Onze Jeugd Rubriek Een vissersboot op het strand --- Vrijheid bovenal. Hoe het paard zijn baas redde. Veilig in het kamp terug na een dolle rit door CARLY VOS. Guy was de zoon van een jachtopziener van Graaf de Kernec, in Bretagne. Hij was een flinke jongen van vijftien jaar en zijn grootste vermaak was paard te mogen rijden op een van de wilde paarden, waarmee hij galopperen kon, zodat de hoeven nauwelijks de grond raakten! Op een dag, dat hij weer terugkeerde van zo'n dolle rit, maakte zijn paard een zijsprong en ging er van door. Maar Guy kreeg het dier weer in zijn macht, het mocht dan steigeren zoveel het wilde. „Bravo jongen! Et maak je mijn compli ment", klonk het opeens achter hem. Guy keerde zich om en zag den zoon van den graaf. „O, mijnheer, bent U daar? Ik had U niet gezien", riep Guy, enigszins onthutst door die onverwachte ontmoeting met den jongen ingenieur. „Luister eens Guy, als je met mij mee naar Algiers wilt gaan, dan neem ik je graag in mijn dienst. Ik heb juist iemand nodig, die mij tot in de binnenlanden durft te volgen." „Naar Algiers!" herhaalde Guy met schitterende ogen. „O, wat heerlijk!" was al wat hij op dat ogenblik kon uitbrengen. Na enige besprekingen met Guy's ouders vertrokken de beide jonge mensen naar het „zwarte" werelddeel, terwij) Guy ook een klein Arabisch paardje kreeg, vuriger dan de jongen ooit bereden had en dat hij „Djinn" noemde. Djinn en Guy sloten hechte vriendschap. Op zekere dag sprak Jean de Kernec tot Guy: „Morgen gaan we naar de grenzen van Marokko! Ik moet die streek verkennen om te zien of er olie of metalen in de grond zitten. Zorg dus, dat je klaar bent voor de reis." „Ja mijnheer" antwoordde Guy. De volgende dag begaf men zich op weg naar de bergen, waar vermoed werd, dat ergens kopererts in de grond zat. Men sloeg daar een kamp op en Guy vond het fijn, dit vrije leven. Ongelukkigerwijs werd het land overstroomd door Marokkaanse rovers en Jean de Kernec voelde niet veel voor de kennismaking met deze ruwe mensen. Doch hun kamp zou niet gespaard worden en reeds vroeg in de morgen werden zij door geweerschoten gewekt. „Dat zijn de Marokkanen, die ons willen overvallen", zei de jonge ingenieur. „Guy, ga gauw naar de paarden!" Onmiddellijk begaf de jongen zich naar dat gedeelte van het kamp, dat als stal gebruikt werd en met een vrolyk gehinnik kwam Djinn hem al tegemoet lopen. Guy streelde zijn lievelingspaard even over de manen en zag opeens, dat zich in de schaduw van de tent een man verscholen had. „Wat moet je hier?" riep Guy. Nauwelijks had hij die woorden geuit, of de man was op hem afgesprongen met de vlugheid en lenigheid van een tijger. Hij greep Guy om het middel en zette hem op een paard, terwijl hij zelf nu ook in het zadel steeg en er vandoor ging, zó vlug, dat zij al een heel eind weg waren, voordat Guy besefte wat er met hem gebeurde. Hij was gevangen.... ja, nu voelde hij pas wat dit woord betekende! De tranen sprongen hem in de ogen. Doch., opeens meende hij een zacht gehinnik te horen, hij keerde het hoofd om, en jawel.. daar galoppeerde, op enige meters afstand een paard, zonder zadel.. Djinn natuurlijk! Het beest had het touw, waaraan hij was vastgebonden, met een ruk kapot getrokken en was zijn jeugdigen meesier gevolgd. Het was, of het zien van zijn lieveling den jongen weer moed schonk. Maar hoe zou hij vrij kunnen komen? De Marokkaan verminderde eindelijk zijn dolle vaart, hield stil en floot. In een ommezien was de gevangene omringd door tal van mannen, die begonnen te onderhandelen; en zoveel begreep Guy er van uit, dat zij hem als gijzelaar wilden vasthouden. Ongelukkig had een van de Marokkanen Djinn in het oog gekregen en vroeg: „Van wie is dat paard?" „Van hem hier", luidde het antwoord van den sluwen Marokkaan. „Het beest is ons gevolgd." Dit zeggende wilde de man Djinn bij de manen pakken, maar het paard ging er van door met ongeëvenaarde snelheid. De hele troep ging het paard achterna, alleen bleef er een oude Marokkaan over, die tegen Guy zei: „We zullen je meester waarschuwen en hem zeggen, dat wij je slechts uitleveren tegen je gewicht in goud. Weigert hij, dan maken we je een kopje kleiner, of verkopen je ais slaaf." „Ik heb mijn vrijheid meer lief dan mijn leven!" antwoordde de jongen. Hij werd nu naar de ingang van een der tenten gebracht en daar aan zijn lot overgelaten. Uitgeput sliep hij tenslotte in; plotseling werd hij gewekt door warme adem, dat hem over het gelaat streek; het was de adem van zijn geliefd paard. Onmiddellijk kwam het verlangen in hem op om te ontvluchten op zijn snelle viervoeter. Daar zag hij, dicht bij de plek, waar hij lag, een grote steen, met scherpe kanten. Zijn handen en voeten waren vastgebonden. Met bovenmenselijke inspanning wreef hij de touwen tegen de kanten aan, tot ze doorsleten. Dit was een pijnlijke