Bij het gouden jubileum van de Nederlandsche Heide Maatschappij Over landbouw en fruitteelt, over visschen en bosschen Er zijn zoo enkele instellingen in Nederland, waar jong en oud, arm en rijk wel van gehoord heeft, maar waarvan velen toch de juiste waarde nog niet ingezien hebben. Hiertoe behoort ook de Nederlandsche Heide Maatschappij, welke haar gouden jubileum vierde. Wat precies het werk is dat deze instelling verricht en welke doeleinden zij hierbü nastreeft. We doen hier nu slechts enkele grepen : zij ontgint woeste gronden, houdt bosschen en beplantingen in stand, onderhoudt bevloeiingsen grondverbeteringswerken, ontwikkelt en verbetert de zoetwatervisscherij en tracht dit doel te bereiken door het geven van adviezen, het verstrekken van inlichtingen, het verstrekken van zaden en werktuigen aan de leden, 't aanleggen en instandhouden van vischvijvers, het bevorderen van den afzet van producten, het opleiden van deskundig personeel, het uitgeven van drukwerken ,het inrichten van bibliotheken en een museum en het houden van voordrachten. Het was niet zonder reden, dat de Nederlandsche Heide Maatschappij in het jaar 1888 ontstond. De landbouw van ons land werd omstreeks de jaren 1880—1890 geteisterd door een ernstige crisis, welke tot gevolg had, dat er ook op het platteland een geweldige werkloosheid voorkwam. Er werd nu naar middelen uitgezien om aan de groote bezwaren tegemoet te komen. De Markenwet van 1886 had bovendien de verdeeling mogelijk gemaakt van de groote oppervlakten onverdeelde gronden, die voor het allergrootste deel uit heide en andere ongecultiveerde gronden bestonden. Door de GelderschOverijsselsche Maatschappij van Landbouw werd deze aangelegenheid nu in studie genomen, waartoe een commissie benoemd werd, die o.a een bezoek bracht aan Denemarken, waar de Deensche Heidemaatschappij reeds met succes werkzaam was. En als gevolg van een en ander werd in het begin van Januari 1888 de tegenwoordige Nederlandsche Heidemaatschappij opgericht. Men begon daarna met het inrichten van verschillende hoofdafdeelingen, bijvoorbeeld voor de zoetwatervisscherij, welke thans al meer dan 2800 leden telt, die weer verdeeld zijn in 89 afdeelingen en vier correspondentschappen. Deze afdeeling had ten doel, den vischstand te verbeteren. Men beoogde hierbij niet alleen, de productiviteit van de Nederlandsche wateren te verhoogen, maar ook hield men er rekening mee, dat ons land tallooze enthousiaste hengelaars telt, die ook zeer zeker een verbetering van den vischstand gewenscht achten. Voor deze verbetering van den vischstand lieeft de Heidemaatschappij in de eerste plaats een staf van deskundig personeel, die door haar adviezen en daadwerkelijke hulp een belangrijken invloed hebben op de verbetering van den vischstand. Dat zou echter niet zoo mogelijk geweest Zijn, wanneer er niet bovendien een zoetwatervisscherij ingericht was, waar de noodige jonge visschen gekweekt worden. Daartoe heeft zij in Vaassen, Arnhem, Valkenswaard en Gulpen een belangrijke oppervlakte kweekvijvers en eenige broedhuizen, welke laatste in de eerste plaats noodig waren voor het kweeken van jonge zalm. In den loop der jaren zijn al heel wat groote hoeveelheden jonge visschen uitgezet, waarbij wij ook de werkzaamheden niet mogen vergeten te noemen, die de Heidemaatschappij verricht heeft, om het nieuwe IJsselmeer met zoetwatervisch te bevolken. Hoewel deze afdeeling Zoetwatervisscherij zeer belangrijk is, is het voornaamste werk van de Heidemaatschappij toch de ontginning van heidegronden tot bosch-, bouw- en graslanden. De ontginning tot bosch bestond vroeger in ons land vrijwel uitsluitend in den aanleg van dennenakkers, die tot bestemming hadden, naderhand weer voor mijn-hout te worden gehakt. In die opvatting is evenwel in de laatste jaren een grondige wijziging gekomen. In de eerste plaats toch is de waarde van andere houtsoorten geleidelijk veel meer naar voren