1 October: hazenjacht Lampe heeft het niet gemakkelijk in het jachtveld Knallende geweren, rijpe bramen en vrolijk wippende pluimen « » ' Het is uit met de rust van Lampe. Sinds 1 Januari 1948 heeft hij onder de beschermende vleugels geleefd van de daarop betrekking hebbende artikelen van de Nederlandse wetgeving, die voorschrijven, dat Lampe van 1 Januari tot en met 30 September niet „het dodend lood mag worden toegediend". Doch zodra op 1 October het eerste ochtendgloren de nieuwe dag aankondigt komen de trouwe volgelingen van de jachtgodin Diana te voorschijn. U i t is het dan met de rust van „het" haas! De jachthoorn schalt, het geweer knalt, en het wild vliegt tot het vallen van de duisternis her en der over heide en velden, over omgeploegde stoppelakkers en over aardappelvelden om voor de „pUp" van de jagers weg te komen. (Van onze eigen verslaggever). De ijdelheid des jagers We hebben deze eerste jachtdag meegemaakt. We hebben ons bij een jachtgezelschap aangesloten en hebben ons uiterste best gedaan een zo goed mogelijk assistentdrijver te zijn. Vier en een half geweer telde ons gezelschap, want er was een enkelloops buks bij, terwijl verder bij elke jager enige drijvers waren ingedeeld. Gescheiden gingen de groepen het veld in, elkaar „goede jacht" toewensend, doch inwendig toch op een beter resultaat dan de collega's zouden behalen, hopend. De sportiviteit h°eft de gehele dag hoogtij gevierd, daar niet van. doch de ijdelheid is ook de jager niet vreemd. Vol moed werd dan gestart op deze bij uitstek geschikte jachtdag. Het zonnetje was niet al te warm, Pluvius liet verstek gaan, zodat alleen het in het vrije veld vertoeven reeds et genot was. Niettemin, het was om wild begonnen, vooral om „het" haas. Natuurlijk werd een konijn niet versmaad, doch Lampe stond deze dag bovenaan op het programma, direct gevolgd door de iasant, waarbij de afspraak was gemaakt, dat op hennen niet zou worden geschoten. Mochten er dus fasanten aan de strop komen, dan dienden dit uitsluitend hanen te zijn. --- Bij het watermolentje Bij het watermolentje zou onze ploeg het veld betreden, doch dit bleek de plaats te zijn, waar eens een watermolentje had gestaan. We stelden ons „in linie" op, waarbij ook ik mijn plaats, kreeg toegewezen naast de jager. Jumbo, onze hond had reeds direct de jachtdrift te pakken en snuffelde en rende dat het een lieve lust was en wanneer we eerlijk willen zijn, dan dienen we te erkennen, dat ook bii ons de jachtinstincten spoedig los kwamen. Het proces werd verhaast, toen na tien stappen reeds een fasant onder onze voeten vandaan vloog die ons met haar „roetsch" bijkans de stuipen op het lijf joes .Het was een „haar" dus een hen, en zodoende werd het geweer wel gericht, doch de trekker werd niet overgehaald. Er bleken óf weinig hazen te zijn, óf ze zaten „vast", want het eerste uur ontdekten Wé weinig. En intussen hoorden we onze collega's in de verte maar knallen, hetgeen onze ijver niet weinig verhoogde. Dat hoekje nog even afzoeken, die wal nog even afk ">ppen en ja, daar kwam inderdaad een haas uit z'n leger .Klets, een schot er op, nog een, en hoewel we er van overtuigd waren dat Lampe „lood had gekregen", wist hij nog best te ontkomen. Die had niet over pech te klagen. Vol moed gingen we verder. Er was wild en waarom zouden we dat niet voor de spuit krijgen ? Weer een haas, doch geen gemakkelijk schot en het resultaat was wederom nihil. --- Hoe klein is het veld Hoe groot lijkt 'n jachtterrein van 'n paar duizend H.A., doch hoe klein is het in werkelijkheid. Want kwamen daar geen collega's aan ? Inderdaad, het was een der andere ploegen, en het eerste wat er gebeurde na het plegen van een aanslag op het