DE DAME IN HET GRIJS ■OMAN Ti'Jt PERCY JAMES BREBNER GEAUTORISEERDE VERTALING DOOR MEVR. NUIJS-POSTHUM T JS 33 „Ik wilde dat ik het gehoord had en uw gezicht had kunnen zien", zeide zij langzaam. Het kwam mij voor, dat ik nog het glas op den steenen vloer aan duizend scherven hoorde vallen, en alle gezichten zich naar mij toe zag wenden. Ik was blij, dat zij mij toen niet had kunnen zien. „Met Christiaan van Varna moet men ronduit spreken, prinses, anders laat hij u erin loopen." „Hij kan ook wel ronduit spreken", zeide zij. „yóór den maaltijd is hij bij mij geweest?' „Met dreigementen ?" „Ik moet eerlijk zijn, en zeggen, dat hij die niet gebruikte. Ik gaf hem er geen aanleiding toe." Ik dacht, dat de prinses zou voortgaan en mij vertellen, wat de graaf tegen haar gezegd had, en waarom hij geen aanleiding vond, om dreigementen tegen haar te gebruiken, doch zij zweeg en keek mij aan. „Weet gij. waarom hij geen reden tot bedreigingen had ?" vroeg ze. „Waarom dan, prinses ?" Ik vvoe c ; dit werktuigelijk, terwijl ik het antwoord reeds wist. Ik kon niet langer twijfelen, misschien zou alleen een dwaas zoolang getwijfeld hebben. Als een bliksemstraal schoot de gedachte mij door het hoofd, en ik voelde mij jeschaamd. Mijn wangen brandden. Ook de prinses had een verhoogde kleur, warm en gloeiend, doch dit vermeerderde slechts haar schoonheid. „Omdat — omdat ik niet boos was over hetgeen hij zich had voorgenomen. maar blij — blij. Help mij daarbij. Help mij." Welk een toestand ! Het was geen medelüden, dat zij voor mij voelde, maar liefde. „Prinses, —" Ik zweeg. Ik wist niet, wat ik haar moest antwoorden. Tot zekere hoogte kon ik mij in haar toestand indenken. „Moet ik den scheidsmuur tusschen ons wegnemen ?" zeide zij. „Is dat mijn straf ? Het zou vreemd zijn. indien een vrouw als ik niet de bewondering had gezien in de oogen der mannen, bij het ontmoeten van eeh vrouw, die iets heeft ontvangen van wat de wereld schoonheid noemt. Waarom zou ik onwetendheid voorwenden, terwijl ik wel moet bemerken, dat mij die gave is geschonken? Uit zulk een bewondering ontstaat liefde. Ik twijfel er niet aan, of mannen hebben mij bemind, velen, die het mij niet durfden vertellen. Uit zulk een bewondering kan ook aan de andere zijde liefde geboren worden, doch tot nu toe heb ik die nog nooit behoeven te keiyien te geven. Heb ik geen bewondering in uw oogen geleden, kapitein Heseltón ?" „Ja, prinses, maar — " „En die heb ik beantwoord", zeide zij, „daarom verheugde ik mij over het voorstel van den graaf." Ik voelde mij als een dwaas en zweeg. „Ons wacht een toekomst, een grootsche toekomst. Gij weet niet, hoe de liefde van een vrouw het leven van een man vermag te vullen. Dat weten maar weinig mannen. Van Christiaan van Varna zult gij alles aannemen, wat hij geven kan; en van mij — mijzelf." Een oogenblik bleef het stil. Ik had den moed niet, haar aan te zien. „Wat kan ik zeggen, prinses ? Hoe kan ik u doen begrijpen — ?" „Zijn daar woorden toe noodig ?" vroeg zij. „Ik breng mijn liefde niet onder woorden en kan u ook niet vertellen, hoe die ontstaan is. Zij was er plotseling, en deed mij de uren tot aan uw komst tellen, en ik weet, dat de heele wereld voor mij veranderd was. Ik kan u ook mijn liefde niet toonen, zooals ik dit zou wenschen. Dat moet al mijn tijd innemen, van nu tot aan den dood — en nog verder, elk uur iets nieuws, iets diepers, totdat wij zullen gaan inzien, dat het eind der liefde nimmer te bereiken is. Liefde is oneindig. Dat weet, dunkt mij, alleen een vrouw." „Prinses, ook ik heb lief. Dit alles weet ik. Ongezocht is het tot mij gekomen — maar — maar het geldt een andere vrouw". Ruw, ja, ruw was het, maar wat kon ik haar anders antwoorden ? Ik voelde mij een ellendeling, toen ik die woorden sprak. Het was een beleediging, haar in het geblaat geslingerd, doch die wreedheid was zeker de grootste vriendelijkheid. Daar