gekomen, zoodat thanj naast den grove den een belangrijk aantal andere houtsoorten bij den boschaanleg gebruikt worden. Men houdt er nu ook rekening mee, niet alle bosschen voor hakhout te gebruiken, maar ze in stand te houden, daar ze in ons dicht bevolkte land uitstekend geschikt voor recreatie-terreinen zijn. Ook bij het ontginnen van heidegronden tot bouw- en grasland gaat men thans eenigszins voorzichtiger te werk. Daar nam men vroeger de beste heidegedeelten voor, maar door de betere kennis van de bemesting en van de bestrijding van verschillende bodemziekten, is men er van zelf toe gekomen, alleen de armste stukken heidegrond te ontginnen. Immers, ook do heidegebieden in ons land vormen een bij uitstek geschikt recreatie-terrein. Bovendien is het in stand houden van de heide van groot belang voor de bijenkweekers, daar de bijen nog steeds een groot deel van de honing uit de heideplanten halen. Een ander zeer belangrijk onderdeel van haar werkzaamheden vormt de zorg, die de Heidemaatschappij aan de fruitteelt in ons land besteedt. Immers de fruitteelt is van cuds her een belangrijk bedrijf geweest. Vroeger werd het fruit bijna, uitsluitend gekweekt in hoogstamboomgaarden op de zware gronden, maar meestal werd bij die bedrijven weinig zorg aan de cultuur besteed. Door curussen en lezingen heeft de Maatschappij ook op dit gebied veel goeds verricht en de kennis van de teelt in Sterke mate uitgebreid. Men gaat steeds meer over tot den aanleg van struikvorm-beplantingen, die in verschillende opzichten groote voordeden bieden. Ook aan de bemesting wordt de grootste zorg besteedt. Een aantal moderne sproeiers zijn regelmatig werkzaam, om verschillende fruitkweekers, die niet zelf over een dergelijke installatie beschikken, bij de ziektebestrijding behulpzaam te zijn. Wij hebben hier slechts enkele grepen gedaan in het groote en omvangrijke werk van de Nederlandsche Heidemaatschappij. Alleen reeds in de laatste 16 jaar werden ruim 40.000 hectaren woeste grond herschapen in vruchtbaar land, terwijl deze terreinen werk hebben geboden aan 30.000 menschen, zoodat er 30.000 menschen niet behoefden te emigreeren, daar de Nederlandsche Heidemaatschappij voor de mogelijkheid zorgde hun zegenrijk werk te verschaffen .... In het bij H. D. Tjeenk Willink & Zoon N.V. te Haarlem verschenen boekwerk „De gulden paal", omzwervingen door onze elf provinciën, door mr. W. J. van Balen, met een woord vooraf van dr. H. J. Lovink, wordt den arbeid der Nederlandsche Heide Maatschappij op voortreffelijke wijze verteld. --- NIEUWS UIT HET BINNENLAND KINDEREN ALS Z.G. „KRUIMELDIEVEN". Vader geeft zijn zoontje aan. De Haagsche politie heeft eenige jeugdige boefjes aangehouden, die er hun werk van maakten z.g.n. kruimeldiefstallen te plegen. Dinsdag kwam een vader met zijn twaalfjarig zoontje op een politie-bureau te Den Haag met de mededeeling, dat de jongen een aantal leege melkflesschen en roomfleschjes had gestolen, welke zich hadden bevonden op wagens van melkbezorgers van melkinrichtingen in de Residentie. De jongen had de diefstallen in samenwerking met vrienden gepleegd. De flesschen hadden zij bij de filialen der melkinrichtingen te gelde gemaakt, door er het statie-geld voor terug te vragen. Van de opbrengst hadden de jongens sigaretten en snoepgoed gekocht. Naar de „vriendjes" wordt op het oogenblik door de politie nog gezocht. Esn soortgelijk geval kwam de politie ter oore door de aanhouding van twee elfjarige jongens die op den Westduinweg twee duiven hadden gestolen. Toen de jongens zich door twee voorbijgangers ontdekt zagen, gingen zij aan den haal. De twee voorbijgangers gingen hen achterna. In de boschjes van Poot konden zij worden gegrepen, maar toen hadden de jongens de duiven reeds losgelaten. De jongens werden aan de politie overgeleverd en bij fouilleering werden verscheidene rijwiellampjes en fittingen op hen gevonden. Zij bekenden deze te hebben gestolen en dergelijke