Uit be Staten-Generaal De plechtige opening der Kamers De residentie een uur sprookjesstad Den Haag, 21 September. Het nieuwe parlementaire jaar werd heden Wederom ingezet met de oude, traditioneele, schitterende plechtigheid in de Ridderzaal, en ondanks den nu en dan in stroomen neerstortenden regen, vcortgezwiept door krachtige ■windvlagen — gelukkig nogal vaak afgewisseld door perioden van vroolyken zonneschijn! — is het iaarlijksche plechtige schouwspel er weer een geworden van groote distinctie en indrukwekkendheid! De belangstelling in de stad was als steeds Beer groot en reeds lang voor het middaguur waren de wegen tusschen het Paleis—Noordfiinde en het Binnenhof hermetisch afgesloten. Op het Binnenhof is in den loop van den ochtend reeds spoedig veel te zien en te bewonderen. Zoo viel al dadelijk op de afdeeling van het koloniale leger, waarvan de manschappen in modern-Indisch uniform, met tropischen helmhoed, gekleed waren, welke vóór den Ridderzaal-ingang de eere-wacht had betrokken. Het woelige va-et-vient op de BinnenhofVlakte, eenige kwartiertjes voordat de Koninklijke stoet kan worden verwacht, schept altijd weer opnieuw een kleurig en fleurig beeld; de komst van de gezanten, ministers, hooge militaire- en maritieme autoriteiten, leden van den Raad van State en Rekenkamer, in toga gehulde professoren, Kamerleden, enz., enz., met hunne dames, is voor de wachtenden langs de muren der óude gebouwen als een sprookje zoo tintelend van pracht en praal. Al die met goud en zilver bestikte en met grootkruislinten en talrijke ridderorden gesierde uniformen worden bewonderd en men moet wel zeer tot de „insiders" behooren wilde men al die hoogwaardigbeidbekleeders kunnen „thuisbrengen." In de oude Ridderzaal was het als in de andere jaren: vol schittering, hoofdsch, met een keur van lachende en buigende menschen. Er .waren — vanwege de vernieuwde Kamers — vele „nieuwe gezichten" en het kostte van de hooggelegen perstribune af wel eens grocte jaoeite, die nieuwelingen te herkennen. Speciaal trok de aandacht de ditmaal zeer sterke opkomst der Sociaal-Democratische Kamerleden en ook een aantal der nieuwe N.S.B.-afgevaardigden was aanwezig, maar zij waren allen eenvoudig in 't zwart of donker gekleed en vielen £us weinig op. Van de Communisten wederom r- als verleden jaar — geen spoor! De verschillende oud-ministers uit het vorige Kabinet — o.a. de heeren Van Lidth de Jeude, Oud en Van Schaik — waren nog in ministersgala gekleed, maar zij r.amen natuurlijk tusschen de gewone leden plaats. Als altijd is indrukwekkend als tegen één uur de Raad van State en even later de Ministerraad, met den premier voorop, binnenkomen. Er worden dan talrijke diepe buigingen gemaakt de voorzitter der vereenigde vergadering — reeds sipds talrijke jaren baron De Vos van Steenwijk, de Senaatspraeses — krijgt aanstonds talrijke handen te drukken en de nieuwèangekomenen gaan zich met het overige geselschap onderhouden. Maar intusschen wordt liet tijd, de gereserveerde zetels te bezetten, een harde hamerklop des voorzitters herinnert daar jdan ook aan. En dan daalt de plechtige stilte allengs neer. *Dr7 Colijn was ditmaal wel een zeer gezocht middelpunt. Toen hij zich door de poorten van het Binnenhof naar de Ridderzaal begaf, werd hij overal luide toegejuicht. En ook binnen, in de zaal, keek iedereen naar hem en werden talrijke binocles op hem gericht. Opmerkelijk Was de vriendelijkheid, waarmee de premier zijn oud-collega's uit het vorige Kabinet begroette. Het nieuwe ministerie zag er — zooals het Haar tegenover den troon gezeten was — kranig uit, het „jonge bloed" onder de Excellenties viel op. De raadsleden der Kroon waren niet volledig; minister Van Boeijen