Sint Nicolaas (tevens commissaris van de N.V. De Groote Beer) tot Zwarte Piet, Sint Nicolaas (tevens commissaris van de N.V. De Groote Beer) tot Zwarte Piet, ten huize van Baron Slingervos (directe ur van de Groote Beer): „En ga jij nu maar even aan den baron vertellen, dat 'ie den zak heelt gekregen." --- SINTERKLAAS IN BOLOBO OOOC2 T 0 vak T5J J ^©E.t2cJ,WEKf . Aan boord van de Karper had de bemanning alles in gereedheid gebracht om het Sint Nicolaasfeest te vieren. Maar op den avond van den vijfden December hadden ze wel wat anders te doen, gezien het feit dat de stuurketting was afgeknapt en het schip door een vliegenden storm werd meegevoerd naar de Afrikaansche kust, niet ver onder Bolobo. Na ecnige uren eerst begon het weer te bedaren, maar van de Karper was er niet veel meer over en de deinende golven droegen het wrakhout naar het vlakke zandige strand. Daar zat nu een klein groepje mannen bijeen... ze zwegen, keken naar de zee en veegden het zand uit hun snorren, voor zoover zij natuurlijk snorren bezaten. Het waren vier zeelieden en een ontdekkingsreiziger: ze waren naar wal gezwommen zoodra er volgens menschelijke berekening aan boord van de Karper niet veel heil meer te verwachten viel. Niemand had een schok gevoeld, zoodat de directe oorzaak van de ramp eenigszins in het duister lag. Johan, de stuurman was van meening, dat het schip tijdens zijn stuurlooze vaart in aanraking was gekomen met den scherpen rand van een geopend sardineblikje, maar de kapitein sprak dit met beslistheid tegen, daar hij naar zijn zeggen goed had uitgekeken en niet de minste schok gevoeld had. Allen waren met hun gedachten bij den mislukten Sinterklaasavond en bij de kameraden, die de kust niet hadden weten te bereiken. Ze zijn verkeerd gezwommen, meende een matroos. Slechts de ontdekkingsreiziger dacht aan eigen ongerief. „Is dit nu een plaats en een tijd voor een schipbreuk," mopperde hij, „ten eerste is het vandaag Sint Nicolaas en ten tweede loopt hier nergens een autobus. Bovendien, nergens is een teeken van leven te bespeuren." Op dit oogenblik gooide een aap met een kokosnoot en deze kwam op het hoofd van den ontdekkingsreiziger terecht. De tranen schoten hem in de oogen. De mannen stonden juist op het punt om water te gaan zoeken, toen een hunn»r naar zee wees. „Daar komen de anderen aan!" riep hij uit. Vier hoofden staken boven het water uit en een daarvan droeg nog steeds een matrozen baret. „Het zijn bruinvisschen", meende de ontdekkingsreiziger, maar de zeelieden luisterden niet eens naar hem. Twee hunner gingen de nieuwaangekomenen tegemoet. Na eenige minuten stonden ook dezen op het droge. Zooals men reeds verondersteld had, waren deze mannen aanvankelijk verkeerd gezwommen. Gelukkig waren ze nog bijtijds tot de ontdekking gekomen, dat ze zich in de richting begaven van de Argentijnsche kust. Onmiddellijk hadden ze rechtsomkeert gemaakt met het noodzakelijk gevolg, dat dit gedeelte van de bemanning eerst vier uren later Afrika bereikte. „Kom mee", zei Daniël, de ontdekkingsreiziger, „ik heb dorst. We gaan water zoeken." Zooals altijd dacht hij natuurlijk weer het eerst aan zich zelf. Uren achtereen strompelden de mannen voort en baanden zich een weg ('oor de ondoordringbare wildernis. Op de schemering volgde een vreeselijke duisternis. Deze duisternis was zoo diep dat de mannen van tijd tot tijd een lucifer moesten aansteken om elkaar te kunnen zien. Allen waren met hun gedachten bij het mislukte feest van Sint Nicolaas en