Een vreeselijke balans.... het Fransche Vreemdelingenlegioen ! door onzen Berlijnschen Correspondent. In een steegje in het Noorden van Berlijn hebben voormalige vreendenlegioenairs een kleine tentoonstelling geopend. Zij geeft een afschrikwekkend beeld van de ellende, die iedereen wacht, die op jacht naar geluk vrijwillig of onvrijwillig de wervers van het vreemdenlegioen in handen is gevallen.... „Gelooft toch niet" zegt hoofdschuddend de jn den dienst vergrijsde ernstige beambte van het Berlijnsche ministerie van Buitenlandsche Zaken, die de afdeeling „Vreemdenlegioen" beheert, „wat men zooveel vertelt, namelijk dat de ontelbare Duitschers, die ook tegenwoordig nog in het vreemdenlegioen van Frankrijk dienst nemen, allemaal mannen zijn, die iets op hun kerfstok hebben of alle reden hebben zich voor de autoriteiten van hun land verborgen te houden. Het grootste deel is prachtig materiaal, vooral veel geestelijke werkers, doktoren, kunstenaars en ook handwerkers, arbeiders, wat U maar wilt. De nood heeft hen over de grenzen gedreven. En zóó groot is de aandrang, dat de Fransche autoriteiten zich genoodzaakt zien strenge selectie te gaan toepassen. Er worden nog maar ongeveer 40 procent van de aanbiedingen aangenomen. Later vernam ik van niet ambtelijke zijde, dat deze selectie alleen feitelijk ten doel had slechts de sterksten uit het overvloedige materiaal te zoeken, menschen waarvan Frankrijk bij de moorddadige hitte in de tropen, het meeste te verwachten heeft. Ieder jaar is er een groot aantal jongens van nauwelijks 18 jaar, die opgenomen willen worden. Hen kunnen wij tenminste helpen en aan de wanhopige ouders teruggeven. Onder den indruk van deze woorden sta ik een half uur later in de nauwe steeg, waar de „vereeniging tot het beschermen van medemenschen tegen het Fransche Vreemdenlegioendienst" een perceel heeft gehuurd, om de hel te schilderen, waarin nog steeds zoovele kameraden hun ondergang tegemoet gaan.... Een voormalige 1 e gi o e n a i r houdt juist een voordracht. Lichtbeelden onderstreepten zijn woorden. Op ruwgetimmerde banken zitten schouder aan schouder mannen en jonge kerels, haast allemaal arbeiders en kleine handwerkers. Ademloos luisteren zij toe. Geen geluid wordt gehoord, behalve de stem van de spreker, die nog trilt bij de herinnering aan het doorleefde, aan het vreeseliike, dat hij nóóit zal kunnen vergeten, zoolang hü leeft !.... „Marcheer of crepeer !".... „Sedert 1831", zegt de stem, „nauwelijks meer dan 100 jaren, bestaat dit legioen. In dezen tijd zijn tot en met 1931 niet minder dan 320.000 Duitschers in dienst hiervan gevallen of gestorven ! Gemiddeld worden per jaar ongeveer 12.000 man aangeworven, waarvan er per jaar ongeveer 10.000 sterven. Het aantal terugkeerenden bedraagt dus 3 procent. Maar ook zij zijn grootend:els uitgeput en onbekwaam tot werken.... Terwijl Frankrijk voor het vreemdenlegioen jaarlijks slcchts l'A millioen Mark (900.000 gld.) betaalt, kasten deze teruggekeerde ongelukkigen den Duitschen staat aan steun geregeld 6 millioen Mark per jaar (3.600.000 gld.). Van 4 tot 16 pfennig (2.5 tot 9 cent) per dag, 30 Mark (18 gld.) in een heel jaar, dat is de belooning, welke de legioenair voor zijn jaarlijksche arbeidsprestaties van 3600 uur en een verwoest leven, ontvangt. Desondanks dient tegenwoordig nog het enorme aantal van 40.000 Duitschers in het legioen ! Zij gaan haast alle in Fransch Achterindië, in de Sahara en in Marokko, psychisch en physiek ten gronde. Overal, waar men de Fransche troepen niet wil opofferen, wordt het legioen in het vuur gezonden. Alleen de Riffcorlog heeft 38000 dooden gekast ! Daarbij is het