LANDBOUW-KRONIEK. Eindelijk een meerjarige prijsgarantie voor rogge en gerst. —• Het Hoofdbestuur der Hollandsche Maatschappij van Landbouw over het margarine-vraagstuk. — Geen ge! "lelijk voordeel voor de veehouderij door afkapping van margarineconsumptie en boterexport of door halveering ? — Interessante beschouwingen. Het is een goed ding, dat minister Deckers beeft besloten, om voor de eerstvolgende drie rogg e- en gerstoogsten een prijs te garandeererTvan zeven è, acht gulden. Het is wel niet hoog, maar men heeft tenminste eenige „vastigheid". Buitenlandsche rogge maakt zonder heffing 2 d, 3 gulden op onze markt. Maar de regeering zal er bovendien wel eens voor mogen zorgen, dat de inlandsche rogge wat vlotter kan worden afgezet ! Daar ontbreekt nog we l het een en ander aan. Er zijn een paar partijtjes Nederlandsche l0 gge uitgevoerd en die brachten f 2.25 op; daaruit kan men zien, waar men aan toe zou zijn, als er geen maatregelen waren getroffen óoor de Nederlandsche regeering. Of het beoogde doel — namelijk het scheuren van grasland — op eenlgszins flinke schaal door ssd gaan. get hoofdbestuur van de Hollandsche Maatschappij van Landbouw, heeft een zeer bijzonder en opvallende nota opgesteld over het zoo brandende margarine-vraagstuk. Het heeft namelijk antwoord gegeven op de vraag, of de veehouderij financieele voordeelen zal hébben van een eventueel productieverbod van margarine voor de binnenlandsche markt. Het bestuur heeft dit gedaan, naar het meedeelt, omdat zeer vele veehouders heil verwachten van een verdringing der margarine en van een staking van den export, een reserveering dus van de binnenlandsche vetmarkt voor de boter. Dan zou er geen productiebeperking noodig zijn en de veehouderij zou er beter aan toe r \jn. Het genoemde hoofdbestuur wijst er op, dat deze gedachtengang, welke geldelijke uitkomst voor de veehouderij verwacht als onze boter maar de plaats van de margarine in Nederland zou gaan Innemen, door een vurige propaganda gretig aanhang vindt en verder verklaart het bestuur, dat het deze overdrijving ten zeerste betreurt en dat deze bestrijding der margarine op onjuiste en weerlegbare gronden de aandacht van de hoofdzaak afleidt en een eensgezinde actie van den boerenstand dwarsboomt. Men wrijft zich even de oogen«uit als men dit leest, want hier is niet de directie der Margarine Unie aan het woord, maar het hoofdbestuur van een rasechte en oeroude bóerenorganisatie met 8000 leden. Doch met dit uitwrijven van oogen is men er natuurlijk niet. Men moet ook kennis nemen van hare redeneering en becijferingen. En omdat het hier een brandend vraagstuk en een groot boerenbelang geldt, zullen wij die lange en Ingewikkelde nota hieronder beknopt en beredeneerd weergeven. Allereerst heeft genoemd hoofdbestuur zich de vraag gesteld : hoe veel spijsvet is in 1934 Eeconsumeerd ; hoeveel heeft het publiek daarvoor in groothandelsprijs betaald en hoeveel van dat bedrag Is rechtstreeks of vla het Landbouwcrisisfonds bij den boerenstand terechtgekomen ? Het vaststellen van het spijsvetverbruik ls tegenwoordig een eenvoudige zaak, nu op alles een heffing is gelegd. En de gemiddelde prijs ls eveneens precies bekend. Tenslotte wat er voor de boeren ls; heel eenvoudig: alles wat de boter opbrengt, heffing inbegrepen en óók ae boter, die door de margarine is gemengd (in 1934 was dat 25 pet.) en tot slot de opbrengst tier heffingen op de margarine, het gesmolten vet en de spijsoliën. Tenslotte blijft er nog vet buiten beschouwing, namelijk het door het publiek van den slager gekochte of door hulsslachting verkregen rauwe (onbelaste) vet, benevens het spes. Maar dat kan allemaal gevoegelijk buiten beschouwing blijven. Welnu in 1934 is geconsumeerd t 45 millioen kg. boter als boter. 