Londensche Brieven. (Van onzen eigen correspondent). De overstroomingen in EngelancL Londen, 29 Mei. Het bericht van de voltooiing van den afsluitdijk voor de drooglegging van de Zuiderzee is in Engeland met nog meer belangstelling ontvangen dan het feit zelf al verdient, omdat het tijdstip van de af sluiting nagenoeg samjnviel met de ernstige overstroomingen, welke Engeland teisterden en terwijl we dit schrijven nog blijven teisteren. Hier had men de ironie van tegenstellingen, welke zich als vanzelf moest opdringen. In verscheidene hoofdartikelen werd uitdrukking gegeven aan het contrast en bij de vergelijking tusschen wat Nederland doet om meester te blijven over het water en hetgeen in Engeland wordt gedaan op dit gebied kwam ons land er uiteraard het best af. De „Manchester Guardian" vond, dat dat de voltooiing van den dijk tusschen Noord-Holland en Friesland, welke een groot gebied in Nederland voorgoed van water en overstroomingen zal bevrijden, een scherpe herinnering was aan den tol, welken Engeland blijft beta len voor laksheid in afwateringswerk. Andere bladen hebben zich in gelijksoortigen zin uitgelaten. De Engelsche autoriteiten kunnen echter tot haar verontschuldiging aanvoeren, dat zeer buitengewone omstandigheden (voornaamste de zware regenval in de maand Mei), welke slechts zeer sporadisch voorkomen, voor de overstroomingen verantwoordelijk moeten worden gesteld. Het plagerige lot wilde, dat met de natste maand Mei, welke Engeland in langen tijd heeft gehad, de voltooiing van onzen dijk samenging. Dit gaf aan de organen de openbare meening een ongezochte gelegenheid om de autoriteiten op haar tekortkomingen te wijzen. Dat afwateringsstelsels in Engeland overigens reeds lang onvoldoende zijn heeft men daar ook al jaren geleden onderkend. Want reeds in 1927 is een rijkscommissie benoemd, welke deze zaak in onderzoek moest nemen. Toen die commissie haar werk begon was de zorg voor het goede gedrag der rivieren verdeeld over eenige honderden elk op zichzelf werkende plaatselijke autoriteiten. En de commissie maakte uit dat met zooveel hoofden in de zaak van afwatering zich ook zooveel zinnen moesten doen gelden, hetgeen voor doeltreffend aanpakken van het probleem niet bevorderlijk kon zijn. In dien toestand werd verandering gebracht. De commissie voornoemd verdeelde het land in districten (onder toezicht van afwateringsraden) welke tennaastenbij overeenkwamen met de natuurlijke stroomgebieden. Deze nieuwe autoriteiten hebben echter tot heden weinig uïgericht en een buitengewone waterplaag als die, welke het land thans doormaakt, was in zekeren zin noodig om de raden op te porren. Het is lang bekend geweest, dat betrekkelijk groote rivieren als de Ouse in Yorkshire en de Trent als afwaterings-strcomen tekort moesten schieten in perioden van zwaren regenval. Maar aangezien Pluvius het al zeer bont zou moeten maken liet men veel noodzakelijk maar duur werk op hoop van zegen van dezen regengod ongedaan. Het spreekt vanzelf, dat de hachelijke financieele omstandigheden, van het land, welke zich 'eeds lang hebben doen gelden voordat de Crisis ze in ieders ontstelde aandacht bracht, ook niet bevorderlijk zijn geweest Joor de uitvoering van wenschelijk geachte afws.teringswerken. Deze politiek van afwachting, die in het algemeen kenschetsend is voor Engeland, dat zich gewoonlijk eerst werkelijk gaat inspannen wanneer — om een voor de gelegenheid passende uitdrukking te gebruiken — het water tot de lippen is gestegen, hee'.'t zich nu gewroken. Hoeveel de overst: tomingen het land zullen kosten is thiïis nog niet te schatten. Maar het verlies moet zeer aanzienlijk zijn, indien men behalve de schade aan have en goed, aan landbouwgewassen, aan landbouwgrond en andere voor de hand liggende schade ook rekening houdt met de ernstige gevolgen, welke voor de volksgezondheid kunnen voortvloeien uit de overstroomingen van vele vierkante mijlen