De Huisvriend Geillustreerd Familieblad DE GROOTE ERFENIS OORSPRONKELIJK FEUILLETON POOR KAREL VAN WIJDENES 14 joossie ging naar zijn kamer en gaf John opdracht voor den volgenden morgen zijn costumes in gereedheid te brengen. Hij had een aantal kranten laten komen en probeerde in de lectuur daarvan wat verstrooiing te vinden Maar nauwelijks had hij de eerste krant opengeslagen, of hij werd gestoord door het bescheiden kloppen van John. Toen hij verlof had gegeven binnen te komen, kwam John op hem toe, met een zeer raadselachtige uitdrukking op het gelaat. joossie kon niet uitmaken of hij nu verstoord was of verbaasd, maar dit stond vast, er was weer iets. „Sir", begon John aarzelend, terwijl hij de oogen op den grond vestigde, „Sir, ziet U eens, dit vond ik daar straks toen ik Uw costume nakeek, in dat koffertje, in dat oude hm dat oude valies". Hij overhandigde Joossie een foto. Het was of Joossie plotseling een schok kreeg. Want het portret, dat John hem daar zoo onverwacht onder den neus duwde, was niet anders dan dat van het meisje uit het steegje van het droomnielsje. En plotseling kwam da volle herinnering aan het doorleefde bij Joossie terug. De gebeurtenissen der laatste dagen, de emoties van zijn plotselingen rijkdom, zijn weetfeaankoopen en zijn reis, werden met één slag uit zijn denken weggevaagd. Nu wist hij, wat hij miste, wat het onbestemd gevoel van heimwee beteekende. Hij moest terug naar Amsterdam, hij moest het meisje zoeken, waarvan hij nu het portret in de hand hield en dat vanaf het eerste oogenblik, dat hij het gezien had, zoo'n onuit■wischbaren indruk op hem gemaakt had. Hij stond op en commandeerde tot den etomverbaasden bediende: „Inpakken, John, onmiddellijk. Over een half uur vertrekken wij". „Maar Sir", bracht Joossie in het midden, „dan is het nacht. Wilde U 's nachts " „Heb je gehoord, wat ik gezegd heb ?" zei Joossie vreemd streng opeens. „Waarschuw den chauffeur ook. Over een half uur vertrekken wij". John verdween gezwind. Joossie ijsbeerde als een gevangen dier in zijn kooi. in zijn hotelkamer ot> en neer. Allerlei gedachten bestormden hem nu. Maar bij dit alles overheerschte slechts dit eene : hij wilde terug, zoo vlug mogelijk terug naar Holland, naar Amsterdam, om eijn onderzoek voort te zetten, om het meisje uit het steegje weer te zien, haar te spreken Precies een half uur later bracht de Ober de hotelrekening binnen. Joossie betaalde, John liet de koffers naar beneden brengen, waar de auto met gedemote lichten voor het hotel te wachten stond. Barendse, de chauffeur, dacht er niet aan. het hoe en waarom van dit plotselinge nachtelijke vertrek te vragen. Correct als steeds stond hij daar bij het nortier met zijn pet in de hand, toen Joossie instapte. Even later suisden ze door de stille straten van Königswinter den grooten weg op langs den Rijn; naar het Noorden, naar Bonn. Ot> den straatweg werden de enorme zoeklichten van den wagen aangeknint, die den weg bijna daghelder voor hen verllchtten. , , In zijn door een helder plafonnier, gezellig verlichte coupé, zat Joossie en dacht na. Ze schoten flink op. Want er was nu in den nacht bijna geen verkeer. Af en toe mo»sten ze wel even vaart minderen en de lichten dooven voor een passeerenden auto van tegenovergestelde richting, maar daarop ging het weer met snelle vaart verder. Men kwam veel vlugger vooruit dan overdag. En zoo reed tegen drie uur in den nacht