13 „ „ boter in margarine. 39 „ „ margarine. 24 „ „ gesmolten vet en olie. *21 „ „ spijsvet in totaal. Wat hierbij óók buiten beschouwing ls gelaten, dat is de z.g. „volksmargarine", namelijk *ijf millioen kilo voor groote, behoeftige gezinnen, verdeeld door de gemeentebesturen en onbelast. Aangezien de gemiddelde groothandelsprijs Tan boter vorig jaar een daalder heeft bedragen, die van mélange een gulden en die van vet en olie gemiddeld zestig cents, heeft de consument voor die 121 millioen kilo spijsvet derhalve betaald (steeds In groothandelspri)*en) : 67'/ 2 millioen voor de boter-als-boter; 52 voor de mélange en 14% voor vet en olie, dus tezamen 134 millioen gulden. Nu de derde vraag : hoeveel van die 134 millioen gulden was voor de boeren ? Boter als boter f 67 y 2 millioen. Boter ln margarine f 1914 „ Heffing op margarine .... f 16 „ Heffink op vet en olie .... f 6% „ Totaal voor den boer .... fl09% millioen. Dat is dus geen kleinigheid, namelijk 81 y 2 Procent ! De „naakte", dat wil dus zeggen van heffing ontdane 39 millioen kilo margarine en millioen kilo gesmolten vet en olie, tezamen dus 63 millioen kilo spijsvet, brachten dus slechts op 24'/ 2 millioen gulden of 18% procent *an het totaal of 39 centen per kilo. Zuiver ge 1 delij k gerekend heeft het Nederlandsche volk in 1934 dus van eiken gulden, e het uitgaf voor boter, margarine, gesmolten Jet of olie dus 81i/ 2 cent aan de veehouderij betaald en slechts 18% cent aan ingevoerde vetten. Wanneer we dus nóg meer (liefst alles) %an de vet-uitgave van ons volk aan den boerenstand willen doen toekomen, dan kunnen we hóógstens óók die 18% cent (die 24'/ 2 mil^°en gulden ln totaal) nog in de wacht sl3ePen, méér niet, tenzij het publiek bereid zou J n , om meer geld aan zijn spijsvetvoorzlenlng besteden dan 134 mMioen. Hou' laatste nu neemt het hoofdbestuur der aan andsc!l - Maatschappij van Landbouw niet als ' IJ6t Stelt zioh dus °P het standpunt, dat dui rf 11611 in 1934 de vers chillende spijsvetten jj aa r er had gemaakt, dat dan het publiek r ° p was gaan reageeren door zóóveel mlnVeer va lcoopen ' dat ln totaal toch weer onge34 millioen was uitgegeven. We zullen nu over deze ,.aanname" niet gaan redetwisten, maar zien, hoe verder geredeneerd wordt. De veehouderij heeft in 1934 echter niet alléén die 109'/ 2 millioen gulden uit de binnenlandsche boterconsumptie en heffingen ontvangen, neen, er is óók nog boter geëxporteerd en wel 36 millioen kilo voor 24 millioen gulden (gemiddeld dus 66 cents). Als men dus de margarine wil gaan vervangen door boter, dan moet het publiek dus óók de geldelijke exportopbrengst van 24 millioen gulden vergoeden, die dan niet meer uit het buitenland naar den boerenstand torkomt! Anders worden we er immers slechter van en dit mag toch nooit de bedoeling zijn ! Nu treft het onmiddellijk, dat de opbrengst van de exportboter (24 millioen) vrijwel even groot is geweest als wat voor de „naakte" 63 mllhoen kilo margarine, gesmolten vet en olie is betaald (24% millioen). De heele zaak komt er dus op neer, dat als men den boterexport wil staken en de geheele productie van vorig jaar (94 millioen kilo boter) in eigen land wil doen opeten, en het publiek niet meer dan zijn 134 millioen gulden voor spijsvet wil uitgeven (groothandelsprijs altijd), dat dan niet alleen de geheele margarine-consumptie, maar óók die van gesmolten vet en olie de laan uit moet l Men ze dus 36 millioen gulden in de plaats van 68 millioen kilo margarine, vet