Koning Edward's postzegel. De postzegelwaarde bestaat slechts voor een bepaalde groep menschen. De philatelisten der geheele wereld hebben met vreugde er van kennis genomen, dat de Engelsche posterijen thans reeds een postzegel met de beeltenis van koning Edward uitgeven. Men moet philatelist zijn om te begrijpen, dat de uitgave van een postzegel met de beeltenis van koning Edward niet alleen in Engeland, maar voor de geheele wereld een gebeurtenis geweest is. Toen George V aan het be' wind kwam, duurde het ruim een jaar, voordat de posteryen er toe overgingen een postzegel met zijn portret uit te geven, zyn zoon heeft zyn, toch al niet geringe, populariteit aanzienlek vergroot door dit heel wat vlugger te laten geschieden. De postzegelliefhebbers der wereld zullen hem dankbaar zyn en de talryke jonge dames van de Noordkaap tot Kaapstad, van Amsterdam tot Tokio zullen by het aanschouwen van King Charmings beeltenis weigeren te gelooven, dat de koning de vier kruisjes gepasseerd is. Maar natuurlijk heeft een meer of minder juiste gelykenis weinig voor den postzegelliefhebber te beteekenen. Voor hem is van veel meer belang, dat de %—1—V/2—2% pennyzegel, die uitgegeven werd, verrast door den eenvoud en de noodzakeüjkheid. De kroon en de kop van den koning konden onmogelyk ontbreken. Maar men heeft van iedere franje afgezien. Naar beweerd wordt, heeft de koning zelf de eindbeslissing betreffende de inrichting van de postzegels in handen gehad. Het watermerk der koperdruk-postzegels is „E.8.R.". Koning Edward is de vierde Britsche monarch, die op een postzegel afgebeeld is. De eerste postzegel ter wereld was de zwarte pennyzegel met het jeugdportertt van koningin Victoria. De uitgave hiervan geschiedde in het . jaar 1840. Oorspronkeiyk werden de zegels op het papier gedrukt, zy dienden als bewys, dat de belastingen betaald waren. In sommige landen trachtte men deze stempels te verzamelen en verkocht men dan de bedrukte enveloppen. Maar pas in 1840 verscheen met de „pennyblack" van koningin Victoria dè eerste postzegel ter wereld. Deze zegel bestaat in niet minder dan 2880 uitvoeringen. Menig verzamelaar wydt zich uitsluitend aan het verzamelen van deze postzegels. Er zyn collecties van ongeveer 20.000 exemplaren te vinden.... De postzegelwereld is trouwens ryk aan curiositeiten. Een goed philatelist weet van lederen postzegel in zyn verzameling de merkwaarj digste en zeer vaak ook interessantste dingen te vertellen. Het is verbazingwekkend, welk® gebeurtenissen geleid hebben tot het merkwaardig worden van bepaalde postzegels. Da lotgevallen, die menige postzegel beleefde, zijn heel wat avontuuriyker dan die van Odysseus. De waarde van de beroemde Mauritius-postzegel is algemeen bekend. De philatelist zal vertellen, dat daarvan nog slechts vyf bestaan. Een vergeetachtig kopergraveur graveerde ia 1847 op het origineel van een postzegel van hel} eiland Mauritius inplaats van „Post Office" da woorden „Post Paid". Toen men de fout ontdekte, waren reeds 700 exemplaren gedrukt. Waar de 695 gebleven zyn weet niemand. Maar iedere postzegelverzamelaar droomt van het geluk een dergelijken zegel, zij het ten kosta van duizenden, op den kop te kunnen tikken. Er bestaat een enveloppe, waarop de goede en foutieve postzegel naast elkaar geplakt zyn. Deze enveloppe verwisselde onlangs voor ruim honderdduizend gulden van eigenaar. Evenveel waard acht men de postzegel van Britsch Guyana, uit het jaar 1856. Hiervan bestaat namelijk slechts één. Het meest werd echter indertijd voor een Duitsche postzegel betaald. Reeds aan het loket moest men er vijftig milliard mark voor betalen.... maar dat was dan ook in de inflatie* jaren van 1923. . Toen Chamberlain, na zijn oceoanvlucht, in Kottbus landde, werden door hem vervoerde brieven niet door de Berlijnsche post aanvaard, daar hy geen officieel postvlieger was. In En« geland drukt men jaariyks niet minder dan ze* ven milliard postzegels. Dit