de zware 60 paards-wagen Amsterdam weer binnen, langs de Weesoerzijde. Joossie nam zijn intrek in hetzelfde hotel, waar hij eergisteren geloeeerd had, gaf den chauffeur vrij tot den volgenden middag en droeg John op, hem 's morgens om negen uur te wekken. HOOFDSTUK IX. Toen John den volgenden morgen om 9 uur aan de slaapkamerdeur van zijn meester klopte kreeg hij geen gehoor. Hij wachtte bescheiden, zooals dat een welopgevoed kamerdienaar betaamt en klopte daarna nogmaals, nu iets harder dan tevoren. Weer geen antwoord. Voor den derden keer liet hij zijn knokkels op de deur neerkomen en maakte er ten slotte een stevigen roffel van. Doch geen enkel geluid kwam uit de slaapkamer. Zeer verbaasd draaide John den knop van de deur om en stak voorzichtig het hoofd naar binnen. Er was niemand in de kamer aanwezig. Het dek van het bed was opgeslagen. Meneer Stomp was dus opgestaan, maar hij was niet meer in de kamer. Hoewel dit moeilijk met de waardigheid van een zoo volmaakt en deftig kamerdienaar als John overeen te brengen is, dient toch vermeld, dat hij zich niet vergenoegde met het constateeren van het feit, dat er niemand meer in bed lag. Voor alle zekerheid keek hij onder het bed, achter de gordijnen en zelfs in de kleerenkast, alsof hij daar een spoor van zijn meester zou kunnen ontdekken. Dan kwam een andere gedachte in hem op. Hij begaf zich naar de badkamer. Doch ook hier geen spoor. Een zeer onwaarschijnlijke gedachte drong zich nu aan hem oo, en wel dat zijn meester het bestaan zou hebben, zich zonder zijn hulp te kleeden en wellicht reeds in den salon zat. Daarom begaf hij zich naar dit gedeelte van Joossie's appartementen. Op zijn kloppen kreeg hij onmiddellijk ten antwoord: „Binnen!" Dus toch! Zijn meester had zich zonder zijn hulp aangekleed en dat ondanks zijn plechtige belofte! Het was met een zeer ernstig gezicht, dat John langzaam de deur openda en naar binnen trad. Toen hij daar de gestalte van Joossie, rechtop, midden in de kamer zag staan, verbleekte hij. Zijn liopen bewogen zenuwachtig, als of hij iets wilde zegeten, doch hij bracht geen woord uit. Want daar stond zijn meester, geheel srekleed om uit te gaan in het vreeselijke verfomfaa ! de confectiepakie, het landloonersco'tuum, zooals John het bii zichzelf gedoont had. „M...me meneer, Sir " stotterde hij, en onderdrukte een huivering. „U m... mm meent... toch...n...n...niet U Is toch niet van p plan m met dit costuum Joossie knikte plechtig van ja. „Ja, John, ik men het heusch. Het spijt me, maar dit keer zal ik me niet naar ie wenschen kunnen schikken. KUk eens hier, ja, het is misschien het best, dat ik ie het een en ander vertel. Misschien dat lij me eenige raad zou kunnen geven. Je hebt wellicht meer ervaring oo dat gebied dan ik" Joossie trad op den nog steeds lijkM°eken kamerdienaar toe, Fine recht voor hem staan en vroeg hem pardoes: „Ben jij wel eens verliefd geweest, John?" „Sir!", momoelde John afkeurend. „Ja, ik bedoel...eh. .heb .ie verstand van die dingen? Ik meen, ja kijk eens John .. Ik zal je precies vertellen, wat er aan de hand is. Dat portret, weet ie. dat je mij gisteren liet zien, dat is „de" dame. John luisterde zwijgend. Zijn gezicht verried nu verder geen enkele emotie. „Ik ben op zoek naar die dame", ging Joossie voort. „Weet U dan niet, wie ze is?", vroeg John. „Nee", antwoordde Joossie, „dat is te zeggen, ik ken haar naam niet en ik heb no» maar drie