wekelijkse rokersrantsoentje van een der bij de jacht betrokkenen was het uitwisselen van de resultaten. We zeiden reeds dat er sportief werd gejaagd en dit bleek ook uit de mededelingen van onze collega's. Wel wild gezien, doch niets geschoten ! Eén haas tweemaal gemist, achter een konijn langs geschoten,maar niet aan de stroppen. Och, zo zeiden de drijvers, toen deze jager zich even verwijderde, het was knudde met hem, hij gooide het schot er te gauw uit, en toen hij het later beter wilde doen, was hij nog haastiger. Nee dat was niet veel i --- HAAR NOODLOT door F. COPPERSMITH 6) „Hier moet U tekenen, opschieten !" hehaalde hij, „voortmaken, er komen nog meer mensen na U ! Wij hebben niet veel tijd en U ook niet, tenminste als U op tijd eten wilt!" Eerst de derde, die moest tekenen, informeerde wat een en ander inhield. „Een formaliteit", antwoordde Westerbaan, „een bevestiging van de mondelinge afspraak omtrent de passage. Iedereen moet zich houden aan de bevelen van de kapitein. Wie helemaal niet betaald heeft, moet, als het nodig is, arbeid verrichten. Maar dat is jullie allemaal reeds uitvoerig medegedeeld. En nu: „opschieten 1" Toch ging het nu wat langzamer. De kapitein had Westerbaan iets toegefluisterd en deze herhaalde zijn aanwijzingen nu steeds, zodra zich nieuwe liefhebbers in de kajuit bevonden. „Vooruit, opschieten. Slechts een formaliteit Bevestiging Discipline Wie niets betaalde Verplichting geen arbeid te weigeren als dit nodig geoordeeld wordt.... Vooruit, opschieten; Neen, kinderen behoeven niet te tekenen. De handtekening der ouders is voldoende, Vooruit! Opschieten!" Claire en haar vader behoorden tot de eersten. Achter hen stonden hun landgenoten, die eens in het bedrijf van Jacques Murner emplooi hadden gevonden. Toen Murner de tafel naderde, keek Westerbaan op en nam twee papieren, die apart lagen. „Dat is voor U en Uw dochter, m'neer Murner", zei hij toen beleefd, „eigenlijk behoeft U niet te tekenen. Maar 't is misschien betpr !" Jacques Murner nam de penhouder en schreef zijn handtekening. „Is dit niet meer dan alleen maar de overeenkomst betreffende de betaling der passageprijs ? Ik ben koopman en wat papieren betreft ". Doch Westerbaan liet hem niet uitspreken. „Maakt U zich geen zorgen, mijnheer Murner. U heeft de passageprijs geheel betaald, dus " Hij schraapte zich de keel. „En nu uw dochter!" Ook Claire zette haar naam onder het papier, dat haar voorgehouden werd. „Dank U wel", zei Westerbaan, „en nu de anderen!" Na Claire tekende de oude Chavelli, eens bedrijfsleider bij haar vader, een man, wiens gelaat de sporen droeg van doorgemaakt leed en wiens haar reeds grijs was. Diens vrouw zette drie kruisjes, waarover zij zich kennelijk schaamde. En zo volgden alle anderen, de een na de ander, totdat de boekhouder van Murner aan de beurt kwam. Hij aarzelde even en probeerde eerst het papier te lezen dat hij tekenen moest zonder dat dit lukte. „Opschieten", riep Westerbaan. De boekhouder keek naar zijn vroegere patroon, die alleen maar knikte. Toen tekende hij. Claire volgde haar vader weer naar het dek. Helaas bleef zij achter de bovenste trede van de steile trap met haar voet naken, zodat zij struikelde en gevallen zou zijn als de oude Bianchi haar niet bijtijds had gegrepen. Spijtig keek Claire naar haar schoen, waarvan de hak afgebroken was. „Wie kan die nu maken ?" riep zij, „er zijn geen schoenmakers aan boord!" Antwoord op deze vraag kreeg zij echter niet. Er was immers niemand aan boord, die haar hiermede kon helpen ? In de verte verdwenen de Waddeneilanden uit het gezicht. De Noordzee en daarachter de Oceaan strekten zich voor de opvarenden van de „Meermin" uit: grauw, eentonig, eindeloos. De