blijven ! Het gaat nu om het leven zelf van den Staat. En verder staat voor ons vast, dat een grondige schoonmaak, een rigoureuze zuivering van verdachte elementen onvermijdelijk is en dat, bij den nieuwen toestand, die daarna ontstaat, maatregelen getroffen moeten worden om het: langzaam werkend gif, dat de marine bedorven; heeft, voortaan te weren. We zijn eigenlijk allen toch wat sukkelachtig geweest, toen we dit alles vroeger hebben toegelaten ; toen we meenden, dat de weermacht betrouwbaar blijven kon, óók als zij voortdurend in communistischen of zelfs maar socialistischen zin bewerkt werd. Sommigen onzer hebben wel vaak daaraan getwijfeld, een enkele maal dien twijfel wel eens uitgesproken, maar krachtig verzet bleef toch uit. Cck wel cmdat men voelde tegen de bierkaai te vechten als men anders zou willen. Met dit ontstellende feit voer ons zullen er, hopen we, thans echter velen zijn, die van de Regeering verlangen, dat zij hare autoriteit met volle kracht dcet gelden en niet schrome het kwaad in den wortel aan te tasten. Zuivering der vloot van alle opstandig gespuis is daarbij de eerste stap". Treurige feiten. Da Msb. (R.K.) wil haar oordeel voorbehouden. „Het zal wel volkomen overbodig zijn cp te merken dat de berichten die ons uit Indië bereiken omtrent het gebeurde aan boord van de „Zeven Provinciën", tot de meest ernstige behooren, welke wij coit van onze marine, steeds de trots van de natie, moesten vernemen. Nadere berichten zullen intusschen moeten worden afgewacht, alvorens een eenigszins gefundeerd oordeel te geven valt. Zeker is, dat het gebeurde aantoont, welk een groote verantwoordelijkheid er rust op ons Europeesch personael op de vloot in Indië. Het voorbeeld, door Europeanen gegeven, heeft een niet te berekenen invloed op de houding van het inlandsch personeel, en het droevigste van de heele trieste historie is wel, dat dc schuld van de eerste relletjes onder ons Indisch marinepersoneel bij de Europeanen te zoeken is. De treurige feiten, vooral aan boord van de „Zeven Provinciën", stollen het even gewichtige als moeilijke probleem van de bemanning onzer Indische vloot wel heel scherp aan de orde. Aan de verantwoordelijke overheid zij het nocdige doorzicht on beleid in deze moeilijke omstandigheden van harte tocgewenscht." --- De geheimzinnige inbreker uit het Engelsch door A. Treub. Dinsdag. ® ir Peter keerde zich afgemat naar Enid. ~~ Enid, beval hij, met een poging om zijn te herstellen, roep Lee Wang! —' Als u maar eenigszins denkt aan Lee ang' s lichamelijk weizijn, zal u hem op dit genblik niet roepen, dreigde Spencer ernstig, W'üat het meisje antwoorden kon. Peter stond half van zijn stoel op. ~7 Blijf zitten! Sir p eter ging zitten, en klopte met zijn hanen c-p zijn stoelleuningen op een buitengewoon «ulpelcoze manier. zal Lee Wang niet roepen, zei Enid. <£* Peter verschrikte ender de koelheid van twin ° penli j ke uitdaging, en zijn woede was de ^ ske woede van den zieke, die tegen zijn geneesmiddel strijdt. stem Tart ^ m "' Enid? vroeg hij met bevend» l5ni " K te met het hoofd, en zag hem zondermedelijden aan. foon 8 °. 6d ' knar ste hij, terwijl hij de teleHeei toe trok en den hoom opnam, men zuUen de Politie weer laten koPoliti^tf , den hoorn neer! beval Spencer. De he t ncodicV C T Pen en ik zal ze r °epe n -... als Zenuwifwi- ' den hoorn neer! enuwachhg als s i r Peter was door het vooruitzicht der noodlottige gevolgen, die onvermijdelijk zouden zijn na het verlies ^Jer obligaties, nam deze onbegrijpelijke opstand van een ondergeschikte een omvang voor hem aan, die hij in normale oogenblikken niet zou gekregen hebben, en in zijn geest zag hij een ongekende paniek voor zich. Hij herkende in Spencer een wil, die oneindig veel krachtiger dan de zijne was — een dynamische persoonlijkheid, die, om een duistere reden, zich in de gedaante van een butler verscholen had, een macht, die de kracht uit zijn geest en lichaam kon halen — een badreiging! Hij, die geen meester gekend had, hij, die zich onkwetsbaar had gewaand, zag zich nu gedwongen in een toestand te gelooven, die onmogelijk moest zijn in een wereld, die uitsluitend bestond