en olie, die evenveel kostten. Had men dit nu ln 1934 gedaan, dan zou de toestand dus als volgt zijn geweest : geen boterexport, geen margarine, geen vet en olie, een totale spijsvetten-consumptie van 89 millioen kilo ln plaats van 121 (dus zevenentwintig procent minder I), precies hetzelfde bedrag voor den boerenstand, nl. 109% millioen gulden, een zelfde totale spijsvet-uitgave, nL 134 millioen gulden. Het publiek zou dus voor het zelfde totale bedrag van 134 millioen eventjes 27 pet. minder spijsvet hebben ontvangen, maar de boerenstand zou er geen cènt voordeel van hebben gehad; deze zou wederom in totaal 133'/ 2 millioen gulden hebben ontvangen (inclusief Lanabouwcrisisfonds). Waar het verschil dan zou zitten ? Heel eenvoudig: vorig jaar was die 133i/ 2 millioen samengesteld uit 109% (zie begin) uit het binnenland en 24 uit export, doch thans zou het gehééle bedrag uit het binnenland komen. Maar de einduitkomst zou dus precies dezelfde zijn geweest ln 1934, wanneer we geen lood boter hadden geëxporteerd en geen lood margarine, gesmolten vet en olie hadden geconsumeerd ! De heele boterproductie van 94 millioen kilo (45 boter als boter, 19 ln de margarine en 3ü export) zou dan hier zijn gebleven en het zélfde bedrag van 133% millioen gulden hebben opgebracht. Het gehééle Nederlandsche publiek zou dus boter van f 1.40 groothandelsprijs moeten hebben consumeeren inplaats van gedeeltelijk boter van een daalder, gedeeltelijk margarine van een gulden en gedeeltelijk vet en olie van 60 centen. Het lijkt ons niet bijster waarschijnlijk toe, dat er óóit een Nederlandsche regeeririg te vinden zou zijn, bereid om (in 1934) de geheele margarine-, vet- en olieconsumptie te verbieden, den geheelen boterexport op te offerenen dan tot de slotsom te komen, dat de veehouderij er in het gunstigste geval geen cent beter op zou worden, terwijl het volk 27 pet. minder spijsvet tot zich zou nemen - En dat spijsvet-verbruik is tóch al niet groot. Vorig jaar werd aan boter en margarine samen 97 millioen kilo geconsumeerd, doch tot voor enkele jaren boven de 120 I Wij hooren al vragen : maar als dan 81'/ 2 pet. van alle voor spijsvet uitgegeven geld ln 1934 aan de veehouderij is toegevallen in allerlei vorm, hóe is het dan toch mogelijk, dat deze veehouderij er nog altijd zoo slecht aan toe was? Dat komt, omdat de heffingen op boter, margarine, gesmolten vet en olie niet alleen moeten dienen, om toeslag te geven op de melk, noodig voor de binnenlandsche boterconsumptie, maar aan alle lndustriemelk, dus óók aan die, verwerkt tot exportboter, kaas, condens en poeder I Verder hooren wij al beweren : maar als men de margarine nu eens tot de h e 1 f t had teruggebracht in 1934 en verder vet en olie had laten bestaan, wat d&n ? Wel dan had de helft der margarine kunnen worden vervangen door exportboter. Maar.... wélke exportboter? Natuurlijk die, welke het minst opbracht! De boter, die naar Duitschland ging, bracht een gulden op, die naar Engeland ging, slechts 38 cents. Dus zouden we deze laatste dan hier moeten hebben houden! Enfin, het hoofdbestuur der Hollandsche Maatschappij heeft ook dit allemaal precies uitgerekend en tevens daarbij het menggeboa opgeheven. Het kwam toen tot de slotsom, dat als de margarine-productie was gehalveerd, het menggebod opgeheven en de Engelsche export was ingekrompen met ruim 4 millioen kilo, dat dan de boerenstand in het gunstigste geval vijf millioen gulden méér had ontvangen of één zevende cent per kilo industriemelk. Tenslotte hooren wij argumenteeren: as margarine-winsten zijn te hoog en bovendien kan het publiek best méér voor zijn