ik -mijn eigen toestand zoo «scherp inzag, kon ik ook den haren gevoelen. Ik moest haar beletten nog meer te zeggen. Haar toorn zou veel gemakkelijer te dragen zijn dan haar liefde. Doch zij was niet vertoornd. Zij zweeg eenige oogenblikken en zeide toen bedaard: „Mijn hofdame ?" „Ja", antwoordde ik. Zij breidde haar armen een weinig uit. en die beweging sneed mij door het hart. Die beweging was een vraag. Waarom ? Waarom was mijn liefde voor een andere vrouw, wanneer haar geheele ziel ernaar smachtte ? Wat bezat die andere vrouw meer dan zij ? Waren haar oogen niet even helder, haar haren niet even zacht, haar lippen niet even verleidelijk ? Dit alles lag in die stille vraag, en ik kon die niet beantwoorden. . „Is zij tot u gekomen, als ik ?" fluisterde zij. „Heeft zij haar ziel voor u opengelegd als ik? Heeft zij u de verborgen diepten der liefde getoond als ik ?" „Neen". „Als zij u liefhad, moest zij dit op de een of andere wijze gédaan hebben, al was het maar door te zwijgen. Bedenk u wel. Zelfs als zij u kon liefhebben zooals ik, zelfs al was zulk een liefde van uw zijde mogelijk — wat kon zij anders te weeg brengen dan verbijstering, moeilijkheden, verdriet?" „Ik weet alleen, dat ik haar liefheb, prinses." „En mij haat?" vroeg zij. „Neen. Ik vereer u. Geloof mij, het eenige dat ik dieper gevoel dan al het andere, is uw moed, de moed om te spreken, zooals gij gedaan hebt. Tot het einde van mijn leven, hetzij dat einde binnen enkele uren of na jaren komt, zal ik u altijd vereeren, en God danken, dat zulk een vrouw iets in mij vond, dat harer waardig was. Ik wilde, dat ik uw liefde kon beantwoorden, dat ik mij kon verheugen, dat de scheidsmuur tusschen ons is ned°rgeworpen, doch niemand, man of vrouw, kan liefhebben op bevel. Wij zijn gevangenen in dubbelen zin, gevangenen binnen deze muren, en gevangenen van de omstandigheden. Wilt gij mijn vriendschap aannemen, nu ik geen liefde kan geven ? Zie, op mijn laiieën dank ik u nederig, niet als een prinses, maar met den eerbied van een man voor een vrouw. Vergeef mij, en reik mij in vriendschap de hand." Zij stond rechtop en stil. Zij stak ae handen niet naar mij uit. Ik had gedaan wat ik kon, om mijn last en de haren te verlichten. Langzaam stond ik op. „Morgen om twaalf uur — heeft de graaf u zoolang uitstel gegeven ?" „Ja" „En dan — de dood ?" „Dat verwacht ik." „Is zij het offer waard ?" „Ik heb het niet als een offer beschouwd, prinses. Het is de straf voor de mislukking. Ik betaal mijn schuld — dat is alles." „Is het alles ?" vroeg zij. Ik herinnerde mij, wat Varna gezegd had: hoe hij had gesproken van een anderen uitweg uit de moeilijkheid. „Zal uw dood mijn hofdame helpen ?" vroeg zij. „Is zij niet in den macht van den graaf ? Kunt gij met uw dood haar vrijheid koopen ? Schenk haar liever uw vriendschap en zeg, dat zij met Christiaan van Varna trouwt. Dan vindt zij tenminste veiligheid en eer." Haar stem was min of meer hard geworden. Dat was ook natuurlijk, ïk kon iets begrijpen van de geweldige spanning van deze oogenblikken. „Zij zal niet met den graaf trouwen", zeide ik. „Dat zal zij wel. Al heeft zij misschien zelfs in het voorbijgaan aan u gedacht, zal zij toch gemakkelijk een doode vergeten." „Ik geloof, dat gij haar onrecht aandoet, prinses." „Als gij een offer wilt brengen — " „Ik zeide u, dat het geen offer is", antwoordde ik. „Gij hebt mij uw vriendschap aangeboden. Laat vriendschap geen offers toe ? Hebt gij wel gedacht aan mijn positie na dit gesprek ?" 