NIEUWS UIT HET BINNENLAND De golflengtebespreking te 's-Gravenhage. Vooruitzichten voor het oogenblik bevredigend. Van 23 tot en met 26 September zijn besprekingen gevoerd met de vertegenwoordigers van de EJuropeesche onderteekenaars van het arrangement, betreffende het gebruik der z.g. lange scheepsgolven (150—160 kc/s) in den Atlantischen oceaan, tot welke besprekingen de Nederlandsche P.T.T. administratie het initiatief had genomen, ingevolge het verzoek tot haar goricht op de conferentie der U. I. R. te Ouchy in Juni j j. Deze besprekingen hebben geleid tot een bereidverklaring van de zijde der genoemde onderteekenaars, welke, indien ook de Vereenigde Staten en Canada, die eveneens het genoemde arrangement hebben onderteekend, daarmede instemmen, de mogelijkheid van een oplossing van de golflengte moeilijkheid met Roemenië in dei; radio-omroep nader brengt. Wanneer de instemming van de Amerikaansche belanghebbenden verkregen worat en ook die van de andere betrokken regeeringen, zal een zoodanige verruiming, zij het dan ook gedeeltelijk bü wijze van derogatie, voor a'en omroep zijn bereikt, dat het mogelijk zal zijn aan de dupliceering van Kootwijk en Brasov een einde te maken. Het spreekt vanzelf, dat daarvoor ook de medewerking van Roemenië noodig Verder opent het verkregen resultaat voor ae gebruikers der lange omroepgolven de gelegenheid te overwegen of en in hoeverre de verkregen verruiming aan de gemeenschap, d.w.z. aar. alle gebrurkers van den langen omreepband, kan Csn goeds tomen, dit is een aangelegenheid, die allereerst in den boezem van de U.I.R. zal moeten worden bestudeerd. Zij zal daartoe op korten termijn een conferentie der belanghebbenden moeten bijeenroepen. Hoewel dus de vooruitzichten voor het oogenblik bevredigend zijn, zal met de uitvoering van het bovenstaande uiteraard nog eenigen tijd gemoeid zijn. Het voortschrijdend communistisch kwaad. Nationaal Herstel vraagt ontbinding der C. P. H. Het hoofdbestuur van het Verbond voor Nationaal Herstel heeft een adres gezonden aan dén voorzitter van den ministerraad, waarin dit verbond zijn leedwezen te kennen geeft over het voortschrijdend kwaad, dat — aldus adressant — door het communisme (marxisme) en de revolutionnaire groepen in ons volk wordt aangericht, wat o.a. zou blijken uit de vele pamfletten met suggestieve ophitserij, welke onder ons volk worden verspreid en waarvan een tweetal exemplaren bij het adres zijn gevoegd. Genoemd hoofdbestuur dringt er bij den minister ten krachtigste op aan, scherpere maatregelen tegen dit kwaad te treffen en allereerst, doch onmiddellijk, tot de ontbinding van de Communistische Partij Holland over te gaan, opdat ons volk wete, dat ook de regeering het communisme veroordeelt. VEREENIGING VOOR NATIONALE VEILIGHEID ADRESSEERT AAN MINISTERRAAD. „De gevechtswaarde van leger, vloot, en luchtmacht moet verihoogd". De Vereeniging voor Nationale Veiligheid, welker bestuur gevormd wordt door de heeren prof. dr. J. E. de Quay, mr. A. J. A. H. Baron van Heemstra, mr. W. C. C. van Romondt Vis, J. J. C. van Dijk, mr. H. Th. 