spijsvetten uitgeven ! We zagen al, dat de margarine-industrie in 1934 39 millioen kilo verkocht voor „naakt" 18'/ 2 millioen gulden of 42 cent per kilo. Laat ze daar nu eens ongeveer een dubbeltje extra. winst op hebben gemaakt, dan zou dat een bedrag zijn geweest van 3.9 millioen of ongeveer een tiende cent per kilo industrie-melk. Prachtig ! Als die winsten te groot zijn, dan moeten ze er direct af, maar zeden aan den dijk zetten, dit doet het helaas niet! En het meer uitgegeven door het publiek voor spijsvetten ? Om den melkprijs van 3500 millioen kilo industriemelk ln 1934 één cent omhoog te brengen, ls noodig 35 millioen gulden. Zeg, dat er uit de margarine-winsten 4 „gespeurd" kunnen worden. Maar dan blijven er nog altijd 31 millioen guldens over, die het publiek dan méér voor spijsvetten had moeten willen uitgeven, dus boven de 134 millioen, die het reeds uitgaf. Dus 23 pet.! Zou het publiek daartoe overgaan onder den druk van overheidsmaatregelen en zoo ja, zouden dan Andere boerenproducten als eieren, vl-esch. fruit e.d. daaronder dan niet te lilden hebben ? Men ziet: het is een moeilijke gescM-denis ! En wij hebben er een overzicht van gegeven, opdat nu een leder zijn gedachten er eens over kan laten gaan en.. .* aan het napluizen en nacijferen kan gaan ! Ook van deze medaille moet men beide kanten bekijken. --- SPORTNIEUWS VOETBAL. Engeland slaat Duitschland met 3-0. Schitterend aanvalsspel der profs. De groote wedstrijd, waarvoor in alle landen van Euopa belangstelling bestond is na een strijd van hoogspanning en fraai aanvalsspel tenslotte geëindigd in een volkomen verdiende overwinning voor de Engelschen. In alle opzichten toch waren de Engelschen beter, in plaatsen, koppen, den bal aangeven, in tempo, doch vooral in het positie kiezen. Dat was bij de Britten weergaloos en werd gesteund door het prachtige plaatsen van den bal. De Engelsche voorhoede was een klasse beter dan die harer tegenstanders. Het W. systeem waarin gespeeld werd : een opgedrongen midvoor en vooruitgeschoven vleugelspelers, was tot in de puntjes verzorgd en leidde ten slotte tot de fraaie Engelsche zege. Echter moet worden erkend, dat de Britten deze overwinning slechts hebben kunnen behalen na zich tot het uiterste te hebben gegeven. Want pas een kwartier na de rust konden zij met eenige zekerheid zeggen de zege in den zak te hebben. De Duitschers ontplooiden een dermate heftigen tegenstand, dat Engeland geen gelegenheid kreeg tot exhibition. Uitblinkers in de Engelsche ploeg waren de beide backs HaDgood en Male, terwijl in de halflinie de spil Barker schitterde. In de voorhoede was het midvoor Camsell, wiens oostellen ieders bewondering afdwong. Zijn schot was doodelijk, terwijl daarnaast zijn passes naar de vleugels met mathematische zuiverheid werden gegeven Bij de Duitschers stond doelman Jakob als een rots in de branding : veel zeker schijnende doelpunten heeft hij uit zijn heiligdom geranseld.. Ook de backs Münzenberg en Haringen stonden hun mannetjes volkomen. De beste spelers was ongetwijfeld aanvoerder Szepan, die rechtsbinnen speelde en na afloop door de Britten werd gefeücitserd. De doelpunten werden gemaakt door Camsell (2) en Bastin. --- Toch niet eenzaam. (Een Sinterklaas-vertelling.) Ach ja, dat zou ze óók wel kunnen doen, waarem niet. De Artebrinks waren heele beste menschen. Ja. dat zou zeker minder eenzaam voor ze wezen, zoo bij ze, als familie-lid te gaan inwonen. En ze schreven heele lieve brieven, werkelijk hééle lieve brieven. Ze zou de twee mcoiste kamers van het huis krijgen, de voorkamer met de veranda en de achterkamer met het tuin-balton. Zoo