Conversie geldleening. Als eerste punt van de agenda wordt behandeld een voorstel tot conversie van een geldleening, groot f 153.000, aangegaan bij de Friesche Levensverzekering Maatschappij. - - Deze maatschappij " toonde zich desgevraagd bereid het rentepercentage te verlagen van 4% op 4 ^4 pet., terwijl tevens werd afgezien van de boetebepaling ad 1 pet. in het contract. Voorts wordt nog voorgesteld eenige bepalingen betreffende duur van de aflossing te wijzigen. ^ Z.b. en z.h.st. wordt conform het voorstel van B. en W. besloten. --- Adres Borger Bestuurdersbond. Op verbetering van de steun aan de werkloozen zal worden aangedrongen. Aan de orde is vervolgens de behandeling van het in de vorige raadsvergadering aangehouden en in handen van B. en W. gestelde adres van den Borger Bestuurdersbond. In het adres wordt verzocht er bij de regeering op aan te dringen in den steun aan de werkloozen eenige noodzakelijke verbeteringen aan te brengen t.w.: 1. Verhooging der thans algemeen te laag geachte steunnormen. 2. Verhooging der percentages, in het bijzonder voor de arbeiders met lage loonen en groote gezinnen. 3. Verstrekking van een toeslag op de uitkeeringen gedurende de wintermaanden. 4. Maatregelen ten einde de werkloozen op ruimere schaal van kleeding en dekking te kunnen voorzien. 5. Ruimere beschikbaarstelling van goedkoope boter en beschikbaarstelling van goedkoope aardappelen. 6. Hulp aan de jeugdige werkloozen door arbeid of steun. (Soortgelijke adressen zijn, vergezeld van een toelichting, door alle plaatselijke bestuurdersbonden in Nederland aan de gemeenteraden gezonden). In het door B. en W. uitgebrachte praeadvies wordt gezegd, dat de inderdaad moeilijke positie van de steuntrekkenden hen aanleiding geeft den Raad voor te stellen hen te machtigen deze onder de aandacht van de Regeering te brengen, met verzoek daarin verbetering te brengen, waarbij de gevraagde verbeteringen een basis zouden kunnen vormen. De heer LUBBI meent eenige critiek te moeten uitoefenen op de toelichting, waarvan het adres vergezeld gaat. Er bestaat n.1. een groot verschil, zoo merkt spr. op, in de belangen van den landarbeider en den stedelijken en industrieelen arbeider. Dit is z.i. wel uit het oog verloren in de toelichting. Want daarin is de landarbeider schromelijk veronachtzaamd. Wat betreft de verlaging van de steunnormen, zegt spr., ten volle te beseffen, dat van f 7.— geen gezin op menschwaardige wijze kan bestaan. Toch kan hij geen vrijheid vinden zijn stem aan het adres te geven, daar hij meent, dat eerder ernstige maatregelen dienen te worden genomen om de werkloosheid te doen verdwijnen. En zulke maatregelen nu worden juist door het N.V.V. prachtig tegengewerkt. Men moet zich, aldus spr., niet blind staren op de steunnormen. Eerder moet men de wanverhouding, die er bestaat tusschen de prijzen der landbouwproducten en het levensonderhoud overbruggen. Verhooging van de steun beteekent, dat nog steeds meer werkloozen zullen moeten worden onderhouden, door een steeds kleiner wordende groep van werkers. En uiteindelijk zal dit z.i. vastloopen. In de toelichting betreffende de verhooging der percentages wordt gesproken over de daling der loonen van zeer vele arbeiders. Toch kan de Borger Bestuurdersbond, welke voor het grootste gedeelte uit landarbeiders bestaat, niet ontkennen, dat de landarbeidersloonen de laatste 2 è. 3 jaar geen noemenswaardige verlaging hebben ondergaan. Dat er, zoo vervolgt spr., in vele gezinnen een nijpend tekort aan brandstof, kleeding