's Jacob, mr. J. Linthorst Homan, H. W. C. E. Mathon, mgr. dr. H. A. Poels, jhr. mr. J. W. Quarles van Ufford, prof. mr. V. H. Rutgers, jhr. mr. dr. A. B. G. M. van Rijckevorsel, prof. jhr. mr. B. C. (ie Savornin Lohman, mr. dr. W. G. A. van Sonsbeeck, mr. W. J. R. Thorbecke en Ch. J. S. M. Weiter, heeft het volgende schrijven onder de welwillende aandacht van den raad van ministers gebracht: „Bij onze actie is ons gebleken, dat breede lagen van het Nederlandsche volk waardeering hebben voor de wijze, waarop door de Regeering de tekortkomingen bij ons defensiewezen zijn in het licht gesteld. Hoop is daardoor gewekt, dat met energie en bekwamen spoed maatregelen genomen zullen worden, met het oog op den gespannen internationalen toestand, in zoo kort mogelijken tijd de gevechtswaarde van leger, vloot en luchtmacht te verhoogen, al geeft men zich er uiteraard rekenschap van, dat een achterstand van lange jaren niet ineens kan worden ingehaald. In den steeds grooter wordende kring van personen, die beseffen hoe dringend noodzakelijk het is om naast het verhoogen van de gevechtskracht der militaire defensie-organen ook het economisch weerstandsvermogen in tijd van oorlog van geheel ons volk te organiseeren, is echter een gevoel van groeiende ongerustheid ontstaan over den zeer grooten achterstand op het gebied der economische en industrieele verdedigingsvoorbereiding. Zich herinnerend, hetgeen wij gedurende den wereldoorlog hebben ondervonden, is men er zich van bewust, dat deze voorbereiding evenzeer noodzakelijk is voor het geval wij onze neutraliteit zullen kunnen handhaven als wanneer wijzelf in het conflict worden betrokken en men is er van overtuigd, dat ook in het eerste geval de moeilijkheden zeer veel grooter zullen zijn en veel eerder hun intrede zullen doen, dan gedurende den wereldoorlog. De achterstand, die op dit gebied bestaat, kan niet uitsluitend aan financieele oorzaken worden toegeschreven. Tal van voorbereidende maatregelen in vredestijd behoeven niets of slechts weinig te kosten en kunnen toch het verlies van tientallen millioenen aan nationaal vermogen alsmede leed en ontberingen in oorlogstijd voorkomen. Gedacht wordt hier aan het aanhouden van voldoende voorraden door het afsluiten van uitgestelde inkoopcontracten in de meest uiteenloopende takken van handel, landbouw en industrie; liet scheppen van mogelijkheden voor het op gang houden van het bedrijfsleven; het voorbereiden van uitvoerverboden in tyd van oorlogsgevaar; wettelijke maatregelen tegen prijsopdrijving der eerste levensbehoeften, voorts inzake het civielrecht, het banken credietwezen, om 'n zwaren vertrouwens schok te kunnen opvangen, benevens maatregelen tegen het maken van oorlogswinsten ten koste van de eigen bevolking of van den Staat, enz. Voorts is het Nederlandsche volk voor zijn grondstoffen- en voedselvoorziening sterk afhankelijk van het buitenland en van onze overzeesche gewesten. Instandhouding van de scheepvaartverbindingen in tijd van oorlog is dus een onafwijsbare voorwaarde voor ons economisch leven in oorlogstijd. Wanneer Nederland in eenig conflict geraakt, dan zal allicht de noodzakelijkheid bestaan om tegenover het duikbootengevaar alle koopvaarders te bewapenen met geschut. Versterking van scheepsdekken, uitsparing en inrichting van munitiebergplaatsen, beschikbaarstelling van geschut, zijn zaken, die van staatswege moeten geschieden en waarvoor in vredestijd de noodige voorzieningen getroffen moeten worden. Met groote bezorgdheid geven velen er zich rekenschap van, dat ten aanzien van al deze voorbereidingen in Nederland nog zeer weinig is tot stand gekomen". OMLEGGINGEN OM STEDEN EN DORPEN. De K.N.A.C. meldt: Volgens de bü de Verkeersfondsbegrooting 1937 overgelegde kaart zijn rondwegen voorzien of reeds in aanleg bij de volgende bebouwde kommen (wegen van het Rijkswegenplan) : ten Oosten van : Heerenveen, Meppel, Staphorst