getal zinkt even» wel by het Amerikaansche in het niet. Daar geven de posterijen vyftien h zestien milliard postzegels per jaar af. Niet alleen misdrukken zyn van groote waarde. Ook postzegels, die een of andere pioniersvlucht meemaakten, zijn waardevol: Maar het spreekt vanzelf, dat een postzegel van de eerste Indiëvlucht of van de eerste ZeppelinreiS naar Amerika over eenige tientallen Jaren heel wat meer waarde zal hebben dan thans. Een met zorg aangelegde collectie verliest dan ook nimmer zyn waarde. Integendeel, zy wordt met de jaren grooter en dat de waarde slechts voor een bepaalde groep menschen bestaat, wil natuuriyk niets zeggen. Waarde is altijd een relatief begrip of het nu betrekking heeft op postzegels, op boeken of op goud. --- VOOR DEN ZONDAG. VAN LIEF EN LEED. Wees vrooiyk! Vroolijkheid is kracht, Is kracht tot arbeid, kracht tot deugd. Daar wordt niet goeds, niets groots volbracht, dan bü een innerlijke vreugd. NIC. BEETS. Er zijn nog menschen, die het van weinig belang achten, om hun gedachten te ontleden, en er zich rekenschap van te geven, hoe hun gedachten er uit zien. Zij vinden het veel belangrijker en noodzakelijker ingewikkelde betoogen te lezen over de ontleding van het menecheiyk lichaam bijvoorbeeld. Maar gedachten, wat zijn nu gedachten? Voor sommige menschen zijn gedachten zulke vluchtige, ontastbare onbeduidende dingen, dat ze zich daarover nu eerst recht heelemaal niet bekommeren. De materie, het tastbare, zichtbare en voelbare is blijkbaar het eenigste, dat voor hen werkelijkheid is. En toch dat alles neemt niet weg, dat het absoluut waar en werkelijk is, dat het alleen onze gedachten zijn, die al of .niet ons gelukkig doen gevoelen. Een wijsgeer als Marcus Aurelius zeide het in slechts enkele •woorden : Het geluk van Uw leven hangt af van de kwaliteit van Uw gedachten ; weest in dat opzicht dus waakzaam. Het is een gewone menschelijke zwakheid om eerder aandacht te schenken aan verliezen, dan aan winsten, en de gedachten te laten dwalen over onze zorgen en ons leed, meer dan over de zoo talrijke redenen tot verheuging, waardoor zelfs de meest onfortuinlijke is omgeven, schrijft een overzeesch publicist. Aldus verergeren we onze droefheden, zien we onze zegeningen niet en zijn we ongelukkig door de .dingen, die we niet hebben, in plaats van ons te verheugen over het bezit der dingen die we .vel hebben.... Aldus spelen bij velen van ons de gedachten ons parten — door ons te doen denken over de dingen die we niet bezitten en de dingen die we wel bezitten.... te vergeten. Gelukkig is hij, die zijn onfortuinlijkheden kan vergeten in de blijdschap over zijn zegeningen. Ten slotte kan het enkele „hebben" van iets ons geen voldoening geven, want het zijn niet -de dingen die we „hebben", maar de dingen die we bezitten met hart en ziel, die ons geluk geven. Een groote bibilotheek „hebben" wil nog lang niet altijd zeggen, dat men werkelijk in liet bezit van één enkel boek is gekomen. Aan den anderen kant, hoe rijk zijn de menschen, wier middelen hen slechts toestaan een paar boeken te koopen, maar wier liefde daarvoor ze .tot hun bezit heeft gemaakt. Een groote en uitgebreide kring van kennissen wil nog niet zeggen, dat men één intieme zlelskameraad heeft — één vriend die hem door en door kent, In al zijn stemmingen, en wiens trouw boven eiken twijfel verheven is Hoeveel beter af dan deze eenzame mensch is hij, die slechts .weinige kennissen heeft, maar één of twee intieme vrienden ! Niemand is zóó arm. dat hij geen geluk kan vinden, als hij de bezittingen die de zijne zijn „bezit", in plaats van ontevreden en begeerig naar het bezit van anderen te kijken. Deze gedachtelijke houding ten aanzien van de dingen die we bezitten, deze dankbaarheid voor hetgeen we hebben, stelt ons tegelijkertijd in staat, meerdere dingen te ontvangen. Degeen die daarentegen alleen maar zijn leed bedenkt, de dingen die hij niet heeft, en dus geen dankbaarheid