passagiers maakten van de gelegenheid gebruik om zich, zó goed en zo kwaad als het ging, te installeren. Reeds begon het schip te slingeren en de kisten en koffers van de emigranten gleden 'van links naar rechts en omgekeerd. Van het dek klonken hamerslagen: de kookinrichting werd gereed gemaakt. Een zeil, gespannen om de zonnestralen tegen te houden, bleek voor deze functie niet toereikend. In 'de kombuis deelde de kok de eerste rantsoenen uit, waarbij al spoedig bleek, dat er een tekort aan borden en' pannen was. De eerste vrouwen verschenen aan dek Enigen hunner deden een poging om een vuur aan te maken: het hoüt was vochtig, telkens gleden zij uit op het gladde dek, dat, nu de deining toenam, steeds schever kwarri te liggen. Van eten zou op die manier niet veel komen. Bovendien meldde zich ook de zeeziekte reeds spoedig aan. De meeste kinderen lagen zonder een woord te spreken reeds in de kooien. En de mannen, die meenden, dat een pijp tabak zou helpen de zeeziekte te bestrijden, moesten zich eveneens al spoedig gewonnen géven. „Elke dag een halve liter zeewater drinken", gaven de matrozen als goede raad. En de passagiers volgden dit advies gedwee op, maar helpen deed het niet. Integendeel .... spoedig waren de passagiers der „Meermin" allen het slachtoffer der zeeziekte geworden. Zij lagen in hun kooien als een zielig hoopje mensen. Claire zat op haar kooi, eindelijk alleen met haar verdriet. In haar handen had zij een uit ivoor gesneden beeldje, dat zij de vorige avond ten geschenke had gekregen van iemand, die haar gevraagd had hem ook een aandenken te geven van haar. Zij had het direct beloofd. „Morgen", had zij Gerard verzekerd, „morgen als wij gaan wandelen", In de plaats daarvan was Westerbaan nog laat 's avonds met de mededeling gekomen dat de „Meermin" reeds vroeg de volgende ochtend het anker zou lichten en dat de bagage bij het aanbreken van de dag gereed moest staan. . „En dat zou de neef van de reder niet hebben geweten ?" Claire vermande zich. Zij moest nu eerst naar haar vader. Toen viel haar in, dat haar schoen nog steeds stuk was. Het was werkelijk onmogelijk om nu een nieuw paar schoenen uit haar kist te halen. Daarom liep zij even later op één schoen naar de grote kajuit. Het ruwe hout deed haar pijn aan de ongeschoeide voet. Haar vader lag in zijn kooi. Hilty, de vroegere boekhouder, stond naast de oude Murner en probeerde zijn hoofd te steunen. De zieke zag er slecht uit: de zeeziekte had hem zwaar aange' pakt. „Gelukkig dat U er bent", zei Hilty tegen Claire. „Uw vader is totaal uitgeput". Meer dan een uur bleef Claire naast haar vader zitten.Toen scheen hij in te sluimeren, zodat zij meende voor iets eetbaars te kunnen zorgen en haal' bagage ordenen. In de eerste plaats moest zij een paar andere schoenen zien te krijgen. Maar in de kajuit, waarin de vrouwen waren ondergebracht, heerste nu een ware verwarring. Overal lagen kleren en ontelbare andere voorwerpen. Claire bukte zich en bekeek de schoen, die zij hier achtergelaten had. Wat, zag zij het goed ? Ja, deze was gemaakt; de hak zat er weer onder. De vrouw van Chavelli zag haar verbaasd kijken. „De toneelspeler heeft hem & e ' maakt", lichtte zij het meisje in. Snel trok Claire de schoen weer aan en ging op zoek naar Bianchi. .IWoidt vervoigdl --- Net Achilles 't Was een der andere drijvers, die opmerkte, dat het net was als bij Achilles. Prachtkansen, doch geen schutter en toen het middag was bleek de buit nog niet zo erg groot te zijn. Vier hazen, twee fasanten en één konijn, neen dat kon geen pochen lijden en het was daarom geen wonder, dat op een „Hollands kwartiertje" werd gerekend. En dat hebben we gehad, direct na de maaltijd. Het