'sr Haastig keerde ik mij om. „Voor mij is h?t eveneens de dood. kapitein Heselton. Hoe zou Christiaan van Varna zich anders veilig kunnen gevoelen ?" „Dat zal hij niet doen. Ik heb — " „Voor mij om genade gesmeekt ?" vroeg Zij, voor het eerst op eenigszins verachtelijken toon. „Er is slechts één weg om mij te redden, en dien wilt gij niet gaan." „Ik kan niet". „Een zonderlinge vriendschap." „Prinses — " „Och, ik vrees den dood evenmin als gij, kapitein Heselton. Eigenlijk denk ik» dat gij nog altijd hoopt op een wonder, dat een deur voor u zal openen, en dat gij daarbuiten liefde en geluk zult vinden." Ik. gaf geen antwoord. Haar stem klonk nu toornig. Dit was gemakkelijker aan te hooren, dan haar liefde. „Met een paar woorden tegen den graaf kan ik uw liefde hopeloozer maken dan ooit." „Prinses, bedreigingen maken geen indruk meer op mij.'' Zij zweeg een oogenblik, en de hemel alleen weet, wat er in haar omging. „Versmade liefde verkeert in haat", zeide zij langzaam. „Zij is niet versmaad, prinses." „En ik kan niet haten", zeide zij, „maar geen ander zal bezitten, wat ik begeer. Ik heb u van liefde gesproken; wilt gij nu het kwade leeren kennen, dat in mij is?" „Ik geloof niet aan het kwaad." „Geloof het, of geloof het niet, het is er. Gij zult een volledige biecht hooren. Ik ben bang voor een wonder, dat misschien een deur voor u zal openen, daarom wil ik zekér zijn, dat gij aan geen ander zult geven, wat gij mij weigert. Gij zult geen geluk vinden, waar gij het ook gezocht hebt. Ik weet iets, dat dit onmogelijk zal maken, al werdt gij door een wonder bevrijd. Ik heb het in mijn macht mijn leven te redden en het uwe te vernietigen." „Dan, prinses, smeek ik u, van die macht gebruik te maken. Als gij in veiligheid zijt, vrees ik den dag van morgen niet." Zij sprak zacht en toornig, docht ik koesterde geen wrok tegen haar. Zij had een strijd gevoerd, die slechts van weinig vrouwen geëischt wordt. Het was werkelijk een verlichting voor mij, haar zoo boos te zien, en tevens een groote voldoening, te vernemen, dat zij haar leven kon redden. Ik zag aan haar, dat zij de waarheid sprak. Welk geheim het was, dat zooveel indruk op den graaf kon maken, kon ik niet vermoeden; en zeker kon zij niets doen, wat mijn zaak nog wanhopiger kon maken. Een oogenHik scheen zij nog een hartstochtelijke bede tot mij te willen richten, doch zij beheerschte zich en liep snel het vertrek door. ,.Ons gesprek is afgelopen", zeide zij. „Gij verliest veel, kapitein Heselton." „Zeer veel*', antwoordde ik. Zij bleef staan, alsof zij verwachtte, dat (k nog meer zou zeggen. „Ik had gehoopt, dat gij mij uw vriendschap zoudt schenken. Wilt gij dat niet 'doen ?" Zij gaf een harden vuistslag op de deur, en deze werd onmiddellijk geopend. „Breng mij dadelijk bij dén graaf." „Ik denk. dat hij zich ter ruste begeven heeft, Uwe Hoogheid", zeide de officier. „Roep hem dan vlug. Ik heb een bericht voor hem, waarvoor hij u zal bedanken." De deur werd weer gesloten en gegrendeld; ik hoorde den sleutel in het slot omdraaien. Ik was alleen en zou waarschijnlijk tot morgen twaalf uur alleen blijven. Misschien zou vader Antonius komen, om mij voor te bereiden op den dood. Het was een eigenaardig toeval, dat juist hij mij dien dienst moest bewijzen. De kaarsen waren niet weggenomen, het was althans iets, dat ik licht had. Mij op den dood voorbereiden. Het was moeilijk mijn gedachten daarop te richten, waar zooveel wereldsche dingen die in beslag namen. Het was een oplichting, dat de prinses weg was. Het was een moeilijkheid minder. Ik was nieuwsgierig, wat zij den graaf te vertellen had, en ook, hoe de graaf Madame Laroux zou bevredigen. Ik voelde een soort van voldoening, van rust. Mijn werk, hoe dan ook, was afgedaan. Er viel niet meer te overleggen of te bedenken. Ik mocht mij in ijdele droomen verdiepen. Morgen — morgen om twaalf uur. Dan zou het einde komen, doch ik vreesde het niet. Ik dacht er nauwelijks aan. Ik denk, dat de reactie begon na dagen van groote inspanning en onvoldoende slaap. Ik scheen los van alles wat mijzelf betrof. Opeens raakte ik het grijze schoentje in mijn tuniek aan en haalde het te voorschijn. Hoe zonderling had het mij in dien nacht in Draustadt het leven gered ! Wat zou mijn dame op het