landerijen, dorpen en steden. De Trent en de Don, die beiden reeds lang als ondoeltreffend werden beschouwd voor spuiïng van overtollig water, hebben zich 't slechtst gedragen. - Op het oogenblik is de lucht nog vol regenwolken en het schijnt, dat Mei voornemens is het land overvloedig te blijven besproeien tot haar laatsten dag. Het gevaar van nog meer inondatie van steden, dorpen, wegen, mijnen boerderijen en spoorwegen is dus nog geenszins geweken. In de omgeving van Gainsborough, waar reeds zooveel land en woongebied was geteisterd, zijn nog verscheidene dorpen, welke tot heden vrij zijn gebleven, overstroomd. Honderden boeren hebben hun oogsten zien verdrinken en het water staat er hier en daar maar liefst 6 M. hoog. Tot heden is het zelden voorgekomen, dat oude woondistricten in Engeland de ellendige bezoeking van overstroomingen te doorstaan hebben gehad. Vroegere geslachten hadden in ervaring geleerd, waar zij zich moesten vestigen om waterplaag te entgaan. En het is wel kenschetsend voor den abnormalen toestand, dat zulke bijna antieke nederzettingen, thans volgroeid tot belangrijke steden, als. Derby, Sheffield, Huil, Rugby en Stratford-on-Avon, waar de nieuwe schouwburg als een rotseiland uit den vloed verrijst, blank staan. De schade in Derby alleen wordt op een half milliard pond sterling geschat. Duizenden menschen hebben hun huizen moeten ver laten, waar het water spoedig in de bene denkamers tot halverwege het plafond stond; en op het oogenblik is er allerminst uitzicht, dat zij spoedig onder hun eigen daken terug kunnen keeren. Alleen in Yorkshire wordt hun aantal op meer dan 5000 geschat. Het feit dat men voor bevolkingsgroei en stadsuitbreiding gedwongen werd te gaan bouwen in gebieden, die nooit veilig waren geweest voor overstroomingen, heeft uiteraard in hooge mate bijgedragen tot den omvang van het thans door het water aangerichte kwaad. Een kenmerkend voorbeeld van hachelijke keuze van bouwgebied vindt men in het Theemsdal, waar tot voor kort de menschen zich hebben gevestigd in de v/etenschap, dat het water zoo goed als zeker éénmaal per jaar hun huizen zou overstroomen. Ditmaal heeft het Theemsdal de gunstige uitzondering geleverd. Dat mag worden toegeschreven aan de maatregelen, welke den laatsten tijd zijn genomen om het overtollige water van deze rivier te laten stroomen op grond waar het zoo weinig mogelijk waad kan doen. Iets dergelijks zou men moeten doen met andere rivieren, teneinde ook in de meeste uitzonderlijke perioden van regenval de bevolking te beschermen tegen de misère van overstroomingen, een misère, die alleen zij volledig beseffen, die haar ondergaan en die veel en veel erger is dan de interessantste fo to's in de pers van de soms koddige avonturen der slachtoffers-doen vermoeden. --- Een Leven om een Leven Haar bet Engelsch van Morice Gerard door Emma A. H. • Zaterdag. Deze jonge man ging het leven door, terwijl hij op verreweg de meesten den indruk maakte ïan zorgeloosheid, een zucht om het zich zoo cemakkelijk en aangenaam mogelijk te maken; lraar de weinigen, die wat dieper keken, zagen, <'at er groote vastheid van wil en sterkte van karakter school onder die schijnbare oppervlakkigheid. die misschien wel met opzet voorgewend werd. — Dat geloof ik wel, sir Evelyn. Ik zou haar craag heel m'in leven op mijn zijde hebben. Ze waren nu allen in de ruïne van de kapel van de Lee's; Lucille weer het laatst. Het licht van de avondzon viel door de open deur. Sir Evelyn ging achterom, wat ééns een steenen altaar was geweest, nu met een groote barst er u;. waarop verschillende mossen voortwoekerden Ij aar weer achter, aan den noordkant, was de ü'aagzuil van het dak, daarboven was de overkapping van het koor, met precies zoo'n zuil fan den anderen kant. Zoo schijnbaar leunde sir Evelyn even tegen het metselwerk. Terwijl hij dit deed, begon het te wijken, waardoor een ruimte in de zuil vrij werd, groot