zeide ze en zoo ongeveer antwoordde zij op de brieven. Maar verder kwam het dan niet en ze bleef maar wonen op haar oud, klein, eenzaam landhuisje, t Was ook wel gevaarlijk, want de landloopers en de inbrekers zouden vrij spel bij haar hebben en er was héél wat te halen ook. En die oude, half-blinde poedel zou haar zelcer niet verdedigen kunnen. Als er nog niet zoozeer te vreezen was voor de landloopers, dan kon een oud, eenzaam mensch toch wel eens ziek worden, plotseling ziek en dan lag ze van God en de wereld verlaten. Want 's avonds ging het dienstmeisje naar huis, dan was ze alléén, heel alléén, doodalleen, zoo alléén, als iemand lijkt, die gestorven is. Toch bleef ze zoo maar voortgaan in haar oude gedoente. Dat ging nu al wel zoo twaalf jaren 't zelfde gangetje, 't Was abnormaal, bepaald' abnormaal, de heele familie zei het. Doch zij wist wel, zü Marianne de la Pleuve, waarom zij het zoo nog maar het beste vond. Zij had genoeg ondervinding opgedaan in het leven. Ein hoewel zij het niet zeide, ja het zóó nauwelijks bij zich zelve durfde te bekennen, want er was toch nog altijd één hoop, dat het niet zoo hcefd'e te wezen, het ging in de wereld alles om het geld of de eigenbaat. Haar heele, lange leven, zy was nu toch al in de zeventig, was door dat geld en die eigenbaat beheerscht geweest. En toch, zij zelve had er niet aan gehecht: het had heel lang geduurd eer zij de waarde van het geld had leeren kennen. En nu zij de waarde wel wist, heel goed wist, hield zij haar geld vast en had toch het land er aan cok. Zoo was eigenlijk haar heele bestaan: van alles hield ze veel en tegelijkertijd had ze er ook weer 'n afkeer van. Van haar geld en van haar landhuis en van haar tuin en van de heele natuur en van alle, alle menschen zelfs van haar zelve en, zou iemand het denken, van haar goeien, trouwen, oudten poedel, die nu al tien Jaren de stilte van „Afgelegen-Welgelegen" deelde. Want als ze hem dan ook liefhad om zijn trouwe oogen en zijn aanhankelijkheid en zijn gehoorzaamheid, zoo soms, als hij te slapen lag, haar oude poedel, en zij zat in haar leunstoel met een ouden roman en zij keek op en zat te soezen en zij dacht zoo aan het leven van haar hond', hoe hij groot was geworden en acht maal telkens zies jongen had gehad, dat waren acht-en-veertig jongen, die nu ook weer in de wereld waren, de een had het goed, maar de ander was misschien op een studtentensnijbank en de derde had een wreeden baas, die hem trapte en sloeg uit booze luim en weer een ander leed aan wormen en weer een ander lag levenslang vervuild' aan een ketting bij een kot, dan gruwde ze weer van dat leven, van dat rustige van zoo'n ouden poedel, die zich lekker te warmen lag, druilend op zijn kussen en achten-veertig wezens in de wisselvalligheid van dit wreeds leven had geworpen. Ze voelde zoo iets als geluk, dat zij zelve ongetrouwd was gebleven en geen kinderen had en tegelijkertijd weer gruwde zij van zichzelve, dat zij d&ar nu geluk in vond, daar geluk in kon vinden; want dachten de anderen als zij, dan stierf het menschengedacht uit en de wereld was binnen een eeuw weer een woestenij, waaide dieren elkaar verscheurden, de sterksten wonnen het van de zwakkeren en de sterksten vochten weer onder elkaar en na eeuwen zouden weer de uitgestorven reuzendïeren terugkomen, de groote monsters, waar de Bijbel van sprak, behemoth en draak en leviathan en wat niet al. Dan waren de menschen nog maar beter, al waren dat ook verscheurende dieren, ook behemoths en draken, draken, draken. Dat was dan eerst in haar jeugd geweest, toen vader, die mede had geholpen als ingenieur bij den aanleg van de eerste telegrafen, ziek was gewerden en drie jaren lang gruwelijk aan rheumatiek had geleden, zoo, dat hij het telkens uitgilde als iemand, die door een beul gefolterd werd; de menschen waren op straat blijven staan om naar de angstwekkende geluiden te hooren en zij, jaren, jaren, nadat vader gestorven was, had zü 's nachts in haar droom dat gillen weer gehoord en was wakker '-eworden. Waarom waren die telegraaflijnen noodig geweest.