heeft deze eerste gelegenheid om met het Parlement kennis te maken moeten overslaan en mr. Pa tij n treedt eerst begin-October in functie. Door de aanwezigheid van de vele SociaalDemocraten — ook verschillende Vrijz. Democraten en Katholieken waren in civiel, behalve prof. Van Embden, die lid was van de commissie van ontvangst — domineerde nu en dan zeer het „burgerlijke" element in de zaal, maar het overvloedig goud en zilver der anderen kwam ook meermalen „in de meerderheid!" Doch de gewoonte, om de plechtige opening Jn 'n „gswcon colbertje" mee te maken schijnt steeds veld te winnen, zelfs zagen wij den heer De la Bella in een bruin wandelcostuum! Teen eindelijk het plechtige moment van de aankomst der Koningin .aanbrak, buiten de s'.afmuziek schalde en noefgetrappel deed weten, dat de gouden koets naderde, was iedereen op zijn plaats gezeten, in gespannen afwachting. Het kijken is dan naar de deuropening, waar de leden van het gevolg zich opstellen. Nog meer gespannen wordt de stilte. Het Wilhelmus weerklinkt.... Nog even. Dan roept de ©pper -ceremoniemeester met luider stemme: „De Koningin!" en meteen schrijdt H. M. langs den breeden looper de zaal binnen, en neigen allen, waarlangs de hooge Vrouwe gaat. H. M. •was gekleed in een prachtige robe, een muisgrijs toilet van velours panne, met dito gekleurden hoed, getooid met een paradijsvogelveer. Zij droeg het Grootkruis van de Orde van den Nederlacdschen Leeuw. Met langzaam krachtiger wordende stem las 'de Koningin de Troonrede vqor, face-k-main in de rechterhand, in de linker het papier vasthoudend. De voorlezing van het staatsstuk vorderde ongeveer een kwartier en toen zij ten einde was klonk generaal Duymaer's enthousiaste „Leve de Koningin!", driemaal met kracht herhaald door de aanwezigen. H. M. dankte glimlachend vcor de haar gebrachte hulde. Trouwens, de Koningin zag er ditmaal bijzonder go«d en gelukkig uit. Buiten gutste de regen wederom, teen de Koninklijke stoet ten tweede male werd geformeerd voor den terugtocht. 'n Uur later maakte H. M. — de gewoonte getrouw — een rondrit door de stad, en ook dit zooveel eenvoudiger verschijnen wekte alom groote geestdrift. „Prinsjesdag-1937" is — ondanks de grillen Van het weer — wederom een pracht-tnanifestatie van de waarde en beteekenis van Oranje voor ons land gewordenl TWEEDE KAMER Nominatie voor het presidium DEN HAAG, 21 Sept. We krijgen deze week aan beide kanten van het Binnenhof slechts bijéénkomsten ter vervulling van allerlei formaliteiten. Bijna onmiddellijk na de plechtige opening van de gewone zitting der Staten-Generaal in de Ridderzaal, op heden, kwam de Eerste en de Tweede Kamer bijeen. In de Tweede gold aanstonds het opmaken van een voordracht, aan H. M. de Koningin aan te bieden met betrekking tot het vervullen van het voorzitterschap. Doorgaans is deze nominatie niet . meer dan een formaliteit, w\jl men in de meeste gevallen precies vooruit weet, wie de uitverkorenen zullen z\jn. Doch ditmaal stonden de zaken iets anders. De vice-president der vorige zittingsperiode, de heer Van Dijk, is inmiddels immers minister geworden, en zoodoende moest in z\jn plaats een ander worden aangewezen. Gerekend naar de grootte der fracties mocht worden verwacht, dat wederom een sociaal-democraat nummero 2 zou worden, evenals wijlen de heer Schaper dat jarenlang geweest is. Ha diens sterven viel de keuze op den anti-revolutionnairen heer Van Dijk, maar men meende dat zulks was, omdat hij eenige malen vóór den reeds vaak ongesteld zanden heer Schaper was ingesprongen — als „derde"! — en wel op alleszins bevredigende wijze, zoodat men hem gaarne het vice-presidentschap wilde opdragen. Maar heden bleek, dat de meerderheid der Kamer niet gesteld is op een socialistischen onder-voorzitter ! Nummero één werd natuurlijk wederom prof. Aalberse, met 78 van de 91 uitgebrachte stemmen. De vier N.S.B.