HOE VLOEIPAPIER „ONTDEKT" WERD Zoowel het vloeipapier zelf als het gebruik ervan zijn door een toeval ontdekt. In een der Engelsche papierfabrieken in Berkshire vergat een werkman lijmwater te voegen bij een bad voor de bereiding van schrijfpapier. Het gevolg van deze nalatigheid was dat de geheele partij papier waardeloos geworden was. Alhoewel de fabriekseigenaar over deze nalatigheid allesbehalve te spreken was, liet hij het, naar zijn meening waardeloos geworden papier niet weggooien, doch borg het ergens weg op kantoor. Op zekeren dag toen de eigenaar iets te becijferen had, greep hij in de haast een folio van het ongelijmde papier en hij was niet weinig verbaasd, toen hij bemerkte dat de inkt in onleesbare hanepooten over de geheele oppervlakte uitvloeide. Hierbij bemerkte hij, hoe gretig het ongelijmde papier de inkt opzoog en hij begreep toen, dat dit papier dienst zou kunnen doen als inktopdroger, instede van het strooien van zand op nog nat handschrift, zooals in die tijden gebruikelijk was. Proeven bewezen, dat deze zienswijze juist was en het kostte daarna den eigenaar weinig moeite, zijn partij ongelijmd papier van de hand te doen. En het succes van het „vloeipapier" was zoo groot, dat de zandstrooier spoedig en voorgoed, verdrongen was. --- BOOS OPZET. Miesje: Ik heb den laatsten tijd herhaaldelijk „neen" moeten zeggen tegen verscheidene jongemannen. Wiesje: Kan ik me voorstellen. Je kunt ook niet alles koopen, waar die reizigers mee aan de deur komen. --- ZWARE PLICHT. Het jonge paartje werd door den ambtenaar ingelicht over de verplichtingen van het huwelijk: „Het is de plicht van den man zijn vrouw te beschermen, en de vrouw moet den man liefhebben, en eeren en gehoorzamen en hem volgen waar henen hij gaat" „Maar", viel het bruidje in de rede. „Ik ben nog niet klaar", zei de ambtenaar. „Zij moet " „Maar meneer!" zei het bruidje bijna huilend, „kunt U dat laatste niet veranderen. Mii'n man is postbode 1" --- WAS VOORZIEN. Jongste bediende (tot patroon): Meneer, daar is een reiziger voor het loket met een snor. Patroon: Zeg hem, dat ik een snor heb. --- BELEEDIGD. Het was een gelukkig paartje geweest, misschien wel het gelukkigste stel van heel Amerika ! En nu zaten ze vanavond zwijgend, ieder op het uiterste einde van de sofa, zoo ver mogelijk van elkaar verwijderd De jongeman kon maar niet begrijpen, vanwaar die plotselinge koelte van de zijde van zijn aangebedene kwam. Had hij niet pas een roerend gedicht op haar gemaakt? „Meneer", zei het meisje eindelijk, „weet U wel, dat het Vrijheidsstandbeeld in de haven van New-York voeten heeft van ruim 3 meter lengte?" „Ja, dat heb ik wel eens gehoord ! Weet U, dat het middel van die vrouwenfiguur 12 meter wijd is ? De neus is IV2 meter lang, de mond is 1 meter breed, de dikte van haar hoofd is 3 meter. Wist U dat allemaal ? „Ja. Maarre hem Wilt u me dan eens verklaren, waarom U in dat verfoeilijke gedicht schreef, dat ik U doe denken aan het Vrijheidsbeeld ? --- DE ANGSTDROOM VAN EEN LEEUWEN. DE ANGSTDROOM VAN EEN LEEUWEN. TEMMER. „Zoo, directeurtje, en nu maar eens neti*. door den hoepel springen l" ~ ~ --- DE KAMEEL In Zuid-Afrika rijdt de politie gewoonlijk op paarden, maar er zijn deelen van het land, waar deze dieren niet kunnen leven. Deze deelen liggen in de Kalahari-woestijn. De hitte daar is geweldig, een brandende verschroeiende hitte, die blaren op gezicht en handen veroorzaakt. Gras groeit er niet en de eenige zichtbare plantengroei zijn enkele groepen ruwe doornboomen met geelbruine, fijne bladeren en bedekt met duizenden lange doorns, die een doeltreffende bescherming vormen tegen elk dier, uitgezonderd misschien de kameel. Dit ongastvrije land is de verblijfplaats van de wilde Boschjesmanstammen, een