gezelschap bleef na de middag bijeen en we waren bijkans nog geen vijftig meter van ons bivak verwijderd, toen een fasant het loodje moest leggen. En Arras en Jumbo waren nog bezig de fraaie vogel te halen, toen de minder gelukkige schutter van des morgens een vol haas over de kop deed tollen. En nog honderd meter verder wederom 'n haas waarmede deze jager zich ten volle had gerehabiliteerd. Hij voelde dit overigens zelf want hij glom vanaf dat moment van zelfgenoegzaamheid. --- Aardige momenten Ljt spreekt wel vanzelf dat de aardige momenten in het veld legio ziin. Bijv. toen één der jagers een fasant voor het geweer had en een andere hem de vogel juist „voor de pijp wegblies". Deze jager stond stond juist achter een drijver die nogal flink de lengte heeft en nadat het schot was gelost, merkte hij verontwaardigd op : Nou, nou, het stormde me bij de kop langs. Benauwd ! ! Of, toen even eerder een haas achter een der jagers wegsprong en zijn pluim liet zien, waarbij een collega-jager uit de verte opmerkte : Te loop'n ja veuls te haard". Even later sprong vóór deze Grunneger een haas buiten schostafstand op en toen kreeg hii natuurlijk prompt te horen : Ie loop'n lang nait haard genog. Of, toen een der jagers van lekkere rilpe bramen stond te genieten en een dik haas onder ziin vingers wegsprong. Het geweer grijpen en rennen om een goede schietpositie te krijgen was één beweging, doch er lag een stok op des jagers pad. Inplaats van Lampe over de kop te doen tollen, tolde hij zelf, vermoedelijk tot groot vermaak van langoor. Het witte pluimpje wipte tenminste vrolijk in de verte. Of. toen een der drijvers op een haas stapte, van schrik tegen de wereld sloeg, des drijvers vader op een weggetje sprong en „om het hoekje schoot", zodat het wegvluchtende slachtoffer van deze aanslag, toch nog een pats kreeg, die hem over de kop deed tollen. Boze tongen beweren nu dat het schot van Iemke, de jachtopziener, het tenslotte nog had gedaan, en Willie, ons wilddragertje, kreeg opdracht om dit aan de jager te vertellen. Of hii zich van deze penibele taak gekweten heeft ? --- Arrondissements-Rechtbank Assen Voor velen schijnt het verschil tussen mijn en dijn moeilijk zichtbaar Jeugd op het hellend vlak Hij wilde zo graag voetbalschoenen hebben, de 18-jarige scheepsbouwersknecht Jan N. uit Eelde. Maar voetbalschoenen zijn vandaag de dag dure dingen en welhaast een onbereikbaar ideaal als je de beschikking hebt over enkele guldens zakgeld per week en niét veel voor sparen voelt. Maar op zekere dag wierp de postbode abusievelijk een postwissel van f57.60 in de bus, bestemd voor een buurtgenoot, die toevalliger wijze dezelfde naam bezat als de voetbalenthousiast. Dit was een ongezochte gelegenheid de zo begeerde trappers in zijn bezit te krijgen en de verleiding om Polly Pil aan zijn hart te kunnen drukken werd zo groot, dat hij naar het postkantoor stapte, de postwissel voor ontvangst bij wijze van handtekening van een krabbel voorzag en de niets vermoedende kantoorhouder het bedrag liet uit betalen. Natuurlijk liep het spaak. De ware Jan N. wachtte tevergeefs op zijn postwissel, reclameerde met het gevolg dat het bedrog aan het licht kwam, want Eelde is nu eenmaal geen plaats als Amsterdam, waar dagelijks duizenden het postkantoor binnenschuiven. Zo stond de jongeman dan gisteren als verdachte • voor de groene tafel van waarachter de Officier van' Justitie, mr P. 