gevoelt, zal op alle mogelijke manieren krampachtig trachten te behouden, het weinige dat hij meent te bezitten. Hij knijpt zijn vuisten stijf dicht.... om te ontdekken, dat zelfs dat weinige hem ontglipt, zooals zand tusschen den stijfdlcht geknepen vuist wegvloeit. En in zijn dichtgeknepen hand kan hij tegelijkertijd bezwaarlijk iets ontvangen. Aan den anderen kant zal degeen, die dankbaar is voor wat hij heeft, en zijn hand tot geven bereid opent, daarmee tevens de mogelijkheid tot ontvangen scheppen. In zijn geopende hand. Wat wel heel duidelijk geïllustreerd wordt met het bekende woord, dat wie heeft, dien zal gegeven worden, maar wie niet heeft, van dien zal genomen worden. Er is wel degelijk een wederkeerige verwantschap tusschen ons, geven en de zegeningen die tot ons zullen komen, zooals Sam. D. Price het uitdrukt. Dat vergeten sommige van ons nog wel eens. FLORIS C. --- Een ontevredene op den twaalfden fokveedag, die deze week te Deventer gehouden Een ontevredene op den twaalfden fokveedag, die deze week te Deventer gehouden werd. --- BEAU BROCADE. DE VERMETELE. 12 Zaterdag 1 . Een zeker welbehagen in dat door hem onderscheiden worden, een bewonderen van zijn aanhouden, als hij dat ten minste doet — geven een gevoel van vriendschap met medelijden gemengd. • Maar in de meeste vrouwen is ook een fijn gevoel, dat bij gebrek aan een meer wetenschappelijke term, instinct wordt genoemd: het gevoel van bescherming te moeten uitoefenen, over wie zij liefhebben. Dit gevoel nu was in Patience buitengewoon ontwikkeld; Philip was nog zoo kinderlijk, zoo jong en zy zelf zooveel ouder in wijsheid en ondervinding. Dit deed haar Sir Humphrey vreezen, niet vo§r haar zelf, maar voor haar broeder: haar kind, zooals zij in haar moederlijk hart hem gaarne noemde. Zij vreesde en verdacht hem, ofschoon zij moeilijk kon zeggen, waarom. Geen open vijandschap tegen Philip, daar haar verstand haar zeide dat de Squire van Hartington niets te ■winnen had door het in gevaar brengen van haar broeders leven, en evenmin door hem een grievend onrecht aan te c'.oen. Toch kon zaj niet begrijpen waarom Sir Humphrey Challoner Philip geraden had zoo'n laffe en dwaze rol te spelen als de jongeling in den laatsten opstand gedaan had. Zij beefde bij de gedachte dat hij haar reis naar Londen zou te weten komen, of nog erger, haar bedoelingen gissen. Zij vreesde dat Philip hem vertrouwen had geschonken zonder dat zij het wist: het ergste wat zij kon bedenken was, dat Sir Humphrey iets mocht weten van het bestaan der brieven, die de onschuld van haar broeder moesten bewijzen. En wat zou dat dan? De Squire kon die brieven zeker niet wenschen te hebben om die verborgen te houden, hij kon toch immers slechts wenschen dat Philips onschuld bewezen werd. Zoo streden verstand en gevoel in haar, terwijl de zware koets voortsukkelde over de modderigen weg, naar de kleine herberg, die halverwege stond tusschen het kruispunt en het dorp Alkwark. Daar zorgde haar bediende Timothy voor rust en voeding voor hem zelf, de paarden en Thomas den koetsier, terwijl Lady Patience een aperate kamer vroeg waarin zij met haar kamenier Betty wat kon eten en misschien een uur slapen voor zij weer terugkeerden. De kleine gelagkamer in het Korhoen was overvol toen haar koets daar aankwam. Den geheelen dag was er veel drukte geweest, want de korporaal in zijn rooden rok gevolgd' door zijn kleine troep, had daar stilgehouden en ook daar de proclamatie van zijner majesteits Parlement luide voorgelezen. De soldaten waren daar wel een half uur stil geweest, hadden er veel ale gedronken en waren toen opgetrokken naar het dorp, hadden op het marktplein de proclamatie nogmaals voorgelezen en eindelijk den weg naar Brasisington ingeslagen. En nu nam die aanzienlijke dame haar intrek in het Korhoen. Een nooit verwachte, ongehoorde gebeurtenis. Juffrouw Pottage, de waarin met het neerslachtig gelaat en de vermoeide oogen, had nooit