diefstallen al eenigen tijd t® hebben gepleegd, met nog enkele kameraden. Ook naar deze vrienden is de politie thans od zoek. LEGAAT AAN BIOLOGISCH STATION TE WIJ STER. Mejuffrouw H. W. Beyerinck, die op 26 December te Zutphen is overleden, heeft o.m. aan het biologisch station te Wijster (Dr.) gedurende tien jaar honderd gulden per jaar gelegateerd. Voorts werd gelegateerd aan de Nederlandsche Vereeniging tot bescherming van dieren duizend gulden, de Nederlandsche Vereeniging tot behoud van Natuurmonumenten tienduizend gulden. --- NIEUWS UIT HET BUITENLAND ROME BEREIDT ZICH VOOR OP HET BEZOEK VAN HITLER. Voor de feestelijke ontvangst van Adolf Hitier ter gelegenheid van zijn tegenbezoek aan de Italiaansche hoofdstad worden reeds druk voorbereidingen getroffen. Zoo is men begonnen met den bouw van een groot station in plaats van het oude station Ostiense in het Zuiden der stad. Het twintigduizend vierkante meter groote stationsplein krijgt een nieuw aanzien en er wordt van hieruit een nieuwe veertig meter breede straat als verbindingsweg met de Via Triumphalis aangelegd. Volgens een bericht in de „Giornale d'Italia" zal Hitier tijdens zijn verblijf te Rome zijn intrek nemen in het prachtige Palazzo Doria. ROEMENIE BRENGT JOODSCHE KWESTIE ZELF VOOR DEN VOLKENBOND De Roemeensche regeering zal hefc vraagstuk van de na den oorlog binnengekomen Joden, wier aantal een half millioen zou bedragen, zelf voor den Volkenbond brengen. De minister van buitenlandsche zaken, Micescu, zal n.1. te Genève mededeelen, dat de door de regeering ontworpen maatregelen langs wettigen weg zullen worden toegepast en niet het karakter van berooving of onverdraagzaamheid zullen hebben voor de Joden, die zich op Roemeensch gebied bevonden bij het sluiten van den vrede. De regeering zou slechts het oog hebben op herziening van naturalisaties die later tot stand zijn gekomen. --- Wie dit bord Wie dit bord voor zich ziet moet éxtra voorzichtig zijn, want hij nadert 'n voorrangsweg (óók het verkeer van links laten vóórgaan!) --- UIT HET PARLEMENT EERSTE KAMER DE INTERPELLATIE-VORRINK OVER DE ERKENNING VAN 'DE ITALIAANSCHE VEROVERING VAN ABESSINIë. — IS ONZE REGEERING TE VLUG VAN STAL GELOOPEN ? — SCHERPE CRITIEK UIT DE KAMER. Den Haag, 11 Januari. Het nieuwe jaar heeft zijn eerste parlementaire vergadering weer achter den rug, en wel als een zeer levendigen „aanloop" naar de algemeeene beschouwingen over de Rijksbegrooting, welke morgen in de Senaatszaal een aanvang zullen nemen ! De vergadering van hedenmiddag was namelijk volledig gewijd aan de interpellatie van den socialistischen leider Vorrink over het initiatief, dat onze Regeering genomen heeft ten aanzien van de erkenning van Italië's koning tot keizer van Ethiopië, onafwijsbaar noodig geacht, als wij den vacanten gezantenpost te Rome weer willen doen bezetten, aangezien Italië geen gezant aanvaardt, die Z.M. Victor Emanuel slechts koning en geen keizer wenscht te noemen, Deze moeilijkheid was voor onze Regeering natuurlijk buitengewoon lastig, wijl nog zoo kort geleden Nederland van harte meedeed aan de sanctie-politiek tegen Italië en zijn Volkenbondsverplichtingen eigenlijk voorschreven geen nieuwe souvereiniteit te erkennen, als die op onrechtmatige wijze verkregen werd. Maar de realiteit kwam een woordje meespreken. En wie met feiten wilde* rekenen, kon niet ontkennen, dat de Italianen in Abessynië volledig den baas spelen, zij dus de facto in feiten over dat land regeeren. Beteekent die erkenning nu, dat men tevens goedkeurt de wijze, waarop dat gezag verkregen werd ? Immers neen ! Aldus redeneerde onze Regeering. En minister Patijn, mede van oordeel zijnde, dat het „Abessynische drama" de Europeesche politiek nog steeds gevaarlijk beinvloedt, kwam tot het initiatief om de groep, waarmee wij — zooals Z.Exc. vanmiddag in zijn antwoord-rede 't zei — reeds sinds acht jaar geregeld besprekingen houden (met het bekende „Oslo-verdrag" als belangengemeenschap) te polsen omtrent de bereidheid betreffende de erkenning van de feitelijke overheersching, zoogezegd, een erkenning de facto. In de Tweede Kamer, in November j.1., bij de behandeling der begrooting van Buitenlandsche Zaken, liet minister Patijn nog niets blijken van zijn initiatief, maar door een indiscretie werd het plan openbaar. En begrijpelijkerwijs werden tallooze vredesvrienden aangegrepen door een hoogstonaangename sensatie, wijl zij het optreden onzer Regeering meenden te moeten zien als een soort verraad aan de idee der internationale samenwerking, als een premie op de veroveringszucht van krijgslustige volken. De heer Vorrink vroeg daarom een interpellatie aan, en zoodoende kwam heden de kwestie in openbaar debat. Dat er van de ministerstafel veel internationale en diplomatieke geheimen zouden worden onthuld, mocht niet worden verwacht, en 't was van mr. Van Lanschot (R.K.) zeker niet onbegrijpelijk, dat hij 't gemis van een commissie, uit de Eerste Kamer, voor buitenlandsche aangelegenheden, waarin de minister allicht openhartiger kon zijn, voelde. Maar het debat heeft ongetwijfeld zijn waarde gehad; de massa kan nu beter weten, door welke motieven de Regeering gedreven werd. De heer Vorrink, die vrij uitvoerig, doch boeiend sprak, en dan ook geheel en al het oor der Kamer had (de gereserveerde tribunes zaten tjokvol), bleek sterk ongerust omtrent het standpunt, dat onze Regeering ten aanzien van de internationale rechtsopvattingen gaat aannemen, en in dit verband noemde hij natuurlijk ook het bekende interview met dr. Colijn, waarin hij ronduit verklaarde, dat de collectieve veiligheid naar het rijk der droomen is verwezen. De interpellatie had eenig concreet resultaat kunnen opleveren als de minister iets had willen mededeelen aangaande den stand der huidige besprekingen op het onderhavige punt, maar Z.Exc. — die door premier Colijn „gesetundeerd" werd — hield zich in de ruimte. En zooals dat in den regel met een interpellatie gaat, ook de interpellant van hedenmiddag was niet tevreden met het ministerieele antwoord op de gestelde vragen. Zoo had mr. Pati.jp gesproken van „een zeer voorloopigen stap", maar die zet men niet — aldus de heer Vorrink — als men niet van plan is, verder te gaan. Op de vraag, waarom Nederland in deze het initiatief moest nemen, had de bewindsman geantwoord, dat wij nu eens niet achter de groote mogendheden behoorden aan te loopen. Maar de interpellant kon deze uitspraak moeilijk vereenigen met de groote voorzichtigheid, welke ons land steeds op internationaal gebied wilde betrachten, naar Z.Exc. in de 2e Kamer uitdrukkelijk bevestigde. En trouwens, wie moesten we volgen ? Toch zeker onze mede-leden van den Volkenbond ! riep de heer Vorrink uit. In het verleden deden wij een gemeenschappelijke daad, om Abessinië te helpen, en nu wij haar willen liquideeren — zoo was de gedachtengang des interpellants — behoeven wij ons zeker niet te beschouwen als een „schaap" (de beeldspraak was van den minister), dat achter de kudde aanloopt.... En daarbij, de heer Vorrink betwijfelde, of de Italianen nu werkelijk wel zoo vast in Abessinië genesteld zitten; men hoort telkens zekere geruchten In elk geval vond de afgevaardigde, dat Nederland bij de erkenningskwestie zeker niet „haantjede-voorste" had behooren te wezen ! Minister Patijn had gezegd, dat wij thans te Rome slechts een legatie-secretaris hebben, die de zaken gaande houdt, en dat noemde hij een onprettigen toestand. Ja — zei ds heer Vorrink — 't is zeker „niet prettig", maar wat zou dat ? De interpellant constateerde, dat Engeland en Frankrijk de kwestie een Volkenbondszaak achten, en vond, dat wij daartegen niet hadden mogen ingaan. Mr. Patijn had voorts afgewezen het argument, dat Nederland's initiatief b.v. ook onder de inheemschen in Indië een slechten indruk heeft gemaakt, opmerkend, dat juist in Abessinië de — gekleurde ! — Askari's