- Welk doel had al die haast? Alléén maar om meer geld te kunnen verdienen. En daaraan was vader opgeofferd, aan dat geldverdienen. Waren zonder telephoon en al die vele mechanische hulpmiddelen, die zij in haar eeuw had zien ontsaan, de menschen ook niet gelukkig of ongelukkig- geweest, juist naar hun lot en hun aard, die dat lot beheerschte? En toen moeder, arm, goedig moedertje. Bedrogen om haar geldje door wat slechte lieden, dia van haar gebrek aan wereldsche kennis misbruik hadden gemaakt, haar geldje, waar vader zijn leven voor had gegeven, al (jie gruwelijke pijnen had geleden. Toen was moeder weer begonnen met piano-lessen te geven, zocals ze vóór het huwelijk had gedaan, maar nu, ach voor vijftig centen het uur en dan nog soms een uur om heen en terug te loopen en dikwijls moest ze nog heel lang wachten op dat duuren zuurverdiend geldje en de kinderen namen haar in de maling en de ouders namen het haar vaak kwalijk, dat hun niet-muzikale kinderen niets leerden, al kregen ze ook jaren les. Zij, Marianne, had aanleg gehad. Eten echte de la Fleuve, van het oude Hugenotengeslacht, waar de Fransche kunstzin in was biyven zitten, maar ook de eigenzin, diezelfde eigenzinnigheid van den eersten de la Fleuve, die te Parijs een gefortuneerd en aanzieniyk goudsmid was geweest, die vcor de kerken de kostbare relique-schrynen en miskelken en crucifixen had gemaakt, toen de nieuwe leer had leeren kennen en alles had opgeofferd, zyn fortuin en zelfs zyn kunst, naar de Nederlanden was gevlucht om zyn nieuwe leer te kunnen blijven omhelzen. Die eigen-zin, die zin om het eigene te volgen, hadden ze allemaal biyven behouden, . al de De la Heuves. Haar vader had, toen hy van de voordeelen dër telegraphie overtuigd was geworden, ook zoo doorgezet, dat door het geheele land telegraafpalen zouden worden opgericht, hoewel regeering en burigery niets hadden willen weten van dat dolle, onuitvoerbare plan om honderdduizenden palen door draden te verbinden om er snel langs te telegrapheeren, terwyi elke landlooper door uit kwaadwilligheid de draden door te knippen of het koper te stelen, den heelen boel stop kon zetten. Zy had kunstzin en eigenmin gehad en toen ze eerst wat plano bij moeder had geleerd, wou ze viool gaan lesren. Een meisje, een Nederlandsch meisje uit den fatsoenlijben stand en van goede afkomst, wou viool gaan leeren? Allemaal waren ze er tegen geweest, de dominee en tante Gesina, die wel eens met geld hielp als de weduwe niet toe was gekomen, en in ruil daarvoor blinde gehoorzaamheid en onderdanigheid eischte en oom Schippers, die lid' was van den gemeenteraad. Piano mocht ze leéren en als het dan bepaald een snaren-instrument moest zyn, dan guitaar, dat was cok nog wel voor een fatsoeniyk meisje, wat, maar viool, neen, dit kon niet. Maar zij had doorgezet en eerst op een slechte fabrieksviool geleerd by een muziekambachtsman uit een dansmuziek-orkestje. Daarna, toen het talent ontdekt was, bij een echten musicus, een man, die leerde uit liefde tot de kunst, die hy aan jongeren overgaf als een heiFigdom, zooals een oude priester in een Egyptischen tempel een jongere in zou wijden ln den ritus. En zy had haar