oogenblik doen ? Zou zij aan mij denken ? Het schoentje gleed mij uit de handen en viel op den grond. Ik mocht het niet verliezen. Ik raapte het op en stopte het weer in mijn tuniek. Misschien was mijn dame niet meer in Syère. Misschien had O'Connell — (Wordt vervolgd). Een buurpraatje op de B arneveldsche eiermarkt. --- KLEUR- EN KNIPPLAATJE. door C. E. DE LILLE HOGERWAARD. '.Schippertje, schippertje, vakr jy maar lustig, Rook er je lekkere pijpje maar rustig Vaar over zee! Toe, neem me mee! jOoe je t niet, schippertje? — 'k Zet je vlug op. ' Nu denk ik toch, dat ik 't schippertje fop. Want in een wip Staaf, hy met 't schip Op onze vensterbank, keurig gekleurd. (Ruik je wel, hcc die tabak lekker geurt!?) Heisa, joechée. Nu is de zee In onze kamer met schipper en al. Die zal vooreerst niet verlaten meer zal. Schipper, je lacht! Hadt je gedacht, Dat je, al, is nu de zee ook wat klein, Toch in je nopjes bij ons wel kunt zijn? --- ZE WINT HET TOCH. Nog zijn de boomen kaal en Nog zijn wij geen groen blad. Toch nadert ze, de Lente, Welhaast gaat ze op pad. We hebben nu genoten Van sneeuw- en ijsfestijn En wachten op de Lente, Op milden zonneschijn. De dagen worden langer, Dat is al het begin. De winter zet zich schrap nog, Maar Lente haalt hem in. Die lieve, teere Lente, Jaagt hem wel op de vlucht. Zoo af en toe bespeuren W'al iets van de lentelucht. Dra heeft ze het gewonnen, Heer Winter moet maar gaan, Heer Winter mag nu rusten, Hij heeft zijn best gedaan. ASSCHER VAN DER MOLEN. --- OPLOSSING VAN DEN REBUS UIT 'T VORIGE NUMMER. De banketbakker bracht twintig taartjes voor Henk's verjaardag. --- Raadselhoekje. Oplossingen der raadsels uit 't vorige nummer. Voor grooteren: 1. Vraag, traag, Praag. 2. Aronskelk, Klok, krans, koekoek, roes, Kees. 3. We vroegen Elsje Boot en Ada Kolf op de thee. (dak). Is ln onzen nieuwen winkel de ruimte heel groot ? (kelder). Heb je soms mijn/ kam ergens gezien ? (kamer). Jaap zag An geen enkelen keer tijdens zijn verblijf in Den Haag. (gang). Voer kleineren: 1. ruiten — buiten; giet — niet. (ver)velen — spelen; (ver)dwijnt schijnt. buiten — ruiten; zon — kon ! * M aan N = Maan. 3. Pap en lepel. 4. Schelm, schelp. OM OP TE LOSSEN. Voor grooteren : 1. Vul deze vakjes in met: 1A3E202D3K2L2R1S maar doe dit zóó, dat je van links naar rechts en van boven naar beneden leest: 2. le een uurwerk. 2e een deel van een kast of anr^r meubelstuk. 3e een rivier in Duitschland. 4e een vruchtje. Verborgen boomen; In de vacantie praten wij daar eens weer over. De oude school moet noodzakelijk vergroot worden. (2) Op deze kleine schaatsen kan hij onmogelijk rijden. (2) Deze leien zijn te groot; laat Bob er kleinere voor bestellen. 3. Mijn eerste is familie van je, mijn tweede een deel van een mast, mijn derde een muzieknoot en mijn geheel wordt soms door dames gebruikt. 4. Mijn geheel wordt met 9 letters geschreven en noemt een lekkernij. Een 1, 7, 4 is een scherp voorwerp. Een 4, 6, 2, 3 is een boom. Een 4, 5, 8, 9 is een ander woord voor teeken. De 1, 2, 2, 4 is een rivier, die gedeeltelijk door ons land stroomt. 6, 2, 2, 3, 4 is een kle"r. Voor kleineren: 1. De kinü'ren spelen graag met mij En kijken daarbij dikwijls blij. Ik ben een heel klein dikkertje En nu mijn naam ? Een 2. Vevang de stippen door letters: . oo . e b . . m . n v . n . e . v . . 1 w . n . . er . ij . d . . r . . e . 1 . n . s . k . m . . ij . . o . t r . . d. 3. Van een specerij nam ik het middelste weg, zoodat ik een vrucht overhield. Hoe kan dat ? 4. Op de kruisjeslijn komt, van boven naar beneden gelezen, de naam van een vogel. X • . . Ie rij een jong viervoetig . X . . dier. . . X . 2e rij een metaal. ... X 3e rij een deel van je voet . . X . 4e rij een ander- woord . x . . voor opgegeven werk X . - . 5e rij een vaartuig. 6e rij een stroomend watertje. 7e rij iets, dat je wel op de boterham zult eten. (Nadruk verboden). ---