en dekking bestaat, behoeft geen verder betoog. Spr. vindt echter, dat het N.V.V. een eigenaardige houding aanneemt. Aan den éénen kant toch dringt het er bij de regeering op aan het contingent textielproducten te vergrooten (dus dure kleeren voor den landarbeider ten bate van den industrieelen arbeider) en aan den anderen kant wordt er op aangedrongen, dat die duurder geworden kleeren door de regeering zullen worden verstrekt. Worden ook adressen tot verhooging der landbouwproducten door het N.V.V. ten bate der landarbeiders aan de regeering gericht ? En wat betreft de verstrekking van goedkoope levensmiddelen, zou spr. willen vragen of de lanbouwproducten nog minder moeten kosten om zonder regeering onder het bereik der arbeiders te komen. Ook hier handelt men weer in strijd met de belangen van de landarbeiders. De landarbeider immers verbouwt niet alleen zijn eigen aardappelen, maar is ten zeerste gebaat met een hoogen prijs om een gedeelte te kunnen verkoopen. En ten slotte de hulp aan jeugdige werkloozen. Voor jonge arbeiders, die zich zullen bekwamen in het een of ander vak kunnen doeltreffende werken worden tot stand gebracht, maar voor den jongen landarbeider, die het werk grondig wil leeren, is volgens spr. het eenige werkobject „de boerderij". Spr. zegt ten slotte zijn stem niet te kunnen geven aan het voorstel van B. en W. De heer HULSHOF meent, dat het adres niet behoeft te worden verdedigd. Het spreekt voor zichzelf. Ieder, die eens den noodtoestand heeft aanschouwd, zal overtuigd zijn, dat alles moet worden geprobeerd om daarin verbetering te brengen. De toestand wordt zoo langzamerhand onhoudbaar, mede ten gevolge van den langen duur van de crisis en van de 1 Juli j.1. ingevoerde verslechtering van de steunnormen. Vroeger had men bovendien nog wel eens de gelegenheid om in het vrije bedrijf werk te vinden en van de verdiensten de huur te betalen en eenige brandstof voor den winter op te doen. Maar thans is daarvan geen sprake meer. Daarbij zijn de prijzen voor huur en brandstof niet gedaald. Spr. vraagt zich af, hoe het nog mogelijk, is, dat de menschen, die op steun zijn aangewezen, rondkomen van een gemiddeld bedrag van f8.50 per week, waar dan nog zooveel af moet, dat er niet meer dan f 4.— overblijft voor noodzakelijk levensonderhoud. Het is onmogelijk daarvan rond te komen om maar niet te spreken van een ontstaanden achterstand in dekking en kleeding. Een verhooging van de steunnormen is z.i. een maatschappelijk belang van de eerste orde, zoo meent hij. Spr. wijst ook op het gevaar van de t.b.c. tengevolge van ondervoeding; dat de minister reeds voor onderzoek hiernaar een commissie instelde, spreekt boekdeelen. Men mag en moet niet blind zijn voor de werke'"kheid, aldus spr. Elke politieke overtv 'ng moet ter zijde worden gesteld om het lot van vele ongelukkigen te verzachten. Spr. hoopt ten slotte, dat de raad met het voorstel zal meegaan en dat hij op het standpunt zal staan, dat in een wereld waar overvloed is, geen honger mag worden geleden. De heer OOSTERWIJK meent, dat de uitvoering van het adres uitgaven met zich mede zal brengen, die niet zijn te overzien. Als de raad zijn verantwoording ten dien aanzien ziet, zal hij zeker niet met het adres accoord gaan. Spr. zou allereerst liever willen zien, dat de thans verstrekte steun beter op haar plaats kwam. De heer MANROH zegt niet erg enthousiast tegenover het adres te staan. Want, zoo merkt hij op, als de wereld geregeerd kon worden door petitionnementen en