genoeg, om een man binnen te laten. Hij keerde zich om en zei: — Dezen kant uit, sire! Toen verdween hij Bit het gedicht. De jonge man volgde gezwind. Lord Milton onmiddellijk achter hem. Lucille ging niet mee maar bleef in de kapel zelve staan, met de cogen wijd-open van verbazing. Een paar oogenblikken later kwam de jonge man voor haar terug. — Kom, zei hij, ik heb je gemist; ik verlang naar mijn , gunstig voorteeken", om mijn gevangenis lichter te maken. Het woord gevangenis deed het kind huiveren, daar zij een natuurlijke vrees voelde voor de donkere ruimte in den muur, waar zij doorheen moest. De jonge man nam haar bij den arm. — Moed gevat! fluisterde hij. Ik verzeker je. dat er nog erger plaatsen zijn, dan deze; volg mij. Lucille deed, gelijk haar gevraagd werd en was nog juist intijds, om haar vader met vuursteen en staal een lantaarn te zien aansteken Ze stonden allen in een kleine ruimte, die beter onderhouden was, dan het heilige gebouw waarvan het aanhangsel was. Aan den eenen kant stond een bedstede met een stroomatras er in; twee stevige houten stoelen en een wasch tafel veltoc-iden het meubilair. In een rek aan den wand hing wat aardewerk. Het kind leek dit een ellendig verblijf, waar zij vol ontsteltenis rond keek; den anderen niet. — Dit vertrek heeft *eker dienst gedaan? merkte lord Milton op. — Ja, mylord. Het heeft hier niet aan gasten ontbroken, of tenminste aan één gast, voor langen tijd. — Vrienden, die op de Abbey zeker niet goed konden gehuisvest worden", zei de jonge man met een glimlach. — Juist, zoo Is het. — Zoo waar, ik zou niet graag lang van deze gastvrijheid gebruik maken, sir Evelyn! Het zou mij kippenvel bezorgen. — Ik vertrouw, Sire, dat het maar om een paar uur te doen is. Sir Evelyn had de lantaarn aan een haak tegen den muur gehangen. Toen viel hij zwaar neer op een van de stoelen, met bleek en betrokken gelaat. HOOFDSTUK II. De vtrker.ning. Lucille liep op haar vader toe en sloeg haar armen om zijn hals; zij kuste hem op het voorhoofd, dat klam voelde bij aanraking. Ineens herinnerde zij zich, hoe ziek hij was geweest en dat dit zijn eerste wandeling van eenige meerdere uitgestrektheid was, sinds dien. Lord Milton vatte den toestand. Uit een vaes. dat hü met een riem op den rug droeg, haalde hij een zilveren fleschje van eigenaardigen verm te voorschijn, draaide er de schroef af en reikte het over aan sir Evelyn, die niet bij machte scheen om te spraken. — Het is de beste brandewijn die nog nooit heeft dienst gedaan. Ket is Juist, wat u noodig heeft. Sir Evelyn nam een paar druppels en hoestte Het bloed keerde weer naar zijn gelaat, dat doodsbleek was geweest. Lucille keek dankbaar naar lord Milton; de jonge man sloeg met deelneming het tconeel gade. Misschien besefte hij nu voor het eerst het .feit, dat sir Evelyn Lee, in waarheid, lichamelijk ongeschikt was geweest om het zwaard voor hem aan te gorden. Lord Milton drong den baronet cm nog eens te drinken. Hierna scheer: sir Evelyn zijn kracht herkregen te hebben en stond cp: — Vergeef mij, sire, dat ik ongenood in uw tegenwoordigheid ging zitten, maar mijn beencn weigerden den dienst. — Uw uiterlijk zou voldoende excuus zijn geweest, maar wees zoo goed en beschouw mii als uw gast en als een heel gewoon mensch! — Dat is mij niet heel best mogelijk, sire. — Toch moet u het maar probeeren, ging de jonge man voort, en dan zal het ook wel invallen. dat. een gewoon mensch voedsel behoeft: met andere woorden: ik krijg aanmaningen in mij, die er op wijzen, dat ik in geen uren iets gebruikt heb en dat ik vreeselijken honger za! krijgen. De laatste logé in dit vertrek zal toch niet een stuk pastei of een korst brood hier hebben gelaten? — Die zcuden dan een paar maand oud zijr. antwoordde sir Evelyn. Een minuut lang overlegde hij met zichzelven; toen zei hij: ,,'t zou de aandacht trekken, als ik zelve nu weer deze richting uitliep; bovendien: wat ik nog