Een aardappelgeschiedenis te Schoonoord. Verdachte beweert voor eigen rekening te hebben gehandeld. Aan Berend B. te Schoonoord wordt ten laste gelegd f 73.75 te hebben verduisterd ten nadeele van de gebroeders Kloosterboer te St. Pancras. Hij zou n.1. het keurloon voor een partij aardappelen van genoemde gebr. Kloosterboer hebben ontvangen en dit niet hebben afgedragen aan den keurmeester Hendrik Been, die de partij aardappels keurde. Verdachte beweert, dat hier geen sprake kan zijn van verduistering, daar hij die aardappels niet kocht als commissionair voor de gebr. Kloosterboer, doch geheel zelfstandig handelde. Hij had ze n.1. zelf van de landbouwers Kuipers en Schutrups te Odoorn en Tonckens te Odoornerveen gekocht en daarop overgedaan. Hij heeft ook aan den keurmeester Hendrik Been te Zweeloo de opdracht gegeven de aardappelen te keuren. Dit kostte f 103.50. Later kreeg hij de afrekening van de heeren Kloosterboer en toen hij alles had afgerekend, bleef er voor Been nog f 27.50 over, daar de fa. Kloosterboer sommige declaraties betwistte. Die f27.50 heeft Been echter gekregen. Getuige Hendrik Been, controleur te Zweeloo, zegt dat hij in October 1933 van verdachte het verzoek kreeg een hoeveelheid aardappelen te keuren en te plombeeren, hetgeen is geschied. Van dit keurloon heeft hij slechts een deel ontvangen. De Officier meent, dat uit de bijgevoegde staat bleek, dat het geld was voor Been en niet voor verdachte. Terzake verduistering luidt de eisch 3 maanden gevangenisstraf. De verdediger mr. H. J. Dons te Assen ia van oordeel, dat hier alleen sprake is van een verhouding tusschen Been en verdachte. De laatste gaf de opdracht om de partij aardappelen te keuren. Been heeft derhalve alleen een vordering op B„ zoodat van verduistering der gelden geen sprake kon zijn. Pl. concludeert dan ook tot vrijspraak. Uitspraak over 14 dagen. --- VOOR DEN ZONDAG FUNDAMENTEN. Als men een deugdelijk bouwwerk wil jnaken is het een eerste vereischte voor een degelijk fundament te zorgen; anders zal het bouwwerk geen uithoudingsvermogen verkrijgen. Verborgen werkingen zullen het ondermijnen en slechts in schijn zal het hecht en sterk zijn. De bouwkundige zal dus de stoffelijke wetten moeten kennen, volgens welke hij de draagkracht der fundamenten zal kunnen berekenen. Dat wordt algemeen begrepen op stoffelijk, doch zelden op geestelijk gebied. Op welke fundamenten een huisgezin, een teen staat, een volk wordt opgetrokken, dat wil zeggen tot welvaart komt, daaraan wordt vaak niet gedacht, gewoon als men Is te ocrdeelen naar het uiterlijk. Een gezin, dat het stoffelijk wel gaat, wordt gewoonlijk door de wereld gelukkig beschouwd en vindt vele benijders. Maar wie denkt aan de fundamenten, waarop dat zoogenaamde geluk gebouwd is. Door handel, door speculatie, soms zelfs door kwade practijken, is men tot iet gekomen. En de man heeft zijn rust en zijn vrede veil voor het doel, zooveel stoffelijk goed bijeen te garen als maar mogelijk is, terwijl vrouw en kroost zich verliezen in wereldgrootheid en wereld-genieting. Onvoldaan en onbevredigd leven ze hun gezins-leven; want het fundament, waarop ze het hebben gebouwd, deugt niet. Het is een fundament van enkel stof, dat de ziel niet bevredigen kan. Een staat, die zich verheft door geweld en vertoon, vindt in de andere staten benijders en haters. De tijd komt, dat die benijders en haters samenspannen en macht tegen macht en geweld tegen geweld stellen. Het schijnbaar sterke en uiterlijk schitterende staatsgebouw stort ineen en op