In 't hart van wat eens onze onstuimige zeeboezem was Jaren geleden hebben de StatenGeneraal hun goedkeuring gehecht aan het ontwerp-Zuiderzeesteunwel, dat het, toen het wet geworden was, mogelijk maakte de slachtoffers van de afsluiting financieel te steunen uit 's Rijkskas. Die slachtoffers waren de vissers van Marken en Volendam, van Blokzijl, Vollenhove, van Medemblik en Enkhuizen, van Kampen en Elburg, van Huizen en Harderwijk, van Bunschoten en Scheiungwo'"* "• en hoe al die plaatsjes rondom ? Zuiderzee mogen heten. Het zijn er tientallen en er zijn er heel wat kleine bij — kent U Laaxum bij het Rode Klif ? — en flink grote zoals Urk, het zelfbewuste stadje met zijn 4500 inwoners op de keileemrots daar in het hartje van wat eens onze onstuimige zeeboezem was Het kostte velen moeite, de gang naar het Rokin, die Amsterdamse gracht, waar het steunkantoor gevestigd was, Maar nu ? — De slachtoffers zijn al lang geen slachtoffers meer, vertelt mij een Urker Noordzeevisser, eigenaar van een trotse motorkotter, die meer dan een ton heeft gekost; en de ware slachtoffers komen niet in aanmerking. — Wie zijn dat dan ? — Dat zijn de Waddenvissers, die de haring en de ansjovis moeten missen en de palingvissers van de Noordhollandse binnenwateren. — Hoe bedoelt u dat ? — Kijk, dat binnen de afsluitdijk na 1932 geen zeevis meer zou voorkomen kon iedereen voorzien, maar dat zij ook uit de Waddenzee zou wegblijven, daarop had niemand gerekend. Vandaar, dat de Waddenvissers niet onder de Zuiderzeesteunwet vallen. En wie kon hebben voorspeld d^t de palingen het tegenwoordig in het IJsselmeer zo naar hun zin hebben, dat zij eenvoudig niet meer de binnenwateren optrekken ? En wist U in 1932, toen wij de vlag halfstok lieten ha.ngen, omdat er nooit meer een haring te vangen zou zijn in het val yan Urk of daaromtrent, te voorspellen, dat er tegenwoordig aan de snoekbaars waarvan wij toen nog het bestaan niet afwisten, meer verdiend zou worden dan ooit tevoren aan de haring en de ansjovis van weleer ? geen dood water --- Onze economische medewerker schrift: Voor wat hoort wat Uncle Sam schenkt maar zo geen twee milliard dollar weg aan een achter-achterneef Wij weten nu, dat de Amerikaanse regering van plan is — let er wel op, dat het voorstel nog door het Amerikaanse parlement moet worden goedgekeurd — Nederland financiële hulp te verlenen van April 1948 t.m. Juni 1952, hulp, die voor het overgrote deel zal bestaan uit graan, kolen, staal, olie en machines, terwijl daarnaast de nodige andere consumptie-artikelen een welkome aanvulling op deze hoofdschotel vormen. Ieder mens, die steuii krijgt, wil graag weten waar hij aan toe is: mag hij al die mooie dingen behouden of moet hij ze geheel of gedeeltelijk terugbetalen. Ook Nederland zal zich die vraag moeten stellen. Welnu, van schenken, dus geven om niet, daar zal wel niet veel van komen. Uncle Sam denkt voorlopig alleen maar aan lenen, waarmee wij overigens niets ten kwade van dez oom willen zeggen, want, een bedrag van $ 2.436.000.000 geef je aan een achter -achterneef niet zo maar weg. Al die machines, grondstoffen en hulpmiddelen, die wij zo broodnodig hebben om ons vernielde productie-apparaat op te bouwen en om onze mensen te eten te geven en welke wij bij ( gebrek aan dollars niet kunnen kopen, zullen op twee wijzen te onzer beschikking worden gesteld. Voor de aanschaffing van de kapitaalgoederen (machines enz.) krijgen wij een lening in dollars (gedeeltelijk van de Amerikaanse regerirg," gedeeltelijk van de Wereldbank). Met deze dollars kunnen wij dus kopen wat wij nodig hebben in en buiten de Ver. Staten. Doch deze dollars zullen wij te zijner tijd moeten terugbetalen. Wij zullen dus na 1952 door een grote uitvoer of door het bewijzen van diensten of hoe dan ook dollars moeten zien te krijgen om deze schuld af te lossen. De consumptiegoederen en de grondstoffen zendt de Amerikaanse regering ons echter toe. Krijgen wij nu b v. op 