toen ze opeens de maan door de hoornen zagen schijnen, raakte hun gemoed zoo vol, dat ze begonnen te schreien. Maar opeens bleven ze vol verbazing staan. In de licht door de maan beschenen plek lag een negerdorp. Dit dorp was bevolkt door heel kleine mannetjes, vijftig centimeter lang, de sokken meegerekend. De zeelieden dachten eerst dat ze een zonnesteek hadden gekregen, maar dit was onwaarschijnlijk omdat het bijna middernacht was. De stuurman zei echter dat er werkelijk zulke 'deine mannetjes bestonden en dat die „Pygmeeën" heetten. Alleen Daniël hield vol dat het geen mannetjes waren, maar een soort van mieren, die uit hun krachten waren gegroeid Toen men hem echter duidelijk had gemaakt dat de mannetjes in vele opzichten van gewone mieren afweken, was hij de eerste die ging vragen of er hier in de buurt van Bolobo geen autobusverbindingen waren. In zekeren zin was deze vraag ietwat onnoozel, daar de mannetjes natuurlijk niet wisten wat een autobus was. Bovendien liepen ze hard weg, want ze hadden zelfs nog nooit blanke mannen gezien. Zoodra ze weg waren, plunderden de witte mannen een bakkerszaak. Ze troffen het, daar de etalage vol stond met speculaaspoppen en chocoladeletters. Een der matrozen glimlachte, nu werd het toch nog een echte Sint Nicolaas. Natuurlijk waren de zeelieden van plan om alles later eerlijk te betalen, maar de pygmeeën die in de verte stonden toe te kijken, wisten dat niet. Toen de schipbreukelingen zich ten laatste meester maakten van een groote banketletter van twee gulden vijf en zeventig, steeg hun verontwaardiging ten top. Ze voelden er niets voor om alles zoo maar door dat stelletje witte reuzen te laten opeten. Het opperhoofd der Pygmeeën, die Tum-Tum heette trok er op uit om een stelletje groote broers te halen. Deze woonden aan den anderen kant van het bosch en aarzelden geen oogenblik om mee te gaan. Ze waren gewapend met messen en speren en kropen behoedzaam naar de blanken toe. Daniël was de eerste, die hen tusschen het groen ontwaarde. „Kameraden", zei hij, „ik geloof dat ze straks van ons zelf saucijsebroodjes zullen maken... Maar misschien weet ik wat". „Zammewatzijn", zei een der matrozen. „Ik zal me als Sinterklaas verkieeden en de stuurman als Zwarte Piet. Zoo zal ik ze bezig houden en in dien tijd probeert een van jullie de beschaving te bereiken om daar hulp te halen." „Dat zal ik wel doen", zei de kapitein, die bij de ramp het laatste op de brug was gebleven. „Maak je maar niet ongerust. Ik ben zoo weer terug." Meteen wandelde hij heen. Nauwelijks hadden Daniël en de stuurman zich verkleed als Sinterklaas en Zwarte Piet, of de negers sprongen gillend naar hen toe. Maar opeens stonden ze stil en bleven verbaasd staan kijken. Daar was Sint Nicola,as. Alleen was Tum-Tum er de Pygmee niet naar om zich knollen voor citroenen te laten verkoopen. „Kom mee", zei hij tot zijn groote broers, „ze willen ons bedriegen. Tum Tum ging recht voor Sinterklaas staan. „Oojimalookah" zei hij, terwijl hij den Sint woedend aankeek. „Welnee", antwoordde Sint Nicolaas. die deed alsof hij de taal der Pygmeeën uitstekend verstond, „Welnee, dat geloof ik niet." „En wie ben jij," hernam Tum Tum in zeer slecht Nederlandsch tot den stuurman. „Ik ben Zwarte Piet", zei de stuurman „.lij niet Zwarte Piet ben", hernam Tum Tum, „je bent een doodgewone witte man." Een der groote broers van Tum Tum, deed een stap naar voren. „Pas op," dreigde de stuurman, „of ik stop je in de zak." „Zoo zei de neger, die groot en