woorden met haar gewisseld". „Hm...", deed John, „enne... is U on die dame...eh .met Uw welnemen Sir,... verliefd?" Joossie knikte. „Ik weet niet wie of wat ze is", pin" hü voort, „en het kan me ook ailem^nl niet schelen. Ik weet alleen. wa»r ze woont, of in ieder geval, waar ik haar een hirs heb zien binnengaan, dat ik vermoed, dat haar woning was. Dat is ersens in een stee^e bij de Rozendwarsstraat. Nu kent ze mil niet anders dan in dit pakje. Zoo heb ik haar één keer van mijn leven gezien, noq geen week peleden. on een avond en ik vind het beter, dat ik h"ar ga on-rrken nrecles zooals ik toen was. wanneer ik tenminste gelegenheid krii°r haar te snreken. Ik heb daar soecinle redenen voor. Het is niet goed, tenminste, ik wil on^°r andere ook niet, dat ze "ou weten, dat ik rijk ben. BeTiio je. John?" „Z°ker Sir. ik besTiln U volkomen". „Nu, en daarom ea ik in dit pak erh°en". „Maar, Sir, is dat nu he^st noodzakelijk, dat U zich in een der°-eM1ke. ... hm eenvoud is pak op straat vertoont? Zou ik biivoorbeeld niet voor U naar die d n me kunnen toeeaan en haar naam en adres nauwkeurig oonemen of haar verzoeken namens U. tijd en plaats berHen, waar U haar zoudt kunnen ontmoeten?" Joossie dacht na. Daar was veel voor te zeggen. Hij voelde zich om de een of andere reden niet erg on ziin eremak in dat, donkere steegje in het hartie van den Amstordamschen Jordaan. Die rauwe stem, die hij dien avond had gehoord de anerst van het meisje . . er was daar iets niet nluis en Joossie bekende zichzelf gaarne, dat hij wel een klein beetje huiverisr was, zich in die toch eenigszins verdachte omgeving te begeven. Hii besloot dus het voorstel van zijn kamerdienaar aan te nemen. Hij legde John nauwkeurig uit, hoe hij in het aangegeven steegie moest komen, hoe het huis gelegen was aan bet eind van dat doodloonende steegje en wie hii daar mo^st zoeken. Bovendien, John had de foto gezien en zou dus ongetwijfeld wel in staat zijn, het lang niet algemeene gezichtje van de jonsre dame te herkennen. „Ben je ben je ... niet een beetje bang, John?", vroeg Joossie. „Nee, Sir", zei deze eenvoudig, „ik ben niet zoo gauw bang. Ik kan boksen en Japansche zelfverdedigingskunst en zoo. Joossie floot. „Zoo zoo, dus.... je bent een gevaarlijk mensch, John", zei hij, in een poging om te schertsen. „Nee, Sir, ln het geheel niet, Sir. Wanneer iemand mii niets in den weg legt, ben ik zoo onschadelijk als een kind". „Nou, het is goed", zei Joossie. „Ga dus vlug en kom zoo snel mogelijk rapport uitbrengen". John verdween. Een half uur later was hij al terug. (Wordt vervolgd) --- VOGELS, DIE NIET VLIEGEN KUNNEN Wanneer wij over vogels praten, denken wij daarbjj in den regel direct aan het vliegen, zoo nauw zijn de begrippen vogel en vliegen met elkaar verbonden. En inderdaad is het vliegen een karakteristiek kenmerk van deze diersoort. Maar geen regel is er zonder uitzondering. Wij allen weten, dat er verschillende vogelsoorten zijn, die de vaardigheid om te vliegen reeds tientallen eeuwen geleden verloren hebben. Voornamelijk denken wij dan aan struisvogels, die rudimentaire vleugels hebben, onbruikbaar om mee te vliegen. Niet al te bekend is het echter, dat het aantal niet-vliegende vogels betrekkelijk groot is. Allereerst hebben wü dus den Afrikaanschen struisvogel, die in de verschillende dierentuinen te vinden is. Hij werd voor den oorlog veel gefokt om te kunnen voldoen aan de groote