UIT OUDE PAPIEREN. DE EERSTE KONINGIN VAN HOLLAND. Tijdens het eeuwfeest van Neerlands Onafhankelijkheid van 1913 verscheen van de hand der bekende schrijfster „Melati van Java" het boek over Hortense de Beauharnais als onderdeel der serie „Historische Karakters". Het was een mooi boek, al was 't geen feitelijke karakter-ontleding, geen zielkundige studie, geen boek van grooten stijl en breedere opvattingen over het leven van een vrouw, die zulk een belangrijke rol speelde ondanks haar zelf. Hortense dan, was bekoorlijk, niet mooi. De hertogin, d' Abrantès, door haar mémoires zoo bekend, zag haar aldus in Malmaison: „Toen ik haar voor het eerst zag, was zij 17 jaar oud, zij viel op zonder bepaald een schoonheid te zijn, maar zij was frisch als een bloem, had de mooiste haren der wereld, en dan, wat de charme eener vrouw uitmaakt: een bevallige houding". De Bonapartes konden haar niet lijden. Zij konden het hun machtigen broeder nog maar niet vergeven, dat hij de vicomtesse Josephine de Beauharnais getrouwd had en nog veel minder, dat hij haar beide kinderen, waarvan Hortense de eene was, als de zijne lief had. Het huwelijk van Hortense was de gröote vraag van den dag. Zijn broeder Lodewijk, die te St. Germain op een nichtje van Josephine verliefd was geraakt, had Napoleon voor bruidegom uitverkoren. En wat Napoleon wilde, gebeurde. Maar indertijd had hij generaal Duroc zijn dochter beloofd. Waarom dan toch Lodewijk de uitverkorene werd? Bourriene vertelt, dat eens in den herfst van 1801, toen de consul en zijn familie Malmaison hadden verlaten, om weer in de Tuilleriën hun in,trek te nemen, Napoleon ongewonden, blijkbaar vermoeid van een vervelende, lastige familiescène (Josephine stuurde namelijk op 't huwelijk met Lodewijk aan) bij hem op 't bureau kwam en vroeg: — Waar is Düroc? —Hij is uit. Ik geloof naar de opera. — Zeg hem, als hij terugkomt, dat ik hem Hortense beloofd heb; hij zal haar trouwen, maar het moet op zijn laatst binnen twee dagen zijn. Ik geef hem 500.000 francs. Ik benoem hem tot commandant van de 8e militaire divisie. Hij vertrekt na zijn huwelijk met zijn vrouw naar Toulon; wij zullen niet bij elkander wonen, ik wil geen schoonzoon in huis hebben. Omdat ik er een eind aan wil maken, zeg je mij vanavond nog of hij het goed vindt. — Ik geloof het niet. — Nu, dan trouwt zij met Louis! — Zou zij willen? — Het zal wel moeten. Duroc bedankte voor de eer om zoo militairement te worden uitgehuwelijkt. — Als het zoo is, kan hij zijn dochter houden, antwoordde hij kortaf en Bourriene bracht de boodschap aan den consul over. Zoo kwam het huwelijk tusschen Hortense en Louis Napoleon tot stand, een huwelijk, dat een groote misvatting was, een botsing van karakters en dat al den bruidsdag tot een begrafenisplechtigheid maakte, zóó somber waren de beide jonggehuwden, die ieder hun eerste liefde zagen teleurgesteld. Hevige scènes hadden sinds plaats. Louis Bonaparte gaf aan Josephine de schuld van Hortense's lust tot vermaak, wat hij haar lichtzinnigheid noemde, en lichtte zijn vrouw in over de ware of vermeende misslagen van haar moeder. Zelfs verbood hij haar allen omgang met de Beauharnais. — Herinner U, dat ge een Bonaparte zijt, dat Uw belangen de mijne zijn en dat die van Uw moeder en Uw broer niet meerekenen — zeide hij haar. De beste manier om haar hart van hem afkeerig te maken en naar hen te doen neigen! Zij vergaf hem deze verwijten en deze beschuldigingen van haar moeder nooit, zij trokken een muur tusschen hen op. Louis werd hoe langer hoe wantrouwender en achterdochtiger; bij elke poging van Hortense ,om hem nader te komen, stiet hij haar af: — 't Is je moeder, de vrouw van zooveel ondervinding, die je