werk,'dat ook in vredestijd van de legicenairs gevergd wordt, ongeloofelijk zwaar Marcheer of crepeer", heeft een gelukkig-ontsnapte legioenair zijn boek genoemd. Ontelbare blijven in de gloeiende, droge woestijngronden liggen, niet verder in staat om mede te marcheeren met de sterk geforceerde marschen. Men laat hen zonder medelijden verdorsten, als zij niet het slachtoffer van Arabische roovers worden, die de stervenden barbaars verminken.... Wee hem, die een poging tot vluchten doet ! ! Onbarmhartiger dan de Woestijn zijn de Arabieren, die de op zijn hoofd geplaatste premie willen verdienen Zelfs het verlies van een stropdas, behoorende tot de uniform, wordt reeds met 15 maanden vestingstraf of dwangarbeid ges t en bij de geringste fout, die het ongenoegen van een onderofficier opwekt, treedt de folterkamer in werking.... Da kerker in Sidi-bel-Abbcs. „Als een afschuwelijke bedreiging, als een schrikwekkend spook", schrijft een vroegeren legioenair, „zijn mij steeds de gevangenissen in de legioenskazernes van Sidi-bel-Abbes voorgekomen. Aan beide zijden van den kazerneingang, dicht aan de straat, door een hoogen muur daarvan gescheiden, lagen de beide kleine huisjes met hun platte, met blik bekleede daken, die de zonnewarmte zoo onbarmhartig absorbeeren De eene celdeur na de andere.... troostelooze, smalle, rechthoekige gangen. De cellen voor eenzame opsluiting ongeveer 3 Meter lang en een Meter breed ■ de massacellen ongeveer 5 Meter in het vierkant. Licht was er niet, voor „lucht" zorgde een smalle spleet boven de deur en een heel klein gat in de buitenmuur.... Een houten brits staat in de cellen, een waterkruik en een oude blikken nap zonder hengsel o£ deksel dient als closet. Of er in die massacellcn nu veertig man zaten of vier, vijftig of vijf, dat maakt geen onderscheid : zij krijgen volgens voorschrift één waterkruik en één emmer ! Ik herhaal : vijf Meter in het vierkant, dertig, veertig en meer gestraften, een luchtgat van 25 c.M. in doorsnede, hoog boven in den muur, een nauwe spleet boven de deur. Zoo'n overvolle massacel zou door iederen veearts zelfs voor een ongeschikt verblijf voor varkens worden gehouden !" „Maaf niet alleen de Natuur en de superieuren zijn de vijanden van den legioenair. Misschien nog verschrikkelijker is de moreele afgrond, waarin hij meegesleurd wordt, of hij wil of niet. Kwaal na kwaal, huidziekte na huidziekte zijn bij de ruwe behandeling door de militaire doktoren en het ontbreken van een voldoende aantal hospitalen het gevolg Wie echter meent, dat de legioenair slechts een landsknecht van Mageren Hein is, die voor Frankrijks eer en voor den opbouw van dit koloniale rijk mag sterven, vergist zich schromelijk. De legioenair is ook arbeider! In de eerste plaats, eigenlijk ! Niemand anders dan hij heeft de straten aangelegd, de bronnen gegraven, de vestingen opgetrokken, welke Frankrijk in de uitgestrekte gebieden van Afrika en Achterindië, de mogelijkheid gaven zich verder te doen gelden *en het land te ontwikkelen en te bevolken. Tien, twaalf en meer uren per dag duurt het werk van dezen arbeider, die haast niets aan loon kost en wiens leven geen vingerknip waard is De onbarmhartige tropenzon gloeit op zijn hoofd.... onbarmhartige slavendrijvers in uniform bewaken hem, drijven hem aan, ontnemen hem nog zijn eenige versnapering, die medelijdende familieleden of onbekenden hem hebben toegestuurd" De legioenair in het clubgebouw zwijgt..,. Zonder één woord staan de leiden op en verlaten het gebouwtje. Misschien is onder hen nog wel een, die op het laatste oogenblik is teruggehouden van een daad, die zijn noodlot zou zijn, een noodlot, dat