vraag naar veeren voor dameshoeden. Een andere soort is de Zuid-Amerikaansche struisvogel, de talrijke soorten op de Papoea-eilanden der Casuarissen en de Emus in Australië. Een interessant gebied is ook Nieuw-Zeeiand, waar vele soorten loopvogels te vinden zijn, van welke de kiwi's wel het opmerkelijkst zijn. Hier vond men ook resten van de uitgestorven Moas, die vaak 3.50 meter groot werden en — dit ln tegenstelling met alle andere loopvogels —geen vleugels bezaten. Al deze vogels zijn in het geheel niet zoo nauw mat elkaar verwant als men vroeger geliefde aan te nemen. Veeleer hebben zij het vliegen onafhankelijk van elkaar verleerd en toonen ze alleen tengevolge van de levensvoorwaarden een uiterlijke overeenkomst. Ook in andere groepen zijn verschillende soorten, die niet vliegen kunnen : de zwem- en duikvogels waarvan de pinguïns het meest bekend zijn. Goed vliegen en goed duiken zijn twee geheel verschillende eigenschappen en vragen ook geheel andere lichaamsfuncties. Een goed vliedende vogel heeft groote vleugels met veel veeren, die onder water door de vele er tusschen zittende lucht, het dier een grooten opwaartschen druk geven, waardoor duiken totaal onmogelijk wordt. Goede vliegers, zooals albatrossen, pelikaan, meeuwen, kunnen slechts heel kort onderduiken en dan ook alleen wanneer zij van groote hoogte neerschieten. De pinguins leven op het zuidelijke halfrond en wel voornamelijk in het poolgebied ; heel weinig soorten zyn via de koude stroomen naar de kusten van Zuid-Amerika, Zuid-Afrika en Australië getrokken. Op het noordelijke werelddeel vinden wij nog de — wel van pinguins te scheiden, — alk, waarvan alleen de, in het midden van de vorige eeuw uitgeroeide reuzenalk, in het geheel niet vliegen kon. Alle pinguins zijn schitterende duikers en onderwaterzwemmers en zijn gekenmerkt o.a. door zeer kleine vleugels, die met heel kleine schubbenachtige veertjes bedekt zijn en evenals de voorpooten van de robben als roeispanen gebruikt worden, terwijl de pooten als stuur dienst doen. Van de andsre zwemvogels bezit alleen nog de Kormoran voor vliegen absoluut onbruikbare vleugels. Merkwaardig ls, dat ook op de rivieren inde binnenlanden niet-vliegende zwemvogels voorkomen ; alleen echter in warmere streken. Bij het dichtvriezen van meren zouden dergelijke vogels onherroepelijk omkomen. In de poolstreken vindt men de pinguins dan ook altijd op die deelen van de zee, vanwaar zij in geval van nood nog tijdig open water kunnen bereiken. Behalve de reeds genoemde loopvogels behooren ook de kwartelkoningen tot de nietvliegers. Zij wonen in den regel op eilandjes. De levensomstandigheden op deze eenzame Zuidzee-eilanden, waarop lange vluchten onmogelijk waren en bovendien geen roofdieren leefden, werkten een degeneratie van de vliegorganen in de hand. Het is dan ock in het geheel geen toeval, dat men juist op eilanden veel slecht-vliegende landvogels vindt. De in oude tijden uitgestorven vogelsoorten toonen, dat eerst met de bevolking van zulke eilanden door menschen, die behalve wapens, ook nog honden, katten en ratten meebrachten, deze vogels vlug uitstierven. --- WORDT DE KALENDER HERVORMD? Paschen viel tot nu toe tusschen 22 Maart en 25 April, en waarschijnlijk zou een vaste bepaling van den datum maatschappelijke voordeelen met zich brengen. Landen, die voor de spoorwegen een zomeren een winterdienstregeling hebben, zouden in het verkeer