raadt!, beet hij haar telkens toe. 10 October 1804 werd hun oudste zoon geboren. De Bonapartes kenden zichzelf niet meer van jalouzie, toen de consul te verstaan gaf, dat de kleine Charles Napoleon wel eens zijn opvolger zou kunnen worden, daar hij zelf geen zoon bezat. Louis was zijn lievelingsbroeder en bovendien met zijn stiefdochter getrouwd. De ijverzuchtige familie der Bonapartes begon nu te lasteren. Hortense werd van veel leelijks beschuldigd. Dit ongelukkig gestook bracht hen steeds verder vaneen, totdat de verwijdering eindelijk onherstelbaar werd. Ze werden ondanks de geboorte van een tweeden zoon niet gelukkiger. Hortense was toen nauw 20 jaar en in 't openbaar lief en bekoorlijk. —Hoe kan men met zoo'n allerliefste vrouw ongelukkig zijn, zeiden velen! Napoleon was intusschen keizer geworden en zon er op zijn broers met koninkrijken te bedeelen. Lodewijk had hij Holland toegedacht. Het kon niet anders, of Hortense moest gevleid zijn, door haar verheffing tot koningin, 't Liefst echter ware zij koningin van Holland geweest in Parijs. Maar Napoleon gelastte het vertrek naar het nieuwe land, en dus Terwijl de koning zich in de Hollandsche toestanden onmiddellijk ernstig trachtte in te werken, hield Hortense op zeer beminnelijke wijze hof. Maar het huwelijk bleef ongelukkig. Konnig en Koningin bewoonden ieder een afzonderlijke vleugel in het paleis en leefden ver vaneen. Dit alles bleef niet voor Napoleon verborgen en daarom schreef hij 4 April 1907 dezen „hartigen" brief: „Uw twisten met de koningin dringen in het publiek door. Toon toch Uw huiselijken kring dat vaderlijk en verwijfd karakter, dat gij in Uw bestuur laat zien, en heb in Uw zaken die gestrengheid, welke g\j in Uw huishouden toont". Toen kwam de groote slag: de dood van hun oudste zoon! Hortense was radeloos. Louis troostte haar naar best vermogen. De smart scheen te vereenigen, maar niet voor blijvend. De grootmoeder Josephine beweende niet alleen haar geliefd oudste kleinkind, zij treurde niet enkel om de smart harer dochter; de sterke band, die haar aan Napoleon bond, was verbroken: zij was nu geen grootmoeder-keizerin in spe meer, doch eenvoudig de schoonzuster van de Bonapartes. Schreiend riep zij uit: — Nu ben ik verloren. Hij zal mij verlaten gaan. Voor het tweede zoontje gevoelde Napoleon immers niets. De geschiedenis heeft haar in het geljjk gesteld. En toch......... zonderlinge loop der gebeurtenissen! De zoo vurig gewenschte zoon van Napoleon zou nooit zijn troon beklimmen en Hortense's kind, de kleinzoon van Josephine, was bestemd eens als Napoleon III keizer te worden. Eindelijk was de besliste verwijdering tusschen Hortense en Louis gekomen. De karakters waren niet meer te overbruggen Elk beklaagde de(n) ander, dat ieder niet de eerste liefde had kunnen volgen. Beiden hadden schuld, al blijft 't feit, dat de jonge behaagzieke vrouw zich eenmaal pijnlijk vergeten heeft, toen de breuk met Louis reeds plaats had gevonden. Een formeele scheiding heeft Napoleon echter nimmer willen inwilligen, al regelde hij de positie van Hortense op royale wijze. Maar diepe vernedering deed hij haar tevens ondergaan, toen zij bij de huwelijksplechtigheid den sleep moest dragen van haar, die de plaats van haar moeder aan de zijde van Napoleon kwam vervangen. Ver vaneen ook na den val van Napoleon, hebben Lodewijk en Hortense geleefd. De man, die na zijn afzetting als koning van Holland in Italië leefde, deed zijn rechten gelden door zijn zoon Louis tot zich te nemen. Maar deze bleef toch steeds z\jn moeder aanhangen. Was 't op haar stoken, dat hij in 1831 het garnizoen te Straatsburg tot opstand aanzette? De Fransche regeering verbande hem naar Amerika, maar