vreeselijker is, dan de hel, welke Dante in zijn onsterfelijk boek beschreef. In den tijd, dat Dante zijn werken schreef, was de wereld nog minder ruw, kende mén nog meer medelijden, dan de superieuren van de legioenairs van thans, die voor de eer van Frankrijk „marcheeren en crepeeren" ! (Nadruk verboden). --- Kantongerecht Emmen Zitting van Donderdag 24 November. OOK VOOR EEN SCHAAP SLACHTVEEGUNNING. Taake P., arbeider te Valthe, heeft op 14 September een schaap geslacht zonder daarvan tevoren aangifte te doen, naar hij verklaart omdat hij niet wist dat voor het slachten van een schaap aangifte moest worden gedaan. Zijn zoon ging i a ter met het vel van het dier naar Emmen en werd toen aangehouden. Eisch f3 of 3 dagen; vonnis f 2 of 2 dagen. ARM EN EENZAAM. Albert B., woonde alleen in een woonscheepje te Nieuw-Amsterdam. Het bleek bij controle op 14 Augustus, dat hij geen vergunning had het scheepje te bewonen, waarom proces-verbaal werd opgemaakt. De nog jonge verdachte kon nauwelijks zijn tranen meester blijven als hij f3 of 3 dagen tegen zich hoort eischen. De Kantonrechter veroordeelt hem tot f 1 of 1 dag en voegt eraan toe : „Je moest zien dat je wat anders kreeg. Maar 't is wel heel moeilijk hé ?" SMOKKELZAKEN. Thijs W. te Barger-Compascuum is een alleenwonend vrijgezel, die kostgeld moet geven, geen ondersteuning ontvangt, niet bij de werkverschaffing is geplaatst en dus begrijpelijkerwijze steeds met een gebrek aan portemönnaievulling heeft te kampen. Sedert 4 Juni heeft hij geen cent verdiend en dus besloot hij op 11 October 't eens met de goedkoope Duitsche margarine te probeeren. Hij bracht ongeveer 15 kg. over de grens, doch werd door de kommiezen aangehouden, die zijn boter en zijn in Januari j.1. gekochte fiets in beslag namen. Het O.M. eischt f 20 boete of 20 dagen hechtenis en voorts de verbeurdverklaring van boter en fiets. De Kantonrechter zal vandaag een week schriftelijk vonnis wijzen. Geert B. te Klazienaveen heeft, eveneens op 11 October, te Barger-Compascuum 5 kg. margarine over de grens gebracht. Deze overbrenging geschiedde evenwel niet met 't oogmerk wat te verdienen, doch om goedkoope boter voor eigen gebruik te hebben. Verdachte is al een jaar zonder werk en heeft met zijn vrouw slechts f 5 inkomen per week, waarvan ook nog f 1.50 huur af moet. Het O. M. eischt f 20 boete of 20 dagen hechtenis, benevens verbeurd verklaring van fiets en boter. Ook in dit geval zal de Kantonrechter over een week schriftelijk vonnis wijzen. DE SLEENER BRANDWEER KOMT VOOR! Het was op 13 Augustus j.1., des nachts ruim 2 uur, noodweer boVen Sleen en omgeving. Hevige donderslagen verscheurden de nachtstilte, terwijl de bliksem flitsen het landschap telkens verlichten. Opeens, het was toen pl.m. kwart na 2, klepte de brandklok. Het was ingeslagen. Dit alarmsein was bestemd voor de brandweerlieden, die zich ten spoedigste naar het gemeentehuis moesten begeven om zich vandaar met de spuit naar de plaats des onheils, in dit geval een boerderij te Erm, te spoeden, teneinde het blusschingswerk te kunnen beginnen.. Door verschillende brandweerlieden is aan dezen oproep om verschillende redenen echter niet voldaan, waarvoor zij heden terecht staan. De rijksveldwachter J. Heida te Sleen maakte een serie processen-verbaal op, die heden behandeld worden. Achtereenvolgens passeeren de revue: Albert V., landbouwer te Sleen, die als pemper aangesteld was. Hij deelt mede, bij een zuster die een dochter je heeft in te wonen. De vrouw was geheel overstuur door het hevige onweer, zoodat hij het niet verantwoord achte het huis te verlaten, Later ging hij toch nog op stap naar Erm, maar