-ers stemden allen op den heer De Marchant et d'Ansembourg, drie stemmen kreed de heer Van den Tempel (s.-d.), 1 de heer Van Schaik, 1 de heer Smeenk, 4 stemmen waren blanco. Toen was er even spanning omtrent de vraag, wie de tweede plaats zou krijgen toegewezen. Uit de bus kwamen 46 stemmen voor den heer Smeenk (a.-r.), 24 voor den heer Drees (s.-d.), 1 voor den heer Joekes (v.-d.), 4 voor den heer Terpstra (a.-r.) en 1 voor den heer Van den Tempel. Er werden ditmaal 5 blanco briefjes gevonden. De heer Smeenk behaalde aldus de volstrekte meerderheid en werd de onbestreden tweede ! Inderdaad is de heer Smeenk een rustige, kundige, algemeen geziene figuur, niemand zal de aanwijzing een mistasting vinden, maar voor de sociaal-democraten beteekende de uitslag toch een teleurstelling. Zooals vanzelf spreekt hadden zy unaniem op hun partijgenoot gestemd, maar buiten hun gelederen scheen niemand aan den heer Drees te hebben gedacht. Wel ging men royaal mee met de gedachte, hem de derde plaats te geven, 66 stemmen golden dan ook — bij de derde stemming — dezen afgevaardigde, terwijl de leden Oud 4, Terpstra 3, Joekes 4 en Van den Tempel 1 stem (men) kregen. A.s. Donderdag — als H. M. de voordracht zal hebben bekrachtigd — krijgen wij het traditioneele speechje van den voorzitter. Heden werden voorts een aantal nieuwe leden beëedigd, noodig geworden door het minister worden van diverse Kamerleden. Het waren er niet minder dan zeven, namelijk de anti-revolutionriairen Algerga, Baas en Botterweg, de Katholieken Van den Brule (ex oude bekende!), v. Maarsseveen en Sweens, benevens de C.H. lid Rutgers v. Rozenburg, reeds een veteraan in het parlementaire milieu ! Er werden vele handen gedrukt, de kring -van-honderd was wederom voltallig ! EERSTE KAMER Baron de Vos van Steenwijk aanvaardde zijn functie De Senaats-president kon reeds heden zijn jaarlijksche speech, haar aanleiding van zijn herbenoeming en ter gelegenheid van de aanvaarding zijner functie afsteken, en hij deed dat op de van hem bekende manier, met veel sierlijke woorden, maar kennelijk oprecht gemeend, nogmaals wijzend op de zegeningen van ons huidig bewind, dat wars is van dwingelandij en dat gaarne den breeden volksinvloed ruim baan wil laten. Al schuwt de heer De Vos het woord „democratie", wijl hij daarin eén misbruikten invloed des volks meent te moeten zien, in de practijk doet hij niet orider voor al degenen, die ons land willen bewaren voor experimenten op het terrein van staatsalmacht, overheids-absolutisme. Ook de Senaat houdt zich in deze dagen onledig met formaliteiten, zooals het opstellen van het antwoord op de Troonrede er een is ! Toelating van leden. De heer Diepenhorst (a.r.) bracht namens de desbetreffende commissie van onderzoek rapport uit betreffende de geloofsbrieven van den heer G. van Duyl (N.S.B.) Ze adviseerde dezen toe te laten. De Voorzitter deelde mede, dat een minuut geleden een schrijven is ingekomen van den heer Van Duyl, waarbij hij verklaarde, de benoeming niet aan te nemen, in tegenstelling tot zijn vroeger bericht. Spreker deelde mede, dat dit schrijven geen aanleiding kan zijn, om het advies der commissie niet te aanvaarden. Men kan immers geen ontslag nemen, alvorens te zijn toegelaten. Eveneens adviseerde de commissie tot toelating van den heer dr. J. S. Barge (r.k.) Zonder hoofdelijke stemming werd overeenkomstig het voorstel der commissie besloten. De nieuwgekozen leden, de heeren Van Voorst tot Voorst en Kropman (r.k.), Van Emden (v.d.), De Vlugt (a.r.) en Van den Bergh (lib.) legden