DE SLIMME OLIFANT DE SLIMME OLIFANT of WIE KAN ER HET HARDSTE BLAZEN? --- LEGKAART - Witkopgieren aan de zeekust Hier is een plaatje van een paar Witkopgieren. Deze roofvogels leven in NoordAfrika en in Azië. Ook in de Zuidelijke streken van Europa en op sommige plaatsen van Zuid-Duitsland komen ze voor. Ze voeden zich, als alle gieren, met aas. Wanneer een of ander dier dood is gegaan, zorgen de gieren wel, dat er na een tijdje niet veel meer van de resten te zien is. Ze zijn daarom heel nuttig en op sommige plaatsen is het dan ook verboden om ze dood te maken. Grotere dieren durven ze alleen te naderen, wanneer die dieren gewond zijn of in ieder geval hulpeloos. De witkopgier is ongeveer 1 meter en 20 c.m. lang en als hij zijn vleugels uitslaat, heeft hij een „vlucht" van 3 meter. Hij is het echte type van een roofvogel, dat zullen jullie wel zien als jullie deze legkaart uitgeknipt en aan elkaar gepast hebben. --- De Meikevers Ieder jaar wordt de eerste Meikever met een luid hoeraatje door de kinderen begroet. Maar de boeren en tuinlieden en vooral ook de mensen, die zelf vruchtboomgaarden hebben, zijn helemaal niet zo blij, wanneer ze merken, dat de Meikevers er weer zijn. Want iedereen weet, dat de Meikever zeer schadelijk is voor de planten. Men vertelt, dat de mensen vroeger een Meikever als de bode van het voorjaar beschouwden en dat 2e het diertje daarom nogal vriendelijk behandelden, In oude sprookjes en verhaaltjes kan je dikwijls lezen, dat de Meikevers in Pommerland waren, maar niemand begreep eigenlijk wat ér met Pommerland bedoeld was. Nu heeft iemand dat eens onderzocht en hééft ontdekt, dat Pommerland een andere naam is voor Appelland en jülliê kunnen wel begrijpen, dat Appelland een naam is voor de grote boomgaarden, waar allerlei soorten vruchtbomen staan en natuurlijk ook appelbomen. Er wordt wel feens verteld, dat dé Meikevers vooral in dé schrikkeljaren voorkomen. „Schrikkeljaren zijn Méikevérjarén!" zegt men dan. Dat is niet hélemaal waar, maar hét is wel mogelijk, dat er om dé vier jaar (en jullie weten toch wel, dat een schrikkeljaar om de vier Jaar is?) méér Meikevers zijn dan anders. Dat komt omdat een Meikever meestal vier jaar nodig heeft om van een eitje een echte Meikever te wórden. In warmere streken heeft hij maar drie jaar nodig en in meer noordelijke gebieden soms wel eens vijf jaar. Wanneer het klimaat en de bodem goed zijn en als er ook genoeg struiken zijn, waar de jonge Meikevers dan het groen van af eten, kan het gebeuren, dat er grote vluchten Meikevers zijn, d.w.z. dat een hele hoop Meikevers zich bij elkaar aansluiten en dan samen van de éne plaats naar de andere vliegen. Meestal zijn er twee of vier* jaar tussen die grote vluchten in, en in die tussenpoos verenigen de Meikevers zich dan tot veel kleinere groepen. De Meikevers eten de bladeren van de bomen en van de struiken en vooral houden ze van de bladeren van eiken, rode beuken, pruimen-, perziken- en kersenbomen, lijsterbesstruiken, aborn-, appel- en perenbomen. Maar ook alle andere bladeren, die ze krijgen kunnen, eten ze op. Vooral de vruchtbomen hebben veel te lijden van de kevers, want wanneer ze kaalgevreten zijn, betekent dat niet alleen, dat dé boom voor dat hele jaar beschadigd is, maar ook dat je dat jaar geen vruchten van die boom hoeft te verwachten. £o gauw de voorjaarszon de bodem voldoende verwarmd heeft, breken de Meikevers door de aardoppervlakte heen en trekken in zwermen, juist wanneer het donker begint te worden, naar de plaatsen, waar wat te halen valt. Het kan twee maanden duren voor de dieren weer weg zijn. Wanneer het mooi weer is, leggen de wijfjes nadat ze zich eerst 9 tot 10 dagen volgegeten hébben, de eerste eitjes en dan meestal een stuk of 30. Daarvoor graven ze zich eerst in de grond in en leggen de eitjes dan óp een diepte van 12 tot 40 c.m. De wijfjes kunnen ongeveer 4 maal eieren leggen. Na 4 of 6 weken komen de larven uit de eitjes. Deze voeden zich het eerste jaar met dé aarde en met zachte wortels en later béginnen ze ook van de harde plantendelen onder de aarde te eten. Van het voorjaar tot de herfst eten de larven door. De schade, die ze toebrengen is in het eerste jaar betrekkelijk gering, maar al naar mate ze groter worden, is die schade ook groter. Geen