Heino, Raalte, Holten, Oldenzaal, Denekamp, Borne, Elburg, Nijkerk, Utrecht, Bergen op Zoom en Boxtel. ten Zuiden van: Marsum, Almelo, Tilburg, Breda, Roosendaal, Amersfoort en Alphen a. d. Rijn (Gouwesluis); ten Westen van Tuk, Zwolle, Rijssen, Wierden, Gorsel, Sittard, Oosterhout; ten Noorden van: Leeuwarden, Almelo, Enschede Goor, Markeloo, Hotten, Apeldoorn, Arnhem, Eindhoven, Weert en Rotterdam. --- Na op last der Regeering een dag gesloten te zijn geweest, werd de effectenbeurs te Na op last der Regeering een dag gesloten te zijn geweest, werd de effectenbeurs te Amsterdam Dinsdagmiddag weer geopend. Onmiddellijk na den aanvang heerschte er Pen buitengewone drukte. --- EERSTE KAMER. Nationaal Socialistisch oppositie Tegen de recente regeeringsmaatregelen. Minister Oud (el verontwaardigd. Zóó „heet van de naald" gingen de in de Tweede Kamer aangenomen drie spoed-ontwerpen naar de overzijde van het Binnenhof. Ook hier diende men in koorts-tempo te werken! Nadat te half negen dë vergadering geopend werd, en de zaal zwaar ademde van de volte beneden en op de tribunes, las dr. Colijn, die met zijn ministers eveneens aanwezig was, dezelfde Regeeringsverklaring van vanmiddag in de Tweede Kamer voor, wat natuurlijk als een hoffelijkheid ten aanzien van den Senaat gold. De Kamer hoorde haar met groote aandacht aan. Hierna ging men schielijk in de afdeelingen. Eerst te elf uur ving de openbare behandeling der ontwerpen aan. De griffier deed' weer voorlezing van de verslagen en toen bleek, dat „enkele leden" het beleid der Regeering afkeurden. Hierop vatte minister Oud' vuur. Vooral, omdat verweten was geworden, dat de Regeering zoo kort na haar verklaring (van Vrijdag j.1.) omtrent de handhaving van den gouden standaard, èm gegaan was. Z.Exc. herhaalde nog eens het gebeurde, uitroepend, dat dë Regeering altijd gezegd heeft: Wij kunnen niet in de toekomst zien ,er kunnen zich omstandigheden voordoen, dat prijsgeving van den g.s. noodig wordt, maar tot het uiterste zal hij verdedigd worden. De Regeering had zich niet zoozeer met het buitenland moeten bemoeien, zeiden die „eenige leden", doch de minister riep uit: Gesteld eens, dat wij zooiets óók in Augustus '14 hadden gezegd! De Regeering heeft thans niet anders dan 's lands belang behartigd. Zoodra mogelijk zal de Regeering nadere maatregelen nopens de goudclausule nemen. Er kwam debat. Prof. Van Embden betoogde, dat de Regeering tot schorsing van den gs. is overgegaan uit noodzaak. Onze moreele positie is daarom onaantastbaar. Dat de Regeering ook Vrijdag nog niet ingreep strekt haar tot eer. De heer Van Vessem (njs.b.) vroeg het woord. Hij noemde het gebeurde „een fiasco" voor de Regeering. Niettegenstaande de pertinente verklaringen van dr. Colijn dat hij den gulden op peil zou houden, is de gulden nu toch aangepakt, aldus de Senator. En hij vervolgde: De Regeering verdedigt haar standpunt door te wijzen op Zwitserland, doch de spreker kon niet inzien, dat het kleine Zwitserland zooveel gewicht in den schaal legde. Hij speurde naar „vreemde invloeden" en noemde den bankier Mannhetmer. Toen kreeg wederom minister Oud het woord. Felle verontwaardiging was op zijn gelaat te lezen en ook zijn toornige bewegingen verraadde innerlijke bewogenheid. Allereerst bracht hij prof. Van Embden dank voor diens woorden. Die mede hadden gegolden een vraag naar een mogelijke wettelijke regeling der goudwaarderegeling, wat Z.Exc. zon overwegen. Voorts ging de minister in op het betoog-Van