in handen van den voorziter de vereischte eeden af en namen zitting, evenals daaritè de heer Barge (r.k.) .1 Zonder debat en zonder hoofdei, stemming werd besloten, de Troonrede met een adres te beantwoorden, nadat de heer De Zeeuw (s.d.) had verklaard, dat het standpunt zijner fractie ten deze bekend is. --- De Pers over de Troonrede Over de Troonrede merkt de Nieuwe Rotterdamsche Courant (Lib.) op, dat het nieuwe kabinet-Coljjn is opgetreden als een z.g. rechts, d.w.z. kerkelijk kabinet en als zoodanig zich ook heeft willen doen kenmerken in deze eerste Troonrede. „Wel heeft de hierop betrekking hebbende passage een minder dogmatische strekking dan het door „De Standaard" indertijd gepubliceerde ontwerp-program van den formateur, waarin o.a. van „grondwaarheden" van het Christendom werd gewaagd, maar wij lezen in de rede toch, aldus het blad, dat „in wetgeving en bestuur vóór alles Gods wet tot opperste richtsnoer worde genomen". „Als hier in verband met wetgeving en bestuur zoo van Gods „wet" gesproken wordt, zou men denken, dat daarin voorschriften zijn te vinden voor de problemen van practisch staatsbeleid. Het is er verre van. Als er één godsdienst is, die zich met de staatkunde weinig inlaat, dan is het, na het Boeddhisme, wel de Christelijke godsdienst, die nog steeds onze Europeesche beschaving draagt, voorzoover deze, moet men helaas zeggen, nog kracht in zich heeft. wy verheugen ons over de verzekering in de Troonrede, dat toespitsing van tegenstellingen zal worden vermeden, al zal moeten worden afgewacht wat daarvan in de practijk terecht komt. Wij juichen ook toe, dat het Kabinet de vrijheid zoowel van godsdienst als van geweten zal eerbiedigen en den rechtmatigen volksinvloed op het landsbestuur' zal handhaven. Speciaal aan de Nederlandsche r.-k. mag in dit laatste opzicht kracht worden toegewenscht, indien bij een volgende Paus-keuze de Italiaansche dictator zich, ook zonder historisch vetorecht, met succes eenzelfde tusschenkomst ln het Conclave mocht aanmatigen als Oostenrijk zich heeft veroorloofd na den dood van Leo XIII. Tevens mogen wij daaraan den wensch verbinden, dat in zuiver wereldsche zaken, waarin het maar al te dikwijls niet alleen om doelmatigheidsoverwegingen, maar ook om materieele oogmerken gaat, niet al te zeer met het Christendom geschermd worde, in de eerste plaats ter wille van de heiligheid van het Christendom zelf, en voorts in het belang van het onbevangen oordeel over die zaken en van de eenheid van het volk. Het Rotterdamsch orgaan constateert, dat ten aanzien van de staatkundige vraagstukken, welke onzen tijd beroeren, in de Troonrede geen duidelijke, principieele positie wordt ingenomen. Dat de landbouwcrisismaatregelen zooveel mogelijk zullen worden beëindigd, acht het blad hoopgevend. Vertrouwen heeft het blad in de aangekondigde maatregel tot verhooging van het peil van den landbouw. Ten aanzien van de kwaliteitsverbetering en den afzet van de producten en de ruilverkaveling is,, om enkele voorbeelden te noemen, nog veel te bereiker„Moge de verbetering in het economische leven hier te lande, op welke lichtzijde kon worden gewezen, zoo zegt het blad verder, niet weer al te spoedig leiden tot het disconteeren van allerlei wissels, die nu reeds op de schatkist getrokken werden. Te meer niet, omdat verlaging van lasten broodnoodig is en nieuwe, aanzienlijke uitgaven voor de defensie zullen moeten worden gevoteerd. Het Algemeen Handelsblad (Lib.) merkt in het algemeen over het progam op : Het is vervat in termen die veel en weinig kunnen beteekenen. En van de hevigheid, deii tact of soepelheid waarmede deze richtlijnen zullen worden toegepast, zal het afhangen of deze regeering ook buiten den