ras, dat volgens anthropologen vele punten van overeenkomst vertoont met de voorhistorische bewoners van het Iberische schiereiland. Nadat zij gaandeweg verder en verder gedreven zijn, eerst door de Bantustammen en later door de blanken, hebben zij tenslotte een schuilplaats gevonden in het hartje van de woestijn, waar zij langzamerhand uitsterven tengevolge van de onbarmhartige natuurtoestanden. Zij zijn een sluw en gevaarlijk volk, want met hun kleine bogen schieten zij pijlen, waarvan de punten ingewreven zijn met venijnig slangengif, en menig zendeling en boer is door Boschjesmannen om het leven gebracht. Een van hun geliefde gewoonten, vooral in tijden van droogte wanneer het wild schaarsch is, is een aanval te doen op de boerderijen, die bij de grens van de woestijn liggen. Gedurende den nacht voeren zij geheele kudden vee weg en slachten die op hun gemak in hun woestijngebied. Om te verhinderen dat de dieren wegloopen, snijden zij de peezen der pooten door en laten dikwerf de arme beesten hulpeloos rondsukkelen, voor zij besluiten om ze te slachten en het vleesch te braden. Om de boeren op de grens van de Kalahari te beschermen, heeft de regeering op verschillende punten politieposten gevestigd, en om hen te voorzien van een betrouwbaar middel van vervoer werden kameelen ingevoerd van Soedan, daar deze dieren de eenige zijn, die de hitte en droogte gedurende patrouilles in de woestijn kunnen weerstaan. Te Koeroeman en Setlagoli in Betsjoeanaland zijn kampen voor het telen en africhten van kameelen gesticht en in deze kampen blijven de dieren eerst eenigen tijd voor zij naar de verschillende politieposten worden gezonden. Daar de kameel een hoog dier is, is het vrijwel onmogelijk voor een persoon om er op te komen zonder dat het dier knielt. Een van de moeilijkste dingen die men het moet leeren is te knielen op het juiste oogenblik. In de kampen wordt dat op de volgende manier geleerd. Een lang koord wordt vastgemaakt aan een van de voorpooten en terwijl iemand die vóór den kameel staat, het dier herhaaldelijk zacht op den anderen voorpoot tikt met een stokje, trekt een ander achter het dier den poot waaraan het koord gebonden is onder den kameel weg. Na eindelooze herhalingen leert de kameel tenslotte, dat hij moet knielen wanneer er op zijn voorpoot getikt wordt met een stok of rijzweep, maar later, als hij ouder wordt en gewoon geraakt is aan het dragen van lasten, leert het dier spoedig te knielen op commando. Den kameel te leeren om lasten te dragen, is een opwindender proces. De eerste maal dat het jonge dier het zware houten zadel, nog verzwaard door een paar pakken zand, op zijn rug voelt, springt en schopt het rond op een manier, die de wildste „bronco" hem niet zou verbeteren, en spoedig vliegen zadel en zakken met zand in alle richtingen. Het paard, met zijn vuur en fijnheid maakt onder dergelijke omstandigheden een levendigen indruk op den toeschouwer, de kameel met zijn grotesken lichaamsvorm, is slechts belachelijk als hij zijn rug kromt en met alle vier pooten zoo stijf als palen, de lucht in schopt. Ofschoon de kameel een goed lastdier is, kan hij geen beminnenswaardig dier genoemd worden, want hij grauwt en snauwt altjjd en heeft de onaangename gewoonte om heftig te bijten naar iets, dat hem irriteert. Menige politieman heeft al vlug uit den weg moeten springen om buiten het bereik te komen van die lange gele tanden, die even gemakkelijk dikke takken van de ruwe doornboomen kunnen aftrekken als 'n tuinman een teedere roos afsnijdt. Om deze reden houden de leden van het politioneele kameelcorps dan ook niet van hun dieren, ofschoon zij het uithoudingsvermogen en de capaciteit voor zwaar werk die zij toonen, bewonderen. Eén ding echter, dat