1 Mei een zending brood graan ter waarde van $ 100.000 of f 265.000, dan wordt deze zending via de importeurs naar de meelfabrikanten gezonden. Deze betalen nu de f265.000 aan de Nederlandse regering, welke dit geld ecHter niet aan de Ver. Staten behoeft af te dragen. Zij kan dit bedrag benutten voor de wederopbouw en voor het aflossen van staatsschulden, niet echter voor normale uitgaven. In een speciaal te openen rekening wordt dit bedrag echter wel als schuld aan de Ver. Staten geboekt, welke schuld door elke volgende zending zal toenemen. Deze wijze van geven, grants-in-aid gedoopt, betekent dus geen schenking en qok dit geld zal, zoals het zich thans laat aanzien, t. z. t. aan Amerika moeten worden terugbetaald In speciale handelsverdragen zal ■worden geregeld op welke manier dit zal geschieden: door het zenden van goederen, door het kopen van aandelen van bestaande Nederlandse industrieën, door het oprichten van nieuwr fabrieken, waarin de Amerikanen dan deelnemingen krijgen enz. Het voordeel van deze methode is alleen, dat wij niet behoeven te piekeren hoe aan de dollars te komen. Wij zien dus, dat de Ver. Staten ons goederen en geld willen lenen en dat zij het risico nemen of Europa, dank zij deze hulp, zo krachtig zal worden, dat t. z. t. alles netjes kan worden terugbetaald. Er zijn Amerikanen, die het volste vertrouwen in onze wil en ons vermogen hebben om onze schulden af te lossen. Er zijn er ook, die liever wat zekerheid willen hebben En onze wantrouwige broeders „overthere" weten, dat vele Europese landen in overzeese gebieden rijke en belangrijke deelnemingen bezitten. Deze zouden huns inziens best als onderpand kunnen dienen. Zo denkt men aan de belangen vart de Koninklijke Shell in Venezuela en de Franse nikkel- en chroombelangen in N.-Caledonië. Is dit niet mogelijk, wel, dan zouden, met Amerikaans kapitaal b.v. onze bedrijven in Indië tot grotere ontwikkeling kunnen worden gebracht, waarna de vervaardigde grondstoffen en producten ter groter zekerheid aan de Ver. Staten kunnen worden geleverd. Ge ziet, lezer, er zitten nog vele voetangels en klemmen aan het zo veelbesproken Marshall-plan en de tegenstanders zullen zich zeker maar niet zo gewonnen geven. --- Overleg tussen de Marshall-landen De Britse en de Franse regering hebben een gemeensc'apelük communiqué opgesteld, waarin de beide binden verklaren, dat zij thans de tyd gekomen achten overleg te plegen niet de 14 andere aan het planMarshall deelnemende landen. Aan deze la.iden wordt voorgesteld, dat een Brits-Franse commissie van onderzoek hun hoofdsteden zal bezoeken en een rapport zal opstellen van de resultaten, die tot dusver bij de economische samenwerking en voorbereiding op het plan-Marshall ziin behaald. --- MINISTER LIEFTINCK ONT VANGT BELGISCHE ONDER SCHEIDING De minister van financiën, Mr. P. Lieftinck, is de onderscheiding van het Grootkruis in de Kroonorde van België verleend. --- Een besomming van over de twee millioen Wordt er dan zoveel aan verdiend ? vraag ik. Wij hadden in 1947 een recordomzet aan de gemeentelijke visafslag : 2.2 millioen gulden is er opgebracht, bijna drie maal zovee! als het jaar tevoren dat met g.5 ton ook al een record had gevestigd. vertelt mij burgemeester G. Keijzer. — Hoe verklaart u dat ? — Dat is te danken aan de vrije prijzen. Tot '46 was 60 cents per pond het maximum. Maar nauwelijks was de rem los of de pondsDrijs liep op tot een rijksdaalder. Meer dan één visser heeft tussen 1 Mei en 1 October, het palingseizoen, 50 tot 60 duizend gulden besomd Urk verdient geld als water En Urk vaart er wel bij. Schulden en hypotheken zijn afgelost, velen nebben hun vaartuigen verbeterd. De vloot, tweehonderd schepen sterk, telt nu al een half dozijn Noordzeekotters, waarvan de waarde op meer dan 100.000 gulden wordt geschat. De afslag hesft 65.000 gulden in de gemeentelijke schatkist gebracht. — Gemeente zonder zorgen dus... concludeer ik glimlachend. Zege U