kring harer partij-aanhangers steun zal kunnen vinden, en aldus de gedachte van breede samenwerking, ondnks het gebeurde bij de formatie, zal kunondanks het gebeurde bij de formatie, zal kunHet blad constateert, dat de vier Roomsche ministers hun sporen diep in dit program hebben doorgedrukt. De pleidooien voor gèzinsbehoeften bij de bepaling van het arbeidsinkomen, voor bedrijfssamenwerking in het belang der volkshuishouding, voor versterking van onze handelspolitieke weerbaarheid, beveiliging van den binnenlandschen afzet onzer eigen producten, en voor meer samenwerking in dit verband met Indië, zijn weerklanken van bijzondere ordenende, actieve en protectionistische verlangens die door de roomsch-katholieken in een omvang worden gewenscht, waarmede zelfs in sociaal-oeconomisch verwante kringen lang niet allen accoord zouden gaan. Hoe ver en hoe snel zal men willen gaan ? Opmerkenswaard is, dat in dit lijstje, en in de geheele troonredé het veelomstreden woord „ordening" niet voorkomt, ondanks de geweldige fanfares waarmede dit begrip vooral van roomsch-katholieke kant voortdurend pleegt te worden omhooggeblazen. Wat de defensie betreft, zegt het blad : Men drale daarmede geen minuut langer ! Over den Volkenbond wordt niet meer gerept, en ln de omstandigheden van volkomen onzekerheid waarin dit instituut verkeert, en waardoor alle lusten en lasten die ermede verbonden zijn, op losse ■ schroeven staan, is dit verklaarbaar, al ware het wellicht beter geweest het wat duidelijker te zeggen. Verstandig is, dat de regeering ronduit erkent, dat vele op zichzelf gewenschte of nuttige maatregelen zullen moeten wachten tot aan de primaire eischen van defensie en op sociaal oeconomisch gebied zal zijn voldaan, en de inwendige positie van het budget daarna weer voldoende zal zijn versterkt. De troonrede noemt de ongetwijfeld dure oeconomisch-sociale eischen eerst en defensie ln de tweede plaats. V/ij hopen ernstig, dat zij desniettemin inziet, dat zonder waarborg voor een vrij, zelfstandig Nederland het bouwen aan een sociaal -oeconomisch progam veel van zijn zin zou verliezen. Het blad concludeert, dat de groote lijnen van het oude vierhoeksprogam van dr. Co]ijn ook in dit nieuwe program herkenbaar zijn : in totaal: bevordering van onze volkskracht en volkswelvaart. * * • De Maasbode (R.K.) constateert, dat niemand zal loochenen, dat de regeeringsverklarlng een nieuwen koers teekent: „De feiten rechtvaardigen den nieuwen koers, aldus het blad, maar de nieuwe mannen zien dan ook de feiten en spreken nieuwe taal. Nieuw is de krachtige wijze, waarop de Troonrede de Nederlandsche taak ten aanzien van de overzeesche gewesten in het licht stelt. Geen rhetorische frase, maar een inhoudrijke passage is gewijd aan de groote gebiedsdeelen over de zeeën, waar millioenen leven onder de Nederlandsche driekleur. De belangen van die millioenen, zoo nauv, samenhangend met de Nederlandsche belangen, hebben een eerste plaats gekregen in de Troonrede." „Nieuw is de reeks maatregelen, die op velerlei terrein wordt aangekondigd. Van minister Goseling was te verwachten, dat hij het vereenigingsrecht „ter bevordering van een werkdadig repressief toezicht", onder oogen zou zien. „Eerbiediging van de vrijheid van godsdiensten geweten en handhaving van den rechtmatigen volksinvloed", verlangt de overweldigende meerderheid van ons volk. Maar uitwassen, welke strijden met „openbare orde en goede zeden", die op haar beurt immers de onmisbare voorwaarden zijn voor „de krachtige handhaving van het gezag" — want wat baten wetten zonder zeden ? — zullen terecht worden onderdrukt. Dit moet kunnen, ook zonder dat wezenlijke rechten aangetast worden. Er is minister Romme geen critiek