meer eenheid kunnen scheppen, want Pinksteren zou b.v. altijd in het zomerhalfjaar vallen, terwijl het tegenwoordig nu eens onder dan weer boven de streep komt. Wanneer men het plan van Blochmann, waarover straks uitvoeriger, zou accepteeren, dan zouden markten, jaarbeurzen en congressen ieder jaar niet alleen op dezelfde data maar tevens op dezelfde dagen van de week kunnen plaats hebben. Vooral de statistiek zou van de „eeuwige" kalender profiteeren, daar het maken van overzichten veel gemakkelijker zou worden. Ook de geldcirculatie zou regelmatiger worden, daar men de uitbetaling van salarissen altijd op dezelfde data en weekdagen zou kunnen stellen. Het probleem der kalenderhervorming is al heel oud. Lang voor de Christelijke jaartelling, bezat het oude cultuurvolk der Maya's in Midden-Amerika reeds een kalendersysteem. Zij hadden een jaar, dat uit 13 maanden bestond, twaalf maanden van dertig dagen en één van vijf. Later werd bet. aantal dagen op twintig gebracht, waarna men achttien maanden had te onderscheiden. Dit stelsel hing ten nauwste samen met het rekensysteem van 't Mayavolk, dat op het getal 20 gebaseerd was. De tien vingers en tien teenen van den normalen mensoh hebben daarbij als „telraam" dienst gedaan,, Het is den lezer waarschijnlijk niet onbekend, dat er ook een zoogenaamd twaalftallig stelsel bestond, dat bij de oude Aziatische en Afrikaansche beschaafde volkeren gebruikt werd. Deze menschen konden met een reeks van twaalf (elf) verschillende figuren even goed overweg, als wij met een serie van tien (negen). Intusschen had het kalenderstelsel der Maya's dit voor, dat het zich één dag zou vergissen in den loop van 300.000 jaar, terwijl onze tijdrekening, de z.g. Gregoriaanscha in 3.300 jaren één dag er naast is. Nog erger was het met de Juliaansche kalender, - die tot 1582 in Europa werd gehandhaafd. Iedere twee eeuwen kwam men ettelijke dagen te kort. De Mayakalender functionneerde tot 1561; toen vernietigden Europeesch veroveraars de gegevens. Andere cultuurvolken, zooals Egyptenaren, Chineezen en Joden deelden als goede astronomen het jaar volgens den loop der hemellichamen. De Chineezen en Egyptenaren namen den omlooptijd van de zon als maatstaf, terwijl de Joden dien van de maan kozen. De Juliaansche tijdrekening is van de Romeins afkomstig, en genoemd naar Julius Ceasar. Door Paus Gregorius XIII word hy vrijwel onveranderd overgenomen. Het verschil tusschen effectieve aardbeweging en tijdrekening, dat in 1582 tien dagen bedroeg, werd door genoemden Paus geneutraliseerd. Tegenwoordig weet men, dal voor de vólkernen cor.f.sponacntie van aardwenteling er. kalender een jaar noodig is van 365 d.' gen, 5 uur, 48 minuten en 46.42 seconden, r it komt, doordat ook de uren en an .'err perioden ro zooverre willekeurige ins*?llingCT zijn, als ze berusten op waarnemingen van vroeger, die thans onnauwkeurig blij•ten. Ook merkt men hier weei de merkwaardige, innerlijke strijdigheid van een gecombineerd tien- en twaalftallig stelsel. De verdeeling van den dag is „twaalftallen". Men ziet evenwel dadelijk in, dat naartoe grvn natuurwetenschappelijke verplichting bestaat. We kunnen hier evenwel niet op ingaan. In November 1911 besloot de Zwitserf>che Bondsraad alle volkeren der aarde tot een kalenderhervorming uit te noodigen. In 1931 vatte de Volkenbond het toentertijd niet opgeloste probleem opnieuw aan en bepaalde zich tenslotte tot