Vessem. Zeker! aldus de geëmotioneerde stem des bewindsman, dit Kabinet is opgetreden ter verdediging van den gaven gulden en ik ben er trots op, daarvan deel uit te maken. Geen enkel Kabinet heeft zóó voor den gaven gulden gestreden! Maar hebben de critici van nu ooit steun gegeven, terwijl ze nu optreden als verdedigers van dien gulden? aldus Z.Exc. met kracht En hij ging voort: Het Kabinet werd verguisd, omdat het den gulden veilig stelde!.... --- Wij zijn geen muntvervalschers, Mr. Oud' vervolgde: Inderdaad, de heer Van Embden heeft gelijk, wij zijn op dit oogenblik nóg geen muntvervalschers! De politiek van het Kabinet is thans oorzaak, dat de positie van den gulden beter is dan eenige munt in de wereld! (geroep: Zeer juist!). „Het Kabinet laat zich de kroon niet van het hoofd nemen!" zoo riep de minister uit. De heer Van Vessem had herinnerd aan het woord van dr. Colijn: „Onvaderlandslievende schobbers", en de Senator meende, dat dr. Colijn zich nu zelf schuldig maakte aan de gelaakte practijken. 't Dat is nooit bedoeld voor hen, aldus minister Oud, die devaluatie voorstonden, maar slechts voor de visschers in troebel water, voor dë alléén op eigen voordeel bedachten. Z.Exc. citeerde eenige passages uit een recent strooibiljet der N.S.B. en riep uit, dat hij dengeen, die dat geschreven heeft, mede een „onvaderlandslievende schobber" noemt (luid applaus; geroep: Bravo!) Het besluit is der Regeering ontzaggelijk zwaar gevallen, zoo ging de minister verder, maar slechts het algemeen belang telde. Hoe moet het eigen karakter zijn der critici, aldus Z.Exc„ als men denkt, dat de Regeering met onzuivere bedoelingen gehandeld zou hebben! „Als het één zwaar gevallen is, dan den voorzitter van den Ministerraad!" Maar dë deskundige adviezen noopten ten slotte tot loslating van den gouden standaard, en de Regeering aanvaardt dan ook de volle verantwoordelijkhei. Er zijn tijden, zoo eindigde de minister, dat men zich, ongeacht politieke overtuigingen, om de Regeering moet scharen, het nationaal' belang dient dan vóór te gaan. Een tweetal groepen blijkt buiten onze gemeenschap te staan: de communisten en de nationaal-socialisten. Het reeds genoemde strooibiljet kon evenzeer door de CVervolg o% kolom drie^ (Vervolg van kolom vijf). communisten zijn verspreid! aldus mr. Oud, die niet bevreesd verklaarde te zijn over de werkelijkheidszin van ons volk, dat beseffen zal, wédr zijn belangen veilig zijn.... (luide bravo's). Van alle kanten kwam men minister Oud de hand drukken. En zonder stemming (met de tegenstem der N.S.B.'ers Van Vessem en d'Ansembourg ten aanzien van het goud-ontwerpje) kwam tegen het middernachtelijk uur een einde aan de parlementaire behandeling van de drie ontwerpen, welke door de dringende omstandigheen reeds morgen in werking zullen kunnen treden. Terwijl we dan in dë Tweede Kamer zullen gaan praten over alles, wat met de Regeeringsverklaring van heden in verband staat. Het kan eer» langdurige geschiedenis worden' --- Mexico en de gebeurtenissen in Spanje. De Midden-Amerikaansche staat gaat onder de wapenleveranciers. Mexico, midden September 1936. Terwijl in Europa de staatslieden trachten, den burgeroorlog in Spanje te localiseeren en de verschillende regeeringen zich verplicht hebben, aan geen der beide partijen wapenen of munitie te leveren, terwijl ook de Amerikaansche staten in dezen zwaren strijd, die het zoo zwaar beproefde Spanje teistert, stilzwijgend neutraal blijven, heeft de Mexicaansche regeering zich openlijk