zooiets ondervonden, ofschoon zij al negen en twintig jaar meesteres van het Korhoen was geweest. Gewoonlijk gaven de heeren van Stretton Hall of Hartington of ook Lady Rounce van de Pike er de voorkeur aan een heel eind om te rijden om naar Derby te gaan, liever dan zich vier è, vijf dagen te wagen op de eenzame heide met haar meest onberijdbare wegen. Mijnheer Mittachip, de procureur, die met zijn klerk Duffy van Wirksworth hierheen gereden was, herkende Hare Edelheid toen zij uit hare koets stapte. „Sir Humphrey zal verbaasd zijn," zei hij zachtjes tot Duffy, terwijl hij zich met zijn lange knokige vingers langs de kin streek. „Hi! hl! hl!" echode de klerk onderdanig. Mijnheer Mittachip, die zaken deed voor Squire Hartington, alsook voor de oude Lady Rounce en Squire West, kende zeer goed den eerbied, aan een zoo aanzienlijke dame als Lady Patience Gascoyne verschuldigd. Hij stond in de deur der gelagkamer en boog diep voor haar, toen zy juffrouw Pottage snel volgde in het vertrek achter de gelagkamer, terwijl haar lang kleed achter haar heen en weer golfde door de tocht der open deuren. Toen zij alleen was in de kleine, donkere kamer viel ze uitgeput van vermoeidheid op de sofa. Toen juffrouw Pottage het schrale slecht bereide maal binnen bracht, voelde zij zich eerst niet in staat om te eten. Zij lag achterover tegen de harde kusens met gesloten oogen en de handen saamgeklemd om het pak kostbare brieven. Betty trachtte het haar gemakkelijk te maken. Zij trok haar meesteres de laarsjes en kousen uit en begon haar koude voeten tusschen haar warme handen te wrijven. Maar allengs deden jeugd en gezondheid haar krachten gelden. Terwijl Patience al dien tijd bedacht hoeveel er afhing van haar kracht en energie, wekte zij zich zelf met krachtigen wil op. Zij trachtte wat van het maal te eten, maar haar oogen keken voortdurend naar de klok die den tyd aangaf, die o zoo langzaam voorbyging! welke haar nog scheidde van haar voortreis. Wat de kleine vrooiyke Betty aangaat, zy was op het maal aangevallen met dien flinken eetlust dien jeugd en geluk geven, en kroop nu als een slaperig kind in elkaar aan den voet der sofa, waar zy spoedig insliep. Maar toen na een poos ook Patienc slaperig werd door de vermoeienis en de verveling van dezen langen middag, sloot zy haar oogen en verviel ze in een soort van verdooving. zy lag op de sofa als een blok, uitgeput, droomloos in een soort van wakend slapen, zy had niet kunnen zeggen hoelang zy daar gelegen had, maar plotseling stond z£ op met wyd open oogen en kloppend hart, zij was nu geheel wakker. Daar was iets dat haar plotseling had doen ontwaken. Wat was dat? zy zag op de klok; het was juist half vier. zy moest ongeveer een half uur geslapen hebben. Betty, naast haar, op den grond, sliep nog rustig. Toen werden al haar zinnen helder, zy wist wat haar wakker had gemaakt; het geknars van wielen, een voorrijdende koets, het geroep van den koetsier. En nu hoorde ze menschen loopsn, meer geroep het geluid van het tuig en het getrappel van paarden, die naar stal werden gebracht. Eten klein tralievenster gaf uitzicht aan re zijde van het huis, maar de koets en den laten bezoeker kon zy niet zien, doch wat hinderde dat? Zy wist genoeg. Eén oogenblik stond haar denken stil; schrik en ontroering krachtig onderdrukkend liet zy de rede aan het woord om haar te zeggen wat zy doen moest. Uit Sir Humphrey Challoner's tegenwoordigheid hier mocht ze nog niet opmaken dat hy haar met opzet volgde. Maar in allen gevalle wenschte zy hem te vermijden. Hoe kon dit het best geschieden? Mittachip, de procureur, had haar gezien en herkend. In enkele oogenblikken zou de Squire haar tegenwoordigheid hier vernemen. Klaarblijkeiyk was hy ook hier gekomen om zyn paarden te laten rusten, maar hoe lang zou hy blijven? zy maakte Betty wakker. „Betty! kind!" fluisterde zy, „wordt wakkerI Wy moeten plotseling vertrekken." Betty openre haar oogen; zy zag het