klinkende moties, dan was de zaak ad rem. Spr. wil er op wijzen, dat er in de vakbonden vertrouwensmannen genoeg zijn, die contact hebben van lagere naar hoogere organen en die zeker wel kunnen pleiten voor betere toestanden. Spr. zegt voorts, de adressen, die thans worden ingediend, in verband te zien staan met zekere gebeurtenissen, die op komst zijn. Overigens kan hij wel met den inhoud van het adres meegaan, in het bijzonder wat betreft de verhooging van de steunnormen. Maar hij vraagt zich af, of men hier niet te veel hooi op de vork neemt om succes te hebben. Spr. zegt ten slotte zijn stem aan het voorstel te zullen geven, om het goede, dat daarin naar voren komt. De VOORZITTER vestigt er de aandacht op, dat B. en W. zich niet hebben uitgesproken over de detailpunten. Zij zijn voor verbetering, waar die financieel mogelijk is. De heer RIJKENS bestrijdt den heer Lubbi, als zou het N. V. V. niet met alle macht de werkloosheid willen doen verminderen. Hij wijst in dit verband op de door het verbond voorgestelde verkorting van den arbeidstijd. Verder merkte hij op, dat het adres in hoofdzaak juist de belangen der landarbeiders wil behartigen. De heer LUBBI zegt, den noodtoestand, die de heer Hulshof heeft geschilderd, te kunnen onderstreepen. Het komt er echter maar op aan, met welke middelen men den toestand wil verbeteren. Z.i. loopen de landarbeiders te veel in het gareel van de stedelijke arbeiders. Mevr. BOES dringt er op aan alle partijpolitiek achterwege te laten. Dat zou zeker de bespreking ten goede komen. Men moet het belang van de betrokkenen in het oog houden. De heer HULSHOF wijst er nog op, dat er niet alleen verbittering heerscht in de kringen van de moderne arbeiders, maar ook onder de Christelijke en Katholieke arbeiders. Men luistere slechts naar de stemmen van predikanten en kapelaans, aldus spr. De heer NANNING zegt, op het standpunt te staan, dat de inhoud van het adres niet een zaak is, die de raad hier uit moet vechten. Zulks hoort in kiesvereenigingen thuis. Mevr. BOES bestrijdt dit standpunt. De zaak staat h.i. geheel buiten de politiek. Laten de vertrouwensmannen het adres verdedigen, aldus spr., maar wij moeten onze stem laten hooren. Nadat de heer REILING zich nog heeft uitgesproken voor het voorstel van B. en W., wordt het voorstel in stemming ge* bracht en aangenomen met de stemmen van de heeren Lubbi, Oosterwijk, Hoving en Nanning tegen. , Bij de rondvraag verzoekt de heer RU* KENS te willen bevorderen, dat de werkr looze arbeiders, die uit de werkloozenkas? sen trekken, een toeslag krijgen, zoodanig* dat het geheele steunbedrag niet minder is dan het bedrag van de gewone steunuitkeering. De VOORZITTER zegt, dat het gemeentebestuur ter zake reeds in onderhandeling is met de regeering. Hierna sluiting. --- Het vraagstuk der economische aanpassing in een notedop. Reeds kort nadat de economische wereldcrisis zich geopenbaard had, waren er in de verschillende landen personen, wien het helder voor oogen stond, dat deze crisis een geheel ander karakter droeg dan haar voorgangsters en dat er een zeer lange tijd zou verloopen eer een nieuw evenwichtspunt bereikt zou worden. Voor deze personen, onder wie de heer R. Zuyderhoff, voorzitter van de Algemeene Rekenkamer, de schrijver van onderstaand artikel, stond het aanstonds vast, dat als eerste hulp voor dit ongeluk de binnenlandsche prijzen dienden te worden aangepast aan de sterk gedaalde goederenprijzen op de wereldmarkt. En wel alle binnenlandsche prijzen, dus niet alleen