aan de zijde van het Spaansche Volksfront geschaard en een groote wapenleverantie aan de Madrileensche regeering gedaan. Mexico, dat tot nog toe niet tot de wapenproducenten gerekend kon worden en ook op het oogenblik nog niet over een eigenlijke wapenindustrie beschikt, is onder de oorlogsleveranciers gegaan. Duidelijk heeft president Lazaro Caxdenos hieraan in zijn jaarlijksche boodschap aan het congres als volgt uitdrukking gegeven: „De Spaansche regeering heeft onze regeering door bemiddeling van haar ambassadeur don Felix Gordon Ordas verzocht, oorlogsmateriaal te leveren Aan dit verzoek is gevolg gegeven en onmiddellijk werden in de haven van Veracruz 20.000 7-millimeter-geweren en 20.000.000 patronen van natioaal fabrikaat ter beschikking gesteld." Dit zijn de eigen woorden van den president, die in geheel Mexico verwondering te voorschijn geroepen hebben, want slechts weinige dagen tevoren, toen de eerste geruchten over Mexicaansche wapenleveranties aan Spanje opdoken, werd van welingelichte züde verklaard', dat deze geruchten niet met de feiten konden overeenstemmen, daar Mexico niet over een eigenlijke wapenindustrie beschikt. Waar komen de wapens vandaan ? Waar komen dus de geleverde wapens vandaan ? Daar de staats-wapenfabrieken een klein productievermogen bezitten en het grootste deel van de Mexicaansche legeruitrusting uit het buitenland stamt, kan men slechts aannemen, dat het leveranties uit eigen legervoorraden betreft. Dat de Mexicaansche legeering in deze kwestie geheel in overeenstemming met de volksvertegenwoordiging handelt, kon men vernemen uit den mond van den president van 't congres, Luis Enrique Erro, die verklaarde er zeker van te zijn, de gevoelens der nationale vertegenwoordiging weer te geven, indien hij beweerde, dat de regeering in de kwestie der wapenleveranties aan de Spaansche republiek is opgetreden op een wijze, waarvoor haar geen enkel verwijt kan worden gemaakt. De verkoop van oorlogsmateriaal aan een bevriende, wettelijk geconstitueerde regeering is volkomen in overeenstemming met de ethische normen, die het internationale leven beheerschen," zco zeide hij. Interessant is in dit verband ook de houding van de Mexicaansche regeering tegenover het voorstel van de regeering van Uruguay, die den Latyn -Amerikaanschen staten verzocht had, op vriendschappelijke wijze in den Spaanschen burgeroorlog te willen bemiddelen en zoo aan het bloedvergieten een einde te maken. Mexico liet zijn minister van Buitenlandsche Zaken dit voorstel van de hand wijzen, wijl dit „een interventie in de binenlandsche aangelegenheden van een ander land" zou zijn. Een dergelijke handeling, hoe edel ook bedoeld, zou in tegenspraak zijn met de traditioneele principes" van de Mexicaansche buitenlandsche politiek. Worden de geleverde wapens betaald ? Het is de vraag, of de Mexicaansche regeering voor haar wapenleveranties betaald wordt. Zcoals bekend heeft Mexico in Spanje een aantal schepen voor zijn marine laten bouwen, waarvan het grootste deel reeds afgeleverd, maar nog niet betaald is. Men kan er zeker van zijn, dat de huidige wapenleveranties als een gedeeltelijke afbetaling op dit crediet worden beschouwd. Deze opvatting is intusschen door den door de Burgos-regeering benoemden ambassadeur, den vroegeren Spaanschen legatiesecretaris Ramon Maria de Pujadas, in verklaringen aan de pers, die echter onderdrukt zijn, energiek bestreden. Hij verklaart, dat de nationale regeering, indien zij aan de macht zou komen, een