toen vertelde een neef hem, dat de brand reeds over was. Hij keerde toen weer huiswaarts en begaf zich getroost ter ruste. Het O.M. acht het feit ernstig en eischt f 8 of 8 dagen. De Kantonrechter noemt het verschijnsel ook van ernstigen aard en vindt het een zware inbreuk op de maatschappelijke plichten der plattelandsbevolking. Vonnis f 6 of 6 dagen. Johannes K., durfde zijn gezin niet alleen laten en was bovendien zoo overstuur door 't onweer, dat hij zich niet voldoende bewegen kon. Dit laatste wordt verklaard door getuige Hendrik Kamps, die verdachte even na het onweer spraak. Bovendien had verdachte een 11-jarig zoontje, dat ziek te bed lag en bewaking noodig had. Het O.M. meent dat bij de bepaling der straf wel rekening moet worden gehouden met de toestand van verdachte, doch is tevens van oordeel dat hij niet vrij uit gaat. Eisch f6 of 6 dagen; vonnis f 2 of 2 dagen. Wienand J. te Sleen vond het verschrikkelijk noodweer, zoo erg, dat hij het ontzettend vond vrouw en kinderen te verlaten en aan de roepstem der alarmklok gehoor te geven. De Kantonrechter vindt, dat de menschen bij wie de brand was uitgebroken, zich in nog veel vreeselijker toestand bevonden. „Als bij U brand uitbrak, zou U dan ook graag hulp hebben.?", vraagt hij. „Och ja", zegt verdachte. Eisch f 8 of 8 dagen; vonnis f 6 of 6 dagen. Gerrit Z., arbeider te Sleen, verklaart de brandklok niet te hebben gehoord, terwijl de brand vanuit zijn woning, die een eind buiten 't dorp staat, niet te zien was. Hij is zoo pertinent overtuigd van zijn onschuld, dat hij heden van de werkverschaffing is thuisgebleven om zijn onschuld te betuigen. Eisch f 8 of 8 dagen; vonnis f 4 of 4 dagen, waaraan de Kantonrechter toevoegt, dat in den vervolge bij noodweer een meerdere oplettendheid gepast en raadzaam is. Johannes Lambertus E. durfde-ook zijn gezin niet alleen laten. Hij verklaart, dat het een leugen van rijksveldwachter Heida is, wanneer hij in 't proces-verbaal verklaart, dat het onweer reeds over was toen de brandklok luidde, hetgeen door meerdere verdachten vóór hem is opgemerkt. Eisch f 8 of 8 dagen; vonnis f 6 of 6 dagen. De Kantonrechter motiveert alle veroordeelingen met op te merken dat de verdachten ernstig hun maatschappelijke verplichtingen hebben verwaarloosd. IS DAT NIET OARIG BAR ? Jan L. te Noord-Sleen heeft op 15 October koeien links van den weg voortgedreven. Verdachte deelt medé dat de koeien niet rechts konden loopen, omdat zij dan op de eschgronden gaan loopen. Het O.M. eischt f 5 of 5 dagen. „Is dat niet aorig bar ?" vraagt verdachte. „Nee", meent de kantonrechter. Geert N. te Noord-Sleen ziet zich voos een gelijke overtreding veroordeelt tot f 4 of 4 dagen. NU MAAR EVEN OPKNAPPEN. Heinrich K., visscher te Nieuw-Amsterdam, werd op 10 October, na een bezoeS aan de Coevorder markt, dronken aangetroffen op de openbare straat. Op 7 Januari j.1. was hij voorwaardelijk veroordeeld tot 3 dagen hechtenis. Het O.M. eisch 7 dagen hechtenis. Vonnis 5 dagen. „Moet ik nu dat vorige ook even opknap% pen, mijnheer de Kantonrechter". „Ja, maar denk er nu aan, als 't weer voor komt staat Veenhuizen voor je open". „Als ik een jaar mijn best doe en niet weer gezien wordt ben ik dan van alle voorgaande af ?" „Ja". „Dan zal ik mijn best doen heeren". „POLITIE-VITTERIJ". Jacob O., bakker te Nieuw-Weerdinga, stond toe, dat zijn zoon Hendrik op 30 September te kwart voor 6 arbeid verrichtte in de bakkerij, terwijl de werktijd eerst te 6 uur aanving. Verdachte noemt het optreden der marechaussee uit Ter-Apel „vitterij" en „beneden de waardigheid van een ambtenaar staande". Overigens deelt hij in verheven stijl mede, dat