de goederenprijzen, de huurprijzen van onroerende goederen (waardoor vanzelve ook de koopprijzen zouden dalen), doch evenzeer de belastingen en de retributiën als de schuldvorderingen (waardoor automatisch de verschuldigde rentebedragen zouden verminderen). Wij leggen nadruk op de woorden „als eerste hulp voor dit ongeluk", omdat met een eerste hulp ook in dit geval niet volstaan zou hebben kunnen worden. De wereldcrisis maakt nog een andere aanpassing noodig, en wel eene, welke alleen door een pijnlijke behandeling, t.w. het toepassen van een algemeene versobering (o.a. door belastingverzwaring om budgetaire redenen) mogelijk zou zijn. Intusschen zijn wij de meening toegedaan, dat voor het geval in de verschillende landen aanstonds een algeheele aanpassing van prijzen aan de wereldmarktprijzen had plaats gegrepen, de crisis minder groote afmetingen zou hebben aangenomen. Uiteraard behoorde die eerste hulp spoedig te worden verleend en uit een oogpunt van billijkheid, gelijkmotig en gelijktijdig over de geheele linie te worden toegepast. Echter bestond er verschil van meening onder de voorstanders van het ,r erleeneri van die eerste hulp over de wijze, waarop het doel diende te worden bereikt. Eenigen waren van oordeel, dat die aanpassing behoorde te geschieden door een verordineerde verlaging van alle prijzen. Anderen wenschten haar door middel van de munt te doen plaats hebben. De eersten ontkenden niet, dat de loop van de goudprijzen een verstorenden invloed op de economische verhoudingen konden gehad hebben, doch waren nochtans van oordeel, dat de oorzaken van de crisis in hoofdzaak van anderen aard waren. Uit een theoretisch oogpunt bezien, achtten dezen het daarom alleen te verdédigen; 1 dat de prijzenaanpassing door een verlaging van alle binnenlandsche prijzen geschiedde. Nochtans waren zij zich ervan bewust, dat de toepassing van deze methode buitengewoon moeilijk was. Van het loslaten van het goud wilden zij ook daarom niets weten, omdat zij dit een gevaarlijk experiment achtten. Over devaluatie, d.i. vermindering van de goudwaarde van de munteenheid tot een bepaalde hoeveelheid, lieten zij zich destijds minder uit. Eerst later trad dit middel meer op den voorgrond. Een devaluatie met een zeker percentage komt intusschen neer op precies hetzelfde als een verordineerde*, prijzenverlaging met gelijk percentage. De voor- en nadeelen van beide methoden zijn volkomen dezelfde. Doch terwijl verordineerde prijzenverlaging uiterst moeilijk is uit te voeren, wordt door devaluatie het doel langs den weg van den minsten weerstand en wel met één slag bereikt. Het bezwaar aan devaluatie verbonden, met het oog op het crediet van het land, geldt evenzeer voor verordineerde prijzenverlaging. Personen in het buitenland die vorderingen hebben uitgedrukt in de munt van het land, dat alle schulden met een bepaald percentage verlaagt, zouden evenveel nadeel ondervinden als voor het geval, dat land tot vermindering van de munteenheid met een gelijk percentage besloot. Er zijn landen, die een eerste hulp aan den zieke hebben verleend en andere welke dit hebben nagelaten. Deze laatsten hebben zich op 't standpunt gesteld, dat de riatuur in hoofdzaak de genezing moet brengen en de arts, te weten de Regeering, door het geven van goeden raad, het herstel kon bespoedigen. Wij nemen aan, dat in een vrij primitieve maatschappij deze methode succes zou kunnen hebben. Doch wij betwijfelen of een moderne, ingewikkelde, maatschappij uit zichzelf met behulp van eenige