zij, die opgeleid zijn als paardrijders altijd intens haten, is de rollende, schuifelende gang van den kameel door het zand, wat buitengewoon vermoeiend is en waardoor zelfs de geharde rijders na een dag in het zadel ziek worden. --- EXTRA KOSTEN. Vacantiegast (die een stampvol pension verlaat); Ik heb er niets tegen gehad om in de ontbijtkamer te slapen. Maar ik vind dat U wel een beetje ver gaat, met mij nu nog een gulden per dag extra te rekenen, wegens ontbijt op mijn slaapkamer. --- TE DUUR. Vader: Is die jongen van je gisteravond niet wat erg laat gebleven ? Dochter: Misschien wel maar ik heb hem foto's laten zien Vader: Zoo, nou, laat hem af en toe ook eens een paar van mijn lichtrekeningen zien ! --- KINDERMOND. Ansje: Zwarte kippen zijn veel knapper dan witte hè, mama ? Moeder; Waarom denk je dat ? Ansje: Nou, mama, omdat zwarte kippen wel witte eieren kunnen leggen, maar witte kippen geen zwarte eieren ! --- HAMMERSTEIN'S OPERA Oscar Hammerstein, de impressario van de Manhattam Opera, had geen bekendheid als musicus. Een avond evenwel, toen hij in Gilsay House dineerde in gezelschap van musici, librettisten, acteurs en hij min of meer opgewonden was geworden als gevolg van het gebruik van een zwaren doch koppigen bourgogne, verklaarde hij, dat hij in den tijd van 48 uren een opera zou kunnen schrijven, muziek en woorden. Zijn voorstel werd aangenomen. De bovenste verdieping van het hotel werd afgehuurd. Hammerstein kreeg een piano tot zijn beschikking en kon beginnen. Niettegenstaande zijn vrienden een aantal straatmuzikanten hadden gehuurd, die den geheelen dag door onder zijn raam lawaaiden, slaagde Hammerstein erin, binnen den afgesproken tijd zijn opera gereed te hebben. Het manuscript werd naar een jury gezonden en werd na eenige veranderingen eenige weken later in een van Hammerstein's eigen theaters opgevoerd als de opera „De Kohinoor". Niettgegenstaande deze opera, die eigenlijk niet meer was dan een musicale „hutspot" eenig succes had, heeft hij Hammerstein toch niet in de hoogste rangen der opera-componisten gebracht. Doch niettemin had Hammerstein woord gehouden. --- WOORDEN ONNOODIG Een vischhandelaar opende een vischwinkel en had voor deze gelegenheid een groot bord laten schilderen, waarop te lezen stond: „Hier wordt versche visch verkocht". „Waarom zet je erbij „versche"?" vroeg een van de klanten, „Je zult toch zeker geen stinkende visch verkoopen!" Gelijk heeft hij, dacht de winkelier en liet het woord „versche" wegverven, zoodat er staan bleef; „Hier wordt visch verkócht". „Waarom zet je dat ze verkocht wordt, je geeft ze toch niet weg", opperde een andere klant. En dus liet de winkelier de woorden „wordt verkocht'' wegverven. „Wat een onzin", zei even later een andere klant, „waarom staat daar „hier visch", je verkoopt ze toch niet ergens anders !" Toen liet de winkelier ook het woord hier wegverven, zoodat alleen overbleef het woord „Visch". Toen kwam een klant, die zei: „Ik snap eigenlijk niet al te best, waarom er Visch op dat bord staat, als je ze warempel al kilometers ver kunt ruiken". --- HUMOR DROOMERIJ. Vrouwtje (vleiend om een vacantiesnoepreisje): Als je me naar de bergen stuurt mannie, zal ik al dien tijd van jou droomen. Hij (een prozaïsche naarling): Dan kun je net zoo goed hier blijven en van de bergen droomen." --- NIET MEER DAN BILLIJK. — Het is wat moois ! Nou heb ik je al voor de vijfde maal gevraagd mij het geld terug te geven, dat ik je heb geleend. — Is dat alles ? Hoeveel keer heb ik het jouw niet moeten vragen, voor je het mij hebt geleend. --- EXAMENTIJD ! Ach ja, ook hun een lied gewijd, In dezen zomer-zenuwtijd, De (gruwel) ttfd van het examen.... De tijd van hersengymnastiek, Van leeggeloopen-hoofdpaniek, En