dergelijke betaling nimmer zou erkennen. In dit verband kan nog worden opgemerkt, dat de Mexicaansche regeering de Pujadas niet erkent, maar slechts als particulier persoon beschouwt en aangekondigd heeft en dat zij het niet zal dulden, dat er tegen een bevriende regeering geageerd wordt. Voorts elschen de Mexicaansche linkerpartijen van de regeering dat er verdere leveranties zullen plaats vinden. Het personeel van de staatswapenfabriek heeft zich bereid verklaard, zonder salaris te werken, om nieuwe wapens voor de Madrileensche regeering te vervaardigen. Men is zelfs zoover gegaan van de regeering te eischen, alle Spanjaarden, die met de zaak der nationalisten sympathiseeren, uit het land te wijzen of hun zaken te boycotten. Zeker echter is dit eene, dat het meerendeel van de Mexicaansche bevolking, voor zoover deze niet tot de marxistische vakvereenigingen behoort of in de politiek een rol speelt, eerder met de nationalisten dan met de aanhangers van het Volksfront sympathiseert. En men is er van meening, dat een overwinning van het Spaansche Volksfront in Mexico tot een versterking van de radicale stroomingen leiden moet. Ook de Spaansche kolonie staat voor het grootste gedeelte achter de Burgos-regeering evenals de groote Mexicaansche pers, die overigens zeer onpartijdig over de gebeurtenissen in Spanje schrijft. Daarentegen licht het regeeringsblad „El Nacional" zijn lezers op zeer eenzijdige wijze voor — „overwinningsberichten" uit Madrid krijgen een plaats op de voorpagina, terwijl meldingen uit het nationalistische kamp onderdrukt worden. --- UIT HET PARLEMENT. TWEEDE KAMER. Een historische vergadering. Drie spoedeischende ontwerpen in recordtijd aangenomen. Een debat volgde. DEN HAAG, 29 Sept. '36. „Historische dagen" op het Binnenhof kenmerken zich altijd door een eigenaardige, wat koortsachtige sfeer in en buiten de vergaderzaal des parlements. De dag van heden deed dadelijk denken aan een jaar geleden, toen het bekende conflict tusschen Crisis-kabinet en Tweede Kamer uitbrak Ook toen drommen volks voor de tribuneingangen, rappe persfotografen in de weer, bijeenklittend publiek om het komen van de vele bekende publieke persoonlijkheden gade te slaan ! Een stampvolle vergaderzaal was er getuige van, dat president Aalberse deze waarlijk historische zitting van ons Lagerhuis opende. Achter de regeeringstafel zat, op de heeren De Graeff en Van Lidt de Jeude na, het ministerie, met in 't midden dr. Colijn, de premier. Die onmiddellijk het woord verkreeg om de reeds gisteren in ons blad opgenomen regeeringsverklaring voor te lezen. Zij behelsde immers in hoofdzaak hetgeen dr. Colijn reeds in de radio-rede van j.1. Maandag-ochtend deed weten. Alleen werd nader ingegaan ep het devaluatie-vraagstuk (dat nog „zwevende" blijft) en kreeg men tenslotte te hooren, dat nader over de maatregelen tegen den huurbijslag voor de werkloozen zal worden beraadslaagd door de regeering. Wat hoogstwaarschijnlijk zal neerkomen op intrekking. Zooals te verwachten was, bleek er in de Kamer behoefte om met de regeering over de recente gebeurtenissen van gedachten te wisseleen. Ir. Albarda (S.D.) begeerde dan ook na de aanneming der spoedeischende ontwerpen verdere uiteenzettingen van de regeering te ontlokken. De heer De Visser (Cómm.) wilde reeds dadelijk, bij de ontwerpen, praten en de heer Sneevliet (R.S.) vond, dat stellig noodig, mede in verband met de waardigheid der Kamer (gelach). Voorzitter Aalberse achtte snelheid van handelen allereerst