zijn puinhoopen juichen zijn vijanden. Een vorst, wiens troon gestut wordt door bruut gezag, zal dien troon eens voelen wankelen en ten laatste zal hij er mee ten val komen. Actie wekt reactie. Wat geweld pleegt, daartegen zal het geweld zich keeren, wat is een wet, geldend voor het grootte zoowel als voor het kleine; op geestelijk zoowel als op stoffelijk gebied. Wij beleven een hachelijken tijd. De gebouwen, opgetrokken in de stoffelijke zoowel als in de geestelijke wereld, wankelen en dreigen te vallen; en nergens is er houvast meer. Hoe zou dat ook anders kunnen ! Die gebouwen zijn immers gevestigd op de fundamenten van heerschzucht en hebzucht; van trots en hoogmoed en eigenwaan; van schijn en leugen. De menschen klagen over den wereldval Jnplaats van te bedenken, dat zij zelf de ondeugdelijke bouwstoffen voor die wereld hebben aangebracht, dat zij zelf de deugdelijke steenen van liefde, eenvoud, waarheid, gerechtigheid en godsvrucht verachtelijk een plaats hebben ontzegd en dat juist dit de fundamenten zijn, waarop het individu, een gezin, een staat en een wereld het ware duurzame geluk kunnen bouwen. --- Arrond. Rechtbank te Assen Zitting van Vrijdag 10 Aug. 1934. Paardemiddelen aangewend om zijn fouten te herstellen. Onverklaarbare handelingen van een algemeen geacht persoon. De burgemeester gelooft, dat hy te goeder trouw is geweest. De landbouwer Harm T. te Uffelte heeft van de oprichting af — in 1929 — tot voor kort het penningmeesterschap bekleed van de wijkverplegingsvereeniging en t.b.c.-bestrijdingsdienst in de gemeente Havelte. Op een goeden dag bleek, dat hij in zijn kasboek der vereeniging, nadat de desbetreffende staat reeds was geverifieerd door een controlecommissie, bij de ontvangsten het cijfer der ontvangen rijkssubsidie ad f 4.11 had gewijzigd in f 411, welk bedrag ook inderdaad werd ontvangen door de vereeniging. Deswege vond een vervolging wegens yalschheid in geschrifte plaats. Het verhoor. Bij het verhoor geeft verdachte toe, dat de ontvangsten van de vereeniging hooger zijn geweest en de uitgaven lager dan de getallen, die geboekt zijn door hem. President: „Hoe had U controle over de kas ?" Verdachte : „Ik had voor mijn verschillende functies maar één kas en alles kwam in één pot." President: „Dat was zeer gevaarlijk. Hierdoor miste U immers elke controle. U hebt in uw kasboek, nadat de rekening was nagezien en onderteekend door de commissie van onderzoek, de rijkssubsidie ad f 4.11 veranderd in f 411, welk laatste bedrag U ook in werkelijkheid had ontvangen. Kunt U een verklaring geven van deze verandering ?" Verdachte : „Het leek me niet goed toe, dat de cijfers zoover naar rechts stonden en daarom heb ik ze meer naar links geplaatst, waarom dat weet ik ook niet." President : „Toen U de fout ontdekte had U naar de commissie van onderzoek moeten gaan en die mededeeling hiervan moeten doen. Dat dit niet gebeurd is, was niet in den haak en is een heel leelijk feit. U kreeg daardoor toch meer dan f 400 aan inkomsten meer in de kas. Wat voor zin had die verandering nog, daar de rekening reeds was nagegaan en goedgekeurd?" Verdachte-: „Dat weet ik ook niet." President: „Hoe is die rekening nagezien ?" Verdachte : „Zij zijn bij mij geweest en hebben alles nagekeken." President : „Was er van die f 411 geen stuk ?" Verdachte : „Ja, dat moet er wel zijn geweest." President t „Heeft de commissie de kas ook nagezien ?" Verdachte : „Neen, dat hebben ze niet gedaan." De burgemeester van Havelte voorzitter van de vereeniging, had het kasboek