te Nieuw-Weerdinge geen torenklok, geen carillon, of geen sirene is die den juisten tijd aangeeft. De Kantonrechter is overtuigd dat de marechaussee den tijd goed noteerden en gaat, gezien verdachte's houding mee met den eisch van het O.M., f 8 of 8 dagen. --- Steunt, bij gelijken prijs en kwaliteit, Steunt, bij gelijken prijs en kwaliteit, De Nederlandsche industrie. Hiermede dient gij Uw tand En best» ijdt gij de werkloosheid. --- De Kampeerders De visschers en de mannen van de veerboot groetten elkaar onder het voorbijvaren en ook de jongens wuifden, alsof ze die moedige mannen al jaren kenden. Meneer Sietse, die nu genoeg naar de visschers gekeken had, kwam eensklaps met den vraag op de proppen, waar ze straks eigenlijk zouden belanden, maar niemand kon daar op antwoorden. En vragen doe ik 'tniet, dat vind ik veel te flauw, zei Ben, zoodat ze daaromtrent dus maar in onwetendheid moesten blijven. (VC'ordt vervolgd). 353. --- De Bruid van het Glomdal uit het Noorsch van Jacob B. Bull. 4 Zaterdag. Sedert dien tijd was Tore vaak op de Glomgaard geweest, maar zij nooit op Braaten. Zooveel herinnerde zij zich toch, dat er ten zuiden van de gebouwen een dicht dennewouU was geweest langs de rivier. Een korhen had daarin haar eieren uitgebroed en Karen hac! Berit de kleine vogeltjes gewezen, die angstig rondsprongen tusschen het heidekruid en de korhen, die op een afstand in een boom zat en lokte. Den ganschen dag had ze als 't ware de kuikentjes hooren roepen: Pioep, pioep! en het korhoen, dat zachtjes lokte: Kom, kom! Maar dit alles stond haar nu weer voor den geest als een droom. Datgene, wat werkelijk in haar geleefd had, nu vele jaren, was: dat ze Tore reeds had lief gehad in dien tijd van hun onschuldig samenzijn op de bergweide en later thuis, als hij een enkelen keer op de hoeve kwam Nu, de laatste jaren, had hij telkens er op gezinspeeld. dat hij bezig was een hoeve te ontginnen. Dit had haar In den laatsten tijd zoo geheel vervuld, dat ze meende, zich er met eigen oo^en van te moeten overtuigen. Dat was de reden, waarom ze daar zoo in haar «entje noordwaarts liep. Bij de bocht der rivier gekomen, daar waar Braaten lag, begon ze langzamer te loopen. Het Was, alsof iets haar den adem benam. Opeens ef ze staan. Het dennebosch, dat ze zich herinnerde, was er niet meer. Rondom de heele Vik 2), waar zich vroeger woud bevond, lag nu weide, bedekt met pas gemaaid gras en verderop deed de nieuwe ontginning met haar zwarte aarde en boomwortels in greote massa daarover heen verspreid, aan een boschbrand denken. Hier en daar lagen steenhoopen en dicht bij het woud gevelde dennen. Onwillekeurig had Berit de handen ineengeslagen en zoo stond ze daar. — Groote hsmel, zei ze in zich zelf, maar brak af, teen ze haar eigen stem hoorde. Uit den schoorsteen der oude woning steeg de rook omhoog. Maar diep binnen in het woud weerklonken bijlslagen. Toch was het nu midden in den rusttijd. Er steeg zoo'n warm gevoel op in haar borst. Ze dacht aan Tore. Het scheen haar zoo eeuwig lang geleden toe, dat hü op de hoeve was geweest. Daarna trad ze langzaam nader, maar bleef weer staan. Ze zag iemand tusschen de bocmen aan den boschrand. Hij was het. Hij was druk aan het hakken, maar hield nu op, terwijl een den krakend neerzeeg. Teen zag hij haar. Met de bijl in de hand, het hoofd naar haar gekeerd, stond hij te staren. Zij bewoog zich niet. Nu hakte hij de bijl vast in den boomstam en kwam langzaam aanstappen. Zij stond daar nog aldoor. Ze had een dennetakje in de handen, die ze voor zich uitgestrekt hield. Toen hij door de mulle, pas opgewoelde aarde haar was genaderd, bleef ook hij op eeniger. 