hij kwam nog tijdig terug om den 5en October 1837 aan het sterfbed zijner moeder te staan op wier graf hij later de gedenksteen plaatste: A la reine Hortense Son Fils Napoléon Hl In 1846 stierf Lodewijk Napoleon. TELLEN. Dat wilde en onbeschaafde stammen geen helden zijn in het tellen en rekenen, mag als algemeen bekend beschouwd worden. Dat het daarmede zoo slecht gesteld is, als wel eens daarover wordt medegedeeld, is echter onwaar. Zoo moet het bepaald grappig zijn om aan te zien als de bewoners van Kamsjatka beproeven boven de 30 te rekenen, want als zij eenmaal de vingers van hun beide handen geteld hebben, dan slaan zij ze dicht en dat beteekent 13; daarna beginnen zij van hun teenen te tellen tot 20, maar dan worden zij verlegen en roepen: „Matsja", hetgeen zeggen wil: „Waar moet ik meer vandaan halen?" Een Moravisch zendeling verklaart van de Groenlanders, dat zij, bij het tellen, met grooten tegenzin boven de 20 gaan en doorgaans aan alle getallen daarboven een naam geven, die „ontelbaar" beteekent. Pearjf, de groote onderzoeker in de Poolstreken, heeft van sommige Eskimo's verteld, dat zij er hun vingers bij noodig hebben om tot drie te tellen, en zich doorgaans reeds vergissen voor zij aan de zeven zijn. Verscheidene Zuid-Afrikaansche stammen hebben niet meer dan vier verschillende cijfers; vandaar dat zij moeilijk een begrip van groote getallen kunnen vormen. Een employé van een handelsfactory deelt daarvan een aardig staaltje mede, als hij verhaalt dat hij nooit een inboorling ontmoette, wien hij naar zijn leeftijd vroeg, of het antwoord was onverschillig: „Zestien of Zestig", alsof daartusschen weinig verschil was. Dit wordt bevestigd door de volgende anecdote van een reiziger in ZuidAfrika. Op een tocht vergezeld van tien of twaalf inboorlingen vroeg hij één hunner: „Zijn wij met veel ?" „Ja, w}j zijn met zeer veel." „Zijn wij ontelbaar ?" „Ja, wij zijn ontelbaar". „Als de inboorlingen van dien stam", zegt hij, wilden zeggen lupeveel gevangenen zij gemaakt hadden, konden zij het getal niet opgeven, maar teekenden een ruimte op den grond af en zeiden, dat er zooveel waren, als daarin staan konden". De bewoners van eenige West-Indische eilanden roepen, als het getal boven de tien is: „Zooveel als haren op mijn hoofd", of: „Als de zandkorrels van het strand". De Janko's, die in de nabijheid van de Amazone-rivier wonen, hebben geen naam voor een getal boven de drie, „en dat is gelukkig voor degenen, die met hen te doen hebben", zegt de reiziger, die dit vermeldt, „want hun woord voor drie is „Po-et-tarro-rin-co-a-re-ac", een van tien lettergrepen. Waarlijk geen wonder, dat in zulk een land de rekenkunde niet kan bloeien. --- SPANJE 1936. Sint Nicolaas heeft zich één dezer dagen ingescheept.... — zoo las Ik in het ochtendblad. — teneinde zn. jaariyksche reis vanuit Spanje te beginnen.... Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan, Hij brengt ons Sint Nic'laas, ik zie hem al staan.... Zoo juichen de kind'ren weer vroolijk en blij, En wij.. ach, we schudden ons hoofd er maar bi]! Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan, Voor óns met., berichten, hoe ver ze al staan, Hoe véél er gedood zijn, hoe veel weer gewond, Hoe veel werd verloren aan kostbaren grond! Hoe fel wordt gestreden, verbitterd gehaat.... Hoe men er de steden in wanhoop verlaat, Hoe mannen en vrouwen elkander bestoken, ^ Hoe smeulende puinhoopen troosteloos rook en.. Hoe vliegtuigen bommen omlaag laten vallen, En hoe de geweren er ratelend knallen.... Hoe ginds de gewonde op 't slagveld thans kreunt En hoe van 't kanonvuur, de aardbodem dreunt! Hoe tanks er het landschap in wellust vernielen» Hoevèlen er ginder of èlders weer