bleek, ontroerd gelaat harer meesteres over haar heen gebogen en sprong overeind: „Luister Betty," vervolgde Patience. ,,Slr Humphrey Challoner is juist met zyn koets hier gekomen en ik wil weg voor hy weet dat ik hier ben." „Maar de paarden zyn niet voorgespannen, Milady!" „Stil, kind, spreek niet zoo hard. Ik zal da gang doorgaan, aan het eind daarvan is een: deur waardoor men achter het huis komt. Zoodra ik nu weg ben, moet gy naar de gelagkamer gaan en Thomas zeggen, dat hy de paarden inspant, zdj hebben nu genoeg gerust, en dat hy zoo gauw mogeiyk naar het kruispunt moet ryden." „Ja Milady." „Sluip dan zoo snel als ge kunt uit het huis en ga den weg op naar de smederij. Ik zal naar je uitzien. Het is niet ver. Hebt ge mij goed verstaan?" „O ja Milady." „Ben je niet bang?" Betty haalde haar schouders op. „In het volle daglicht? O. neen, Milady! en da smederij is maar een mijl van hier." „St! St'" fluisterde zy Betty toe, als zy d« deur opende. (Wordt vervolgd.) --- NIEUWS UIT HET BINNENLAND BALANS DER NATIONALE OPLEVING. Rede van den Voorzitter van het N-J.V. In de heden te Rotterdam gehouden algemeeae vergadering van het nationaal jongerenverbind, heeft de algemeene voorzitter, mr. W. de Vries, een rede uitgesproken over het onderwerp: ,3alans der nationale opleving." Er is veel veranderd in de jaren van ons bestaan, zei spr., veranderingen, die niet het minst aan ons werk te danken zijn. Niet alleen in S.D.A.P.-kringen maar ook elders waar men voorhéén de betiteling „nationaal" met verontwaardiging verwierp, als afkeurenswaardig en uit-den-tijd, maakt men thans aanspraak op dien naam, alsof men ook daér geen schooner eeretitel bedenken kan. Als gevolg daarvan krijgt men den indruk, alsof wij inderdaad een tijd van volledige nationale wedergeboorte beleven, en dus weldra de tijd aangebroken zal zijn, dat wij Nationaal Jongeren kunnen vaststellen, dat ons doel is bereikt, ons volk is herboren, en het verbond kan verdwijnen. Vandaag, nu wij een vereenigingsjaar afsluiten en een nieuw zijn ingegaan, willen wij ter beantY /ocrding van de vraag, in hoevei re deze indruk juist is, deze „nationale opleving" aan onze eigen doelstellingen toetsen, aldus mr. de Vries. Hoever is het ervan, aldus vervolgde spr., dat deze inderdaad nationale gedachte ieder Nederlander bezieltl Zelfs in zich bij uitstek „nationaal" noemende kringen ontbreekt vaak ieder gevoel van nationale verbondenheid met alle leden van ons volk. Integendeel: terwijl men zich daar gaarne tooit met den naam „nationale concentratie", streeft men er steeds naar samenwerking met anderen zooveel mogelijk te vermijden. Men wil niet de synthese, maar de antithese, en tracht — helaas met groeiend succes — ons volk de onjuiste, en hoogst gevaarlijke voorstelling op te dringen, dat het in werkelijkheid uit twee kampen bestaat, waartusschen onoverkomelijke tegenstellingen bestaan. Hier ligt o.i. het grootste gevaar der uiterste elementen van welke zijde ook, dat zij de tegenstellingen voortdurend verscherpen, en door hun felle optreden volkomen onnoodig diepe kloven graven, die als het zoo doorgaat, tenslotte niet meer op vreedzame wijze te overbruggen zullen zijn. Actie wekt reactie; wie kaatst moet den bal verwachten. De schandelijkste gedragingen van de eigen aanhangers worden „verdedigd" met een beroep op de tegenpartij, die hetzelfde zou doen, of gedaan zou hebben. Buitenlandsche misstanden, Duitsche of Spaansche „gruwelen", worden zonder blikken of blozen, de eigen landgenooten die tot de tegenpartij behooren, in de schoenen geschoven. Nederlander staat tegenover Nederlander, en verheugt zich op den dag der afrekening, waarop hij vrijelijk den tegenstander zal kunnen trappen. Onder deze omstandigheden blijft het onze taak met behoud van eigen doel en eigen beginselen te blijven zoeken naar dat, wat ons allen vereenigt. Maar niet alleen nationaal tegenover de eigen landgenooten, ook tegenover het buitenland blijkt maar al te vaak ieder krachtig gevoel van volksverbondenheid afwezig, zoo vervolgde bij aldus. Bij de uitwijzing van de vier Nederlanders uit Berlijn, een zuiver willekeurige, verdragschennende repressaile-maatregel der Duitsche regeering, valt de Algemeen Leider der N.S.B. de eigen regeering af, en betreurt het slechts hoofdzakelijk, dat onder de uitgewezenen ook een N.SB.'er was — een „fout" die de Duitsche regeering nog tijdig heeft hersteld. Ieder gevoel van nationale verbondenheid ontbreekt blijkbaar volkomen. Zoover is men blijkbaar in N.SB.