aan kracht over heb. zal ncodig zijn, om u vanavond veilig ever den Avon te zetten. Mijn echtgenccte vrouwe Marjorie, zal niet zoozeer opgemerkt worden, als zij zich hierheen begeeft; vcoral wanneer zij zich verkleedt als de gouvernante van Lucilles, of als een van de dienstboden, en ze het kind meeneemt. — In 'trcuwe, uw gade zal als een engel de« lichts zijn, als zij een welvoorziene mand meebrengt, in welke kieeding zij dan ook verschiine! Sir Evelyn was niet geneigd, het gesprek op cien luchtigen toon voort, te zetten, hij reikte Lucille de hand, cm naar te geleiden en trad achteruit, als in tegenwoordigheid van een persoon van koninklijken bloede. De jonge man wierp zich op de matras. — U moet het zich maar zoo gemakkelijk iegelijk maken, mylord. Wij zullen hoogst waar ?chijnlijk nog eenige uren geduld moeten oefe* nen; in ieder geval zijn wij hier beter gelogeerd, dan in een vuile greppel, of bij Master Cromwell in de wacht. Lucille en haar vader liepen, om het vervallen altaar, naar het schip van het kerkje. Ineens greep hij haar bij den arm en trok haar achter de groote eikenhouten deur, die nu altijd open stond, daar ze aan den bovenkant 700 dicht overgroeid was met klimop en braamstruiken, dat ze cck niet meer te sluiten was. Van buiten werden geluiden vernomen. Om de irook boschrand lag de muur van het park en daarachter weer de grocte weg. Uit deze richting klcnk getrappel van paardehoeven, het bijten op bitten en het gerinkel van uitrustingen. Terwijl sir Evelyn en Lucille in gespannen aandacht luisterden en het kind, in ieder geval, met een hartje, zóó heftig kloppend, dat zij dit onder de andere geluiden van buitenaf kon hooren, werd het geraas van voorbijtrekkend paardenvolk minder duidelijk, tot het nog maar flauw verneembaar was. — Ze zoeken naar een ingang, lichtte sir Evelyn toe: nu moeten wi' ijlings naar de Abbey Icopen kind, zcodat wij er zijn, eer zij er aankomen. (Wordt vervolgd). --- BINNENLAND RAPPORT DER COMMISSIE-WELTER. Bezwaren tegen publicatie ? Aan den voorzitter van den Ministerraad heeft het Tweede Kamerlid de heer Van Rappard gevraagd, of de regeering reeds een beslissing genomen heeft omtrent de publicatie van het rapport der bezuinigingscommissieWeiter, waarvan inmiddels ook het tweede en laatste deel is verschenen. De heer Van Rap pard vraagt of de regeering niet van oordeel is, dat al was het rapport in de eerste plaats bedoeld ter voorlichting der regeering, ook het publiek er belang bij heeft in kennis te worden gesteld met de resultaten van het onderzoek dier Staatscommissie, te meer waar verschillende oncontroleerbare geruchten omtrent den inhoud van het rapport de ronde doen. Voorts vraagt de hee^ Van Rappard of de regeering in geval zij bezwaar heeft tegen publicatie de radenen wil mededeelen, die het haar inziens ongewensctó maken het rapport aan de openbaarheid prS te geven. Indien de regeering van plan is her rapport ter openbare kennis te brengen, wanrfeer kan die publicatie dan tegemoetgezien worden ? P.T.T.-PERSONEEL VRAAGT WERKVERRUIMING. In Amsterdam hebben ongeveer 2000 personen, behoorende tot het post-, telegraaf- en telefoonpersoneel, een straatdemonstratie gehouden. Deze demonstratie was gericht tegen het voornemen der Bedrijfsleiding P.T.T. om den arbeidstijd te verlengen, waardoor duizenden van het personeel dreigen ontslagen te worden. De demonstratie stond onder leiding van den Centralen Bond van P.T.T.