vielen.... Hoe lang het nog duurt voor Madrid is veroverd, En in een ruïne dan öm is getooverd, Een stad, bij een ieder door schoonheid geroemd, En één van de mooiste ter wereld genoemd! Hoe hiér weer de zooveelste slag werd gewonnen^ Of daé,r zich een hevige strijd heeft ontsponnen, Hoe alles vernield wordt — den grond ingeboord, Een land wordt vernietigd, een volk wordt vermoord.... .. •• •• •• •• •• •• •• •• •* Zie ginds komt de stoomboit uit Spanje weer aan, Ach, bracht hij eens éindelijk bericht: 't is gedtón! De slag is geleverd, het oordeel geveld, De strijd is ten einde van 't moordend geweld. De rust is gekeerd en de vrede herwonnen, Er wordt aan den opböuw van 't land nu begonnen! De chaos van bommen, van kogels, granaten.. Het wordt nu weer bouwland, met steden en straten! Wanneer dit eens waar was, en 't waarlijk geschiedde, Het ginder niet bruiste meer, kookte en ziedde.. Ja, d&n zongen wij óók, verheugd en spontaan: Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan!! (Nadruk verboden.) --- HUMOR. IN DE SOCIETEIT. Heeren, er is een dame aan de telefoon, die zegt, dat haar man beloofd heeft, vroeg naar huis te komen. Als één man rijzen alle aanwezige heeren van hun stoelen op en zeggen: „Willen de heeren mij even exuseeren !" --- Nooit verlegen. „Waarom heeft die hond geen muilkorf om?" „Omdat hy een kori in zjjn muil he eft." --- Verstoppertje spelen. „Oehoe — zoek me dan. Fritsje!" --- De Huisvriend Geïllustreerd Familieblad EEN ONBERADEN HUWELIJK door CHARLOTTE BRAME. Het was algemeen bekend, dat zij haar neef beminde, een jongen kapitein bij de Garde. De voorname wereld zag de zaak vol vermaak aan en men was algemeen benieuwd, hoe dit afloopen zou. Een schatrijke dochter van een hertog kon toch met met een ongefortuneerden kapitein trouwen. In clubs van heeren werden er weddenschappen op de zaak aangegaan, maar de Gordiaansche knoop was nu doorgehakt. Lady Gwendolin had den kapitein wel lief, maar zij had in de zaak niets te zeggen. Zij waagde slechts ééne poging om aan haar lot te ontkomen. Zij deed een beroep op Lord Knoban zelf, maar dit was vergeef sch. Schreiend klemde zij zich aan zijn arm vast en zeide dat zij haar neef met haar gansche ziel liefhad en hem smeekte om zijn aanzoek in te trekken. Zij had haar smeekbeden even goed tot een stuk steen kunnen richten. De graaf verzekerde haar glimlachend, dat zijn liefde zoo groot was, dat zij al dien nonsens wel spoedig zou vergeten. Dus moest zij hem wel trouwen, want de energie ontbrak haar om verder nog tegen te streven, maar zij was niet gelukkig, zooals zij wel voorzien had. Zij had drie kinderen, Lord Randolph, den erfgenaam van den titel en het landgoed en twee dochters. Lady Georgiana en Lady Evelyn. Het zou duizendmaal gelukkiger voor haar geweest zijn, als zij maar gestorven was. Maar plotseling werd haar gezondheid en haar hoofd zwakker. Zij verloor na korten tijd geheel haar verstand en de graaf was genoodzaakt haar van de kinderen te verwijderen. Het was een schadelooze en melancholieke krankzinnigheid, maar die was volgens de dokters ongeneeslijk en zou duren tot het einde van haar leven en de oorzaak was. ja, iedereen wist, wat er de oorzaak van was. Het zachte, lieve meisje was er langzamerhand toe gedreven door het gewicht en den last van haar ongelukkig leven. Het griefde Lord Knoban natuurlijk Keer., maar de voordeelen, die hij uit dit huwelijk getrokken had, bezat hij nu toch reeds. Hij deed wat hij kon cm het lichamelijk welzijn van zijn vrouw te bevorderen en schreef toen aan zijn nicht, eenwec'uwe, Lady Grange geheeten en verzocht haar om de zorg voor zijn huishouden en yjjn kinderen op zich te nemen en verder dacht hij nooit meer