plant waar ze nut van hebben, wordt dóór de larven versmaad en vooral aan de suikerbieten én beetwortels brengen ze grote schade toe, maar ook aan de aardappels, dus kortom aan alle planten, die voor onze voeding het voornaamste zijn. Het is daarom heel goed té begrijpen, dat de boeren altijd proberen de Meikevers zoveel mogelijk uit te roeien. --- Een geslaagde vlucht door Jan van Leeuwen. Er zijn in de geschiedenis verschillende gevallen bekend, van gevangenen, die op de een of andere slimme memier uit hun gevangenschap ontsnapten. Iedereen weet wel, dat Hugo de Groot, toen hij op het slot Loevestein gevangen zat in 1621, met behulp van zijn vrouw en hun trouwe dienstmaagd, in een boekenkist wist te ontsnappen. Hij kwam zo in Gorkum, verkleedde zich daar als metselaar en ging naar Antwerpen. Zich in andere kleren te steken had heel dikwijls succes. De hertog van Lotharingen heeft ook op die manier geprobeerd te ontsnappen. De Fransen bezetten in 1634 Lotharingen en hielden den Hertog in zijn kasteel in Luneville gevangen. Op de eerste April 1634 ging een boerenvrouw heel vroeg in de morgen naar de markt. Ze kwam onderweg een boer en boerin tegen, die uit de richting van Luneville kwamen. Toen ze hen eens goed aankeek, herkende ze direct den hertog en zijn vrouw, die in deze kleren uit het slot gevlucht waren. De boerin liep vlug naar de schildwachten aan de poort van de stad en vertelde wat ze gezien had. De soldaten keken even stomverbaasd en barstten toen in lachen uit. „Alle mensen!'' riepen zij uit, „wat heb je ons aan het schrikken gemaakt, moedertje, maar het is een uitstekende grap! We geloofden het heus het eerste ogenblik. Wat is dat een kostelijke Aprilmop!" En hoe meer de boerin haar best deed om de soldaten te overtuigen, dat het werkelijk waar was, des te harder begonnen de soldaten te lachen. Nadat ze lang over de zaak gepraat hadden, besloten de soldaten om het toch even aan den officier, die dienst had, te vertellen. Maar ook deze beschouwde het verhaal als een Aprilmop en wilde het niet verder vertellen, uit angst, dat dan iedereen hem uit zou lachen. De stadscommandant dacht al precies hetzelfde, toen hij een paar uur later de geschiedenis hoorde. Maar voor alle zekerheid zond hij toch maar een paar mannen naar het kasteel van den hertog. Deze mannen vonden het verhaal zo grappig, dat ze eerst zelf een hele tijd uit moesten lachen en het aan iedereen, die ze tegenkwamen, vertelden. Die mensen lachten er ook allemaal hartelijk om en toen dé mannen later in de beste stemming bij het kasteel kwamen en het aan de bedienden vertelden, hoorden ze daar, dat de hertog en zijn vrouw werkelijk ontvlucht waren. Toen lachten ze geen van allen meer. Er waren ondertussen al 8 uren verlopen, sinds de hertog en zijn vrouw uit het kasteel ontsnapt waren, en ze waren al over de grens van Duitsland gevlucht, waar ze bondgenoten en vrienden troffen. Behalve op hun andere kleren, hadden ze ook wel een beetje op de oude gewoonte om met 1 April grappen uit te halen, vertrouwd en op die manier kwamen ze vrij uit hun gevangenschap. --- JE HOORT DE BOMEN GROEIEN In Zweden heeft men een nieuw instrument uitgevonden. Dit instrument maakt het rhithme van de groei van een boom hoorbaar en zichtbaar. Daardoor worden de mensen dus in staat gesteld een boom te horen groeien, iets wat voor de geleerden bijzonder interessant is. --- Onze Jeugd Rubriek Op de drempel van Afrika door L. W. Een paar dagen waren we in Mazagan geweest, maar we waren blij, toen de boot, waarmee we naar Casablanca zouden gaan, aanlegde. Want veel is er in Mazagan niet te doen. Er staan een paar honderd witte huizen, een paar duizend woningen, die meer op hutten dan op huizen lijken en een paar palmen. Je kunt de omnibussen, die naar de woestijn gaan, zien aankomen en weggaan, verder kan je overal rondlopen en alles bekijken, maar veel is er niet te zien. We hadden dan ook een gevoel van opluchting, toen we de sirene van onze boot hoorden. De deining van de golven maakten het niet bepaald plezierig om van de kleine motorboot op het grote schip te komen. Het motorbootje danste tegen de hoge zijwand van zijn grote broer en het was alleen aan de donkerbruine stuurman van het bootje te danken, dat het niet door de golven met