-Personeel (C.B.P.T.T.), die sterk ijvert voor werkverruiming door werktijdverkorting. WERKVERRUIMING. Dezer dagen heeft ondér presidium van haar voorzitter, Mr. J. A. de Wilde, de Rijkscommissie Werkverruiming vergaderd. Ingekomen was een verzoek van den Minister van Binnenlandsche Zaken, mede nameis den Minister voor Economische Zaken en Arbeid, om een soortgelijke regeling te ontweien voor de bevordering van het gebruik van' Nederlandsch cement als geldt voor het gebruik van Nederlandsche mijnproducten. De door het bureau ontworpen regeling werd goedgekend. Een overzicht werd gegeven van de werking van de regeling ten gunste van den aankoop van Nederlandsche mijnproducten alsmede van de circulaire van den Minister van Binnerllandsche Zaken aan de gemeentebesturen betreffende het plaatsen van orders in het buitenland. De commissie nam er met leedwezen kennis van, dat de Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Het Land van Maas en Waal te Nijmegen radiatoren van buitenlandsch fabrikaat heeft aangeschaft, daar deze beter zouden zijn en goedkooper waren dan het Nederlandsche fabrikaat, terwijl het bekend is, dat radiatoren, althans voor normaal gebruik, hi^Jr te lande van evengoede kwaliteit en in c geleverd worden, vergeleken met die van buitenlandschen oorspronj Het gemeentebestuur v de uitbreiding van het g meentelijk slachthuis n Nijmegen heeft bij fabrikaat toegepast, regels van de benoode niet zouden wortegels van •buitenlandsch omdat naar zijn meening digde kwaliteit hier te la den gemaakt. De commissie kan zich met deze opvatting niet vereenigen. Zij is van oordeel, dat onder de tegenwoordige omstandigheden de order hier te lande had behooren te worden geplaatst. De commissie heeft met het gemeentebestuur van Schiedam een briefwisseling gevoerd over het aanschaffen van rijwielbanden voor dienstrijwielen, met het doel Nederlandsche rijwielbanden te doen aankoopen. Het gemeentebestuur berichtte, dat het gaarne offerten van rijwielbanden van inlandsch fabrikaat zou aanvragen, terwijl uit een brief blijkt, dat de benoodigde rijwielbanden van buitenlandsch fabrikaat reeds eerder waren gekocht. —o— ONZE HANDELSBETREKKINGEN MET DUITSCHLAND. Een interview met dr. Posthuma. Oud-minister Posthuma heeft in een onderhoud met den Haagschen correspondent van de „Vossische Zeitung" verklaard, dat de actie van het door hem geleide comité van verweer wellicht een indruk van vijandige gezindheid tegenover Duitschland kan maken, doch dat hii zelfs allesbehalve vijand van Duitschland is. Dit heeft hij bewezen gedurende de jaren, waarin hij Nederlandsch Minister is geweest. Hii kan de moeilijke positie, waarin Duitschland zich thans bevindt begrijpen, maar hij verzet zich er tegen, dat Duitschland Nederland op zichtbare wijze benadeelt en niet wil inzien welk een koopkrachtige en willige klant Duitschland in Nederland heeft. De opvatting van Minister Schiele, dat de koopkracht van het buitenland uitgeput is en dat het dientengevolge steeds minder in Duitschland zal kunnen koopen, is voor Nederland onjuist. Nederland zal steeds evenveel pharmaceutische waren, landbouwmachines en kalimeststoffen als thans noodig hebben, deze dan ook uit Duitschland betrekken en met goede guldens betalen. Nederland zelf zal deze waren nimmer kunnen produceeren. Indien Duitschland echter, vervolgde Dr. Posthuma, de voorgenomen houding tegen Nederland wenscht aan te nemen, dan legt dit ons land de verplichting op zich zelf te helpen. De door de regeering voorgestelde maatregelen (deviezen-c'earing) kan hij niet goedkeuren. Hij hoopt, dat de regeering nimmer van dit oeconomisch wapen tegenover Duitschland zal behoeven gebruik te maken. Het geneesmiddel voor beide landen ligt niet in een beperking van den den wederzijdschen handel, maar in een uitbreiding daarvan. Dr. Posthuma deelde voorts mede, dat hij geruimen tijd geleden met Dr. Hermes en nog onlangs te Londen met Dr. Fehr in verbinding is geweest, ten einde een uitweg uit het conflict te vinden. Hij is ten allen tijde bereid naar Duitschland te komen om te onderhandelen met de belanghebbenden. Hij gaf duidelijk te kennen, dat hij tot alle maatregelen, zooals beperking van vreemdelingenverkeer, zal adviseeren, indien men het niet eens mocht worden. Om het eens te worden, beval hij een compensatie-verkeer aan. IN STRIJD MET DE LOTERIJWET ? „Het Vaderland" bevat een ingezonden stuk;' waarin