aan die zaak, behalve als hij op geregelde tijdstippen het jaargeld voor zijn vrouw behaalde. Een van de weinige keeren, dat hij zijn zelfzucht terzij dee zette, was toen hij den brief van zijn vriend Henderson beantwoordde over diens zoon. Hij was hem zijn leven verschuldigd en als hij iemand op aarde goed gezind was. dan was het wel dien vriend. Hij zou den jongen man laten komen en zijn best voor hem doen, dus schreef hij den vriendelijken brief, dis den doktex- zoo goed gedaan had. Toen hij zijn brief af had. zocht hij Lady Grange op, die ln de morgenkamer zat. „Lania", zei hij, „je kunt nu een nieuw lid van ons huisgezin verwachten". Verschrikt keek zij hem aan en zei: „Maar Brandon ! Een nieuw lid van het huisgezin! Maar Randolph trouwt toch nog niet ?" „Ik wou, dat hij dat maar deed!", zei de graaf op somberen toon, „hij loopt dat mooie meisje van Falmer veel te veel na. Neen van zijn huwelijk is er geen spraak." In een paar woorden vertelde hij haar toen, wie de nieuwe bewoner van het huis zou zijn. Lady Grange was een verstandige vrouw. Haar tegenwoordige positie was hoogst aangenaam en gemakkelijk. Zij was de meesteres van het kasteel, dat Hardress Abbey heette en een der schoonste landgoederen in Engeland was, en van Hardress House een prachtig huis in Londen. Zij deed altijd wat zij kon om haar neef te verplichten en trad zelden in woordenwisseling met hem, maar nu kon zij toch niet zwijgen. „Lijkt het je wel voorzichtig, Brandon", zeide zij, „om een jongmensch, een vreemdeling, zoo in intiemen kring in je huis te ontvangen, terwijl je zoo'n mooi jong meisje als dochter hebt als Evelyn ?" „Spreekt U van mijn dochter, Lady Evelyn ?" vroeg de graaf op hoogen toon. „Ja" ..Permitteer mij dan om te zeggen, Lady Grange, dat u zich vergist. Mijn dochter Zou zich nooit encanailleeren met mijn secretaris". "Je zult zien, dat alle jonge heeren zich fes^ ,rne , encana * 1!eeren met alle jonge meis' zel Lady Grange, maar de norsche y erd ^een niet van het gelaat van den graaf en hij ging voort; y « h „ J 8r ?? ek U 0m niet op die wijze over hJh ° ters te denken of te spreken. Ik Rnripn " r f ra ^ ond een brief gehad van Sir SSSS k*" om ae ton ' ! h ™ el « k «»"• KtahÏÏ heb 'a,t°LM 0 c - l, 0 '' i f h ? 0 °i lt5ee ° zoek zal dnen om de hiS i 61 f aa "T U do riiwtfl and van Evelyn. Hij £rh t3 h?«r n in ingeland en voelt zoï m11n ng K kken ' Zulk een hU - o^ertrpffpn ^ „ K°° gste verwachtingen CheSSv, „u, heb gehoord ' dat Lord Chesterleigh niet zou afgewezen worden, als hij aanzoek deed om de hand van een prinses van koninklijke bloede". „Van één ding kun je zeker zijn, Brandon", zei Lady Grange, „dat Evelyn haar eigen zin zal doen in wat zij ook besluit". „Mijn dochter zal wel merken, dat zij den zin van haar vader moet doen in elk gewichtig besluit, dat er genomen wordt", zei de graaf op waardigen toon. Daarna bespraken zij nog samen eenige bijzonderheden betreffende het verblijf van den jongen Henderson op Hardress Abbey en in Hardress House. I VIJFDE HOOFDSTUK. Lady Georgiana Knoban begaf zich naar de kamer van haar zuster met een uitdrukking van grooter verwondering op het gelaat dan zij anders ooit had en begon, nadat zij de deur zorgvuldig gesloten had: „Evelyn, heb je het groote nieuws al gehoord ?" „Ik heb niets gehoord, Georgie. Maar als het 't hooren waard is, vertel het mij dan gauw. Ik benijd altijd menschen, die iets interessants te vertellen hebben, dat maakt zooveel sensatie". „Ik weet zelf niet, of dit nu goed nieuws is", zei Lady Georgiana, „het is een vreemd geval, Eve. Ga even zitten. Ik kan niet vertellen, als je zoo om mij heen draait". Lady Evelyn liet het stukje kant, dat zij bekeek uit haar handen