gespaard naar aanleiding van zijn laatste circulaire Inzake de werkloozen, met name vanwege het voorgestelde spaarstelsel, waarvan de practische doervoerbaarheid niet duidelijk is. Dat echter aan de landarbeiders tegemoet wordt gekomen, dat wettelijke beperking van den arbeid van gehuwde vrouwen, alsmede wettelijke regelingen voor werkloosheidsverzekering en steunverleening worden voorbereid, bewijst toch een sociaal willen, dat erkentelijkheid in breede kringen niet missen zal, terwijl „rekening houden met gezinslasten bij arbeidsinkomen", inderdaad een nieuw geluid heeten mag". Wat de defensie, in verband met den financieelen toestand, aangaat, schrijft het blad: „Het is hard, dat noodzaak ons dwingt voor deze dingen het geld uit te geven, dat zoo gaarne eerst en liever besteed ware aan „vele cpzichzelf gewenscht/' of nuttige maatregelen" — de Troonrede noemt het onderwijs en velen zullen ook denken aan loonen en salarissen — maar niemand zal loochenen, dat, waar heel de wereld wapent, ons land niet rustig kan blijven toezien in de blijde verwachting, dat men ons wel sparen zal, omdat wij aan alles dachten, behalve aan de noodzaak, dat alles vallen zou, als onze zelfstandigheid eens viel. Dit neemt niet weg> dat èn verlaging van de leerlmgenschaal èn herziening der salarissen; waarover naar wij meenen in het kabinet wel een en ander te doen Is geweest, zaken zijn, die zoo snel mogelijk onder het oog verdienen te worden gezien. Het blad herinnert eraan, dat het heeft gepleit voor de totstandkoming van een werkelijk christelijk kabinet: „Het stemt ons dankbaar, zoo zegt het, dat het kabinet hier de christelijke vlag ontplooit in de forsche zinsneden, waarin vóór alles Gods wet tot opperste richtsnoer" wordt genomen, waarin, met een beroep op „innerlijke redelijkheid", als kenmerk van Regeeringsbeleid wordt aangegeven : „een doelbewust streven naar beveiliging en versteviging van de positief Christelijke grondslagen onzer samenleving" en waarin wordt beleden, dat wijsheid en kracht alleen komen kunnen van God". „Het Volk" (S.D.) ziet geen nieuwen koers ln de Troonrede aangekondigd: „Van het aanpassersfront geen nieuws" luidt de onderkop boven de beschouwing van het s. d. blad. „Daar klinkt in de Troonrede van 1937 geen werkelijk nieuw geluid en zij, die na het optreden van het kabinet hebben voorspeld, dat een ingrijpende wijziging van den koers niet viel te verwachten en dat op een krachtige politiek van welvaartsherstel en maatschappelijke hervorming niet mocht worden gerekend, — zij krijgen vandaag, helaas, gelijk, Een ietwat hoopvoller toon en de aankondiging van enkele maatregelen, welker belang wij niet onderschatten, — deze verblijdende noten in de Troonrede vinden voldoende verklaring in het economisch herstel, dat in Nederland niet achterwege blijft, nadat hst elders reeds in veel sterker mate was opgetreden. Zooveel als thans in uitzicht wordt gesteld, had in de nieuwe financieele verhouding ook de oude regeering wel gegeven. In dit staatsstuk is niets te vinden, dat op een eigen, krachtiger sociaal-economisch beleid van de nieuwe heeren kan duiden. De liberalen hebben slechts twee achterneefjes als vakministers in het kabinet gekregen, doch zij kunnen met den koers, voor zoover deze uit de Troonrede kan worden afgeleid, tevreden zijn; nog regeert in Nederland Colijn." En verder: „Er ls toch sprake van de uitvoering van openbare werken? Ook deze vreugde moeten wij laten varen, als wij zien, dat de regeerlng aankondigt, hiermede te zullen „voortgaan." Men mochts eens denken, dat dit kabinet-Colijn een nieuwen koers zou varen; — en wij hebben toch al jaren dat verbluffend-actieve Werkfonds. Op sociaal gebied moeten wij volstaan