deskundige aansporing binnen den gewenschten tijd genezen kan. Zelfs dient o.i. rekening te worden gehouden met de mogelijkheid van bezwijken. Wat hiervan echter ook zij, dit staat vast, dat terwijl het land, dat eerste hulp verleende, daarna nog den weg van algeheele versobering had af te leggen, op het land, dat eerste hulp naliet, de plicht kwam te liggen, behalve in een algemeene versobering, ook nog in een algemeen® prijzenaanpassing te voorzien. De moeilijkheden van een algemeene versobering hadden dus alle landen. Die van een algemeene prijzenaanpassing daarnevens, alleen de landen, die geen eerste hulp vei-leenden. Instede van een volledige gelijkmatige en gelijktijdige prijzenaanpassing over de geheele linie, kregen deze laatste landen een onvolledige, ongelijkmatige prijzenaanpassing en in enkele gévallen zelfs in het geheel geen aanpassing. Die landen bewandelden een waren lijdensweg. Een vraag, die zich thans allerwegen in die landen voordoet, is deze: moet op dien langen lijdensweg worden voortgeschreden, dan wel een andere richting worden uitgegaan zelfs in het geval dat het mogelijk zou blijken aan dien weg van smarte afdoende verbetering aan te brengen. Wij willen ons ertoe beperken, de vraag scherp te stellen en het licht te laten vallen op die punten, welke ons voor het oogenblik van het meeste belang voorkomen. De vraag luidt dan: Behoort voor de economische aanpassing, zoowel rekening houdend met het heden als met de toekomst, een land te blijven voortschrijden op den ingeslagen lijdensweg van gestimuleerde zelf aanpassing, dan wel te gaan in een andere richting? Practisch komt de vraag hierop neer, of het wenschelijk en mogelijk is, dat een land, hetwelk in het aangegeven geval verkeert, alsnog tot 'n gelijkmatige en gelijktijdige aanpassing van de prijzen over de geheele linie overgaat. Vermits: Het loslaten van het goud ons nog altijd een gevaarlijk experiment toeschijnt en aan een verordineerde algemeene prijzen-verlaging voor dit oogenblik o.L in geen geval meer te denken valt, kan, wat ons betreft, de vraag nog concreter gesteld worden door haar te doen luiden of het aanbeveling verdient, dat een land als bovenbedoeld, alsnog tot devaluatie overgaat. Aan den eenen kant valt nog op te merken, dat om een goede vergelijking mogelijk te maken van het eene stelsel met het andera, zal dienen te worden nagegaan, welke verbeteringen aan het bestaande stelsel kunnen worden aangebracht, opdat het spoedig veel beter werke dan thans. In het bijzonder is hier te denken aan een gelijktijdige verlaging op korten termijn van alle z.g. vaste lasteii vw.o. ook vallen belastingen, retributiën en schuldvorderingen, welke lasten het geheele bedrijfsleven met endergang bedreigen. Wij moeten de aandacht erop vestigen, dat de regeeringen aldus handelende haar vrijwel passieve houding zouden wijzigen in een actieve. Aan den anderen kant moet, wij wijzen op een groote moeilijkheid, welke aan een overstag gaan verbonden is, t.w. het raad weten met de reeds uit zichzelf plaats gegrepen ongelijkmatige aanpassing. Het is misschien mogelijk, dat bij een voortschrijden op den Ingeslagen weg de meeste oneffenheden — behalve dan die, bestaande in het niet-verlagen o.m. van belastingen, retributiën en schuldvorderingen — binnen afzienbaren tijd vanzelf zullen verdwijnen. Zekerheid bestaat daaromtrent echter niet — evenmin staat het vast, in hoeverre bij de devaluatie deze ongelijkmatige aanpassing zou dienst kunnen doen als aanpassing aan een soberder