wordt betoogd, dat de directeur der Nederlandsche Staatsloterij, indien hij de nummering der loten gaat veranderen, een handeling verricht in absoluten strijd met de (gewijzigde) Loterijwet van 23 Juni 1925. Bovendien begaat hij dan, volgens inzender, „een groote vergissing", doordat hij alsdan onomwonden te kennen geeft, dat z. i. de door de beide Kamers der Staten-Generaal goedgekeurde Wet van 23 Juni 1925 een onding en niet uitvoerbaar is, of : daar deze wet wel uitvoerbaar is, memoreert de onmacht of onwil van de zijde der Justitie om genoemde Wet u-t te voeren ; hetgeen dan voor onzen Minister van Justitie aan duidelijkheid niets te wenschen overlaat. Erger is het, dat door den directeur der N. S. L. de meergenoemde wet van 23 Juni 1925, zonder meer, wordt uitgeschakeld, waarmede hij zeer zeker zijn bevoegdheid te buiten gaat. Immers in den aanhef dezes vernoemde verwarring der nummering van de loten der N. S. L. dient om te voorkomen, dat bestaande premie-obligatie-maatschappijen hun piemietrekkingen op de trekkingen der Staatsloterij zullen laten correspondeeren, terwijl n.b. genoemde wet hen daartoe verplicht, daar artikel 2 luidt : „dat voor premie'eeningen, aangelegd niet in strijd met de Loterijwet 1905, met verhandeling der vóór eerst vermelden da;: (1 October 1928) uitgegeven aandeelen, met de daaraan verbonden aflossing, alsmede met de bij uitgifte van die stukken bekend gemaakte premietrekkingen regelmatig kan worden voortgegaan enz " Gelijk algemeen bekend is, trekken al deze Premie-Obligatie-Maatschappijen, kort gezegd, op de Staatsloterij en is het duidelijk, dat da Wetgever in artikel 2 de rechtsgeldigheid heeft erkend en vastgelegd. Tenslotte betoogt inzender, dat het beoogde deel niet bereikt wordt, ook al omdat de wettelijk erkende premie-leeningen moeten blijven correspondeeren op de trekkingen der N. S. L., hoe ook de nummering der loten zelve is. EEN DOODE HJRLEEFT. Aan een der loketten van den Burgerlijken Stand te Amsterdam vervoegde zich een juffrouw, die te kennen gaf, dat zij haar papieren in orde wilde laten maken. De ambtenaar ging tusschen de paperassen zoeken en wie schetst zijn verbazing toen hij entdekte, dat de bewuste vrouw bij hem ingeschreven stond als overleden. Dit was in Januari van' dit jaar reeds geschied. Het was voor den ambtenaar een lastig geval en teneinde raad belde hij de politie op om nadere inlichtingen De politie begon toen onmiddellijk haar bescheiden na te zien en na eenig zoeken kwair. inderdaad aan het licht, dat zij de betreffende juffrouw a's verdronken had opgegeven aan den Burgerlijken Stand. Het lijk werd in Jap. uit den Buitensingel opgehaald en pertinent door den. wettigen echtgenoot en eenige familieleden van de vrouw herkend. Ter verduidelijking moet hier worden bijgevoegd, dat de vrouw reeds geruimen tijd van haar man gescheiden leefde. Om zich nu wettig van baar man te kunnen scheiden, wilde de vrcuw nu bij den Burgerlijken Stand haar papieren in orde laten maken. De taak van de politie, om na te gaan wie? er dan wel verdronken is, is niet erg gemakkelijk, daar er reeds na de begrafenis een half jaar verstreken is. Het eenige houvast voor haar schijnt de sprekende gelijkenis tusschen de levende en de verdronken vrouw. --- De Kampeerders. 't Was wel heel eigenaardig, ma^r Sietse was in dien korten tijd, dat hij uit kampeeren ging, geweldig veranderd. Sjef zat doodmoe op de rand van de put uit te rusten en zei met een gezicht alsof ie ging sterven, dat ie niet meer voort kon. Dan doe ik 't wel alleen, zei Sietse, en hij sjouwde de eene emmer na de andere de trap op. En Ben liet het water in de vlammen neerkomen, nog steeds verwachtend, dat 't vuur zou dooven. (Wordt vervolgd). 203. --- Henco iSofk&k.zachtmaken van Aet water voofl de wa/ch, - alleen ctico Jfenkel's JPasch-enSleekróoda lap. E. OtUnuaa &Co'l f&brikaato: HeakcJ&Gt A. G Kaadd Mij., Aï ltrizn DüutMui ---