uit het Huis Brace en anderen, en zijn toorn was bitter. Hij trachtte wanhopig zijn meesterschap te handhaven. — Ik laat me niet door een bediende ringelocren! snauwde hij en de klank van zijn stem verleende hem een denkbeeldig zelfvertrouwen. — Leg den hoorn neer! De kalme stem beukte zijn hersens als met duivelsche hamers en hij voelde, dat zijn weerstand als door een wonder uit zijn hart verdween. Hij liet den hoorn op de tafel vallen, kromp terug in zijn stoel en keek onrustig naar den muur, de kloppende polsslag in zijn oogen maakte dat de schilderijen zich spottend opwaarts schenen te bewegen. — Goed, zei Spencer rustig. Het woord .lafaard" zullen we wat later behandelen. Hij wendde zich tot het meisje, dat hem met verbazing aankeek. — Het spijt me, dat ik tot dezen stap moest overgaan, miss Enid, zei hij, met een beleefde leugen. — Het verwondert me, dat je het niet vroeger gedaan hebt, Spencer! klonk het onverwachte antwoord. Maar aan sir Peter ontging de beteekenis er van. — De tijd was er niet gunstig voor, miss Enid, legde Spencer ernstig uit. — Ik zal het hem betaald zetten! Bij den hemel! Hij zal er met zijn hartebloed voor boeten! Sir Peter mompelde de woorden eentonig, toen Spencer zijn aandacht tot zich riep. — Nu, sir Peter Brace. Gedurende bijna twee jaar heeft u me behandeld als een hond — zooais men verwachten kan, dat een tierende snoever een hond behandelen kan; u heeft misbruik van me gemaakt. U heeft me een pluimstrijker genoemd — een parasiet, die zijn onsterfelijke ziel voor een fooi zou verkoopen — er klonk niet de minste drift in Spencer's stem, toen hij de categorische beschuldiging uitsprak — een vleiende bedelaar, die de hand zou likken van iederen vloekenden schelm, welke zich als een gentleman voordeed! U heeft mij geld toegegooid, zocals men afval aan een varken toewerpt! U beschouwt mij en mijn geheele klasse als van minderen rang — een soort van menschelijke deurmatten, die door een wijze Voorzienigheid aangewezen zijn dat uw sociale klasse er hun voeten op kunnen vegen! een broedsel van menschelijke ratten, die gevoel noch verstand, liefde noch trots hebben! En waarom? Omdat wij bedienden zijn! — Vaar niet tegen me uit, jij onbeschofte schelm! Sir Peters stem was zulk een zwakke echo van haar vroeger krachtig geluid, dat de butler er niet de minste nota van nam. — Omdat het toeval van geboorte u tot een aristocraat maakte, vervolgde hij onmeedoogend, omdat u toevallig in staat is de markt soms te beïnvloeden, omdat u beweert dat het goddelijk recht uitsluitend bij de leden van uw huis berust, meent ge, dat uw aanmatiging buiten bespreking moet blijven! Maar de tijd is gekomen dat ge moet leeren, dat anderen recht hebben in de wereld te zijn — dat zelfs bedienden eenige aanspraak hebben op een zekere mate van eerbied en achting! Enid weerhield een natuurlijke begeerte om deze heldhaftige weerden toe te juichen en haar vader ging met een zwakken spotlach opzitten. — Ben je heelemaal klaar? vroeg de baronet. — Neen. Ik heb u een voorstel te doen. Sir Peter vond een beetje troost en moed in deze erkenning, dat de voorgestelde les niet van zuiver lichamslijken aard zou zijn. — Er is geen voorstel dat jij of iemand van je soort me deen kunt, dat mij beletten zal je de straat op te gooien, als je niet vrijwillig en onmiddellijk wilt gaan! blufte hij, opstaande met een vertocning van geveinsde strijdlust. — Ga zitten! Hij ging zitten, verbaasd en worstelend met zijn merkwaardige onmacht in tegenwoordigheid van dit bovennatuurlijke wezen, dat eens de vertrapte Spencer was geweest. — Ik ben niet van plan het huis te verlaten, zei Spencer hem, noch vrijwillig, noch door geweld. Nu het voorstel. — Loop naar de hel met je voorstel! Spencer keek Enid verontschuldigend aan. — Misschien wilt u liever de kamer uitgaan, miss Enid, zei hij beleefd. — Integendeel, antwoordde het meisje onmiddellijk, ik blijf liever. Ik vind het onderhoud buitengewoon interessant. — Zoo, klaagde haar vader. Ik had kunnen verwachten dat je de zijde zoudt kiezen van een brutalen bediende en een stelenden biscuit-fabrikant! — Wil je rooken, Brace? Spencer hield den