glippen en viel op een stoel neer, terwijl zij riep: „Als alle menschen zoo precies waren als jij, Georgiana, dan verhuisde ik naar een andere planeet. Je bent precies als vader". „Ik hoop, dat dit een compliment voor mij beteekent, Evelyn", zei haar zuster, „want ik zou niet graag hebben dat je oneerbiedig over vader sprak." „Hoor het kind eens, men zou denken dat je nooit iets anders gedaan hadt, dan je catechismus leeren over je plichten jegens je naaste. Wel en wat is nu het nieuws". Zij vouwde de handen ineen met een spottenden blik van geveinsde belangstelling. Lady Georgiana trok zich hiervan echter niets aan en vertelde op deftigen toon, wat Lady Grange haar gezegd had Evelyn luisterde met weinig aandacht, haar gedachten dwaalden een paar keer af naar de fraaie baljapon, die over een stoel hing en naar het prachtige parelsnoer op de toilettafel, maar toch zei zij eindelijk: „Komt er dus een jonge secretaris hier in huis ? O, dat is echt aardig, Georgie. 't Is hier zoo bar vervelend". „En je gaat iedere week wel drie of vier keer naar een bal of partij". „Nu ja, dat is gezellig, maar hier in huis is het zoo vervelend. Papa is zoo plechtig en uitgestreken, ja, kom, dat weet je ook wel. Lady Grange is zooals zij is en van wat zij zegt geloof ik nooit een woord. Zij is het altijd met iedereen eens. Zij zucht meewarig, als ik over papa klaag en ook meewarig, als hij over mij klaagt. Maar Georgie, alles verandert, als wij een aardigen en knappen secretaris in huis krijgen". „Hoe weet jij nu, of hij aardig en knap is?" „Och dat is hij vast, vooral als hij arm is. In al de romans, die ik gelezen heb, was de secretaris doodarm. Hij wordt dadelijk verliefd op de dochter van zijn chef, wordt met verachting afgewezen en begaat onmiddellijk zelfmoord !" „Jij babbelt veel te veel, Evelyn". „Ik ben luchthartig van aard. Wat een heerlijk vooruitzicht! Nu is er geen spraak meer van verveling. Als ik nu mijn waaier of mijn zakdoek laat vallen, schiet altijd de knappe secretaris toe, die mij zuchtend van onbeantwoorde liefde overal naoogt". „Je bent een onverbeterlijk schepsel, Evelyn", zei Georgiana. „Daar geef ik je groot gelijk in, kind. Dat weet ik wel." „En je hebt geen begrip van stand, of van wat je past. Ik wil nu niet met je redetwisten, maar ik waarschuw je, dat je niet flirt met den jongen Henderson. Jou doet het geen kwaad, maar den jongen man misschien wel". „Op wat manier ?" vroeg Evelyn lachend om haar zuster te ergeren. ,.Wel, je begrijpt toch wel, dat papa het niet toe zou laten. Dan zou de jonge man weggezonden worden en zijn heele carïière bedorven zijn. Het moet een talentvol, geniaal mensch zijn, dus bederf zijn toekomst niet". Nadat Lady Georgiana uitgesproken had, verliet zij de kamer. Lady Evelyn bleef een paar minuten haar baljapon bewonderen en was benieuwd hoe de nieuwe secretaris er zou uitzien. Daarop trok zij aan de bel en toen Lisburn, haar kamenier verscheen, zeide zij, dat deze veel moeite zou besteden aan haar toilet. „Gaat u vanavond uit, mylady ?" vroee het meisje. e „Neen, maar toch zou ik er gaarne zoo goed mogelijk uitzien". „Dat zal zoo lastig niet zijn", dacht Lisburn. Er was een groot verschil tusschen de beide dochters van gra af Knoban. De oudste. Lady Georgiana was lang en statig, zij was niet buitengewoon mooi, maar zag er toch goed uit, want zij had mooie oogen, was slank van gestalte en zeer hoffelijk in haar manieren. Zij zag er voornaam uit en was altijd kalm en bedaard, maar zeer zelfzuchtig. Zij had veel bewonderaars, omdat zij uit zoo hoogen stand was en zoo gefortuneerd. Zij koos den besten er uit en dit was volgens haar opinie Sir Roden Courtenay van King's Rest. (Wordt vervolgd). ---