hónderd glad-vergeten namen ! De tijd van sommen A en B, Die s&men wandelen naar C In zóóveel uren en minuten.... De tijd dat Alva is herleefd, En ónze jeugd nog reden geeft Tot vaak verwarrende disputen ! De tijd van landen, groot en klein.... (Die stréks misschien er niet meer zijn 0 Van zeeën, meren en rivieren, Van zenuwpijntjes hier en daar, Een moederlijk-bezorgd gebaar, Voor al die zwoegend-kleine mieren De zon die schijnt — het leven lokt Maar Holland's jeugd zit thuis en blokt, Teneinde kennis te vergaren, En is dan alles puik geleerd, Dan gaat het toch soms nog verkeerd Zoo zenuwachtig als ze waren ! En Pa die briescht: je bent een uil! Kijk toe, dat krijg je nou in ruil Voor alles wat Je hen liet leeren ! Oom Anton schimpt: de jeugd van thans Heeft hoogstens hersens van een gans, Nou kun je nog een jaar probeeren— ! --- En boven, op z'n kamer, zit En boven, op z'n kamer, zit Het slachtoffer, betraand en wit Dan, langzaam, gaat de deur er open, Een hand, die zacht de zijne knijpt Een moeder, die het wel begrijpt.... En stil naar boven is geslopen.... (Nadruk verboden). --- SCHRIFTELIJK. — Mijn zoon volgt een cursus in pianostemmen per brief. — O, wat aardig ! Nu, als hij het goed kan, zullen we hem onze piano over de post sturen om te stemmen, hoor ! --- De Huisvriend Geillustreerd Familieblad NOOD EN BEVRIJDING door JAN L. DE BOER. Een verhaal uit de dagen van de overweldiging van Drenthe en Groningen en van Groningen's beleg in 1672. 35 Wat zijn dat voor onfatsoenlijke zinsDelingen ?" vroeg zij, opstaande. „U kent de etiquette, meende ik, toch beter dan Machteld." Ik wil u niet kwetsen", viel Louise in, daarbij echter niet de waarheid zeggend, ik weet wat u heeft opgeofferd ! U bent al te goed voor uw zoon, Mevrouw !" Mevrouw Eloma balde haar vuist. „Ik zie wel, dat mijn bezoek nutteloos is" zei ze. toornig. „Nu, een hoogen dunk neem ik niet van de Van Regterens mee!" „Jammer !" lachte Louise, die haar tegenstandster nog meer wilde straffen. „Nu, wat mij betreft, ik behoud toch een aangename herinnering aan u." „Och, kom !" klonk het nijdig. "in één van mijn kasten met sieraden — dié goede Lodewijk overlaadt er mij mee — liggen een paar colliers, die ik dezer dagen kocht. Ik zag ze nog onlangs aan uw hals; ze deden prachtig op uw blanke huid! Waarom hebt u ze toch verkocht ?" Mevrouw Eloma werd rood van woede. „Voor mijn zoon, slang !" beet zij uit, om de wenschen van die coquette, die hem bedrogen heeft, te bevredigen ! Daar, nu weet u het!" „Ei !" spotte Louise, „wat grootmoedig! echt moederlijk zoo'n offer! Of was het een finantieele speculatie?" De forsche intrigante draaide zich om. Zij geleek nu een vurige tijgerin. „Bah, wat een manieren !" riep zij verachtelijk. „Een speculatie ? een offer ? Alsof iedereen niet weet wat de reden was, dat u een koopman met geld trouwde. Als u van berekening durft spreken, dan denk ik, dat uzèlf wel het meest daarin bedreven bent! Ha ha! de Jonkvrouw Van Buma; nu, ik bemerk, dat zij reeds geheel van den platten en lompen burgergeest, is doorgetrokken !" Louise boog uitdagend. „Tot weerziens, Mevrouw !" zei ze sarcastisch, „uw bezoek heeft me zéér verkwikt! Uw intrige met Mactheld is — jammer genoeg voor u — mislukt en ik begrijp, dat u daarom giftig bent. Maar waag het niet van haar iets onedels in de Stad te vertellen; voor dat kletspraatje zou ik u hard laten boeten ! wat voor de plannen, die u zeker nog smeedt, zeer schadelijk zou kunnen zijn !" Mevrouw Eloma ging heen, zich zélf verwenschend om haar misstap. Nu leek het geen waardige dame in pauwenhouding meer, zooals bij de entrée, maar een woedende, blazende kat. HOOFDSTUK XH. Om het leven. De lezer wenscht misschien te vernemen hoe ondertusschen het beleg verliep