nagezien om te onderzoeken of er nog bezuinigingen bij de vereeniging konden plaats vinden en kwam toen tot de ontdekking der verandering. Een ander was toen reeds penningmeester, daar T. die functie wegens te veel bezigheden, had neergelegd. Bij een nader onderzoek bleek het getuige, dat er nog meer vergissingen in de boeken stonden, die in totaal pl.m. f 1200 beliepen. Ik beschouw den verdachte echter nog steeds als een eerlijk mensch, aldus getuige en was verdachte maar dadelijk bij mij gekomen, dan zou de zaak wel in orde zijn gekomen. President i „Hij heeft die f 1200 moeten aanvullen." Getuige : „Dat is nogal vlug gegaan. Een deel van het geld hiervoor had hij zelf en een deel heeft hij geleend om het aan te zuiveren." Officier : „De kascommissie had door de goedkeuring een zekere verantwoordelijkheid op zich genomen." Getuige : „Dat is zoo. Ook de algemeene vergadering heeft hem gedéchargeerd. Verdediger : „Maar er waren ook ongeboekte betalingen geschied, wat dus in het nadeel was van verdachte." Getuige : „Dat is juist." De getuige a décharge, de heer Kaempf, hoofd der school te Uffelte, kwam met verdachte als kassier van de boerenleenbank in aanraking. Men had er wel eens gelden voor schoolfeesten e.d. belegd en toen heeft verdachte zich ook twee keer vergist in zijn nadeel. De eene keer was het f 100 en de tweede keer f 50. President : „Dus met cijfers was hij niet te best vertrouwd." Verdachte : „Ik heb daarom ook voor vele functies bedankt." Het requisitoir. De Officier van Justitie merkt op, dat de indruk wordt gevestigd, dat het bij den verdachte een zeer slordige geschiedenis is geweest. Om zijn fouten te herstellen heeft hij zijn toevlucht genomen tot valschheid in geschrifte en heeft hij daarbij willens en wetens geknoeid in een rekening, die door een reglementaire commissie was goedgekeurd. Verdachte heeft in het kasboek geradeerd en een veel grooter bedrag voor het oorspronkelijke in de plaats gezet, waardoor het stuk een geheel ander karakter kreeg en onwaar en leugenachtig werd. Dat hij het verschil ad pl.m. f 400 bij de verandering niet in de kas der vereeniging stortte, strekt zeer tot zijn nadeel en dit feit draagt bij tot het bewijs van de kwade trouw. Voor de commissie en andere lichamen kon door die verandering nadeel ontstaan. Alles is geschied om de fouten te herstellen en daarbij is verdachte overgegaan tot het aanwenden van een paardenmiddel. ZijnEd.Gestr. noemt het treurig, dat verdachte wachtte op een sommatie van den burgemeester om het geld terug te betalen, hetgeen eveneens als een aanteekening in zijn nadeel moet worden aangemerkt. Concludeerende acht spr. de ten laste gelegde valschheid in geschrifte bewezen en eischt terzake drie maanden gevangenisstraf. De verdediger, mr. Koning te Assen, plaatsvervanger van mr. H. P. Linthorst Homan, wijst er op, dat verdachte een uitstekende reputatie genoot en nog geniet in zijn omgeving, gelet hij een 15-tal posities bekleedde, waaronder zeer belangrijke. De werkzaamheden werden verdachte te druk en meermalen verzocht hij ontheffing van genoemd penningmeesterschap, doch steeds bleef hij op aandrang van de vergadering de functie bekleeden. Tenslotte heeft hij de knoop doorgehakt en heeft hij het bijltje er bij neergelegd. Toen het tekort ontdekt was, heeft hij het dadelijk betaald en aanvankelijk zelfs meer, waarop restitutie aan hem volgde. Hieruit blijkt dus, dat hij zelf niet wist, wat er fout was in zijn boeken. Dergelijke vergissingen zijn trouwens vaker door verdachte