heele jeugd met viool-studie doorgebracht, maar toen zy elndeiyk dan het allergrootste hoopte te bereiken, zie, toen was die ontnuchtering gekomen, had zy geveeld, dat „een viool niets vcor een fatsceniyk meisje" ls, net zooals de familie had gezegd. Want om zich geheel te kunnen geven, was er iets te overwinnen, waarvoor zy schroom voelde, een zich naar buiten toonen aan den toehoorder, dat haar ln haar diepste-ik beschaamd maakte, zy was geen •ïitana, zij was een dochter uit een geslacht van strenge Hugenoten, van degenen, die gevlucht waren, niet voor den Franschen Koning, maar voor de Fransche wuftheid, stugge Romeinen, niet meer passend tusschen spotzieke Galliërs. En dat was de ramp van haar leven geworden, die liefde tot de viool, die haar aantrok en waaraan zij zich toch niet wilde, niet kon geven. Een man van hocgen stand was op haar verliefd geworden. Maar in den verlovingstijd had hy reeds er cp tegen gehad, dat zy zooveel viool speelde, was jaloersch op die viool geworden en had ten laatste gezegd: ..Zoodra wij getrouwd zyn, gaat de viool myn kist in en komt er niet weer uit." Zij had zijn harden blik gezien en toen, ook almaal weer gruwend van hetgeen zy ook liefhad, had zij geantwoord: „Dan is het beter, dat wy niet trouwen." En zy had woord gehouden, had doorgezet. Maar de vicol had haar niet vergoed', wat zij verloren had. Zy haatte het instrument, waarvan zy niet af kon laten en dat haar streelde en pyniigde, troostte en tartte tegelykertyd. De erfenis van tante Gesina was gekomen, Zy was ryk geworden, had moeder een onbezorgden ouden dag kunnen geven. Een tweede maal had zy een man gevonden die haar hand vroeg, een die gelukkig was als zij speelde. Tot zij, door een brief, ontdekken moest, dat dat toehooren naar en opgaan in haar spel niets was dan een poging om een rijke vrouw te krygen. Weer was ze alleen en ze bleef alleen. Langzaam aan, ervarend hoe die viool haar altoos weer ongeluk door geluk bracht, had zij zich losgemaakt van een kunst, die nooit geheel de hare kon worden en door de jaren was ze de eenzame, schuwe oude juffer van „Afgelegen-Welgelegen" geworden. En nu, op Sint-Nicolaasavond, zat ze alléén met haar ouden poedel. Ze had het nooit zoo geveeld als juist vanavond, die verlatenheid. Zat in haar stoel te peinzen en te soezen. Voelde de stilte van het late avonduur nu als iets heel angstigs, als iets dat op den dood leek. En zocht iets om die stilte te vullen, al was het maar door iets smarteiyks, al was het maar door een mensch of wat anders. Toen opeens kwam dat zotte idee om nog eens eenmaal de viool in de hand te nemen, zy haalde üe zwarte, lange kist te voorschyn, opende ze, sloeg het dikke, gewatteerde kleedje op, waar zij zelf twee cherubijnen op geborduurd had, die viool speelden. zy nam de donkerbruine viool op, draaide het haar van den strijkstok strak, streek er hars langs, stemde de viool. Zij had het instrument liefdevol onderhouden, hoewel ze sinds lang niet meer speelde. De klanken schenen als levende dingen, als wezens, die uit de viool sprongen en overal gingen zitten, op de leuningen van de stoelen, op den pendule, boven op de mahoniehouten linnenkast. Toen streek zy wat dubbele noten aan, langzaam, aarzelend, zich nog styf voelend. Maar zy kwam allengs er in, speelde een heele oude ballade en fantasie van de Bériot, die zij nog goed in het geheugen had. De poedel kwam uit zyn druil, keek haar aan met zijn goedige, altoos begrijpen willende oogen. Zy speelde.... en het was haar of zij opeens weer jon? was. Zy hoorde niet dat het valsch was en dat zy heele passages oversloeg en eigenlijk iets geheel