Daarvan is weinig interessants te vertollen. Schieten, schieten, dag en nacht! In den nacht van den aanval op het retranchement werd ook een poging gedaan om de Ooster-Hoogebrug te nemen. Die dappere kaptein Reint Klant met z'n mannen dreef de vijanden echter terug. Zoo mislukten twee met zorg voorbereide ondernemingen der Munstersch-Keulschen. Verbolgen over deze teleurstelling, lieten de belegeraars hun geschut reeds 's Maandags in de vroegte verwoed werken. De nieuwe batterij, waarover Holtz den Gouverneur had gesproken en de plaatsing waarvan hij op een teekening had aangegeven, richtte een vernietigend vuur op de Stad, waardoor Martinitoren en -kerk opnieuw ernstig werden beschadigd, tot groote verontwaardiging der godvruchtige burgers. Door den toestroom van vluchtelingen en deserteurs en de aankomst van versterkingstroepen van Prins Willem geraakte men ten opzichte van de huisvesting in steeds grooteïe moeilijkheden. Bij het warme, droge weer boden de van hout vervaardigde hutten en de opgeslagen kermisbedden een voldoende, zij het dan ook benauwde slaapgelegenheid. Doch men vreesde voor een weersverandering en zag met zorg dagen van regenslag tegemoet. Wat den militairen toestand aangaat, bleef men vol moed. Behalve troepen arriveerden ook munitie en geld voor het uitkeeren van soldij. Op de hem eigen krachtige, maar innemende wijze, bracht Rabenhaupt een betere discipline onder de nieuw aangekomen soldaten. Vooral met de rumoerige Koningsmarkschen had hij het niet gemakkelijk, maar hij wist ook dezen spoedig orde te leeren. Ik zal thans enkele schreden terug moeten doen om den lezer uit de onzekerheid te helpen of het vermoeden van Machteld van Regteren juist was, dat n.1. Eduard Holtz nog leefde en zich in het kamp van den vijand bevond. Berend van Regteren had bij zijn misdaad een gevaarlijk vocht gebruikt, dat, opgesnoven, naar hij meende, terstond den dood veroorzaakte. Of hij nu Holtz niet lang genoeg den invloed van dit vocht had laten ondergaan; of dat de chemicus, die het hem had verkocht, hem over de werking er van misleid had, hoe dit zij, Holtz werd friet gedood, maar slechts in een korte verdooving gebracht, een bewusteloosheid ondertusschen, die met bedriegelijke volkoISenheid op den dood geleek. De kelderdeur in het pakhuis plofte dicht, de voetslappen van Berend van Regteren stierven weg. Stilte heerschte weer in de kille gewelven. Doch in het hol, waar de misdadige oude zijn slachtoffer had begraven. gebeurde op het oogenblik, dat de grijsaard met boosaardige voldoening de deur van de zijgang afsloot, iets, dat hij allerminst zou hebben verwacht. De man, die nog geen drie minuten in zijn graf lag, herleefde. Eduard Holtz ontwaakte uit een bedwelming, die hem een urenlange slaap toescheen. Hebt ge wel eens een nachtmerrie gehad ? of een benauwenden droom, waarin ge u onder een rotsgevaarte bekneld waandet ? Dan volgde het wakker schrikken — met een gil! Ge vondt u-zelf overeind zittend in uw bed, overdekt met zweet, met verwilderde oogen en verwarde haren. Ge zaagt in het rond, herinnerde u den droom en zocht een verklaring: de slip van een deken had u wat hinderlijk op het gelaat gedrukt of misschien was het een hoofdkussen, dat uw woelen verschoof en uw ademhaling bemoeilijkte. En verlicht, daar het „maar een droom" bleek te zijn geweest, week de ontsteltenis en keerden rust en blijmoedigheid terug ! Juist het omgekeerde werd door Eduard Holtz ervaren. Uit het fleschje, dat Van Regteren hem verraderlijk voor neus en mond hield, steeg een zonderlinge iamp en vreemde, bedwelmende geur op. Holtz had een gewaarwording van vallen en wegzinken. Toen meende hij, dat hij zweefde en daarna betrad hij het droomland. En nu volgde het ontwaken- Holtz