dik was, „wou jij me in de zak stoppen? Kom maar eens hier vader, dan stop ik jou in de pot". Sinterklaas echter maakte een afwerend gebaar. „Wacht even", zei hij, „ik ken een kunstje." Hij nam een sigaret van een der mannen. „Ik kan door mijn neus rooken", hernam Sinterklaas, „kunnen jullie dat ook?" „Daar is niks aan", zei Tum Tum, en hij haalde een doosje sigaretten uit zijn zak, „we rooken hier ook allemaal door onze neuzen." „Hee," zei Sint Nicolaas verbaasd, „ik dacht eigenlijk dat ik hier te doen had met een partijtje wilden, maar nu zie ik pas dat jullie welopgevoede si gare t ten rook ers zijn. Dan zal ik een kunstje met de kaarten doen." Met deze woorden wierp hij de sigaret ver van zich af. Een seconde later stond het heele oerwoud in vuur en vlam. De achteloos weggeworpen sigaret had alles aangestoken en er was geen brandweer om het laaiende vuur te blusschen. De inboorlingen sloegen op de vlucht, Daniël en de zeelui ook, maar in een andere richting. De ontdekkingsreiziger wierp zijn verkleeding weg teneinde zich wat gemakkelijker te kunnen bewegen. Toen de vlammen eindelijk waren uitgewoed, keerden de blanken terug en verzamelden vijfhonderd zakken met pindanootjes, die door den vuurgloed gebrand waren en dus gereed voor consumptie. Hiervoor kregen ze geld genoeg om de terugreis naar het vaderland te betalen. Geen der mannen heeft ooit deze Sint Nicolaasnacht vergeten, maar over hun geluk bleef een donkere schaduw hangen. De kapitein die erop uit was getrokken om de beschaving te zoeken, had zijn doel gemist, want nooit heeft meer iemand iets van hem vernomen. Sitië. vracbm ot W« Ca mm AUTOBUS UEP • TWEE DUNNER C INC EN tsttH AANCEUOMENIN TWBMOBT Op den Sint Nicolaasavond van de h engelclub: „1 zal non wel gauw algeloopen zijn, n beginnen na al met z*n tweeën tegelijk te zingen." CN METBEN VSiAMDSLDE HIJ UEEN . MSCHKS BLEVEN VrAAN <1 J KBM • PAAR WAS SIMT NICoUiAt, --- ST. NICOLAAS IN DE FOLKLORE. DE SCHIMMELRIJDER. Sinterklaas, die goede heer Hij komt alle jaren weer, Met zijn paardje voor den wagen, Daar komt Sinte Klaas aan jagen. Een groote, krachtige figuur te paard, den staf in de hand, den mijter op het hoofd, een ruimgeplooiden bisschopsman tel om de schouders geslagen, die aan weerskanten statig langs het paard naar beneden hangt, — zoo stelt zich de kinderwereld den heiligen bisschop van Myra voor. Een persoon van hooge gestalte, met langen, witten baard, den breedgeranden hoed diep in de oogen gedrukt, de wonderlans Güngnier in de hand, het rijzige lichaam in een wijden, donkeren mantel ge huid, waarin hij zijne beschermelingen door de lucht draagt, en gezeten op zijn trouwen schimmel Spleipnir, — ziedaar 't portret van Wodan-Odhin, ons in de hoofd trekken door Saxo Grammaticus getee kend. Het paard is voor den Heilige het on misbare vervoermiddel op zijn verre toch ten. Soms is hij gedwongen, de reis te on derbreken en zijn paard te laten beslaan: de smid wordt rijkelijk beloond: aldus ook Wodan en de Wilde Jager. Het paard van Sinterklaas laat ook niet zelden een hoef indruk achter, evenals de schimmel van Karei Quinte, als deze uit den Gudinsberg (Wuodenesberg) komt. Van een Sinter klaaswagen spreken cmze volksrijmpjes, en het Oostenrijksche Folklore: van een wa gen bedienen zich ook de Wilde Jager. St Thomas en het Kerstkind. De Wodanswa gen is genoegzaam bekend. Aan verre tochten te paard of in zijn wagen is de H. Bisschop gewend, evenals Wodan, die den bijnaam draagt van vegtamr, „aan verre