dat maar zacht aldus de burgemeester, wij zitten met een tekort van maar even 250 woningen op 4500 inwoners. Iedereen woont bij ledereen in. En de wederopbouw hebben wij hier niet mee, want Urk is geen geteisterd gebied. Vorige week zijn de eerste zestien woningen sedert de bevrijding aanbesteed.' Zo schieten wij dus wel op ! — U zult heel Urk moeten volbouwen, vrees ik. --- Washington was opgelucht (Van onze Aneta-correspondent) det nieuws, dat de republiek Indonesië'de voorstellen van de Commissie van Goede Diensten tot het sluiten van een wapenstilstand en tot het bereiken van politieke overeenstemming heeft aanvaard, heeft hier een gevoel van grote verlichting teweeg gebracht. Een officiële bevestiging van de zijde der commissie is nog niet o .tvangen en derhalve is ook nog ceen verklaring door het departement van buitenlandse zaken uitgegeven, maar privé hebben hoge functionarissen hun voldoening tot uiting gebracht. Dit succes heeft het vertrouwen gewekt, dat* dit maal de overeenkomst tussen Nederland en de republiek effectief zal blijken. Ook de Nederlandse ambassade heeft nog geen mededeling' gedaan, maar men bleek zeer tevreden. Welingelichte kringen wisten het volgende mee te delen: Volgens de aanvaarde voorstellen zal de Indonesische republiek deel hebben aan de voorlopige regering voor geheel Indonesië naast de vertegenwoordigers van tien andere autonome gebieden. Men verwacht, dat de voorlopige regering maximaal een jaar na de ondertekening van de nieuwe overeenkomst in functie zal zijn. Tenminste een half jaar en ten hoogste een jaar na de ondertekening, zal een plebisciet plaats hebben in alle autonome gebieden, waarbij de bevolking vrijelijk zal kunnen beslissen aangaande: a) het al dan niet blijven binnen de federecte betrekkingen met Nederland ratie. In het laatste geval zullen didoor net gebied in kwestie worden onderhouaen. onderhouden, b) Het al dan niet permanent blijven van de uitgestrektneid van een autonoom gebied. Er zijn op het ogenblik bijvoorbeeld ctrie autonome staten op Borneo, die misschien tenslotte met groter succes tot één staat verenigd zouden kunnen worden. Ook zal de bevolking van een bepaald gebied kunnen kenbaar maken, dat zij er de voorkeur aan geeft, dat hun landstreek zich bij een andere staat aansluit dan waarvan zij nu deel uitmaakt. Men is hier over het algemeen van opinie, dat dit laatste punt de grote moeilijkheid zal kunnen vormen bij de practische samenwerking met de Indonesische republiek in de voorlopige regering. Men betoogt, dat de republiek, daar volgens de nieuwe overeenkomst haar gebied beperkt blijft tot Java, in de komende maanden alle pogingen in het -erl; zal stellen om elders stemmen te winnen, zodat het plebisciet tot uitbreiding van de republiek zou kunnen leiden. Men is in het algemeen van opinie, dat de drie leiders van de Commissie van Goede Diensten Java spoedig zullen verlaten. De overige leden enz. zullen echter toezien op tussentijdse ontwikkeling en tenslotte op het plebisciet. --- Panion siletten Tege n V E PKO U D H Ef D BESCHERMT 3gn (Adv.) --- De strijd in Griekenland Tijdens de ziekte van Koning Paul van Griekenland heeft zijn gemalin, Koningin Frederika, verschillende van zijn dagelijkse werkzaamheden overgenomen. Op de foto: De Koningin in gesprek met soldaten aan het front bij Konitza, waar de guerilla-strijders vanuit de bergen hun aan vallen Diegen te <*oen. --- Hoofdredacteur van „De Waarheid" afgezet Blijkens een mededeling in ,,De Waarheid" heeft het Partijbestuur van de CPN besloten de heer A. J. Koejemans als hoofdredacteur van dit blad te vervangen door de partijsecretaris, de heer Paul de Groot, met de heer F. Schoonenberg als plaatsvervangend hoofdredacteur en de heer Koejemans te verzoeken zijn zetel in de Eerste Kamer en in de Provinciale Staten van Noord-Holland ter beschikking te stellen. In een nadere verklaring wordt de heer Koejemans verweten, dat hij de „reactionnaire