de nadere beschouwing van 2 plannen, die B en C rijn genoemd. Plan B is bedacht door den reeds vermelden dr. Rudolf Blochmann, een matematicus uit Kiel. Hij handhaaft de twaalf maanden en geeft de eerste maand van ieder kwartaal 31 dagen, de andere 30. Daardoor bestaat ieder kwartaal uit precies 13 weken of 91 dagen. De driehonderdvijfenzegtigste dag ontbreekt dan echter, en deze wordt als „midjaarsdag" aan de laatste week van Juni gekoppeld, waardoor deze week en dag langer wordt. Ook de schrikkeldag wordt een „dag zonder naam" en komt evenals vroeger eens in de vier jaar voor, maar dan achter Oudejaarsdag, d.w.z. achter 30 December, Paschen valt op 8 April. De voordeelen van dit plan duidden wij reeds eerder aan. Plan C is afkomstig van den Canadees Cotsworth. Deze stelt 'n jaar van 13 maanden met 28 dagen voor. De nieuwe maand zou tusschen Juli en Juli komen en de naam Sol kregen. De 365ste dag komt weer zonder weekdagnaam achteraan, in dat geval achter den 28sten December. Ook het plan C heeft het voordeel, dat in ieder jaar eiken dag op denzelfden datum va't als de corresriondeerende dag van dien naam in een vorig of volgende jaar. Maar het getal dertien maakt de verdeelm» in halve jaren en kwartalen zeer moeilijk. --- WAT DEED GIJ ? GUUS BETLEM Jr. Ook mijn lied van den tijd Is gewoonlijk gewijd Aan het feit, dat me 't meest heeft getroffen, En zóó vond ik dan dus Dézen brief in mijn bus, Als een raad: laat de boel toch niet sloffen l Wat deed GIJ ? stond er in, Voor Uw vrouw en gezin, Om hen straks voor gevaar te beschermen? Nou beken ik hier graag : Ik ben vrééselijk traag, Zeg maar lauw, in nog straffere termen! En ik deed dan ook— niéts, Maar nü brandde er iets Van een blos (bij dien brief) om m'n kaken, Want je hèbt toch den plicht, Om den drommel niet licht — Voor je kroost en je naasten te waken!. Kort en goed : ik op pad, Met de tram naar de stad, Om ze allen eens lekker te troeven, En ik nam het besluit: Strakjes niémand er uit! Want we houden., verduisteringsproeven! En ik plakte papier.. En voor iédere kier Waar maar éventjes licht door kon komen, Nog eens dubbel zoo dik, Want een feit: zoo ben ik, Als ik eens een besluit heb genomen ! En ik brak nog — o ramp ! Een verduisteringslamp, Want die dingen zijn heusch nog w&t prijzig, Maar kapot is kapot, En zoo daalde tenslot' Dan de schemer — en alles werd grijzig. En van grijzig weer grauw, En de lampekens, blauw, Maakten óns, gelijk schimmige geesten, En m'n vrouw schrok zich dood Van iets „raars" op 'r schoot, Maar gelukkig was 't één van de beesten l In de keuken kwam Ka Ook 'r plichten trouw na, In het donker — en 't kostte drie kopjes! Ze had net (geen idee !) Een.. soldaat op de thee, Nou, U snapt, die was best in z'n nopjes! En toen elk, vol geduld, In het duister gehuld Op de punt van z'n stoel was gezeten, Toen, toén ging daar de bel En U snapt het al wel— : De visite, die glad was vergeten 1 ! (Nadruk verboden). --- HUMOR VIEL HEM MEE. Zij: „Ja zeg, Ik ben ook niet volmaakt, hoor!". Hij: „Dat wist ik al lang, Annie! Ik wist alleen niet dat jij het ook wist!". HOE IS DAT MOGELIJK! „Vandaag wordt mijn beste stamgast begraven", sprak de kastelein. „Prompt lederen dag dronk hij hier om twaalf uur zes borrels, om zes uur weer zes, en dan na het eten nog tien of twaalf". „Waar is hij aan gestorven?", vroeg een bezoeker. „Ja, hoe zal ik het weten?", zei de kastelein. „Een man, die