tochten gewend". Sinterklaas komt van verre, en wel van het land van licht en zonneschijn, vanwaar hij appelen, kastanjes enz. medebrengt. Dit rijk schijnt voorheen Engeland, de Insula pomorum geweest te zijn; in onze Sinterklaasliedjes is 't meestal Spanje, doch ook Condé: Drie Appelkens van Condé Breng mijn broerkens ook warmee. (West-Vlaanderen). Om appelkens van Condé Breng er mij een g'heel schootjen (schuitjen?) mee. (Oost-Vlaanderen.) Te Venlo keert Sinterklaas weer terug naar Picardië: Gank üt rije, No 't lendje van Picardië. Sint Nicolaas is in Nederland meestal bekend onder den vorm van een eerbiedwaardig bisschop. In Oost-Friesland treedt hij op, niet als bisschop gekleed, maar als een grijsaard met witten baard en in een pelsman'el gehuld. Te Quedlinburg waarschuwt men de kinderen voor den Nikelmann; ieder jaar haalt deze zich een offer. Dergelijke sombere eigenschappen 'lankt de Heilige óf aan Ruprecht, in diens hoedanigheid van hoosaardigen huisgeest, óf aan het feit, dat Wodan vaak met den luivel op óéne lijn werd gesteld. Duidelijk blijken althans zijne elfische attributen uit een legende van het kanton Wallis, volgens welke hij — evenals de berggeesten — uit de rotsspelonken te voorschijn komt. In Beieren en in de Rijnpalts noemt men hem Pelznikel (ook wel Nikel of St. Nikel). In Tirol heet de vooravond van Sinterklaas Klauha" , f i sr. --- [niet leesbaar] SINT NICOLAAS JEREMIADE! Uit naam van alle rijmelaars. door Guus Betlem Jr. Wanneer Sint Nic'laastijd zoo zoetjesaan gaat komen, De tijd voor jong en oud, die nooit vervelen gaat. De tijd vol mysterieus-g'heimzinnige symptomen, Waarbij dan iedereen aan 't versjes maken slaat Wanneer het menschdom liefst elkander voor den gek houdt, En je je hoegenaamd geen tijd tot eten gunt. Dan is het o, zoo prettig — g'loof me waarde lezers — Wanneer je, net als i'\ df>- "Mps maken kuntl Je broer komt ^iois. kjijec.ue ... ..a.iier binnen, Och maak voor mij 'es even gauw een kor' gedicht...! Je zuster zegt: — Nee, heusch het hoeft niet ldng te wezen. Je and're broer, die noemt het Joodgewoon, je plichtl Het heele huisgezin komt met verzoeken bij je, Geen die je voor jezelve dan een wijle gunt... Dus... dicht je, van den vroegen morgen tot den avond... O, 't is zoo leuk, wanneer je versjes maken kunt! Ook op kantoor gunt men je waarlijk al geen tijd meer, De menschen wéten immers, dat je versjes maakt, En de typiste kijkt je smachtend naar de oogen. Terwijl ze kirrende, verrukte kreetjes slaakt. Tot zelfs je chef komt zachtjes- bij je informeeren: Vertelt U eens, wat rijmt er nu op moccapunt? En zuchtend schrijf je dan je negentiende versje... O, 't is zoo leuk, als je gedichtjes maken kunt!! Maar 't ergste is nog, wat ze je zoo laten lezen: O, vindt U dét niet eenig, geestig en charmant? Ja, ik kan óók nog wel een heel klein beetje rijmen, Al doe 'k dat dan ook niet voor d'één of and're krant! Totdat je eindelijk dan al die brave menschen Het zoo benijde ambt van... versjesmaker gunt, Want bij je eigen pakjes is niet één gedichtje... O, t is zoo leuk, wanneer je v"r R i PS maken kunt!! En is de avond van den woe -<,i Suil gekomen, Vindt je familie je éénparig „vreeslijk flauw". Bij élle pakjes toch. zijn aardige gedichtjes, Alleen weer niét natuurlijk... bij die van jou! En of je stamelt, dat j'er wèrk'lijk niets aan doen kon, Omdat men je geen oogenblik je heeft gegund, Tóch vinden ze het flauw en kinderachtig van je... Ja, stel je voor, als je toch versjes maken kunt!!! ---