met de „voorbereiding" van wettelijke regelingen voor werkloosheidsverzekeringen en steunverleening — opzichzelf, mocht het tot verwezenlijking komen. van zeer groot belang — en met de toezegging, dat de mogelijkheid van een klaarblijkelijk beperkte wettelijke regeling van den arbeidsduur van landarbeiders zal worden „onderzocht." Voorts zal de regeering de landbouwcrisismaatregelen „zooveel mogelijk" beëindigen De ordening wordt geëerd in een kort zinnetje, doch iedere aanduiding van een breede economische politiek ontbreekt. Het „repressief toezicht" op het vereenigtoigsleven zou „meer werkdadig" moeten worden gemaakt. Wij vragen ons af, waar en wanneer de behoefte aan zulk een verscherping van de wetgeving — die uiteraard een beperking van de vereenigingsvrijheid moet zijn — zou zijn gebleken. Wij kunnen het slechts zoo verstaan, dat men een offertje wil brengen op het altaai van de geestelijke en politieke reactie, die in zekere deelen van onze wereld nog den ge^t ) des tijds beheerscht. Wie ln dit geestelijk deelde land de vryheden aantast, kan e Ver " ongelukken maken! «root# Ten deze zoo goed als voor de schets h et sociaal-economisch beleid van het kaw^ past de verzuchting, dat met de nieuwe w ten in het maatschappeiyk en geestelijk geen rekening is gehouden, aldus Het VoliJ^ 11 * * » De Standaard (AR.) verneemt uit de Th* rede een zeker geluid. Het eerst wordt de dacht getrokken door de beginselverkk* 40 " Naar aanleiding van de passage inzake de heiliging van den Zondag, merkt het bla or het beleid der komende periode van zeer groote beteekenis. Wie de steeds weer in deze kolommen verdedigde opvattingen kent, zal begrijpen, dat dit economisch program in het algemeen onze volie instemming heeft. Wanneer wy immers lezen, dat de regeering zich zal beyveren de samenwerking in onieT ' neming en bedryf ten bate van de B etiee 3 volkshuishouding te bevorderen, dan is ® hierin neergelegde verlangen naar meer «oc a gerechtigheid voor den lezer van dit b»ad ge nieuwe klank. Deze principieele keuze nieuw opgetreden regeering doet dan ook g Ook de bepleite versterking van onze delspoliieke weerbaarheid ter beveiliging den afzet onzer producten verdient hfc actieve, politiek is op dit punt geboden- . wordt de nadruk gelegd cp de noodzakelijke hierbij de belangen van het rijk in en Europa tezamen in het oog te vatten. Zijn wij dus in het algemeen zeker Ogenomen met strekking en Inhoud van rede-1937, op enkele teleurstellende fe ten wy toch wijzen. den Dat maatregelen tot herziening oongewerkloozensteun thans zouden worden. ^ kondigd, kon niet worden verwacWL andha ying zeer onlangs minister Rcmme, bij ver keteder bestaande normen, verschillen" 6 ringen heeft aangebracht. Afgewac lngen moeten worden in hoeverre deze v . {i g in de praktyk tot waariyk voelbare verlicht zullen leiden. piiksBersoneel, Ook de salarissen van het en waarvan de toewyding met die va Vloot in de Troonrede wordt gepr ' jj ier nen dus nog niet worden herzien. eert j e r speelt zeker de spanning, waarove schreven, een groote rol nreven, een siiaji.c „rhten Wil Eyzonder teleurstellend echter liet, dat geen verbetering ^r ouderdornsve^_ kering wordt voorgesteld, geluk E j e t zlngsprogram genoemd en — a s ^ ee n zeer sterk vergissen — ook door ■ ^ me er zyner verkiezingsredevoeringen als mogelijkheid gesteld. aan vullin3 wy vertrouwen eenter, dat . nS van deze lacune niet zal uitbleven. Zu * inziens volstrekt noodzakelijk. --- WINKELIERS ! Wat geeft een mooie uitstalling » et ^ moeite en kosten verkregen, i nQie groote publiek er geen bericht van ^ door middel van een advertenti ^ Prov. Dr. en Asser Courant, v ' ^"^geeen twintigduizend koopkrachtige zinnen bereikt. ---