's Jacob, hem met nogal milde ogen bezag omdat over de delinquent een gunstig rapport was uitgebracht. Daarom werd het voor deze keer een voorwaardelijke hechtenis van 9 maanden met een proeftijd van 3 jaar. De raadsman, mr J. W. Boonk uit Emmen kon zich hiermede wel verenigen en wees er verder op dat de oorlogsomstandigheden niet bepaald een gunstige invloed hadden uitgeoefend op het moreel van de jongeman. Dit zelfde bracht mr Boonk ook naar voren in de zaak tegen de 19-jarige hulp monteur Jan L. uit Emmen. Dit jongmens had eerst uit een garage van de Aardolie Mij. te Schoonebeek een oliejas, zuidwester en een paar beenpijnen ontvreemd, had vervolgens in een school te Rolde uit een klasselokaal 'n bedrag van f 12.75 weggekaapt en stal ten derde uit een kledingstuk in het in aanbouw zijnde Groene Kruisgebouw te Emmen een bankbiljet van f25 (volgens L. is het f 20). Naar het heette had het gestolen geld moeten dienen voor de aankoop van allerlei benodigdheden bij de a.s. geboorte van zijn spruit. In tegenstelling met vorige verd. luidde het rapport over L. niet bepaald gunstig. De O. v. J. eiste 6 maanden hechtenis, waarvan 3 maanden voorw. met een proeftijd van 3 jaar en met aftrek van voorarrest. Het verschil tussen mijn en dijn schijnt ook de 32-jarige transportarbeider Harm H. uit Heiligerlee niet te kennen. Op het land van de landbouwer H. B. te Grolloo zag hij einde Mei van dit jaar 200 zakken aardappelen staan, welke hij wel wilde kopen. Dit ging echter niet daar het grootste deel van deze partij zou worden verkocht aan een commissionnair. Maar, zo zeide de landbouwer, wat eventueel van de partij overblijft kun je kopen. Afgesproken werd dat dit restant tegen de muur van de boerderij van B. zou worden opgestapeld. Enkele dagen later kwam H. met zijn patroon J. B. uit Winschoten en een chauffeur per vrachtauto naar Grolloo gereden. Er stonden echter geen zakken aardappelen tegen de muur, waarop men naar het land aan de Amerweg reed en de gehele voorraad van 200 zakken maar op de auto laadde. Nu heette het opeens dat de patroon van H. van deze affaire had afgeweten en ook opdracht had gegeven" de 'z'akkèri op te laden. B, die zelf ook was gedagvaard, liét gisteren evenwel verstek gaan, zodat beide zaken tot 22 October werden aangehouden." --- De heide wordt langer ! Inmiddels was het zo ongeveer vier uur in de namiddag gewórden. We hadden gezworven vanaf des morgens acht uur door bos en over hei. over sloten gesprongen en over tankgrachten en loopgraven en wanneer we eerlijk willen zijn, dan leek het ons zo ongeveer toe, dat de heide steeds langer werd, m.a.w. dat de parade-pas steeds perfecter moest worden uitgevoerd. We werden moe en we meenden de geroutineerden heimelijke blikken in onze richting te zien werpen. De rug dus weer gestrekt want we hadden verzekerd. dat we mee zouden doen, al zouden we tenslotte „op de wenkbrauwen" thuis moeten komen. Toen evenwel een 63-jarige in on~ gezelschap voorstelde even te rusten. hadden we de man wel kunnen omhelzen. Nog later scheen korte heide „asphalt voor onze moede beenen te zijn. zo glad was de baan. en we waren blij, zelfs intens blij, toen de laatste slag werd aangekondigd. Het resultaat van de gehele dag was tien hazen, acht fasanten en twee konijnen, doch afgezien van dit resultaat hebben we van deze eerste jachtdag genoten. Lampe heeft het niet gemakkelijk gehad, niet alleen bij ons. doch ook elders werd ontzettend naar zijn leven gestaan. en hij zal blij zijn, indien de kalender 1948 op is. Hoe het echter zij. wij hebben Zondag wild in de pot. --- WIELRIJDER HEEFT OOK RECHTEN. Op 26 Juni van dit jaar had de 49jarige brandstoffenhandelaar Jan E. uit Reilen met zijn .vrachtauto bij het inhalen van een met paard bespannen wipkar 'op de weg Wezup—Orvelte niet voldoende acht gegeven op de 61-jarige wielrjjdster, de wed. S. uit Westerbork, die vanuit de tegenovergestelde richting naderde. Het gevolg was dat zij werd aangereden en tamelijk ernstige