begaan, zooals ook hier wel is komen vast te staan. de verd. een uitstekende reputatie genoot Een getuige a décharge, die heden niet kon vrschijnen, zou b.v. hebben kunnen verklaren, dat verd. eens f 1000 betaalde inplaats van een briefje van f 100, zooals hij schuldig was. Voor die vergissingen, door verdachte begaan, zijn verschillende oorzaken aan te voeren. Zoo bewaarde hij alles in één geldtrommel, waaruit hij ook alle betalingen deed, behalve die voor zijn privé zaken. De controle op zijn eigen beheer was dientengevolge vrijwel niet mogelijk. Voorts is daar de slordigheid van verdachte, zooals ook wordt aangetoond door den getuige a décharge. Uit de geheele handeling van verdachte komt dan ook geen opzet naar voren, doch behoort te worden geschoven op onmacht, welke hem dan ook geld heeft gekost. Verdachte, die een uitstekenden naam heeft, wordt reeds zwaar getroffen door dezen gang van zaken en met het oog op ee nen ader vraagt pl., daar hy de opzet van een en ander niet bewezen acht, vrijspraak subs een voorwaardelijke veroordeeling voor verdachte. Uitspraak over 14 dagen. --- NIEUWS UIT INDIË EEN LUCIFERFABRIEK TE MALANG. De oprichtoing verzekerd. Naar het Bat. Nbl. verneemt, is de directie der N.V. Eerste Javasche Lucifersfabriek te Malang thans zoover gevorderd met de voorbereidingen voor de oprichting der fabriek, dat binnenkort de overbrenging der machines kan worden verwacht. Voorloopig zullen de machines fce Malang worden ondergebracht in een daartoe gehuurd pand, in afwachting van het gereed komen van de fabriek, welke in de fabriekswijk zal verrijzen. Met den gemeentedienst is reeds overleg gepleegd over den aankoop van een terrein van ongeveer 7000 vierk. M., gelegen aan de ontworpen S. S.-lijn. Het is de bedoeling der directie het Malangsche bedrijf, dat slechts in een zevende van het lucifersverbruik van Indië kan voorzien, zoo spoedig mogelijk uit te breiden met fabrieken elders op Java en In de buitengewesten. Hoofdzakelijk hangt de beslissing op de plaatsen van verdere vestiging af van het gemakkelijk verkrijgen van geschikte houtsoorten voor de fabriek en ofschoon hier en daar reeds onderzoekingen zijn ingesteld, kunnen de resultaten daarvan voorloopig nog niet in dat stadium geacht worden, dat nadere aanduiding van de streken, waar de uitbreiding eventueel zal worden geplaatst, mogelijk is. Wat Oost-Java betreft heeft de lucifersfabriek de zekerheid, dat het boschweien voor de levering van meer dan 100.000 kub. M. kan zorg dragen uit zichtbaren voorraad waardoor het bedrijf aldaar gedurende de eerste vijftig jaren van deze grondstof kan worden voorzien. Wat den verkoop van het product aangaat kan slechts gezegd worden, dat deze reeds verzekerd is, daar de maatschappij zich alleen maar toelegt op de beste kwaliteit, die naast de Zweedsche gelegd zal kunnen worden en een der grootste Indische handelsfirma's zich voor den verkoop interesseert. De directie roemt ten zeerste de medewerking, wélke zij van Indische regeeringsorganen mocht ontvangen en, al is er ook groote vertraging ontstaan in de ten uitvoer brenging harer plannen, toch zijn die in dien tusschentijd zoo gewijzigd en verbeterd, dat inderdaad grooter succes van het ondernemen verwacht mag worden. In plaats van den oorspronkelijken kapitaalopzet van f 150.000 zal het kapitaal verhoogd dienen te worden in verband met het zooveel uitgebreider terrein van actie, terwijl ook in vrband daarmede in het beheer der N.V. een verandering is gekomen, zoodat thans in plaats van de commissarissen