voor de Italianen den spits hebben afgebeten. Dit is een apart, voor Italië weinig roemvol hoofdstuk, merkte de heer Vorrink droogjes op, van meening zijnde, dat daardoor juist de rassen-tegenstellingen zijn versterkt, omdat de kleurlingen zich als „knechten" hebben laten gebruiken. Voorts meende de interpellant, dat ons land nog steeds door de Volkenbondsresolutie van '32 gebonden is (wat de minister ontkende), dat Nederland door zijn recent initiatief het internationaal rechtsbewustzijn heeft verzwakt, waar zij onrecht wil aanvaarden. Na had de bewindsman wat onverschillig gesproken over die keizerlijke titulatuur, glimlachend verwijzend naar monarchen in 't verleden, die allerlei lange titels voerden, welke geen reëele beteekenis meer hadden. Zoo noemden vroeger drie heerschers zich „Keizer van Jerusalem"! De heer Vorrink riep uit, dat 't niet aan ons staat, den titel van den „keizer van Ethiopië" te kleineeren, maar wel om na te gaan, waarom de Italiaansche regeering zoo'n waarde hecht aan die erkenning, en dat zou namelijk zijn, omdat zij gaarne zoo spoedig mogelijk het aangerichte onrecht wil doen vergeten. Aldus vond de heer Vorrink, dat, als er geen dwingende, önomkoombare noodzaak is, onze regeering het internationaal rechtsgevoel niet mag verzaken. Omtrent het verschil tusschen erkenning de facto en de jure had Z.Exc. verklaard, dat de facto wijst op een tijdelijken toestand, de jure op een definitieven. Zou Abessinië zich weer eens vrij -«echten, dan houdt de erkenning de facto automatisch op, doch een de jure niet. De heer Vorrink vond in een en ander weinig practisch verschil, en hij vroeg zich dan ook af, wat de Negus tenslotte aan de mededeeling-van H. M. de Koningin heeft De bewindsman zei, dat de geschiedenis der menschheid vol laagheden, de natuur vol wreedheden is, maar we moeten ze immers wel erkennen ! Erkenning van een feit beteekent z.i. dus nimmer het verloochenen van zedelijke normen, een ingaan tegen christelijke beginselen, gelijk de heer Vorrink geconstateerd had. Ook wees Z.Exc. af de voorbeelden van Zuid-Afrika, van Rusland, als zijnde geheel verschillend. Mr. Patijn kreeg heden nog meer critiek te verduren, voornamelijk van den kant des heeren Van Emden (v.d.), die vond, dat de erkenning van het keizerschap is „de glorificatie van een gewelddaad, en dat de minister bereid is, een diepe buiging voor den nieuwen monarch te maken. De Senator voelde 's ministers initiatief niet als een „fiere, onafhankelijke daad", gelijk de minister het had willen voorstellen, maar als een beleediging voor ons volk ! De bewindsman zal zich deze critiek misschien niet het meest aangetrokken hebben, juist, omdat ze nogal fel was, maar meer die van prof. Anema (a.r.), omdat deze Senator, op kalme, ja gemoedelijke, doch daarom wellicht toch scherper wijze de ministerieele gestie aan een critische beschouwing onderwierp. Prof. Anema was al dadelijk van meening, dat een erkenning „de facto" eigenlijk niets verschilt van een „de jure". Z.i. komt de moeilijkheid pas, als men nagaat, of de erkenning tevens beteekent een goedkeuring van het gepleegde geweld. De Senator herinnerde er aan, hoe de oude rechtstoestand zóó was, dat annexatie van gebied, na een oorlog, door den overwinnaar, onmiddellijk rechtmatig werd geacht. Doch de leer der erkenning van annexaties is in de laatste kwarteeuw veranderd; de nieuwe leer was, dat men moest nagaan, of het' nieuwe gebied wel op Wettige wijze verkregen werd. En nu vond prof. Anema, dat de minister wel wat te gemakkelijk had gehandeld, wijl de Abbessijnsche annexatie heeft plaats gehad in strijd met verdragen en...... Nederland gebonden was aan de nieuwe opvattingen ! Hebben wij nu reeds de vrijheid — aldus de Senator — om onrecht als niet geschied te beschouwen ? „De minister stoort zich gemakshalve maar niet meer aan woorden". 