verwondingen opliep, waarvan zij thans nog niet genezen is. Verd. E. gaf toe dat het ongeval aan zijn schuld te wijten was, doch was van mening dat de wielrijdster zo nodig wel öp de berm had kunnen rijden. Hetgeen dè; president, mr L. v. d. Bijtel deed opmerken; „Wilt u er rekening mee houden dat wielrijders ook nog rechten op de weg hebben, al lijkt het er soms niet veel meer op." De O. v. J. weet het ongeval meer aan een verkeerd inzicht in de situatie van dat ogenblik dan aan roekeloosheid en vorderde een geldboete van f 75 subs. 25 d. h. --- NAAR LIEBCHEN. De 24-jarige controleur van het Haagse gasbedrijf Adrianus J. M. I. uit *s-Gravenhage was door de Kantonrech ter:te Emmen tot 10 dagen hechtenis veroordeeld. Daar tenuitvoerlegging van dit vonnis zeer vervelende gevolgen zou hebben wat betreft zijn betrekking, was hij in hoger beroep gekomen. Wat was het gev al geweest? Eind 1946 had I. de stoute schoenen aangetrokken en was bij Coevorden stiekum de grens overgewipt, met het doel zijn meisje in Baden-Baden (naast de deur!) te bezoeken. Maar hij had pech. De Amerikaanse politie arresteerde hem en zo was de ongeduldigde minnaar er gloeiend bij, want een Engelse rechter veroordeelde hem tot 2 maanden gevangenisstraf. De O. v. J. achtte tweemaal veroordeling voor eenzelfde feit een beetje teveel van het goede en concludeerde schuldig verklaring zonder strafvordering. In al deze zaken zal op 15 October a.s. vonnis worden gewezen. --- Op de Noordelijke voetbalvelden ontbrandt morgen de „broederstrijd" Morgen beleeft het Noorden zijn grote derby-dag en laten wij de ontmoeting Sneek—HSC even buiten beschouwing, dan lijkt het er zelfs veel op, of er in deze vierde competitieronde een soort „burgeroorlog" tussen Drenthen, Friezen en Groningers op de voetbalvelden zai ontbranden. Als wij dan bovendien nog in aanmerking nemen, dat het juist allemaal Friese clufcs zijn, die momenteel de boventoon voeren, dat de beide Drentse ploegen ernstig schijnen te solliciteren naar de laatste plaatsen, terwijl de Groningers er zo'n beetje tussen in hangen, dan is het duidelijk, dat die broederstrijd buitengewoon f < gevoerd zal worden. Maar ook staat het nagenoeg vast, dat de nevel, « e nog steeds over de Noordelijke ranglijst hangt, door deze strijd weer een eindje, waarschijnlijk wel een behoorlijk eindje zal optrekken. Maar liefst vier derbses Derbies zijn nu eenmaal altijd min of meer nachtmerries voor hen, die zo iedere week even in de duistere voetbaltoekomsc trachten te blikken en daarom was het ook met twijfel in het hart, dat wij deze keer een beroep op onze profetische knobbel deden. Eigenlijk is er maar één wedstrijd van de vijf, waarover wij niet lang uagedacht hebben, om onze mening er voor te formuleren, n.1. die tussen de kampioenen en Frisia. Met ons zullen zelfs dé meest verstokte aanhangers van de oude LAC van oordeel zijn, dat dit al haast niet anders dan op . een nederdaag. voor de. Leeuwarders zal uitdraaien. Minder zeker echter zal men in „Ljouwert" zijn over de eerste van de zes plaatselijke ontmoetingen, die de Friese hoofdstad staan te wachten, n.1. Leeuwarden-Friesland. Beide hebben zich tot nu toe flink geweerd en hoewel hun spel nu misschien niet zo hoogstaand is, het is in ieder-geval recht op het doel afgaand en productief. En daar dit voor beide ploegen geldt, kan men er zich van overtuigd houden, dat het een verbeten en spannende strijd zal worden, waarbij o. i. een gelijk spel het meest waarschijnlijke resultaat is. Bij de Groninger derby Velocitas —GVAV liggen de zaken al niet veël anders. Hier toch hebben we twee ploegen, die beide in het veld doorgaans wel aardig werk laten zien, maar die lijden aan een grote onproductiviteit. Het team, dat Zondag deze vervelende „ziekte" het beste weet te bestrijden, heeft tevens de meeste kansen op de zege en als U het ons vraagt, zal dat GVAV zijn. --- Techniek of wilskracht? 