een raafl van beheer de directie zal terzijde staan. Daarin zullen o.a. de beide huidige commissarissen, de heeren P. Timmer en C. L. Lammers Lisnet een zetel innemen. --- Vóór honderd jaar verkregen millioenen negerslaven de vrijheid. Een zeer zwarte bladzijde in de geschiedenis van het blanke ras. Schoten knalden in de aanbrekende ochtendschemering, dood en verderf zaaiende onder de bewoners van het negerdorp. Witte gedaanten, het geweer in de hand, snelden voorwaarts, links en rechts weerlooze, nog slaapdronken negers neerschietende. Een roofzuchtige Arabierenstam pleegde, naar woestijnbewoners-gewoonte, een overval op een negerkraal, even voor de zon aan den oostelijken horizon zou verschijnen. Een vreeselijk tumult. Wanhopige moeders, schreiende kinderen, grimmige vaders, die na een nuttelooze, korte schermutseling beseften, dat het verschrikkelijk lot, van levenslange knechtschap hen wachtte. • • * Zelfs in onzen tijd, nu de slavernij der negers in alle beschaafde landen sedert een eeuw officieel tot het verleden behoort, bestaat de slavenhandel in Centraal-Afrika — zij het dan ook clandestien — nog. Nog steeds worden krachtige jonge negers en negermeisjes door trekkende Arabierenstammen geroofd en naar Marokko, Tunis, Tripolis, Ghat en Egypte verkocht. Hoewel de penetratie der Europeesche beschaving in de genoemde landen terdege haar invloed heeft doen gelden, heeft zij toch geen kans gezien definitief een einde te maken aan dezen, voor onze Westersche begrippen, zoo onteerenden handel in menschen. De rijke, zich in weelde badende Oosterling, beschouwt het nog steeds als zijn goed recht, naar willekeur te kunnen beschikken over lijf en leden van een nevenmensch, wiens geboorterecht hierin bestond, dat hij zijn leven als slaaf zou leven. Hoe is de slavernij eigenlijk ontstaan ? Om deze vraag te kunnen beantwoorden, moeten wij terugtasten naar de alleroudste tijden, toen heerschers-dynastieën het voorrecht genoten, voor zoover tenminste van voorrecht gesproken kan worden, over het wel en v/ee hunner onderdanen naar willekeur te mogen beschikken. In de grijze oudheid was de slavernij, als grondslag van het maatschappelijk leven ,algemeen verspreid en in zwang. Iemands welstand werd beoordeeld naar het aantal slaven, dat hij als zijn persoonlijk bezit kon aanwijzen. Als zijn persoonlijk bezit, want volgens het Romeinsche recht, dat het ontstaan van slavernij ook voor schulden toeliet, bezat de slaaf geen persoonlijkheid en geen rechten en kon hij dus worden beschouwd als het eigendom van zijn meester, aan wiens willekeur hij geheel was overgeleverd. Meestentijds werden blanke slaven gerecruteerd uit contingenten krijgsgevangenen, die door een triompheerend vorst waren buit gemaakt en die voorbestemd waren, hun verdere leven afhankelijk te zijn van de luimen van den heer en meester. Het lot dergenen, die in handen van den zegevierenden vijand waren gevallen, was meestal verschrikkelijk en heeft b.v. 'in het Romeinsche rijk, tegen het einde van de republiek tot meerdere slavenoproeren geleid, die niet, dan na hardnekkigen strijd, konden worden bedwongen. Zoo kent de geschiedenis den opstand der slaven op Sicilië in het jaar 138 voor Christus, toen de opstandelingen ten getale van tweemaal honderdduizend man den Romeinen aanvankelijk eenige nederlagen wisten toe te brengen. Doch deze ongelijke strijd tegen de uitstekend gedisciplineerde Romeinsche legioenen, eindigde, evenals de berucht geworden opstand der Gladiatoren, in het jaar 73 vóór Christus, met