alle kracht ertegen aan geslagen werd. Telkens gooide hij op het laatste ogenblik het roer om en voer dan weer opnieuw voorzichtig naar de trap toe, die van de grote boot naar beneden gelaten was. Maar eindelijk waren we dan toch boven en meteen hoorden we het geraas van de grote schroeven en zette de boot zich alweer in beweging. Vlak langs de Marokkaanse kust, zette de boot koers naar Casablanca. Het was nog vroeg genoeg óm de sneeuwwitte zee van de huizen met hun moderne bouw en de oude minarets te zien opduiken, maar net te laat om nog aan land te kunnen gaan, want de havenarts was al naar huis én niemand tocht van boord af, voor hij was komen controleren of alles goed was. Casablanca is één van de vele plaatsen, die toegang geven tot Afrika. Het is zelfs een vrij belangrijke toegangsdeur. Op de gebouwen van de douane en de havenpolitie waait dé Franse driekleur. Negers in de uniform van hét koloniale leger houden dé wacht bij de kazerne's. De trein komt tpt vlak aan de kade, en het geheel vormt éen stadsbeeld vol leven en bedrijvigheid. Uit Bordeaux kwam die nacht een grote vrachtboot binnen. De hele nacht klonk er muziek aan boord en de volgende morgen al heel vroeg, zagen we, dat er een paar duizend recruten voor het vreemdelingenlegioen van boord gingen. Ze droegen allen nog hun gewone kleren en hadden hun bezittingen iiï een samengebonden bundeltje bij zich. Met een negerorkest in knalrood uniform voórop, gingen ze naar de kazerne's. Toen de havenarts aan boord was geweest, mochten wij Ook allen aan wal gaan. Zolang je nog in de Europese stadswijken liép, kon jé je nauwelijks voorstellen, dat je op Afrikaanse grond was. Hoge, statige kantoorgebouwen, die je niet van de gebouwen in EuropêBé steden kunt onderscheiden, staan aan beide kanten van de weg. Hét zijn hoofdzakelijk Franse firma's, die zich hier op de drempel van Afrika hebben gevestigd en het is trouwens bijna alles Frans watj e hier ziet. Moderne auto's en trams zijn hier de verkeersmiddelen. Wanneer je door het echte Casablanca loopt, het Casablanca van de inboorlingen, krijg je een heel ander beeld te zien. Toen wij daar kwamen, scheen het ons, alsof we in een heel andere wereld waren, bont en onbekend, met een geheimzinnige sfeer. Op de markten liepen zwaar gesluierde vrouwen en deden hun inkopen. De verkopers zaten met over elkaar geslagen benen op de grond en hadden de koopwaren voor zich liggen, die ze met grote overredingskunst aan de mannen en vrouwen probeerden te verkopen. Ze hadden de meest uiteenlopende waar, naast levensmiddelen, vruchten, doeken en huishoudelijke artikelen, verkochten ze ook brillen zonder glazen, verroeste naaimachine'», enkele schoenen, waar ze maar één van hadden en allerlei andere, wonderlijke dingen. Aan de waterputten, die dikwijls héél mooi versierd zijn, dronken de mensen én de ezels door elkaar, en je kon hier de gratie van de vrouwen zien, die de volle kruiken op hun hoofd of op hun schouder zetten en na een nieuwsgierige blik naar de vreemdelingen, als vlugge hagedissen wegglipten, Een prachtige autoweg gaat naar Rabat, de residentie van den jongen sultan en de Franse mandaatregering. Dê eentonigheid van het landschap wordt zo nu en dan door de dorpen van inboorlingen onderbroken. Je kunt niets van hun hutten zien, maar de hoge muren van cactussen, die rondom de dorpen zien, verraden, dat er een of andere nederzetting is. We bleven een week in Casablanca en hadden vaak gelegenheid om alles eens rustig te bekijken. Elke dag ontdekten we nieuwe, interessante buurten, We wenden ook al een beetje aan de zuiver Oosterse sfeer in de oude wijken. Maar toen we weer aan boord gingen om naar Holland terug te gaan en toen we langzamerhand weer in de Westerse wereld kwamen, zeiden we tegen elkaar: „Het is na al dat vreemde en geheimzinnige toch weer fijn om in ons qjgen bekende landi<* terug te komen." --- DE ZUINIGE SCHOT. Juist toen een grote mailboot in New York aankwam, en een Schot over de railing hing om naar het verkeer te kijken, werd er een man in duikerspak op een andere boot opgehaald. De Schot zei toen woedend tegen den kapitein: „Waarom heeft u me niet gezegd, dat je ook over de bodem van de zee naar Amerika kunt lopen, dan had ik dat ook gedaan. Dat is toch veel goedkoper." ---