'Tenslotte krijgt ook Drenthe zijn titanenstrijd, n.1. Achilles—Emmen, twee' ploegen, die elkaar het vorig jaar al heel weinig ontliepen en die ook dit seizoen wel ongeveer van gelijke sterkte zijn. Niet, dat -er geen verschil in speltype is, integendeel een heel groot verschil zelfs, want terwijl de Assenaren het meer in het fijne, het mooie zoeken, moeten de Emmenaren het hebben van hun enthousiasme en doorzettingsvermogen, alsmede van hun grote defensieve kracht. Voetballend Drenthe mocht eigenlijk willen, dat beide wat van elkaar konden overnemen, want Achilles kan er best wat stootkracht bij gebruiken, terwijl voor Emmen wat meer techniek zeker geen overbodige luxe zou zijn. Maar helaas, het is niet anders en zo zullen wij moeten afwachten, wat deze keer het sterkste zal zijn, de techniek dan wel de wilskracht. Het: is ons bekend dat de thuisclub haar voorhoede enigszins gewijzigd heeft, teneinde deze linie wat meer stootkracht te geven. Nu, dat zal zij ook heus wel nodig hebben tegen de sterke Émmen-achterhoede met Ten Berge aan het hoofd. Wij hebben zo'n vermoeden, dat doelpunten duur zullen zijn morgenmiddag op het Asser Sportpark en dat de uitslag niet ver van-een draw. zai afliggen. HSG tenslotte zal trachten in Sneek de eerste winst te behalen, maar wij vrezen voor de Kraaien, dat ook na Zondag hun puntental nog wel nul zal zijn. --- Tuchtrechter voor de Prijzen De tuchtrechter voor de Prijzen legde gisteren de volgende straffen op : J. de J. Sr.. Norg, (Woninghuur) i50; G. B„ Assen, (lunch)) f60; A. G. K„ Assen (kauwgom) f 10; J. K. de Groeve (jenever) f400; S. B. Schuilingsoord (woninghuur) f 10; J. B.. Diever (serviesgoed) f75: J. v. G„ Klazienaveen {radio) f75; M. K., Valthermond (turf) f75; J. F„ Vsilthermond (vracht) f300; B. K. Geuzinge (borstelwaren) f 100; H. H. W. Barger-Compascum f50; W. S., Wijster (weide-afrastering). f 25; J. R. M.. Steenwijksmoer (roggebrood) f775; A. v. d. L„ Annerveensekanaal (koek) f60; E. H.. Emmen (turf) f250; P. O., Emmer-Compascuum (turf) f20; J. K. H.. Barger- Compascuum (turf). Vrijspraak. --- Tweede Klassers Belangwekkend is het programma, dat de Drentse tweede klassers krijgen te verwerken. Zo ontvangt Alcides één van haar grootste concurrenten, n.1. Nicator, dat Zondag j.L nog Oosterparkers er onder wist te houden. Gezien echter de vorm, waarin de Meppelers momenteel verkeren en het feit, dat zij op eigen terrein spelen, wordt ook nu weer een zege van hen verwacht. Zwartemeer krijgt het evengoed niet gemakkelijk, nu FVV naar de Z.-O. hoek komt. Veendam heeft reeds ondervonden, dat de Foxholsters niet voor de poes zijn, maar als Zwartemeer zich dan beschouwt als de gewaarschuwde man, die voor twee telt, dan zal het wel goed Iiomen. De reis van Eext naar Hoogezand zien wij met enige gemengde gevoelens tegemoet, al zijn de blauwwitten zeer zeker in staat, één puntje mee naar huis te nemen. --- Prinses Marijke is de jongste.... Prinses Marijke is de jongste.... En de andere prinsesjes kent U ook, maar van die anderen, die in lange eeuwen voorgingen, weet U niet meer dan dorre schoolboekjes vertellen. Dr. N. JAPIKSE's „DE GESCHIEDENIS VAN HET HUIS VAN ORANJE-NASSAU" verhaalt de levens van alle leden van het Oranje-huis, met feiten en bijzonderheden, die nog niet eerder werden gepubliceerd. Uw boekverkoper heeft dit actuele standaardwerk voor U. (Adv.) --- Van dit van dat.... over 't Drenthe van toen De kleren maken de man, zegt een oude spreekwijze, die ook voor onze tijd