Engelse en Amerikaanse nieuwsagentschappen in de gelegenheid heeft gesteld de lezers te beïnvloeden", dat hij tegenstanders van de CPN als zogenaamde vakredacteuren aan „De Waarheid" had verbonden, dat hij, ondanks de instelling van een collectieve redactie, voortging met individualistisch optredèn en dat dit gedrag voortkomt uit zijn gebrek aan politieke standvastigheid, alsmede uit een neiging tot kleinburgerlijk individualisme. Ondanks de betuiging van trouw • aan de partij van de '■•eer Koejemans en van zijn volledige instemming met de politiek en de besluiten van het partijcongres, achte 't partijbestuur het niet verantwoord dat hij pblitiek-leldende functies vervult. --- URK 4500 mensen op een keileemrots profiteert er van dat de profetie geen waarheid werd . dood water „Wat baat het of mijn kleinzoon d'akker ploegen zal", zingt Mariap van Urk, de dichteres van het gelijknamige voormalige eiland in een van haar weemoedige volksliederen, geïnspireerd door de gevolgen van de afsluiting der Zuiderzee in 1932. Die strofe is verouderd, want de stellige verwachting, dat het ingedamde IJsselmeer dood water worden zou, dat derhalve de gehele visserij ten dode opgeschreven zou zijn, is tot verbazing der Urkers zelf allerminst bewaarheid. Integendeel, als sr ergens leven te vin len is, dan is het wel onder de oppervlakte van die "nog altijd zeer uitgestrekte grauwe plas, waar wemelt van snoekbaars en paling, de bron der welvaart van ' lands enige gemeente, die tot geen enkele provincie behoort. het Neer­ --- Een brief overt: De reis naar en het verblijf in de tropen van 5-4 R.I. Onze jongens zijn nog te vlug Zoals wü onlangs hebben bericht, heeft het Comité Asser Burgerij ter gelegenheid van Kerstmis en Nieuwjaar een telegram gezonden aan het door de burgerij van Assen geadopteerde 5-4 R. I. in Indië. Naar aanleiding daarvan mocht de Voorzitter van het Comité Asser Burgerij het navolgende schrijven van de Commandant 5-4 R. I., luitenant-kolonel P. A. Mulder, uit Bandjermasin ontvangen. Naar aanleiding van Uw telegram met de beste wensen voor Kerstmis en Nieuwjaar, hetwelk door adressering aan Batavia enige dagen te laat in ons bezit kwam, vond ik nu langzamerhand de tijd gekomen U eens wat uitgebreider op de hoogte te stellen van onze belevenissen en de gang van zaken hier. In de eerste plaats onze hartelijke dank voor Uwe gelukwensen. Ik ontving deze in Bandjermasin, da plaats waar de Staf van het Bataljon is gevestigd en verder 2 compagnieën zijn gelegerd. De andere compagnieën bevinden zich, al dan niet tijdelijk opgelost, in Kandangan, Balikpapan, Samarinda, Sanga Sanga en Tarakan. Zoals U dus ziet zijn we enige honderden kilom. uit elkaar gedreven, hetgeen uit de aard der zaak het onderlinge verband niet verhoogt, maar het gevolg is van noodzakelijke militaire eisen. In voorkomende gevallen houd ik zelf dit contact gaande met behulp van een vliegtuig. De geest is goed onder de mensen. We zijn èn door de burgerij èn door leden 'van het K. N. I. L. hartelijk ontvangen en velen van ons hebben bij de burgerij, mede vooral dank zij de bemiddeling van de geestelijke verzorgers, een tweede tehuis gevonden. Onze Kerstmisviering was gezellig en stemmig. In verband met de algemene toestand kon van een gemeenschappelijke Oudejaarsavondviering geen sprake zijn. Desondanks is deze avond op de meer afgelegen posten op gepaste wijze gevierd. Behoudens enkele gevallen van dysenterie en rode hond, rollen wij althans, voorzover nu kan worden beoordeeld, aardig door de Indische kinderziekten heen. Dit hopen we zo te houden, indien onze mannen voldoende medewerken de voorgeschreven hygiënische maatregelen naar behoren na te leven. Hieraan, dit moet gezegd, mankeert nog wel eens iets. Het is de manschappen, die gewend zijn In Holland overal zorgvuldig toebereide spijs en drank te kopen, maar niet in te prenten, dat de overal langs de weg verspreid staando winkeltjes nu eenmaal een bron van