anders speelde. Maar zij hoorde alleen, dat zy haar leven uit-speelde, uitspeelde tegen de eenzaamheid in en dat het vol en warm werd' in de kamer en zy stond nu midden in een groot volk van noten, van klanken, geluiden, geruchten van levende dingen met een ziel en een herinnering en een verleden, zy speelde over de twaalf zachte tinkjes van de oude pendule heen, haar oogen in de oogen van haar poedel. Toen ze laat de viool weer zorgzaam in de kist legde, met het kleedje er over en de deksel dicht deed, was zij warm, opgewekt, jeugdig. Er was een drift in haar om te dansen, om vreemd te doen en daarna voelde zy zich bedroefd en weer vrooiyk tegelijkertyd. zy ontkleedde zich, ging te bed, blies d'e kaars uit. Het was weer heel stil, dood-stil. zy lag te peinzen over haar leven, over haar dood Was dat een dood ding geweest? Neen, er was daar een wezen in die kist, nu op de tafel voor haar bed gezet een levend we'en, dat het gïheele teven met haar had doorleefd en veel met haar had gestreden en ook haar veel liefde gegeven— net als een mensch, als een mensch. Was zy niet dwaas? Zou die vicol wat weten van haar denken en voelen? Hoe kon ze zoo fantaseeren. En toch? Als er eens iets in zat, iets eigens, iets dat antwoorden kon. cm haar een levensteeken te geven, een wensch te zeggen! Zij lag stil en luisterde, luisterde naar de voistareHte stilte rondom .Afgelegen-Welgelegen." Toen, opeens, uit de vioolkist klonk een toon één enkele toon als een zucht of als een plotselinge smartkreet, als een antwoord. zy schrikte, voelde haa* hart kloppen, stak het hoofd buiten het bed, luisterde weer. Toen, zich bedenkend, kwam een zachte glimlach op haar oud, rimpelig gelaat. „Ach kom," troostte zy zichzelf, „dat was toch niets, dan dat de quint ls gesprongen...." En z» glimlachte nog eens­ --- FIRMA's FIRMA' 8 DIE ZICH Bil DE LEZERS VAN DIT BLAD AANBEVELEN Fa. J. BAAKMAN, Hermei Rijwielen. — — — — — — Grootste Reparatie-lnrichtinr R. Boverhuis, Brandstoffen. Kantoor Alteveerstr, Tel. 128* Toonkamer Ged. Singel. Tel. 117. H. de Jonge. v.h. L)e Jonge en Richters. Singelstraat no. 18. Alles op het ge bied van Electriciteit en Radio. J. Horstman, Stucadoor en Witter. Steendjjk 58 Assen. — Beleefd aanbevelend. P. IJ. de Vries, voor fijne Schoenreparatiën. Witterstraat 11 — Assen. Asser Beton-Cement-Industrie en Bonwmateriaienbandel van S. SM ALLEN BROEK. Woonhuis: Brinkstraat 7. Telefoon 420 Kantoor: Kanaal 104 Telefoon 59. liebr. Laferte, Sigarenfabrikanten, Assen. — F» brikanten van het merk VERDI. Wettig gedeponeerd. Firma A. Top en Zonen, Meppel. Stoom-, Wasch- en Strijkinrichting Filiaal Javastr. 12b, Assen, Tel. 338 Helder waschgoed, billijke prezen De goederen zijn tegen brand en transportschade verzekerd. DISPONIBEL. 3 regels f 15 per jaar. 4 O - 20 K n 5 ■ - 25 „ * BTI E» --- WIST U dat er op het eiland Madagascar lengte bereiken van anderhalven regenwormen voorkomen, die een meter ? dat Verdi de opera „Traviata" in dertien dagen heeft gecomponeerd ? dat de eerste goudmijn in het jaar 1500 v. Christus onder de regeering van den Egyptischen koning Thoetmosis Hl in exploitatie werd gebracht ? dat ....de langste man ter wereld een zekere Thompson is, die in Hollywood woont ? Hij is meer dan twee en een halve meter lang. dat ....vier millioen woningen afgebroken moeten worden voordat men in Engeland aan de oplossing van het eigenlijke huisvestingsprobleem kan beginnen, wil men de bevolking van Engeland en Wales in behoorlijke woningen onderbrengen ? Deze opzienbarende mededeeling werd verstrekt door sir E. D. Simon, die als deskundige op dit gebied werkzaam is. ---