2) Vik = bocht, inham. afstand staan. — Beste, zei hij. Meer niet. Ze liet het dennetakje los. Daarna glimlachte ze. — Je waart aan het rooien, zei ze. Hij stond met de handen op den rug. — O ja, dat deed ik, gaf hij ten antwoord. — Ook in den rusttijd? Met stralende oogen keek ze hem aan. Zijn trouwe, bergblauwe oogen beantwoorden haar blik. Ik moet voortmaken, wil ik klaarkomen, gal hij ten antwoord. Ze bloosde. — O. ja hebt nog tijd in overvloed, kwam er toen weifelend. Hij zag haar kalm aan. — Neen, dat heb ik niet, antwoordde hij. Ze tuurde over het pas ontgonnen land. — Het wordt een echte hoeve hier, zei ze. Hij stak de handen in de broekzakken. — Dat was cok de bedoeling, gaf hij ten antwoord. — Over een jaar, twee, drie, voegde hij er aar toe. Ze keek hem aan. Maar haar blik wendde zich onmiddellijk van hem af en weer staarde ze over het land. Er lag een vraag in zijn oogen, die ze niet beantwoorden ken. Niet met woorden. — Als ik nu ook maar een vrouw had, zei hij er. lachte. Zij glimlachte. — O, dat komt wel terecht, antwoordde ze Haar oogen glansden zoo oolijk. Hij zuchtte. — Neen, dat wordt juist het moeilijkste, zei hü Ze glimlachte, maar stiller. — Je ■peet er misschien geen? vroeg ze. — O ja, ik weet er wel een, klonk het vol overtuiging. Maar het is niet gezegd dat zij wil. Berit kleurde. — O, ze wil het wel, antwoordde ze snel, maar "leeg terwijl haar oogen neer. Hij wachtte tot Berit weer opkeek. — Ze heeft zelf een hoeve, zei hij. Ze glimlachte. — Ja, dat is het ergste, antwoordde ze. Hij stond daar met drcomende oogen. Het kostte hem moeite te zeggen, wat hij dacht. Maar eindelijk kwam het. — Geloof je. dat ze toestemming krijgt? vroeg hij, en bloosde nu zelf. Berit sloeg de oogen neer. — O, ik weet niet, gaf ze ten antwoord. Overigens doet ze toch wat zij zelf wil, voegde ze er aan toe. — Meen je dat ?" Het klonk bijna angstig. — Ja, dat meen ik, werd er zonder dralen en beslist geantwoord. — Wist men nu maar, of ze wilde, zei Tore. Berit keek op. Heel ernstig nu. — O, dat zal Je wel te weten komen wanneer de tijd daar is, antwoordde ze. — Nu zweeg hij en beiden stonden een poos stil voor zich uit te staren. — Je moet naar binnen gaan, zei hij daarna op kalmen toon. — Neen, dat kan ik niet doen, antwoordde ze. Hij keek haar aan. — Ik wilde alleen maar eens komen kijken hier in het noorden, verklaarde ze, naar je hoeve, voegde ze er aan toe. — Ja, daar was niet veel aan te zien, schertste hij. Ze antwoorde niet. Ik moet nu naar huis, zei ae opeens «r. keerde om. Hij volgde. — Je moet later nog maar eens kemen kffken, zei hij. Hij liep naast haar. Langzaam schreden ze zuidwaarts. — Ja, dat zal ik doen, zei ze. — Als mijn hoeve klaar is, schertste hij Ze lachte. — Ja, waarschijnlijk, zei ze. \ Alzoo namen ze afscheid. Langzaam keerde hij teiug naar het bosch eii nam zijn bijl op. Zij liep vlug zuidwaarts. Maar teen ze ver genoeg weg was, begon ze te neuriën ender het loopen en teen hij weer alleen was, glimlachte hij aldoor onder het hakken. rDe rusttijd was veerbij teen Berit Glomgaarden zich over de rivier had geboomd en thuis kwam. Waar ben je naar toe geweest? vroeg haar vader. Naar boven, naar de weide, antwoordde ze. — Hm! Hij vroeg niet verder. Maar hij had haar vati den noordkant zien komen aan de overzijde. — Wat moest jo deen, daarginds, over de rivier? vrceg tante Karen, toen beiden alleen waren. — Ik moest naar het noorden, naar Braaten, antwoordde Berit. — Wat had Je daar te doen? — Ik wilde daar eens kijken. Er werd niet Terder gevraagd. Ola g rffcswi 6T?!7}RtKs»t5«i stond met de piJJ. i:i den m^nd on het voorplein. ftforêt rwwlgrff. ---