alle mogelijke ongemakken en ziekten kunnen zijn. Ook dit hopen we In de toekomst in goede banen te leiden: door schade en schande wordt men wijs. Wij zijn hier inderdaad gekomen om K.N.I.L. troepen en Ned. O. V. W., die hoogstnodig met verlof moeten gaan, af te lossen. Wij zijn hier aangekomen in' de regentijd, hetgeen van één kant zijn bezwaren heeft, maar aan de andere kant ook wel weer prettig is, omdat 'de plotseling optredende plensbuien een aanmerkelijke, zij het kortstondige, opfrissing veroorzaken, hetgeen ons het acclimatiseren vergemakkelijkt. Het wennen aan de temperatuur is niet zo eenvoudig. De een heeft hier enige weken voor nodig, een tinder doet er maanden over. In beide gevallen kenmerkt zich deze overgangstijd in moeheid, lusteloosheid en een voortdurende behoefte aan slaap. Daartegenover staat, dat wfl het Indische tempo nog niet aanvoelen en alles te vlug willen doen,we lopen te vlug en te veel, we zijn b.v. nog geneigd een trap met sprongen van 2 treden op te gaan, maar zijn er van overtuigd, dat we deze Hollandse vlotheid spoedig zullen afwennen. Onze reis op de „Groote Beer" was in alle opzichten uitstekend. In de Noordzee hebben we met storm en dus met zeeziekte te kampen gehad, maar verder ging alles prachtig. De postverbinding met de grotere plaatsen, die ik in het begin van de brief noemde, loopt uitstekend, dank zij het feit dat we driemaal per week een luchtverbinding hebben met Batavia en vandaar elke dag een vliegtuig naar Holland gaat. Een van onze grootste zorgen is op het ogenblik de geleidelijke overgang van Europese voeding naar Indische voeding. Dit is beslist noodzakelijk, omdat de kwaliteit van de hier verstrekte aardappelen (puré) inderdaad beneden peil is. Geachte voorzitter, ik hoop, dat ik U -enigszins op de hoogte heb gesteld van óns leven hier. Wij herinneren ons nog steeds met genoegen de wijze waarop U ons de laatste avond heeft uitgefeest en hopen t.z.t. ook van U nog eens iets te mogen horen. Er bestaat mijnerzijds geen enkel bezwaar tegen, dit schrijven in meer algemene zin ter kennis van de Asser burgerij te brengen, b.v. door plaatsing in de Asser Courant. Correspondentie voor ons Bataljon kunt U het beste -'.n mijzelf richten te Bandjirmasln. Met beleefde en hartelijke groeten, hoogachtend De Commandant 5-4-R.l w.g. De Luit.-Kol. P. A. MULLER. --- Plan tot annexatie — Daar gaat het aardig op lijken; Urk heeft een oppervlakte van 80 ha., waarvan er 30 gebouwd zijn. En van die bebouwing gaan wij dan nog een 130 woningen wegsaneren. Bovendien moeten wij behalve ons woningtekort inhalen ook nog normaal uitbreiden wegens geboorte-overschot en tenslotte is er dan nog industrieterrein nodig voor vier rokerijen en een visconservenfabriek. — Dan mag U wel een stuk polder annexeren ! — Daartoe hebben wij dan ook een verzoek ingediend. Een 100 ha. zouden wij erbij wallen hebben, te . weten het opslagterrein van de Zuiderzeewerken, maar de Dienst schijnt het te willen vasthouden met het oog op de Zuidelijke polders. — Hebt U nog andere toekomstplannen ? — Wij onderhandelen met de IJsselcent.rale voor stroomlevering. Tdt nu toe maken wij zelf stroom, maar onze motoren raken aftands. En dan zal de Waterleiding-Mij. Overijssel hier water gaan leveren. Wij hebben tot nu toe alleen een leiding voor niet-drinkbaar water met maar een 80 aansluitingen. Voor menselijk gebruik hebben wij hier alleen het regenwater ter beschikking; u begrijpt wat dat heeft betekend in die droge zomer van '47. Tot November hebben wij drinkwater moeten aanvoeren ! — Moet ik uit deze maatregelen afleiden, dat u bezig bent uw gemeente bij Overijssel in te lijven ? Wat zegt Noord-Holland daar wel van ? — Het orovinciaal bestuur van Noord-Holland heeft hier sinds 1912 niets meer te vertellen, al hebben wij nog wel voor de Provinciale Staten gestemd. Urk ressorteert rechtstreeks onder Binnenlandse Zaken. — Bevalt u dde uitzonderlijke situatie ? * — Neen, niet