ander de sigarenkist onder de neus en sprak koel. Het helpt je misschien de zaken in een duidelijker licht te zien! Sir Peter koos werktuigelijk een sigaar, maar teen de smaad begrijpend, brak hij ze in twee stukken en gooide re in de kachel. — Noem mij geen Erace! riep hij boos uit. Doe dat niet! Spencer lette niet cp het bevel en ging kalm voort. — Nu het voorstel, begon hij. — Ik wil niet, schreeuwde sir Pet;r. — Je zult! snauwde Spencer. Ik heb je plan cmtrent de zaak opgemaakt! Eir Peter aanvaardde deze buitengewone aankondiging met een merkwaardig wringen van zijn lichaam. Hij voelde, dat hij door banden van onzichtbaar staal werd vastgehouden en de doordringende oogen van den butler begon-nen hem bang te maken. — Nu, Brace, ik begrijp dat je feitelijk geruïneerd bent, zei Spencer. — Je begrijpt er niets van — Je zult al je activa moeten realiseeren om een zeker P.N. te dekken, ging Spencer voort, zonder acht te slaan op de brommige onderbreking. — EP wat heeft dat met jou te maken? — Feitelijk ben Je zonder geld en zonder huis, Brace! fWonft YenrolgdJ» --- RECHTSZAKEN De anonieme briefschrijverij. Predikant voor het Gerechtshof. Het gerechtshof te Amsterdam, onder presidium van mr. J. Jolles, zette Maandag de behandeling voort van de strafzaak tegen den Winterswijkschen predikant, die op 9 Februari van het vorige jaar door de Utrechtsehe rechtbank wegens het schrijven van anonieme brieven en briefkaarten met beleedigenden inhoud aan jhr. W. A. Ortt, directeur van de stichting Zandbergen te Amersfoort, is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 1 maand, overeenkomstig den eisch van het O. M. Verdachte, tegen wien jhr. Ortt een klacht had ingediend, bleef met klem ontkennen op eenigerlei wijze betrokken te zijn bij de tallooze anonieme schrifturen, welke nu al gedurende eenige jaren aan verscheidene personen, direct of indirect betrokken bij genoemd gesticht, zijn gericht. Na zijn veroordeeling heeft de predikant niet stil gezeten om in hooger beroep zijn onschuld te kunnen bewijzen. Daarom liet hij zich in overleg met den burgemeester van Winterswijk in April j.1. gedurende 11 dagen interneeren bij den tuinier H. Buiten te Meppel. Strenge isolatie en bewaking werden toegepast. Niettemin werden ondertusschen beleedigende anonieme briefkaarten ontvangen. Op 19 Mei j.1. diende de zaak voor het hof aldaar. Het hof achtte een nader onderzoek van de jongste schrifturen, tijdens en na de interneering ontvangen wenschelijk. De zaak werd terugverwezen naar den rechter-commissaris en is Maandag voortgezet. Verdachte blijft volhouden, dat hij onschuldig is en in geen enkele relatie tot den briefschrijver staat. De getuige Dr. Hesselink is naar de intcrneeringsplaats te Meppel geweest en volgens hem is de interneering niet deugdelijk geweest. Hij is er dan ook zeker van, dat de predikant ook de tijdens zijn interneering ontvangen briefkaarten heeft geschreven. Na een langdurig getuigenverhoor vraagt de president de verdachte, den naam of namen te noemen van de menschen, die hij verdenkt dat de bedrijvers van deze anonieme briefschrijverij kunnen zijn. Verdachte schrijft dan drie namen op, welke hij den president ter hand stelt. Het Hof ging hierna in de raadkamer en maakte daarna bekend, dat de zaak op 13 Maart a.s. zal worden voortgezet. Alsdan zullen de schriftkundigen gelegenheid krijgen hun bevindingen naar voren te brengen. --- De muiterij aan boord van „De Zeven Provinciën". Het pantserschip. De muiterij aan boord van „De Zeven Provinciën". Het pantserschip. --- De Kampeerders 's Morgens werd er afscheid genomen. Als je zorgt, dat je met Kerstmis niet meer zoo woest droomt, dan verwacht ik je voor een dag of acht, zei de Baron tot Sietse en ook de twee anderen vroeg hij om de Kerstvacantie bij hem te komen doorbrengen. En je snapt, dat de jongens dat graag aannamen. Ik zal U geregeld schrijven, was 't slot van Sietse, want dat mocht ie vooral nergens vergeten. (Wordt vervolgd). 414. --- De heer Meijer, eerste officier aan boord De heer Meijer, eerste officier aan boord van „De Zeven Provinciën" en waarnemend commandant, die gevangen genomen is. ---