noodig; het Parlement mag thans niet, gelijk de heer Sneevliet wilde, zeer conservatief zijn (daverend gelach). Maar de voorzitter zou de Kamer tot het stellen van vragen gelegenheid geven in een morgen-Woensdag-middag te één uur te openen zitting. Waarmee men genoegen nam. De Kamer ging vervolgens in de afdeelingen om de drie „spoedstukken" (het goud-uitvoerverbod, het egalisatiefonds en de maatregelen tegen prijsopdrijving) ijlings te onderzoeken. In deze dagen behóórt de Volksvertegenwoordiging te toonen, dat zij geen „rem" is voor een regeering, die vóór alles snelheid van handelen noodig heeft. Maar al drong de tijd, de leden maakten van dat afdeelingsonderzoek toch geen schijn-vertooning, want de openbare vergadering werd van 2 uur in den middag geschorst tot eventjes 's avonds kwart na zeven ! Het publiek, dat tijdelijk de tribunes had moeten verlaten, stond buiten geduldig te wachten al die uren, tot de toegang naar de tribunes weer vrij zou komen ! Toen dan eindelijk de vergadering her' opend werd, werd eerst door den griffier voorlezing gedaan van de Voorloopige Verslagen. Voor drukken had natuurlijk de tijd ontbroken. De Memorie van Antwoord dient dan eveneens mondeling te worden aangeboden, wat dan ook geschiedde. Minister Oud ging in op de gemaakte opmen kingen, allereerst wat het goud-uitvoerverbod betreft. Z.Exc. zette voorop, dat hij geen aanwijzingen kon geven betreffende den koers van den gulden. Voorts ging hij in op de vraag, of er geen maatregelen tegen z.g. hamsteraars moeten worden genomen en de minister vond daartoe nog geen aanleiding. Aan het debat namen slechts de heeren De Visser en Sneevliet deel, die beide afkeuring hadden over hetgeen de regeering gedaan heeft. Daarvan zouden slechts de arbeiders dupe worden. Toen het wetje zonder stemming werd aangenomen, lieten zij hun tegenstem aanteekenen. Bij het ontwerp tot instelling van het Egalisatiefonds wees minister Oud erop, dat de regeering niet voornemens is, een „wisselcentrale" in het leven te roepen. Het fonds zal gefinancierd worden met schatkistbiljetten. Minister Gelissen kreeg het ontwerp tegen de prijsstijging voor zijn rekening. Hij kondigde aan, dat de Regeering de maatregelen met de noodige scherpte zal toepassen en dat nog meer maatregelen noodig zullen zijn. Zoo achtte Z.Exc. het wenschelijk, hamsteraars van goederen strafbaar te stellen. Hij deelde verder mee, dat ook de groothandel, de fabrikanten en de grossiers onder de wet vallen. Ten aanzien van de toepassing der wet zal steeds advies bij de diverse adviescolleges worden aangevraagd. En aangaande de maatregelen tegen huuropdrijving zei dr. Gelissen, dat pacht niet onder de regeling valt (de Crisispachtwet wordt verlengd). De burgemeesters krijgen, krachtens deze wet bevoegdheid op te treden, en doen zij hun plicht niet, dan zal de minister van Binnenlandsche Zaken „op de hem eigene wijze", zoo zei de bewindsman tot vroolijkheid der Kamer. Hilariteit verwekte de heer Vervoorn (Platt.), toen hij bij het debat opmerkte, dat niets gebeurd is, waardoor het wetsontwerp gebillijkt zou worden. En aangezien z.i. de boeren er slechts schade van zullen ondervinden, was hij tegen. De communist De Visser kwam met (afgewezen) amendementen, namelijk om boeren, gepensionneerden en andere groepen schadeloos te stellen voor het nadeel van devaluatie. Het openbaar debat duurde niet langer dan drie kwartier, want te 8.10 uur was de vergadering afgeloopen en stroomde het Tweede Kamer-gebouw leeg. ---