haar waarde heeft behouden. Vroeger deden kleren echter nog meer, want vóór de tijd van het „confectiepakkie" kon men ook aan de kleren die iemand droeg, zien in welke streek hij thuis beHoorde. Zoals op het ogenblik rechtgeaarde Staphorsters, Volendammers of een Spakenburgse niet behoeven te vertellen waar ze geboren en getogen zijn, omdat men dat wel aan hun kleren kan zien, zo hadden ook de Drenthen eertijds hun eigen karakteristieke en stijlvolle klederdrachten. Bij een Drenth kon men bovendien nog zien uit welk deel van de provincie hij kwam, want ofschoon de klederdracht van de Drenthen in hoofdzaak uniform was voor de gehele provincie, in onderdelen vertoonde zij afwijkingen, die kenmerkend waren voor de verschillende streken. Overal echter waar men in de provincie kwam was het gewoonte een grote hoeveelheid degelijke kleren te hebben. De boeren van die tijd gingen van de gedachte uit, dat men aan de wijze waarop de kisten en kasten gevuld waren, hun welstand moest kunnen aflezen en omdat een Drentse boer graag „voor vol" werd aangezien, barstten de kabinetten bijna van de vele spullen die er in opgeborgen waren. Er was natuurlijk ook wel eens wat klatergoud bij. Het was echter zó, dat van hetgeen in de pronkkasten opgetast lag niets afgenomen mocht worden als er niets voor in de plaats gelegd kon worden. Als kort na haar bruiloft de jonge boerin vrouwenvisite hield, dan werden de deuren van de welgevulde kasten wijd opengegooid, opdat de nieuwsgierigen er zich von konden overtuigen dat het jonge vrouwtje uit „een gold nest" kwam. Het gebeurde maar al te dikwijls dat hetzelfde goed dat op zo'n kijkdag de kasten vulde, het zogenaamde kastentuug, er nog lag als het vijf-entwintigjarig huwelijksfeest werd gevierd. Deze gewoonte bracht mee dat de kleren van duurzame stof vervaardigd moesten zijn, welnu, ook in dat opzicht kon men de Drenthen van vroeger gerust hun gang laten gaan, hun vijfschaft en hun want waren van een oerdegelijke kwaliteit. Van want werden bijna alle bovenkleren van de man gemaakt, de befaamde wolvangers, de lange jassen, die zelfs de spot dreven met een ouderwetse winter, de korte buizen, de vesten en ook de petten. Alleen als hij eens extra goed voor de dag wou komen, op Zondag of bij feestelijke gelegenheden, droeg een Drentse boer een vijfschaften broek. Het dagelijkse jak en de rok van de vrouw waren eveneens van vijfschaft. Deze kleren mogen minder mooi geweest zijn dan. een crêpe de chinetje of een mouselinetje, wat warmte en degelijkheid aanging hadden ze een grote voorsprong op de stofjes van tegenwoordi . Als onderkledihg droegen de. mannen, in die tijd een linnen hemd en onderbroek en een vijfschaften of voerlakense hemdrok. De schoenen hadden zilveren gespen en als een pet niet mooi genoeg was, dan was er nog de deftige cylinderhoed, die het wonder verrichtte dat zelfs het meest boerse type er het aanzien van een dominee door kreeg. --- DRENTSE ELFTALLEN VOOR MORGEN Achilles—Emmen ACHILLES: d.: Sturing. a.: Snijders en Leiseboer. m.: J. v. Zand, Thomassen, Jongman, v.: v. Zand, Schut, Vogelzang, vö.n Buuren en Woudstra. EMMEN: d.: Hidding. a.: Halberstadt en Scholten. m.: Timmer, Ten Berg; en Ziengs. v.: Weggemans, Rademaker, Kuperus, Jalvingh en Borgers Alcides—Nicator. ALCIDES: d.: v. d. Berg. a.: Snijders en Nekeman. m.: Koning, Meppelink en Kuik. v. Esselbrugge, Ribbels, v. d. Berg. v. Oosten en Jongerheldt. Zwartemeer—F.V.V. ZWARTEMEER: d.: Pomp. a.: Ten Berge en Lautenbach. m.: Oasting, Niks en Seubers. v.: Koops, v. d. Werf, Jacobs, Hars en Houkes. Hoogezand—Eext. EEXT: d.: Boer. a.: Weijer, R. Lanjouw. m.: H. J. Talens, Kruit, Bruins. v.: Njjhof, Enting, ?, Martens en H. Lanjouw. ---