wilde de oogen opslaan — wat was dat ? Geen licht, geen bed zooals anders bij het ontwaken na droomen; duisternis, benauwende beklemming, vreeselijke drukking op de oogleden en op alle lichaamsdeelen, stijfheid en een gewaarwording of vele handen hem vasthielden. Was hij plotseling met blindheid en met lamheid geslagen ? Vreeselijke gedachte ! Een last van honderden ponden scheen op zijn borst te liggen — het ademen ging niet meer; wreede handen knepen zijn keel dicht. Hij wilde zich oprichten — tevergeefs de verdooving had zijn kracht verslapt. Hij poogde zijn knieën op te trekken; die werden óók tegengehouden. Een halve minuut verstreek — een eeuwigheid voor den begravene. Het suisde hem in zijn hoofd; op zijn gelaat en handen voelde hij iets vochtig-koels. Hij bewoog de vingers, onderzocht wat het kon zijn: zand, aarde ! De verstikking nam hem vaster in haar greep en die benauwdheid bracht hem tot razernij. Hield men hem vast op den grond, wilde men hem'in duisternis dooden ? Die gedachte deed zijn krachten herleven. Hij lag op den rug, trachtte tevergeefs met de oogleden te knippen. Hij opende den mond om te roepen en voelde de aarde op z'n tong. Nu balde hij de vuisten: hij zou zich verzetten, de onzichtbare tegenstander zou zijn kracht leeren kennen ! Holz bewoog de anten van het lichaam af, tegenstand aan beide kanten. Maar hij herhaalde het: éénmaal, twee maal; er kwam meer ruimte. Die gedachte gaf hem moed; m enhad hem dus niet gebonden. Hij stootte met de gebalde vuist naar boven. Zijn vuisten persten de aarde omhoog; toen poef ! de weerstand werd verbroken en de handen staken boven het graf uit in de vrije ruimte ! Hij trok ze terug, bracht ze naar zijn gelaat en duwde hetgeen daarop lag ook naar boven. De benauwdheid week; er stroomde lucht toe, de suizing in zijn hoofd nam af. Nu wierp hij zich met een ruk op zij; zand en aarde rolden van hem af. De doodgewaande herrees uit zijn graf ! Hoe lang had zijn worsteling met den dood der verstikking geduurd ? Kort, slechts drie minuten in werkelijkheid, want op dit oogenblik knarste nog de sleutel in het slot van de deur der zijgang — maar voor Holtz verlengden deze enkele minuten zich tot vele uren- Hij richtte zich nu geheel op, schudde de aarde van zijn hoofd en kleeren. Toen ging hij op den grond zitten en poogde zijn gedachten te ordenen. Was zijn graf dieper geweest en aangestampt, hij zou nooit weer gedacht hebben. De zonderlinge toestand, waarin hij zich bevond, het ontbreken van elke aanwijzing voor een oriënteering, de volslagen duisternis alom en daarbij de stilte, de muffe lucht, dat alles bracht hem in de war. Zat hij in een gevangenis ? maar waar dan en hoe groot was die kerker ? Plotseling trof hem een gerucht. Verwijderd gerommel en toen een slag, éénmaal, nogmaals, zonder ophouden ! Het geluid drong slechts zwak tot hem door, maar het bracht hem geheel tot bezinning. Dat was een beschieting, het bombardement van Groningen, de belegerde Stad ! Hij tastte in den zak van zijn jas, voelde papieren — de orders van den Gouverneur Rabenhaupt! Nu wist hij alles weer — het dreigende gevaar voor de Stad, de opdracht van den Luitenant-Generaal om de bevelhebbenden en de wachters te waarschuwen; toen de ontmoeting met Berend van Regteren, de ontdekking van het briefgeheim. de overeenkomst, waaruit zoo duidelijk de gemeenheid van den oude bleek; daarna, ja, wat was er daarna gebeurd ? Van Regteren viel hem aan, hield hem iets onder den neus. Meer herinnerde hij zich niet, maar het overige viel gemakkelijk te raden. De oude had hem willen dooden toen hij meende het geheim van brief te kennen; hij had hem verdoofd, weggesleept, levend begraven; doch waar? en hoe lang kon dat geleden zijn ? (Wordt vervolgd) ---