levensstandaard. Want ook na de devaluatie zou het versoberingsproces voortgezet moeten worden. Om een antwoord op de gestelde vraag te kunnen geven, zullen, behalve ten aanzien van de zooeven genoemde punten, de voor- en nadeelen, welke aan beide stelsels verbonden zijn, tegen elkaar opgewogen moeten worden. Buiten beschouwing kunnen daarbij gelaten worden voor- en nadeelen, welke zij gemeen hebben, doordat beide beoogen de binnenlandsche prijzen aan die van de goederen op de wereldmarkt te doen aanpassen. Het voordeel, dat de uitvoer en de scheepvaart van het land, dat in het bedoelde geval verkeert, zullen hebben bi] devaluatie, kan onbesproken blijven en tevens de strijdvraag, op hoeveel of op hoe weinig dit voordeel in dezen represailletijd moet worden aangeslagen. En wel daarom, doordat ook bij voldoende prijzenaanpassing hetzelfde voordeel zal worden bereikt. Eveneens kan onbesproken blijven het nadeel, dat het land bij devaluatie ondervindt door een prijsverhooging van import-artikelen, omdat ook bij voldoende prijzenaanpassing de aanschaffing van die artikelen bezv/arender wordt. Reeds is gezegd, dat de landen, die aan zelf aanpassing doen, een waren lijdensweg bewandelen. De te langzame voortgang van het proces en de onbillijkheden lelden tot toenemende spanning, verwarring en verarming. Zeer zeker zullen ook door devaluatie personen en zaken in binnen- en buitenland, een bijzonder voor- of nadeel ondervinden. Voor zoover deze voor- en nadeelen eenigszins herstellen de abnormale wijze waarop deze personen tot nu toe getroffen of begunstigd zijn, strekken zij tot zegen. Doch overigens vallen zij te betreuren, vooral als zij een gevolg zijn van de omstandigheid, dat eerst thans gedevalueerd wordt. Het algemeen belang zal echter ook in deze den doorslag moeten geven. Het bezwaar bij uitnemendheid tegen devaluatie is de schok, welke zij aan het geld- en credietwezen van het betrokken land zal toebrengen. In kleinen stijl zou hiertegen b.v. kunnen worden aangevoerd, dat buitenlandsche beleggers met die mogelijkheid toch wel eenigszins rekening zullen hebben gehouden en dat de gevolgen van den schok, gelijk alles op aarde, slechts van tijdelijken aard zullen zijn. Nochtans dient bij het opmaken van de balans over dien schok niet gering gedacht de worden en het gewicht van zijn eerste uitwerking nauwkeurig bepaald te worden. Intusschen moet de vraag onder oogen worden gezien of het hiergenoemde ernstige. bezwaar niet nog overtroffen wordt door een nadeel dat ontstaat, indien op den weg van gestimuleerde zelfaanpassing wordt voortgegaan. Een zoodanige aanpassing zou, in tegenstelling met de valuta, nimmer leiden tot algemeene schuldvermindering. Mitsdien blijft bij zelfaanpassing het land met een veel te grooten schulden-last uit den hausse-tijd bezwaard, terwijl tenslotte een tijd kan komen, waarin door het omvervallen van vele schuldenaren, ook de buitenlandsche schuldeischers niet, of niet ten volle, zullen kunnen worden voldaan. Op de gestelde vraag is, zooals reeds gezegd werd, moeilijk door ons een beslist antwoord te geven. Zeer zeker heeft de zaak nog heel wat meer kanten dan door ons in dit kleine bestek is aangegeven. De regeeringen der landen, die in het geschetste geval verkeeren, zullen daarom, ondanks eigen kunde, wijs doen het vraagstuk, hetzij ieder voor zich dan wel gezamenlijk voor te leggen aan een commissie van de bekwaamste mannen op het gebied van de economie en het geheele bedrijfsleven. Den Haag, November 1934. R. ZUYDERHOFF. --- RAAD