erg. Ik wou, dat ik maar weer bij de een of andere provincie behoorde, welke dan ook --- Paleisrevolutie in de C.D.U. Bestuur grotendeels afgetreden In het partijgebouw der Chr. Dem. Unie te Berlijn heeft Donderdag een soort paleisrevolutie plaats gehad. Tien van de twaalf leiders van het hoofdbureau der partij hebben onder leiding van prof dr. Dovifat hun ambt neergelegd als protest tegen de nieuwe lijn, die de partij op bevel der Russen in de Sowjet-zone is ingeslagen. De centrale der partij heeft hiermee vrijwel al haar leidende figuren verloren. Ook het grootste deel der bureaubeambten heeft ontslag genomen, daar het niet onder de door de Russen aangestelde partijsecretaris Dertinger wil werken. --- Een huis met een griezelig verleden Dr. Marcel Petiot vermoordde er 65 mensen (Van een U.P.-correspondent) Er is één man in Parijs, die geen last heeft gehad van het nijpende tekort aan woonruimte. Hij, de 38jarige Pierre Piolet, ambtenaar van de Franse staat, kwam in het vorige jaar terug uit Marokko met zijn vrouw en kinderen. Hij hoefde niet lang te zoeken, want hij trok eenvoudig in een „spook"-huis. Althans alle buren vertelden dat het moest spoken in dat huis. En Piolet zelf moet toegeven, dat, als „alle mensen die hier gestorven zijn, terug zouden komen om te spoken, dit de grootste spokenverzameling zou zijn, die ooit bijeen was". Want tenminste 65 mensen zijn er vermoord in een kleine driehoekige kamer naast Piolet's garage. Hun lijken werden in stukken gesneden en in een put met ongebluste kalk gegooid totdat het vlees was weggebrand. De beenderen werden dan verbrand in de kachel van de centrale verwarming. De dader van al die moorden is ook dood. Want Piolet woont in het huis van de beruchte dr. Marcel Petiot. Petiot verloor zijn hoofd onder de guillotine, tot het laatste toe volhoudend dat hij onschuldig was en schreeuwende: „Ik zal gewroken worden!'.' Maar Piolet zegt, dat hij tot nog toe niets gezien heeft van Petiots wrekende geest. „Ik geloof niet in spoken", zegt Piolet, een vriendelijke, kleine man met een hoornen bril op. En zijn vrouw, de knappe, blonde madame Piolet is evenmin bang. Zij gebruikt de vroegere kalkput, waar alle lijken nu wel uit zijn, als wijnkelder. De kachels, die als crematorium dienst deden, heeft Piolet schoon laten maken. Er kwamen nog een paar beenderen uit De kachels branden nu weer. Dé buren snoven, toen zij weer rook uit de schoorsteen zagen komen, argwanend. Maar het rook niet zoals in de dagen van dr. Petiot. Tijdens het onderzoek tegen Petiot heeft de politie de vloeren van zijn huis opgebroken en overal gaten in de muren geboord in een — mislukte — jacht op verborgen geld en juwelen. Toch geloven nog heel wat mensen, dat er nog waardevolle dingen in het huis verborgen moeten zijn. Maar Piolet neemt zich niet de moeite ernaar te zoeken. „Wat heb ik er aan?" vraagt hij. „Het geld zou toch niet van mij zijn". Piolet's enige concessie aan het griezelige huis, dat hij bewoont, is dat hij het kleine driehoekige kamertje op slot houdt en niet gebruikt. „Er zijn daar zoveel mensen gestorven", zegt hij. Overigens heeft hij de trots van de museumbewaarder, als hij bezoekers zijn woning toont. Als zijn kinderen, van 4 en 6 jaar, tenminste niet thuis zijn. „Want wij willen niet over de zaak Petiot spreken als zij er bij zijn," zegt hij. Piolet is heel toevallig aan dit „spook"-huis gekomen. Op zoek naar een woning na zijn terugkeer uit Marokko liep hij er voorbij en zag een huis leeg staan. „U kunt daar niet wonen", zeiden de mensen en dan begonnen zij te fluisteren:; „Het is het huis van dr. Petiot, waar al die mensen vermoord zijn". „En wat zou dat", was Piolet's antwoord. „Het heeft een dak en vier muren. Ik geef niets om die historie". Zo lieten de Piolets alles schoonmaken en repareren en trokken er in. „De huur is heel bescheiden", zegt hij nog. „Neen, ik lees nooit spookverhalen", antwoordt Piolet. „Dat is allemaal onzin!" ---