geschiedenis en zijn handen waren vol schaafwonden. Eindelijk had hij zijn handen vrij, hij kon nu ook het touw van zijn benen losmaken en sprong vlug op zijn paard! Helaas, Djinn was zó blij, dat zijn meester op zijn rug zat, dat hij begon te hinniken, wat de Marokkanen hoorden, die hem achterna zetten.... Er volgde een dolle jacht. Een kunststuk van paardrijden volvoerde de jongen. Met het grauwen van de ochtend zag hij het kamp opdoemen en een kreet van vreugde ontsnapte hem „Hou je taai, Djinn! Nog maar een ogenblikje!" En ja, binnen enkele minuten reden zij het kamp van den jongen ingenieur binnen. Zo had zijn viervoeter makker hem gered. --- EEN STRUISVOGEL TEKENEN. Een gemakkelijk maniertje om een struisvogel te tekenen. Eerst een grote en een kleine cirkel, daarna verbindt je deze twee met de hals. terwijl de kop verder wordt getekend. Nu is de rest niet moeilijk meer, want de poten zijn al heel gemakkelijk en de staart niet minder. Is de tekening klaar, dan kan hij ook nog gekleurd worden. --- Een film van schaduwbeelden Vandaag geven wij een spelletje, dat gemakkelijk zelf te maken is. Wij plakken de tekening op dun karton, nadat wij hem eerst ongeveer driemaal hebben vergroot. Dan schilderen wij de voorkant van het toneel en de gordijnen op het papier, terwij] de witte ruimte in het midden wordt uitgesneden en met eenvoudig dun wit papier aan de achterkant wordt beplakt. Zoals op de tekening duidelijk is aangegeven, maken wij aan de zijkanten kleine insnijdingen, terwijl de schuine, oplopende kanten van de kop van het toneel worden uitgesneden. Daarna wordt het karton langs alle aangegeven stippellijnen omgevouwen en als een doos in elkaar gepast. Den Indianenhoofdman buigen wij om, zodat hij achter het witte vel papier staat en lijmen hem van boven, waar het „X" aangegeven staat, vast. Als wij nu een kaars of een zaklantaarn achter ons toneel heen en weer zwaaien, dan danst onze Indiaan een pracht van een krijgsdans. Wie iets heel bijzonders wil maken, kan nog andere figuren uitsnijden — ook meerdere tegelijkertijd op het toneel brengen — en zal met deze schaduwen hele toneelstukken kunnen opvoeren. De Indiaan wordt heel voorzichtig langs de kanten uitgesneden, doch zijn voet blijft aan het karton vastzitten. Ook de witte achtergrond achter den hoofdman wordt met wit papier beplakt. Bovenaan zien jullie in de tekening het hele toneel klaar, terwij] de kaars de werking van het schaduwspel laat zien. --- WISTEN JULLIE DAT?.... In Narrows (Amerika) vloog een kleine vogel tijdens de jacht in de bek van een grote jachthond. De eigenaar van de hond zag kans de vogel te verwijderen, voordat zijn waardevolle hond gestikt was. In Swinbrook in Engeland werd in een wijk in meerdere huizen des nachts het geluid van slepende voetstappen en het gerammel van kettingen gehoord. De mensen besloten op de geestenjacht te gaan, doch spoedig bemerkten zy. dat de geest een oude ezel was, die 's nachts uit zijn stal wist los te komen en aan de wandel gingDe Afrikaanse boswachters hebben waargenomen, dat een bosbrand sneller vooruit komt, dan een mens kan rennen. Zelfs een getraind hardlooper wordt door het vuur ingehaald, omdat het vuur meer uithoudingsvermogen heeft. --- DE VERGEETACHTIGE TEKENAAR. De tekenaar van deze prentjes was zó verstrooid, dat hij vergeten heeft de tekeningen af te maken. Wat heeft hij bij iedere tekening vergeten en zien jullie kans dat er zelf bij te tekenen? Probeer het maar eens. •uaua^aj 3} uag -BM ap UBA [3I/A U33 U3 pjBBd }3q 'J3p -Ilips 3p 'puon ap }Bgj3A JBBUdJfS} 3(1 MSBuaqa} a3nipBj333.raA 3Q :9MISS0ia0 --- DE STRIJD TEGEN DE TREIN. In de Europese landen heeft de stoomwagen, zoals men vroeger de trein noemde, een moeilijke strijd moeten voeren tegen het ongeloof der mensen. Nog erger zijn de avonturen, die de locomotief in de onbeschaafde landen te verduren heeft gehad. De ingenieurs hadden met grote moeilijkheden te kampen bij het aanleggen van de spoorbaan door de Argentijnse Pampas. De halfwilde Gauchos lieten geen gelegenheid ongebruikt om schade aan te richten. Toen de proefvaart ondernomen zou worden, besloten zij het hatelijke onding op hun beproefde manier ten val te brengen. Twee der dapperste en handigste Gaucho's reden in wilde galop de trein tegemoet. Twintig meter van de locomotief verwijderd, slingerde één van hen zijn lasso om de pijp, liet zijn paard keren en dacht op deze manier de locomotief tot staan te brengen, zoals de Gaucho's dit gewend zijn bij de stieren te doen. Intussen bleek dat d: locow.M heel anders deed dan de stieren. Eer iem^_ 't kon verhinderen, waren ruiter en paard tegen de grond geworpen, zij werden een stuk voortgesleept en onder de wielen verpletterd. De vrienden van den ongelukkige sloegen na dit ongeluk op de vlucht en lieten voortaan de trein en de rails met rust ---