't Klonk bepaald „ongezouten" ! De Senator vond, dat de erkenning in elk geval gepaard zal moeten gaan met de clausule, waarin wij uitspreken, dat wij niet oordeelen over de wijze van annexatie. Prof. Anema erkende ronduit, dat hij liever had gezien, dat onze regeering het initiatief niet had genomen. Waarom moesten wij in deze aan den spits ? vroeg de afgevaardigde zich af. Waarom moesten wij deze juridisch en moreel zoo uiterst gevoelige kwestie aansnijden en ons de vingers branden? De Senator vond eigenlijk, dat de Regeering het rechtsbesef heeft verzwakt, dat zij in elk geval het groeiende internationale rechtsbesef heeft bemoeilijkt, En hij gaf haar in overweging, verder de uiterste voorzichtigheid te betrachten. Prof. De Savornin Lohman (c.h.) verklaarde, dat wij hier staan „tegenover een hoogst-ernstige, onvergeeflijke rechtsbreuk". Doch hij ging met den minister volkomen mee, aangezien het, volgens dezen Senator, niet gaat om het erkennen van de rechtmatigheid van het feit, maar om het bloote feit-zelf ! Beroepen op Volkenbondsstatuten gaan — zoo vond de heer Lohman — inderdaad ook niet meer op; er is reeds te veel veranderd. Hij vond, dat er thans alle aanleiding is, het verlies te nemen ! Ook, omdat het niet goed zou zijn, de tegenstellingen in de wereld tusschen democratische en autocratische statengroepen te verscherpen, met het gevaar op ontzettende uitbarsingen. Italië — aldus nog de Senator — vraagt niet om erkenning van de rechtmatigheid der annexatie; daarvan zouden wij z.i. nooit mogen weten. Maar voor de rest wilde hij „rustig doen wat in 't belang van Nederland is". Mr. van Lanschot ondersteunde geheel de inzichten des ministers, trouwens, hij was van meening, dat in deze slechts de minister van Buitenlandsche Zaken de eenige deskundige insider is. De collectiviteitsgedachte noemde de Senator ook een „onrijpe vrucht", welke eerst na veel geduld geplukt zal kunnen worden. Mr. Van Vessem (n.s.b.) vond het verdacht, dat ons land eerst weer met „Oslo" wilde praten, en hij vroeg dan ook, of Nederland voornemens is te beslissen onafhankelijk van de anderen ? Minister Patijn antwoordde in tweede instantie nog, dat de regeering de facto erkennen wil, omdat zij niet noodeloos verder behoeft te gaan. En Z.Exc. vroeg zich af, waarom ons land, dat even zelfstandig is als ieder ander land, niet mocht komen tot een logische daad ? Toen de Volkenbond de sancties liquideerde, was nader overleg met de „sanctie-staten" over de erkenning niet meer noodig. Volgens minister Patijn komen er ongelukken, als het recht niet bij de feiten wordt aangepast. En betreffende het motief van het regeeringsoptreden, haalde Z.Exc. aan, dat de erkenning een der problemen vormt, welke de internationale sfeer bederven. Mr. Patijn begreep de gemoedsbezwaren bij het volk, maar in deze achtte de bewindsman geen beginselen betrokken, wel zaken van beleid, en daarover moet slechts de regeering oordeelen. De heer Vorrink had het laatste woord. Hij herinnerde aan het woord van Groen van Prinsterer in 1869 ten aanzien van den val van den Pauselijken staat: „Roof blijft roof, al blijft het onrecht ook tegen den Paus gepleegd". De interpellant was het volkomen met prof. Anema eens: „Nederland is gebonden aan de nieuwe opvattingen!" De heer Vorrink wilde dadelijk aannemen, dat onze regeering internationale ontspanning beoogde, maar zij deed dat z.i. door middel van een vriendendienst aan het fascistische Italië. De interpellant besloot met te zeggen, dat de stap tot erkenning in overleg met allen genomen had moeten zijn. Zoo eindigde de zeer levendige discussie van hedenmiddag. --- Sipke Fokkema en Karel Oberman hebben Maandag aan Z. K. H. Prins Bernhard ten Sipke Fokkema en Karel Oberman hebben Maandag aan Z. K. H. Prins Bernhard ten paleize Soestdijk een tweetal boeken aangeboden. De beide jongens bij het verlaten van het paleis. ' ^" --- VICKS HOESTBONBONS naï ROCKEN Verzachten de keel. Hebben een frissche smaak en geven EEN F RISSCHE ADEM! (Advertentie). ---