een volledige onderwerping der lijfeigenen, onder wie een verschrikkelijk bloedbad, dat aan duizenden 't leven heeft gekost, werd aangericht. Door het Christendom werd verzachting gebracht in de bestaande vormen van slavernij. Vanaf dien tijd valt 'n aanmerkelijke lotsverbetering ta constateeren van hen, die of door krijgsgevangenschap of door geboorte het beschikkingsrecht over eigen leven hadden verloren of nooit hadden gekend. Tegen het einde der middeleeuwen is in de Westersche landen aan deze barbaarsche maatschappelijke toestanden een einde gemaakt door hoorigen en lijfeigenen ae volledige vrijheid te schenken. Maar het zou nog eeuwen duren, aleer aan den neger — die altijd als een minderwaardig schepsel is beschouwd, de rechten van den mensch zouden worden toegekend. Zooals boven werd aangehaald, bloeide de handel in negerslaMen reeds vanaf de vroegste tijden, toen zwervende woestijnhorden zich meester maakten van negers, om hen aan de bewoners der kusten rondom de Middellandsche Zee te koop aan te bieden. Aangenomen wordt, dat de eerste Europeaan, die negerslaven in den handel bracht, de Portugees Gonzales is geweest, die in 1434 het eerste slavenschip op transport naar Portugal stelde. In Spanje vond dit Portugeesche voorbeeld, om zwartjes als slaven te houden, navolging, tot kardinaal Ximenes, die toentertijd als regent van Spanje optrad, in de zestiende eeuw een decreet uitvaardigde, waarbij dezen menschenhandel werd verboden. De ontdekking van Amerika in 1492, is aanleiding geworden, dat deze handel in menschen een verschrikkelijken omvang heeft aangenomen. Het is vooral op aanstichting van den priester Las Casas geweest, dat op de suikerplantages en in de zilvermijnen der nieuwe wereld negers te werk werden gesteld, ter vervanging van de inheemsche Indianen, die physiek ten eenenmale totaal ongeschikt waren voor dergelijke zware lichamelijke werkzaamheden. In 1517 verleende Keizer Karei V aan eenige Vlaamsche reeders het recht jaarlijks een kwantum van 4000 negerslaven naar Amerika te exporteeren. Vanaf die dagen dateert de verschrikkelijke lijdensperiode der zwarten, die eenvoudig geprest werden in den vreemde onder ten hemel schreiende levensverhoudingen, te arbeiden, zonder eenige geldelijke vergoeding; zonder ook maar de geringste hoop te mogen koesteren het geboorteland terug te zullen zien. In de daarop volgende eeuwen werden millioenen negers naar Amerika gezonden, die daar in dienst der blanken hebben gearbeid, tot zij het leven lieten. Het leven van een zwarte — hij had immers geen ziel — werd niet geteld. Dag en nacht waren zij gedwongen te zwoegen tot zij door uitputting ineenzakten. Was er al een onwillige, geen nood, de zweep zou hem wel gehoorzaamheid opleggen. Duizenden en duizenden negers leden de schrikkelijkste ontberingen of werden eenvoudig doodgeranseld door meesters, die geen erbarmen kenden. Wat er toen door het negervolk is geleden, vormt wel een zeer zwarte bladzijde in de geschiedenis van het blanke ras, dat zich immer op zijn beschaving heeft laten voorstaan. Het is de Engelsche natie geweest, welke zich het eerst het onmenschelijke bestaan der negerslaven heeft aangetrokken. Vooral de staatslieden Wilberforce en Pitt hebben zich in het parlement beijferd te bewerkstelligen, dat bij de Abolition-act of slavery in 1807 besloten werd de negerslaven in de Britsche koloniën algemeene vrijheid te schenken. Sedert dien won ook in de noordelijke staten van Amerika de gedachte veld door Harriet Beecher Stowe's „Negerhut van