-kringen gekomen met het naar de oogen zien van en de verblinde bewondering voor de Duitsche machthebbers. Daarom betreuren wij evenzeer de uitwijzing van de vier Nederlanders, of zij nu N.SB.'er zijn of niet. En bij het conflict tusschen Harer Majesteits Regeering en de Duitsche Overheid staan wij. als Nederlanders onvoorwaardelijk aan de zijde van de eigen regeering, aldus spr. Het is bekend, zoo zei spr. voorts, dat onze regeering kortgeleden met nieuwe voorstellen is gekomen ter verdediging van Indië. Deze voorstellen echter achten wij ten eenenmale onvoldoende. en wij aarzelen niet hier vast te stellen, dat onze regeering hier ernstig te kort schiet. Reeds vroeger hebben wij herhaaldelijk geconstateerd, dat de zorg voor 's Lands defensie verre achterbleef bij wat o.i. de tijdsomstandigheden eischten. Het moge waar zijn, dat andere takken van staatszorg ook hun eischen stellen aan 's Lands draagkracht, doch deze takken kunnen slechts onder bescherming van 's Lands defensie in stand blijven. Vóór alles moet dus gaan de weermacht van den staat: een weermacht van voldoende sterkte, met voldoende preventieve werking, is een eisch ten behoeve van het behoud der rijkseenheid, het belang en de bescherming van onze rijksgenooten in den Stillen Oceaan, de toekomst van het gansche rijk en het behoud van den vrede. Het is onze stellige overtuiging, dat het behoud van onze rijksdeelen in Azië tegenover de andere mogendheden vooral berust op de paraatheid en voldoende sterkte onzer weermiddelen in die streken. Ernstig moet worden rekening gehouden met de mogelijkheid, dat binnen afzienbaren tijd een rechtstreeksche aanval op Nederlandsch Indië gedaan zal worden, waaraan wij alléén, zonder hulp van anderen, het hoofd zullen moeten bieden. Een veroveringsactie van Japan, los van een Aziatisch conflict, tegen onze gebiedsdeelen in het Oosten — of een gedeelte daarvan — is geenszins denkbeeldig! In deze omstandigheden is het vooral noodzakelijk, dat de regeering zich bij het nemen van al haar maatregelen op het terrein van 's lands defensie laat leiden — en alléén laat leiden — door den vasten, naar buiten ondubbelzinnig blijkenden wil, om koste, wat het kosten moge, het Nederlandsch Gezag in de Indiën te handhaven, onze historische roeping op koloniaal gebied te verdedigen, en de nationale en internationale verplichtingen met de uiterste inspanning na te komen. De belangen van de huidige en eerstvolgende generaties moeten daartoe desnoods wijken voor de toekomst van ons volk. Enkele grepen hebben wij, zoo betoogde spr., gedaan, om aan onze beginselen de „nationale opleving'" van het laatste jaar te toetsen. Helaas, bijna overal met een negatief resultaat. Zelfs op het gebied der gezagshandhaving en den stryd tegen ieder revolutionnair streven biykt veelal nog ieder principieel, nationaal beginsel te ontbreken. Hij besloot ais volgt: „Een nieuw vereenigingsjaar wacht ons! De strijd, elf jaar geleden door ons aangebonden, is nog niet volbracht. Een nieuwe vijand vertoont zich aan den gezichtseinder: de valsche nationale schyn." Hy wekte daarom op paraat te blijven. --- „KNAL" „KNAL SMAAKT ALS CHAMPY --- Het transformatorenstation der P.G.E.M., dat te Doetinchem in aanbouw is en den Het transformatorenstation der P.G.E.M., dat te Doetinchem in aanbouw is en den geheelen Achterhoek van electrlschen stroom zal moeten voorzien. ---