zoo geregeld leefde I" DAN IS HET TE LAAT. .Beste Jongen, je zult niet weten wat geluk is, voordat je getrouwd bent". „Dat meen je toch niet". „Ja, zeker wel; maar dan is het te laat". IN HET JAAR 2000. „Nu, laten we dan, om deze zaak af te handelen, voor de volgende week afspreken. Kun je Donderdag?" „Nee, onmogelijk, ik ga Donderdag naar Amerika". „O, Vrijdag dan?" HIJ HAD STAAL NOODIG. Directeur van het circus: „Zoo, dus je bent eerst vuurvreter geweest en nu wou je degenslikker worden?" Sollicitant: „Ja, tle dokter heeft me staal voorgeschreven". --- HET EILAND VAN DE BLIKKENDOOZEN-POST „Tin Can Mail" — Blikken-doozen-post" — staat op de postzendingen, die van het kleine eiland Niuafa in de Stille Oceaan verzonden worden. Iedere verzamelaar die dit merkwaardige poststempel heeft, fcezlt daarmee het eigenaardigste poststempel der wereld. Het 15 vierkante kilometer groote Niuafa eiland behoort tot de zoogenaamde TongaePanden. een groep eilanden in Zuid-West-Polynesië. Het meerendeel van de 182 kleine eilanden zijn koraaleilandjes. Het grootste, dat Toneatabu heet, is 430 K.M. a Er leven gezamelijk meer dan 30.000 menschen op de Tonga-eilanden, die buiten de 500 blanken, allen Polynesische inboorlingen zijn, die zich op dezelfde manier door hun schoonheid en levendige geestigheid onderscheiden. Het geheele eilandenrijk wordt door een vrouw, de bruine koningin Tui Tonga geregeerd, die haar residentie heeft in de hoofdstad Noukoualofa op Tongatabu De blikken-doo^enpost is echter alleen een voorrecht van het eiland Niouafa, dat daarom ook „Tin Can Mail eiland" genoemd wordt, wat in het Hollandsch beteekent het „eiland van de blikken-doozen-post". Niouafa heeft geen eigen haven, de schepen kunnen tengevolge van de koraalriffen hier niet aanleggen. Toch krijgt Niouafa regelmatig post binnen, en men kan zeker zijn. dat een brief, die men van hier uit naar KoDenhagen of Zurich stuurt, beslist zijn doel bereikt. Wel is waar wordt de eenige brievenbus van het eiland slechts een maal in de vier weken gelicht, en men moet daarom rekenen, dat een brief ongeveer een half jaar onderweg is. Daarom zal hij bij den ontvanger, als deze postzegelverzamelaar is, groote geestdrift verwekken. Want het opschrift „blikken-doozenpost" beteekent, dat dit schrijven door een zwemmende brievenbesteller in een waterdichten blikkendoos twee mijlen yan de kust van Niouafa ook door de zee gezonden wordt, voordat de boot hem in ontvangst neemt. De terugzwemmende brievenbesteller brengt echter in de blikken doos meteen de voor het eiland bestemde post mee terug. Deze eigenaardige manier van postverzending heeft nog nooit tot eenige klachten aanleiding gegeven Dikwijls komt het voor, dat een boot eenvoudig de blikken doos met post over boord gooit. Dan drijven deze zwemmende postzakken een paar uur voordat de brievenbesteller ze inhaalt. De postmeester verkoopt zelf de postzegels. stempelt de zendingen af en vervoert ze dan als goed geoefend zwemmer door het vochtige element. Zoo vormt dit vredige eiland met zijn klein dozijn blanken inwoners, die natuurlijk bijna de eenige postklanten zijn — de inboorlingen gebruiken deze instelling heel zelden — een post curiosum en veel vreemdelingen hebben reeds een klein reisje naar het eiland Niouafa gemaakt, enkel en alleen om aan vrienden en bekenden in de heele wereld brieven en ansichtkaarten met de blikken-doozen-post te sturen. ---