Oom Tom", zoo warm menschelijk belicht, aan de negers de vrijheid te hergeven. Niet dan na zwaren strijd tegen de plantage-eigenaren uit de zuidelijke staten, v/erd bij een wet van 1833, welke op 21 Juli van het volgende jaar in werking trad, de volledige emancipatie der zwarten m geheel Amerika, een feit. Op dien gedenkwaardigen dag verwierven eenige millioenen negers de vrijheid, waarop zij als mensch recht hadden. Het feit, dat het kortelings honderd jaar was geleden, dat aan de onmenschelijke slavernij in de nieuwe wereld officieel een einde is gekomen, is in het Engelsche parlement herdacht en was voor ons de aanleiding tot het schrijven van dit artikeltje. --- Verduistering te Sleen. Bij een steunkwestie. Aan Henderikus Johannes van A. te Veenoord, gemeente Sleen, wordt ten laste gelegd een verduisteringsgeval. Hij genoot als werklooze een ondersteuning van gemeentewege en gaf aan den ambtenaar Stuveling op, dat hij geen gezinsinkomsten had, terwijl zijn stiefzoon Geert Habing f 5 verdiende bij Doornbcsch te NieuwAmsterdam. Dientengevolge kreeg verdachte f 3.35 te veel per week uitgekeerd aan steun. Verdachte geeft het ten laste gelegde toe. Hij deed dit onder pressie van zijn vrouw. Bovendien zijn de omstandigheden waaronder hij leeft steeds krap. De eisch luidt een maand gevangenisstraf. Uitspraak over 14 dagen. --- In de Zaandamsche haven heerscht op het oogenblik groote drukte. Niet minder In de Zaandamsche haven heerscht op het oogenblik groote drukte. Niet minder dan dertien zeeschepen liggen er momenteel ter lossing van hun houtiadingen, --- Een petroleumdrama. In de gemeente Borger. Aan Arend S. te Borger wordt ten laste gelegd, dat hij in de maanden Februari— April 1934 verschillende geldsbedragen heeft verduisterd, welke toebehoorden aan de Internationale Petroleum Maatschappij te Groningen. Verdachte meende, dat hij voldoende provisie kon beuren van de maatschappij en heeft daarom het geld niet afgedragen. Hij heeft een provisiestaat opgemaakt en het verschil ad pl.m. f 10 aan de Maatschappij aangeboden. De heer Abel Bergsma, depothouder der maatschappij te Groningen, merkt op, dat het Hoofdkantoor te Den Haag met de provisiestaat van verdachte niet accoord ging en thans nog f 49 vordert. In Juni j.1. heeft verdachte nog f 20 afbetaald. Verdachte inde verschillende wissels in opdracht van de maatschappij en dit geld is niet steeds overgemaakt. Getuige Eggo Buiskool te Borger heeft indertijd f 2.63 aan verdachte betaald voor goederen van genoemde maatschappij. Geert Sanders te Buinen betrok benzine via verdachte en betaalde f 23 voor zes vaten. Getuige T. Eerenstein te Odoorn heeft f 12.10 aan verdachte afgedragen vor geleverde goederen, terwijl L. Weggemans te Buinen aan verd. f 2.50 gaf, toen deze hem zeide, dat dit in mindering was van een vordering van de maatschappij op getuige, die verdachte reeds voor de helft beweerde te hebben betaald. Later bleek dit niet het geval te zijn geweest. De Officier van Justitie acht de verduistering bewezen alsmede de oplichting en eischt 6 maanden gevangenisstraf. De verdediger, mr. Groenewegen te Assen, geeft toe ,dat de gedragingen van verdachte niet zijn goed te praten. Daartegenover staat, dat verdachte beweert een tegenvordering te hebben, waarvan het juiste bedrag nog niet is bepaald. Ook de opzet van de verduistering acht pl. twijfelachtig, daar het de vraag is of er nadeel is ontstaan. Met het oog op een en ander vraagt pl. vrijspraak subs een voorwaardelijke straf. Uitspraak over 14 dagen. ---