BORGER. De voltallige rr«e*I dezer gemeente kwam Vrijdagmiddag cm 2 uur in spoedeischende openbare vergadering bijeen, onder voorzitterschap van burgemeester J. K. Doornbos. --- VOOR DEN ZONDAG. Op den doodenakker. Doodenakker ! hoeveel tranen worde geplengd op zoden ! hoeveel zuchten g er er over u heen ! Door hoeveel treuren 1 wordt gii bededen ! Hoe dikwijls wordt een klagend „waarom" ? gevraagd bii er zwijgende graven. Zie die weenende jonge vrouw bij kleine bloemenperkje. Zij was zoo geluMjj in het bezit van haar kindje. Waaro moest het haar worden ontnomen ! 01 Zie die treurende gestalte, gebogen ov een graf versierd met kransen. Die kran' sen zijn van onderwijzend personeel en va" mede-scholieren. Ze had hem zoo lief haa jongen en ze verwachtte zooveel van zij* toekomst. Waarom moet ze hem nu ü? sen ! Haar zuchten strijken over, haar tra. nen droppelen op het graf dat zwijgt. Zie daar bij dien eenvoudigen gedenk», steen staat een vrouw met een kleinen jon" gen en een klein meisje. Zij staart op den naam die in de zerk is gebeiteld tot dat haar blik omfloersd wordt van tranen. Dien naam droeg hij, de zon van haar jeugd-leven; haar geluk en haar steun in latere jaren. En die naam staat daar nu als getuigenis van haar wreed gemis m in haar klaagt het, dat zij niet ééns het waarom mag weten van dat diep-droevig 6 gebeuren, dat haar zoo vroeg tot weduwe en haar kinderen zoo vroeg vaderloos heeft gemaakt. Zie, daar op die kale plek tus. sche weelderig kerkhofgras knielt een jon. gen; een kind nog haast, fijne smalle schou ders, waarover een sjofel buisje hangt schokken van het snikken. En tusschen dat snikken trilt over het armoe-graf de eindroep : O moeder ! moeder" ! Dan staren de van tranen natte kinderoogen omhoog, als om daar het waarom te vragen van zijn ontzettend verlies. Daar legt een oude vrouw een tuiltje kleurige bloemen op een heuvel van zwarte aarde. Haar haren zijn vergrijsd. Haar rug is krom; vol rimpels de wangen, waarover haar tranen vloeien en beverig de hand, die het zielige bewijs geeft van een harde levenslang gekoesterde liefde. Straks zal ze weer naar een ledig huis gaan en daar een ledige stoel zien, in martelend verlangen naar één die zij zoo dikwijls met verlangen meermalen met zorg, heeft verbeid omdat zij hem zoo noode kon missen, haar liefdevollen gezel op den levensweg; haar trouwen steun op moeizame paden. En het klaagt in haar : „Waarom moet ik nu nog zoo eenzaam voortleven". Ja, waarom ? Geen menschelijk verstand vermag daar antwoord op te geven; maar indien al die treurenden konden zien met de oogen en konden hooren met de ooren van hun geest, zooals de zoogenaamde dooden dat kunnen, zij zouden niet wezen en zij zouden niet treuren; want dan zouden zij weten, dat er geen dood is en dat zij, die, zooals velen meenen, in het graf rusten, waarlijk zijn opgestaan in een lichaam dat wij, na het beëindigen van bhzè aardsche loopbaan, zullen aanschouwen en dat degenen, die elkander lief hebben, elkander zullen zien van aangezicht tot aangezicht; dat zij waarlijk zijn opgestaan met onverminderde liefde voor ons en met onverminderde verlangen om ons te helpen en bij te staan en te beschermen en zulks somtijds vermogen. --- ROUWKAARTEN I 19®* *3 5 y | b'nnen I uup cjereed tel. 207 assen --- Mededeelingen. De VOORZITTER deelt mede, dat de vaststelling der notulen is verdaagd en tevens, dat de vereischte goedkeuring is afgekomen omtrent den verbouw van de o.l. scholen te Drouwenermond en te Nw.Buinen 75. ---